Paaseieren zoeken

 Laatst zei iemand die ik wat van mijn blikjes liet zien:

"maar er zit niets van jezelf in".

De rest van de aanwezigen was positief, maar ik ben dan zo'n tuttebol bij wie dan dat ene zinnetje blijft hangen.

En blijft hangen en blijft hangen.

Bijna voelde ik de neiging om er dan maar mee te stoppen.

Zo dom, want al is dit geen hoogstaande kunst of zo, er zit toch echt altijd wat van mezelf in.

Ik ben immers de gene die bepaald wat er in komt en hoe.

En soms vraagt het gewoon niet meer dan een beeldje, een blikje, een lintje en een mooi papiertje.

So what, als ik er maar lol in heb.

Voor deze kuikentjes had ik toch echt weer een roze makreelblikje nodig.

Met een paar bladen sla erbij, bleek mijn broodje makreel opeens best wel lekker.

Iriserend bloemetjespapier erin.

Een roze zijden koordje om de lelijke rand te verdoezelen.

Meer kon er echt niet bij.

Ik had deze beeldjes natuurlijk ook gewoon los neer kunnen zetten, maar ingeblikt geeft het toch weer net ietsje meer.

Voor wie blikjes inricht is er de facebookgroep: tafereeltjes in blikjes / doosjes

Bij jezelf blijven

 

Ik haal maar weer eens een ouwe koe uit de sloot.

Ik schreef er in de loop der jaren al vaker over zoals hier over het hulpverleners-syndroom en vrij recent nog hier over perfecte vriendinnen.

Met mensen met hulpverleners-syndroom heb ik inmiddels vrij goed leren omgaan.

Zoals die sportieve dame die iedereen te pas en te onpas de les leest over gezonde voeding en hoe je met de oefeningen om moet gaan, maar zelf tien kilo aan kwam en een fikse blessure op liep.

Als ze weer eens begint zeg ik alleen: "uh! Ik luister alleen naar de echte deskundigen".

En dat pikt ze nog ook.

Perfecte vriendinnen vind ik nog steeds lastig.

Ze komen altijd te voorschijn als je ziek of anderszins zwak bent.

En dan zijn ze gewoon hardstikke leuk en een verrijking van je leven.

Zo moeilijk, zo niet onmogelijk, om dan al te bepalen of je beter afstand van ze kunt houden.

Het blijft ook nog eens een tijdje leuk en gezellig.

Maar als jij opknapt en sterker wordt, dan komt het.

Eerst kleine onderhuidse steekjes, bv over een woord dat je verkeerd uitspreekt, dan  groeit het naar de les lezen.

Niet te vaak, waardoor het nog een tijd gezellig en leuk blijft en je alleen maar denkt: "och ze heeft een slechte bui, dat waait wel weer over".

Maar als zo iemand zelf dan ook nog niet zo lekker in haar vel komt te zitten, dan komt het punt dat ze gaat kleineren en boos wordt als jij een goed idee hebt wat je gaat uitwerken.

Want het is natuurlijk niet de bedoeling dat jij iets beter kunt of dat je te goed in je vel komt te zitten, want dan voelt ze zich overbodig worden.

En je moet ook echt niet denken dat ze dan even op jou wil leunen, zoals in een gelijkwaardige vriendschap gewoon moet kunnen.

Boos? Zeg maar gewoon ronduit onredelijk.

Dan gaat er een vat vol verwijten open.

Een hopeloze poging om de balans weer in eigen voordeel te doen omslaan.

Ze moet de grote sterke vriendin zijn en ik degene die afhankelijk is en vooral dankbaar moet zijn.

Ik tuin er nog steeds in.

En ik zou ook niet weten hoe ik dat voorkomen kan.

Maar ik stap er nu wel uit.

Natuurlijk doet het zeer

Maar ik ga er niet meer aan onderdoor.

Ik sta uiteindelijk toch op m'n eigen benen.

Die zijn dan misschien fysiek wat wankel, maar spreekwoordelijk heel stevig tegenwoordig.