Mamaboe

 

Ik kreeg gisteren een vraag over het beeldje dat ik in het blikje gezet heb.

Toen ik zes was kreeg ik van iemand uit Peru dit zilveren bedeltje.

Ik was er erg blij mee en droeg het veel.

Een onderwijzer op mijn lagere school zei dat het een Mamaboe was en zo bleef ie dan ook mijn hele leven heten.

Toen ik een jaar of tien was gingen we naar het Tropenmuseum in Amsterdam.

Toen ik daar mijn bedel liet zien werd me verteld dat het een medicijnbeeldje was.

Een medicijnman bezat er meerdere voor verschillende kwalen.

Deze is dus duidelijk tegen buikpijn.

Naar mate ik ouder werd twijfelde ik toch wel aan de naam Mamaboe.

Ik dacht dat de onderwijzer het verzonnen had, omdat het zo'n lelijkerd is.

In de loop der jaren kwam ik er af en toe eentje tegen op rommelmarkten.

De eerste twee zijn uit hout gesneden.

De rechter is kunsthars, maar zo mooi van lelijkheid dat ik hem toch wilde hebben.

Deze drie zijn alle drie Polynesisch.

Je vind dit soort beeldjes met de handen op de buik ook in Afrika.

Ik dacht dat ze alleen op het zuidelijk halfrond voorkwamen, maar kwam op mijn zoektocht dergelijke beeldjes ook tegen in Azie  en zelfs bij de Vikingen.

Vanmorgen zocht ik toch maar eens op het woord Mamaboe.

En laat het nou echt bestaan.

Het is Surinaams voor vogelverschrikker.