Als alles weer eens in duigen valt

Ik zou nu eigenlijk een stukje moeten schrijven over de minibieb kastjes die we vorige week in het kader van burendag hebben gebouwd.
Of over mijn dagje Scheveningen
Maar dat moet maar even wachten want mijn hoofd staat er niet naar.

De afgelopen week was zo'n week waarin alle plannen die ik voor de komende tijd had opeens niet door gaan.
Dat is een groot thema in mijn leven.
En ik vraag me zo langzamerhand af of ik de enige ben die stelselmatig met lege handen staat.

En ik heb het dan niet over kleine dingen zoals een afspraakje dat afgezegd wordt.
Maar over levensinvulling.

Deze week kreeg ik te horen dat mijn therapeute er mee stopte, mijn textieldocente ook.
En ik moest afzien van oh zo leuk, maar veel te zwaar vrijwilligerswerk dat me aangeboden werd.
Ik zit nu opnieuw aan te kijken tegen een leeg leven dat bestaat uit 2x in de week sporten met bejaarden en op de bank hangen met tablet en handwerkje.

En nee ik ben niet depressief, maar wel wanhopig.
Want zo gaat het al jaren.
Waarom krijg ik het niet voor elkaar om echt iets leuks van mijn leven te maken?
Ik heb toch genoeg in mijn mars.
En ik vraag me af wat anderen doen met hun leven als je niet mag werken,  nauwelijks diepgaande contacten hebt en je sociale netwerk in de eerste twee ringen compleet leeg is.
(een paar duizend contacten op facebook zegt me niet zo veel)

Een blog vol positieve verhalen over hoe goed ik mezelf red  en er het leukst haalbare van maak, is duidelijk niet genoeg voor me.

Zou het werken als ik gewoon stopte met zoeken?




( foto afkomstig van tijdreizigers )

Het circus is in het dorp

Ik ben eigenlijk nooit zo'n circus mens geweest.
Als kind kan ik me vaag herinneren dat ik naar Circus Renz ging.
Ik weet niet meer met wie, maar wel dat het in Haarlem was.
Van het hele gebeuren kan ik me alleen herinneren dat die grote tent veel indruk op me maakte.

Als tiener ging ik nog eens met mijn zusje naar het kleinste circus van Europa.
Mijn zusje had zo met ze mee willen gaan.
Ik herinner me vooral hoe knap ik het vond dat ze met zo'n handje vol mensen een complete serie acts wisten neer te zetten.

Later heb ik nooit de behoefte gevoeld om weer eens te gaan.
Maar nu lag er  vorige week een hele stapel kortingskaartjes in de bus en ook een vrijkaartje voor de matinee van vandaag.
Van circus Belly Wien.
Een omstreden circus omdat ze met "wilde" dieren werken.
Maar mag je oordelen over iets wat je niet van dichtbij gezien hebt?

Dus vanmiddag ging ik met mijn kaartje op zak naar het plein hier vlakbij.
En toen ik in het donker mijn plekje bovenin de tribune zocht, bekroop me toch een beetje dat kriebelige gevoel dat je als kind had als er iets spannends stond te gebeuren.

Ik heb geen circusogen, dat werd me al gauw duidelijk.
Ik was vooral gefascineerd door de interactie tussen mens en dier, tussen de dieren onderling en door de ongelofelijke efficiente manier waarmee de tent gerund werd.
Er waren geen knallende zwepen, alleen plagende zwepen waarmee gespeeld werd en aanwijzingen werden gegeven.
Had een dier ergens geen zin in, dan werd het niet gedwongen en legde de stalmeester uit dat het dier gewoon vandaag even geen zin had.
Ik zag waarom sommige paarden aan de buitenrand liepen en anderen aan de binnenkant.
De buitenste hielpen de binnenste door ze de richting aan te geven.
Ik zag een dompteur en zijn tijgers elkaar plagen.
Ik zag hoe twee kamelen een derde die in een dwarse bui was in het gareel hielden.
En ik zag vooral heel veel liefde tussen mens en dier.
En het verdriet om de giraf die afgelopen donderdag nacht opeens dood ging en waarvoor een plekje bij de ingang ingeruimd was om hem te gedenken.

En dan zit je toch met een dubbel gevoel.
(wilde) Dieren horen niet in een circus thuis, maar we eten wel plofkippen en koeien die nooit het daglicht zien.
Kun je dan niet beter een goed verzorgde tijger in een circus zijn?
En waar ligt de grens?
Waarom mogen honden, katten en paarden wel?
En mag een kameel wel of toch weer niet?
Waarom een paard wel en een giraf niet?

Ik kom er niet uit.