Honing halen

Het is er dit jaar nog niet veel van gekomen om op zondag te gaan fietsen.

Ik was of te ziek, of te moe, of het regende (ja heus) of bloedheet.

Nu ik zag dat de temperatuur alweer omhoog schiet, besloot ik dus om vandaag maar even een frisse neus te halen.

Geen grote, want ik ben nog steeds niet fit.

Maar even naar het honingkastje van Lisa tegenover de Bootsman.

Lisa is duur, ze heeft maar één volk, maar haar honing is erg lekker en haar potjes zijn altijd cadeautjes om te zien.

Soms koopt ze nog wat bij van een grote imker uit de omgeving.

Zijn honing smaakt anders, ook prima, maar er zit volgens mij meer paardebloem in.

Lisa is al jong begonnen een paar jaar geleden.

Ze heeft 1 volk, dus haar honing is gauw op.

Maar zelfs als het niet haar honing is dan gun ik haar de klandizie.

Normaal sla ik daarna rechtsaf het fietserstunneltje in en verder naar het stuw.

Maar dat is me vandaag even te ver, dus besluit ik links het bos in te gaan, de weg die ik laatst nam toen ik die fijne grote campingstoel ging ophalen.

Zo ver ging ik vandaag niet.

In het bos fietste ik langs een beek, die aan het eind van het bos onder de weg door dook.

Daartegenover staan lange banken.

Daar ben ik lekker in de schaduw gaan zitten.

Mensen kijken.

Veel toeristen, ook boeren met enorme ladingen hooi achter of voor de trekker.

Een vrouw op de fiets riep naar me: "Wat heerlijk he".

En ik riep terug: " Nou zeker!".

Wat woon ik toch in een prachtige streek.

En toen besloot ik een andere route terug te nemen.

Nou dat heb ik geweten.

Het eerste stuk was een stevig breed onverhard pad door het bos.

Dat ging prima, maar daarna werd het één lang hotseknots karrespoor.

Zelfs in de hoogste ondersteuning liep ik af en toe vast.

En wel vier keer riep Google dat ik linksaf moest, maar dat waren overwoekerde, duidelijk allang in ongebruik geraakte wandelpaadjes met een paal ervoor.

Mijn vullingen rammelde er bijkans uit.

Wat was ik blij toen het pad een asfaltweg kruiste.

Daar ben ik gauw op afgeslagen.

Alles bij elkaar maar elf km op de teller.

Een stuk minder dan een paar maanden geleden en mijn streven van 30km ga ik dit jaar nog niet halen.

Even naar de kinderkleedjesmarkt

Vroeger: 
pak m'n tas, haal de fiets uit de schuur, tuindeur door en wegwezen.

Zet ter plekke gekomen de fiets op slot.

Tegenwoordig:

Pak m'n tas, helm, accu, telefoon en breng ze naar de bank naast de tuindeur.

Haal m'n rollator uit de trapkast, rij hem door de huiskamer, keuken, bijkeuken en tuin.

Vouw hem op, zet de armen in de laagste stand.

Zet de tuindeur open aan de haak.

Haal de driewieler uit de schuur.

Schuif de zware accu onderop.

Zet hem tegen diefstal extra vast met een kogelslot.

Kantel de onderste steun voor de rollator in de juiste stand.

Zet de bovenste haak zo hoog mogelijk.

Sjouw de rollator op z'n plek.

Schuif de haak omlaag zodat de rollator goed vast zit.

Tas gaat in het mandje en tegen diefstal wikkel ik de band om de leuningen.

Helm op.

Fiets de tuindeur door manoevreren.

Dat past net.

Tuindeur loshaken en op slot.

En gaan.

Aangekomen een plek zoeken waar dit gevaarte van bij elkaar ruim 2,5 meter veilig kan staan.

Liefst zo dat men er geen gewone fietsen voor zal stallen.

Want die kan ik niet opzij slepen.

Rollator afladen en weer op maat maken.

Tas losmaken en in rollatortasje stoppen.

Helm in het andere tasje.

En dan kan ik het marktje gaan verkennen.

Ik kocht er:

Een glas met klaprozen voor een dubbeltje.

Heb laatst een paar glazen gebroken.

Een fruitschaal van 3€ om de oliebollenschaal, met zwarte teksten, waarop ik mijn aardappelen bewaar, te vervangen.

En van de kleinzoon van één van onze uitbuschauffeurs een giraffe voor een dubbeltje.

Ik gaf hem 20 cent.

Voor de rest zag ik geen enkele bekende.

Dus ging ik al gauw weer op huis aan.

Waarbij ik het ritueel met de fiets weer in omgekeerde volgorde afhandelde.

Echt ik ben nog steeds blij met die fiets en ook met m'n  sjieke rollator.

Maar kun je voorstellen dat ik hier vaak gewoon te moe voor ben?

 

Vaartocht met de vechtzomp Hanzestad Ommen

Een vrolijke buschauffeur vol verhalen belde me zaterdag om me te melden hoe laat ik vandaag klaar moest staan voor mijn zoveelste uitje met de uitbus.

Dit keer stapte ik als laatste in, dat is nog nooit gebeurd volgens mij 😁.

En zo vertrokken we voor een grappig tochtje zigzag rondom Ommen, die eindigde bij  Pop-up restaurant "Aan", dat eigenlijk vandaag niet open was, maar speciaal voor ons even open ging.

Vanwege de beperkte opening was er geen keuzemenu.

Maar de bospaddenstoelensoep, het broodje gezond, het broodje kroket en de diverse biologische sapjes, melk en water smaakte prima.

Wel schrok ik toch wel even een beetje van de prijs, maar ja als er twee man speciaal voor ons kleine groepje kwam werken, dan is dat toch ook wel wat waard.

Daarna maakten we nog een mooie rit naar De Beerze Bulten, waar we achterin het park, op een oude arm van de Vecht, opgewacht werden door de Vechtzomp Hanzestad Ommen waarmee we een drie uur durende tocht over de Vecht naar Ommen maakten.

De chauffeur, die ook vrijwilliger op de zomp is, ging niet mee, hij moest ons aan het eind van de reis in Ommen weer ophalen.

Het was erg warm vandaag, eigenlijk te warm.

De aanwezige parapluus, die we als parasol gebruikten hielpen wel iets,  maar wat waren we blij als er af en toe wat wind opstak.

Na 1,5 uur zagen we in de verte het stuw bij Junne opdoemen.

Zo leuk om één van mijn favoriete plekjes nu eens van een andere kant te zien.

Naast het stuw is een sluis.

Vanwege de droogte wordt er nog maar enkele keren per dag geschut, dat stopt waarschijnlijk later in de week helemaal.

We moesten een half uur in de brandende zon wachten voor we geschut werden.

Dat was echt afzien.

Maar toen we eruit kwamen stak er weer even een heerlijk windje op, waar we allemaal van opknapten.

Onderweg zagen we veel koeien bij en vaak ook in het water.

In de kale afgekalfde oevers nestelen elk voorjaar vele oeverzwaluwen en ijsvogels. 

En toen kwam Ommen weer in het zicht.

Op de kade stond onze onvolprezen chauffeur ons al op te wachten.

En zo kwam er aan een erg warme maar mooie middag met de Uitbus alweer een einde.

Moe maar voldaan kwamen we thuis.

************

Voor wie minder bekend is met bloggen:

Als je op de andersgekleurde woorden klikt dan kom je op de betreffende pagina of website.

Nog steeds op zoek naar Maria

 

Eigenlijk ben ik op zoek naar een traditionele Maria.
In het wit gekleed, met een blauwe sluier.

Maar inmiddels maakte ik wel al eens een religieusblikje en het Lourdesblikje.

En toen ik laatst dit terracotta hangertje tegen kwam kon ik het toch niet laten liggen.

Zie ook de facebookgroep:

Tafereeltjes in blikjes en doosjes

Komkommer en kwel

Het is komkommertijd hier.

Alles ligt zo'n beetje stil.

Te moe om te sporten of mooie ritten te maken.

Ik had deze zomer, nu ik een goeie rollator heb, graag weer eens naar de Ommer Bissingh gegaan.

Daar ben ik  jaren niet meer geweest.

Met name de kofferbakverkopen en de kinder kleedjesmarkten vind ik leuk.

Dan kom je nog eens iemand tegen ook.

Maar het zit er niet in.

Op dit soort momenten voel ik me toch wel heel alleen.

Deze week had ik visite van iemand die een proefkonijn zocht voor een soort opstelling.

Beetje verwant aan familieopstelling, maar weer heel anders.

Moeilijk uit te leggen.

Dat soort dingen vind ik interessant, maar het maakt natuurlijk ook het eea los.

Toch ben ik ook nieuwsgierig naar meer.

Donderdag was er de zomerborrel van m'n  koor.

Ondanks de hitte en de vermoeidheid, besloot ik toch te gaan.

Even afleiding.

Er waaide een fijn windje, dat maakte het goed houdbaar onder de parasols op het terras.

We verwachtte maar drie mensen, omdat er veel afmeldingen waren door vakantie en zo.

Maar de tafel liep toch vol en zelfs een paar dames van een ander koor, uit een dorp verderop schoven aan.

Met dit koor zingen we dit keer samen op ons jaarconcert.

Het ziet er naar uit dat ik dit jaar weer niet mee kan zingen.

Ik heb maanden repetities gemist.

Donderdagavond liep m'n  tablet vast op een hardnekkige reclame bij een spelletje.

Vrijdagochtend was de tablet volledig leeggezogen en kon ik hem weer opladen en aan de praat krijgen.

Vrijdagavond kwam diezelfde reclame weer telkens te voorschijn en heb ik alles geprobeerd om eraf te komen.

Maar bij een ander spelletje dook ie weer op en nu doet de tablet helemaal niets meer.

Dat kan ik er even niet meer bij hebben.

Ik ben het  vele alleen zitten en alles in m'n eentje moeten oplossen even helemaal spuugzat.

 

Bloemetjesmozaiekblikje

 Wauw, dat is een goed woord voor galgje. 🤪

Een paar jaar geleden nam ik bij de kringloop voor een habbekrats een grote zak met piepkleine schattige plastic kraaltjes mee.

Daar wilde ik vandaag eens wat mee uitproberen.

Dit keer werd de buitenkant van het kleinste maatje Barkley blikje de blikvanger.

Ik beplakte hem met bloemetjes en vlindertjes.

De achterkant kreeg een mooi glanzend velletje met een vlindersticker.

En de binnenkant hield ik simpel, met bloemetjespapier en twee vlinders.

Voor liefhebbers is er de facebookgroep: tafereeltjes in blikjes en doosjes 

Een klein blokje en over verdwenen bloggers

Ik ben nog steeds extreem moe.
Vanmorgen liep ik even naar de andere kant van de straat om wat bij iemand in de bus te doen.
Zonder stok of rollator, want het was maar een klein stukje.
Ik loop nog steeds niet "vanzelf", maar met bewuste stappen lukte het best goed.

Al vreet het energie.
Dus knoopte ik er nog een stukje aan vast om de geluidswal heen.
Daar staat halfverwege een bankje, dus kon ik even bij tanken.

Geleende foto

Ik doe de laatste week niet veel.

Gisteren twee planten verpot en de rest water gegeven.

Toen was de koek alweer op.

Wel hang ik te veel online.

Zie regelmatig  aan de rechterkant van dit blog hele oude blogberichten tevoorschijn komen.

Dan kijk ik weleens terug naar wie er reageerde en klik door naar hun blog.

Het valt me op hoeveel bloggers zomaar gestopt zijn.

Geen mededeling, geen aanwijzing, geen idee waarom.

De ene dag nog een leuk verhaal en daarna stilte.

Zijn ze ziek geworden, overleden?

Ook vaak geen enkele reactie met de vraag: " hoe is het met je?".

Ze zijn weg en worden blijkbaar niet gemist.

Vaak zijn het mensen die hier toevallig een keer langsgekomen zijn bij een bepaald onderwerp, maar soms is daar de herkenning: "oh ja, jij kwam hier vroeger wel vaker, waar ben je gebleven". 

Ps ik heb mezelf verwend met een mooi Laurel Burch paneel waar heel veel op te zien is.