zaterdag 28 maart 2026

Hoog bezoek


Toen ik van de week hoorde dat ons  Uitbus uitje naar Paleis Soestdijk  een hele dagtocht was, heb ik even gedacht om me af te melden, omdat ik nog steeds zo moe was.
Uiteindelijk heb ik het niet gedaan.
Ik zou wel zien waar het schip strandde.
En zowaar, ik werd die ochtend voor het eerst in maanden wat minder moe wakker.



Om half negen stond de mooie nieuwe bus al voor de deur en nadat iedereen opgehaald was zakten we af naar het Zuiden voor onze eerste stop bij de La Place in 't Harde.
Waar ik koos voor een byzonder glas thee met rozemarijn, kaneel en sinaasappel.



Daarna ging het op Soest aan.
Het paleis ligt nog best een stuk lopen vanaf het parkeerterrein, maar omdat niet iedereen goed ter been was mochten we met de bus via de dienstingang naar binnen en konden we parkeren achter de Oranjerie.



Daar hebben we eerst geluncht.
De Oranjerie is een enorm gehorige ruimte, betonplaten op de vloer en natuurlijk veel glas.
Van de herrie werd ik niet echt blij.
Er is een beperkte, maar lekkere kaart, maar alleen het duurste gerecht kon zonder tomaat voor me gemaakt worden.
Het smaakte uitstekend, maar vulde niet echt, dus mocht ik nog wat brood met boter van m'n buurvrouw opeten.
Ik zal maar niet zeggen wat dit bordje sla kostte.🙊

Na de lunch werden de rollatordames opgehaald met een golfkar.
De grindpaden rondom het paleis zijn niet erg geschikt voor ons, dus dit was een fantastische oplossing.
Ik zat achterop met m'n rollator tussen m'n benen geklemd en duvelde er nog bijna af toe ie optrok 😂😂.



In het kasteel was een aparte rollatorroute tegen de stroom in.
De rest van de groep ging andersom.
Het waarom ontging ons.



De tentoonstelling was anders dan ik verwacht had bij de titel: de smaak van Soestdijk.
Ik verwachtte maaltijden te zien te krijgen.



Maar er was hedendaagse kunst te zien, waaronder grappige hangende soepkommen en theekopjes met inhoud die er niet uit viel en byzarre avondjurken.



Ook veel antiek dat uitgeleend was door antiquairs, met prijskaartjes.



Uiteindelijk kwamen we in de grote eetzaal waar de tafel in stijl gedekt was.




Ik weet niet of het tapijt dat er lag origineel was of van een sponsor.
Het gaf de vervreemdende  illusie dat de vloer hol was.
Zo sterk zelfs dat ik even m'n evenwicht verloor.



Toen was het rollatorrondje al om en waren we de rest van de groep nog niet tegen gekomen.
Ik had het idee dat we niet alles gezien hadden dus stapte ik op een suppoost af.
En ja hoor er was meer.
De enorme trap naar boven konden we niet op.



Maar we konden wel naar de bibliotheek en de prive eetkamer.



En na overleg werden we naar een piepklein antiek dienstliftje geleid, zo eentje met een harmonicahekje, waarmee we naar de grote keuken in de kelder konden.
Zo zie je maar, vragen is zinvol.



Na de grote keuken liepen we door naar een ruimte waar we thee konden drinken.
Ik spraakappte met de chauffeuze dat we daar al waren.
Inmiddels liep ik echt wel op mijn wenkbrauwen dus ik was blij dat we even konden zitten.
De appeltaart bleek nog bevroren dus ik hield het op witte jasmijn thee.



En toen was het alweer tijd om naar huis te gaan.



Het golfkarretje reed voor met een andere chauffeur, die niet wist dat we bij de Oranjerie moesten zijn.
Dus ik hard gillend vanaf de achterbank dat ie de verkeerde kant op ging.
Eh tja ik ben een onbescheiden directe westerlinge dus ik grijp gewoon in.


En toen mochten we met de bus de dienstingang weer uit.



Onderweg kwamen we als gevolg van meerdere ongevallen nog wat files tegen, die gelukkig vlot oplosten.
In de tussentijd telde ik de klapbanden die langs de weg lagen.
Bij 50 ben ik maar gestopt.
Ook schrikbarend veel blikjes lagen er op de middenberm.
Daar kon iemand met gevaar voor eigen leven rijk worden.

Ik was compleet lek die avond, maar het was weer een goed geslaagd uitbus uitje.



Oh ja, ik nam ook nog een schandalig dure koelkastmagneet mee.



Maar ja de koelkast is nog niet vol.😇

Ps mocht je plannen hebben om daar naar toe te gaan: je kunt er nergens contant betalen.


***********

Fotos zijn met toestemming gemaakt en hier geplaatst.

***********

Als je op de anders gekleurde woorden in de tekst klikt dan kom je op betreffende website.
Klik op het pijltje op het  tweede plaatje van het hek en er speelt een filmpje af .
Let niet op wat er gezegd wordt 😂😂😂


dinsdag 24 maart 2026

Bunnies in a box

 Een engelse titel deze keer.




Maar zeg nou zelf dat klinkt toch veel beter dan hazen in een doosje.


Het doosje van Water Drops is beplakt met irispapier.



Een bloemetjesbandje verbergt de reclametekst.


Oh ja, er is ook nog een kuikentje bij.
Zou ze ook worteltjes lusten?




Nog even inzoemen op de wortelkar.




Voor blikjes en doosjes inrichters is er de facebookgroep:


zondag 22 maart 2026

Melancholisch, maar waarom???

 

Ik moet bekennen, ik ben de aanhoudende moeheid zo langzamerhand spuugzat.
Na een hele morgen in bed hangen besloot ik toch van het mooie weer te gaan genieten.
Toen ik de trike de tuin uit manouvreerde aarzelde ik.
Linksaf, naar het stuw of rechtsaf richting het bruggetje.
Rechtsaf was korter en ik kon zo nodig halverwege al op de grote brug stranden.
Linksaf is een lange weg die best saai is.
Maar het stuw trok zo aan me dat ik toch linksaf ging.

Onderweg merkte ik al gauw dat het eigenlijk te hoog gegrepen was.
Hoe blij was ik dat ik mijn nieuwe accu in een hogere ondersteuning kon zetten, zonder angst dat ie op de terugweg leeg zou raken.



Bij het stuw aangekomen waren de bankjes bezet.
Dus bleef ik aan de overkant op mijn fiets hangen tot er eentje vrij kwam.
Het water was flink woest en dat had mijn drukke hoofd echt even nodig.







Mijn stemming was vreemd melancholisch.
Ken je dat gevoel als je voor het allerlaatst op een geliefde plek bent?
Dat dus.
Maar waarom voelde het alsof ik hier voor het laatst was?
Wat gaat er veranderen?



Toen het andere bankje vrij kwam verplaatste ik mezelf en de trike daar naar toe.
Het is maar een paar meter, maar het uitzicht is er  beter.
Toen ik ging zitten was ik m'n bril kwijt.
Ik zocht overal om de bankjes, maar zag hem nergens.
Voorbijgangers hielpen zoeken en iemand vond hem een stukje verderop gelukkig.
Blijkbaar had ie een sprongetje gemaakt.

Ik bleef nog heel lang zitten.
Vitamine D baden en hoofd legen in het gedruis.
En toen was er opeens nog een leuk gesprek met een passant.
Een knappe sportieve grijze  kerel met een stralende glimlach.
Bij zijn vertrek leerde ik eindelijk de lokale groet ten afscheid: "tot kiek'ns".
En ik vertelde hem dat "goeidáag" er wel al ingeslopen is.
Ik raak het houdoe maar niet kwijt.

En de melancholie ook niet.

zaterdag 21 maart 2026

Een zwak voor ladenkastjes

Gisteren beloofde ik Elizabeth  een blogje over ladenkastjes.
Daar heb ik er inmiddels aardig wat van.
Ik heb er echt een zwak voor.


Dit zijn mijn eerste.
Ik kocht ze vele jaren geleden in de uitverkoop bij Blokker in Haarlem.
Ze zijn van super stevig karton, maar ik vind ze eigenlijk niet zo fijn.
De laatjes klemmen.
Heb al vele malen op het punt gestaan om ze weg te doen.
Maar als ik dan weer ergens een houten kastje vond was dat al gauw weer gevuld.
En had ik weer geen plek voor de inhoud van deze.


Toen ik pas in Brabant woonde kocht ik deze negen kleine maar loodzware eikenhouten kastjes van een man.
Hij had stage gelopen bij een meubelmaker in de buurt van Zwolle.
Die had deze kastjes als proef gemaakt, maar nooit verder uitgewerkt.
Acht zijn van boven open.
De stagiar kocht ze van hem met het plan om ze in een kast te verwerken.
Maar ook bij hem kwam het er niet van.
Dus hij besloot uiteindelijk om ze toch weer te verkopen.
En zo kwamen ze dan bij mij terecht.
Ik ben eigenlijk een echt grenenmens, maar dit is zo uniek, ik moest ze gewoon hebben.


Daarbovenop staat een hele verzameling.
De drie kastjes met etiketjes rechtsonder kreeg ik van een student in Breda.
De rest sprokkelde ik in de loop der tijd bij elkaar.


Het rode kastje kocht ik alhier bij de kringloop toen ik hier pas woonde.
Het had glazen knopjes die er totaal niet bij pasten.
Ik verving ze door grenen knopjes.

Het grijze kastje is precies hetzelfde model.
Het heeft nog de authentieke knopjes.
Ik zou ze ook kunnen vervangen door dezelfde knopjes als bij de rode, om meer eenheid te krijgen.
Want daar heb ik er nog een heleboel van.
Maar ik aarzel nog, want deze zijn ook mooi.

Beide kastjes hebben wieltjes, maar ze rollen niet best.



En zo heb ik dus inmiddels al een aardig wandje met laatjes in m'n hobbykamer.
Als ik de foto zo zie, zou het ook leuk kunnen zijn om ze wat meer te mixen.
Daar moet ik toch eens over nadenken.


Ps hier vind je een foto van de CD kastenwand

vrijdag 20 maart 2026

U bent de 60 gepasseerd




"Mevrouw, u bent de zestig gepasseerd, u moet er rekening mee houden dat de aftakeling begonnen is".
Een zinnetje dat ik het afgelopen half jaar bij elk contact met huisarts of assistentes te horen krijg.
Ik begin me er zo langzamerhand dood aan te ergeren en snap niet wat ze er mee denken te bereiken.
Ik zit al 27 jaar in de WAO en dan zou nu pas de aftakeling begonnen zijn?
Word je na je zestigste opgegeven?
Is dit ontmoedigingsbeleid?
Zou het niet veel zinvoller zijn om te zeggen:
"Mevrouw u bent de zestig gepasseerd, maar u moet de moed niet opgeven hoor. Er is nog zoveel wel mogelijk".





donderdag 19 maart 2026

Kringlopen

Girly vroeg of ik mee ging naar de Nogus & Nogus in Dalfsen.
Hoewel ik nog steeds erg moe ben zei ik daar natuurlijk geen nee tegen.
's Middags ben ik op z'n fitst en elke afleiding is welkom.




Ik vond er een handig ladekastje voor m'n blikjesmaterialen.
Een theepot passend bij m'n servies.
Gezien het model zou het ook een koffiepot kunnen zijn, maar hier zal ie alleen voor thee gebruikt worden.
Dit betekent dat mijn twee andere theepotten de deur uit gaan.
En voor echt een spotprijsje vond ik ook nog een enorme zak met houten paasfiguurtjes.

Vier jaar geleden was ik hier ook al eens met Girly.
Toen was ik nog herstellende van de ravage die de wondroos veroorzaakt had. 
En ondanks dat ik nu weer behoorlijk in de lappenmand zit ervoer ik toch dat het echt wel beter met me gaat dan toen.



Daarna reden we door naar een filiaal van Stichting Kringloop Zwolle.
Daar kocht ik ook nog wat kleinigheidjes.
Maar toen liep ik toch al gauw wel echt op m'n wenkbrauwen.



En toen ging een wens waar ik al heel lang mee liep in vervulling.
5 jaar geleden was ik voor het laatst met Anne bij de Burger King.
Tijdens de pandemie reed ie rustig 60km om om daar bij de drive-in eten te halen.
Tja er waren toen weinig andere opties.
Laatst vertelde ik aan Girly dat ik zo graag nog eens een Big King XXL zou willen eten.
En dat had ze goed onthouden.
Maar tjonge ik was vergeten hoe groot die dingen waren.
Mijn maag is echt gekrompen.
Maar wat was het lekker.

Vanavond doe ik niets meer.
Het is tweede boosterdag.
Het lijkt zo onschuldig een pilletje Vitamine D.
Maar door de enorme dosis is het behoorlijk heftig.


woensdag 18 maart 2026

Broodje chocola


Wat doe je als je een keertje zooooo'n zin hebt in een broodje hagelslag, maar geen heel pak vol suikerwerk wilt kopen?
Je neemt een stukje chocolade 72% of meer.
En een kaasschaaf.
Et voilaaaaa: