Weer eens naar de Brummel

Vorige week werd ik gebeld door de Uitbus, of ik nog mee wilde, lunchen bij De Brummel.
Er was iemand afgevallen.

Ik was vergeten dat ik me daarvoor aangemeld had.
Natuurlijk zei ik  ja.

We hebben er vorig jaar zo leuk gezeten en lekker gegeten.

Het was toen nog warmer dan vandaag.

Maar het was onder de walnootboom goed uit te houden.

We werden weer allerhartelijkst verwelkomt.

Ook vandaag stond de tafel al gezellig gedekt voor ons klaar.

Het waaide best stevig, maar het was heerlijk.

We begonnen met een kommetje groentesoep.

Daarna kwamen grote schalen met verschillende salades op tafel.

Alles kwam uit eigen tuin.

We konden kiezen uit twee soorten thee, melk, biokefir en vers sinasappelsap.

En natuurlijk was er ook weer het plankje met stokbrood in de bloempot en lekker smeerseltjes voor op het brood.

Na twee uur in alle rust genieten van het eten en de omgeving en het gezelschap werd het alweer tijd om te vertrekken.

Via een prachtige route ging het weer op huis aan.

Onderweg nog even een korte stop voor een softijsje bij Ekkelenkamp.

Ik had geen trek.

Denk door de stress voor mijn bezoek aan de kaakchirurg morgen.

En toen was de dag alweer voorbij.

Dit was al weer mijn 75de Uitbus uitje.

************

Voor wie minder bekend is met bloggen:

Als je op de andersgekleurde woorden klikt dan kom je op de betreffende pagina of website.

Restjes zeep gebruiken

 

Ik bewaar altijd alle restjes zeep in een bakje en daar maakte ik dan vroeger een nieuw stuk zeep van.
Daar schreef ik heel lang geleden al eens een blogje over.
Maar al jaren wilde de zeep niet meer plakken, dus  liet ik de restjes in het bakje en wreef daar met een natte  washand over.

Affijn ik was dus laatst op vakantie.
Scherts mijn verbazing toen ik bij terugkomst de zeeprestjes mooi aan elkaar geklonken terug vond.
Er was blijkbaar na het douchen wat water in het bakje blijven staan en door zo lang te weken had ik nu dus toch weer een stevig stuk zeep.

Zo leer je weer eens wat bij.

Volgende keer dus een weekje in water laten staan.

Ze zeggen dat je het zien kunt, als iemand nooit aangeraakt wordt

 Laatst kreeg ik tijdens het sporten even een schouderwrijfje van een jonge fysiotherapeut.

Ik realiseerde me dat m'n vorige aanraking alweer een maand of acht geleden was: m'n huisarts, die in m'n wreef kneep om te zien of ik last van vocht had.

Oh nee, ik vergat nog de dame bij de prikpoli.

Dat was geloof ik in maart.

Anne was enorm aanrakerig, daar moest ik erg aan wennen in het begin.

Maar eenmaal gewend was het een warm bad, na alle kilte in m'n leven.

In Brabant kwam de enige aanraking van een hulpverlener, die niet meer mocht doen dan een professioneel polsklopje.

Ik was daar zo eenzaam, dat ik dat polsklopje gewoon niet verdragen kon en op een gegeven moment gezegd heb: "doe dat maar niet. Het maakt het gemis nog schrijnender".

Als klein kind kon ik aanraking slecht verdragen.

Ik vond knuffels doodeng en kon extreem schrikken als ik onverwacht aangeraakt werd.

In mijn beleving deed het pijn.

Dat werd niet begrepen.

Dus bleven de knuffels voorgoed weg.

Nu weet ik dat het door m'n hoogsensitiviteit kwam.

Het verlangen was er echter wel.

Ik keek toe hoe mijn zusje, die een echte knuffelkont was toen ze klein was, geknuffeld werd, terwijl ik zelf niet meer aangeraakt werd.

Mijn moeder was niet knuffelig, mijn vader was extreem consequent.

Wilde je iets een paar keer niet, dan kreeg je het ook nooit meer.

Inmiddels ben ik dus allang niet meer wars van aanraking, maar het is er niet.

Daar wordt je ziek van.

https://www.thema.nl/blog/raak-me-aan/

https://www.proud2bme.nl/ik-wil-aangeraakt-worden/

https://mens-en-gezondheid.infonu.nl/lifestyle/111649-huidhonger-de-behoefte-aan-aanraking.html

https://herseninstituut.nl/nieuws/aanraking-blijkt-goed-voor-geestelijke-en-lichamelijke-gezondheid/

Steampunk blikje

Al vanaf dat ik een steampunk book nook maakte liep ik al met plannen rond voor steampunk blikjes, maar het kostte nogal wat moeite om materiaal te vinden.

Dat vind je zelden bij de kringloop.

Dus sprokkelde ik in de loop van het jaar eea op Marktplaats bij elkaar.

Met de huidige verzendkosten is dat eigenlijk niet leuk meer.

In de collage heb ik de fotos wat opgelicht zodat je de details hopelijk wat beter kunt zien. 

De mensfiguren zijn stickers.

Ik heb er heel wat laagjes foamtape onder gestapeld om meer diepte te krijgen.

Op de achtergrond tandwielen op bruin gebobbeld papier.

Op de voorgrond een bronscollage met langs de rand bouillondraad.

En de buitenkant is beplakt met bruin papier met sterretjes.

Op de vloer geelkoperkleurige korreltjes.

Geen idee wat of waarvoor het is.

Heb een keer een pot vol bij een kringloop meegenomen voor 30 cent.

Geen idee of ik voldoe aan echte steampunk, maar ik vind hem wel geslaagd.

Zie ook de facebookgroep tafereeltjes in blikjes en doosjes

Roses are .........

 Ooit als armetierig struikje uit de afprijzingen hoek bij de Aldi mergenomen.

Nooit meer dan drie rozen gehad.

Dit jaar een onvoorstelbare  roze uitbarsting.

Op de foto zie je maar een deel.

Ik zit niet lekker in m'n vel.

Doodmoe, erg veel last van hevige tinitus, nieuwe blessures en inmiddels ook een stevige dip.

Met de Uitbus naar de Sail in Harlingen

 Vorige week zou ik met de Uitbus naar Garderen, zandsculpuren kijken.

Maar vanwege de extreme hitte werd dit logischerwijs afgelast.

Toen er nog een plaatsje vrij was voor gisteren voor de trip naar de Sail in Harlingen heb ik me daarvoor aangemeld.

Het was al zeventien jaar geleden dat ik er was.

Toen ging ik een dagje op en neer met de trein vanuit Brabant.

Mooie treinrit van 2x 5,5 uur, zigzag door Nederland.

Nadat iedereen uit diverse plaatsen in de regio opgehaald was, gingen we eerst wat drinken bij de Lichtmis.

Ik had het nieuwe pand nog niet gezien.

Erg mooi, maar voor mensen met hoogtevrees was de entree nogal eng.

Onder een grote glasplaat lag een fraai motorblok van een vrachtwagen te pronken.

Daar moest je dus overheen.😲

Ik was niet de enige die er moeite mee had.

En toen ik later weer naar buiten liep vertelde een stoere biker, die me tegemoet kwam, heel begripvol dat zijn vriendin er ook zo'n last van had.

Ik vertelde hem van mijn angst op station Breda waar alles glas is en hij snapte precies wat ik bedoelde.

Daarna reden we door naar Harlingen, waar we mochten parkeren op een gereserveerde parkeerplaats heel dicht bij de haven.

We liepen richting het einde want daar zou een uitzichtpunt voor oa mensen in Rolstoel zijn.

Maar daar kon je de schepen niet zien binnenkomen.

Op ons eerste plekje was het erg druk.

Daar kon je de laatste schepen nog zien aankomen varen.

Daarna vonden we een plekje aan de andere kant.

Hier zaten en stonden  we eerste rang en konden zo goed zien hoe de schepen naar hun plek geloodst werden.

De rest van de groep ging verder rond kijken, maar mijn lijf wilde niet vrijdag, dus bleef ik met de oudste deelneemster lekker op onze rollators zitten kijken.

Het laatste schip meerde recht voor onze neus.

Voor de veiligheid moesten we er toen weg.

Als er een tros zou losschieten zouden we dat niet overleven.

Dus gingen we rustig over de kade richting de marktkraampjes.

En aan het eind van de middag troffen we de rest weer bij de bus.

Onderweg stopten we nog even bij HarTeluk in Zurich, waar we door een jarige deelneemster werden getrakteerd.

We boften vrijdag met het weer, niet te warm, niet te koud.

Ik vond dit leuker dan Sail Amsterdam.

"Knusser " noemde een van de marktkooplui het.

Helaas moet ik wel toegeven dat dit nog te zwaar voor me was.

Met de nadruk op "nog", want hoewel men bij mijn huisartspraktijk bij elk contact zegt dat ik goed moet begrijpen dat na m'n zestigste de aftakeling begonnen is, blijf ik een koppige stier en wil eruit halen wat ik er nog uithalen kan.

*****

Voor wie minder bekend is met bloggen:

Als je op de andersgekleurde woorden klikt dan kom je op de betreffende pagina of website.

Blokje Ommen

Toen ik hier vandaag precies 8 jaar geleden kwam wonen had ik 7 zware houten tuinstoelen bij me.

Inmiddels zijn er al 3 gesneuveld en de rest is na jaren zomer en winter buiten staan ook niet al te fraai meer.

Ik zoek mede vanwege de verhuisplannen nog niet erg hard naar wat anders, maar nu kwam ik een mooie XL campingstoel op Marktplaats tegen voor een leuke prijs.
Hij moest opgehaald worden in het buitengebied.
Dus stippelde ik een mooie heen en terugroute uit en stapte na het avondeten op de fiets.

De heenweg was de eerste kilometers vertrouwd gebied en daarna sloeg ik af naar nieuwe wegen.

Door het bos, over een viaduct en vervolgens prachtig weids landschap, dat ik vergeten ben te fotograferen.

Bij een boerderij werd ik opgewacht en na de stoel getest en goed bevonden te hebben bonden we hem samen achterop m'n trike.

Bovenop m'n mandje en de rollatorsteun.

Ik had van die elastieken met haken meegenomen en dat ging perfect.

De terugweg ging ik via een andere route.

Die best wel spannend was.

Ik moest op de smalle landwegen een paar keer uitwijken voor landbouwwerktuigen.

Die zijn echt enorm en dan voel je je laag bij de grond heel nietig.

Vlakbij huis kwam er een auto rechts uit een zijstraat met veel te veel vaart op me af.

Ik had voorrang op het fietspad, maar moest me vol op de rem gooien.

Hij gelukkig ook, want mijn fiets schoof nog even door en stopte recht voor hem.

Mijn hart stond even stil zeg.

Toch weer ff snel ruim 14,5km op de teller.

Tijdens mijn verblijf op de Kleine Belties begon ik me te realiseren dat ik weer moet herontdekken wat ik kan.

Vroeger in Brabant haalde ik de gekste dingen op met de fiets, zo reed ik eens met een fluweelboom in m'n fietstas door het dorp.

En nu heb ik al zolang het gevoel geen ene moer meer te kunnen.

Vanavond vond ik mezelf best wel stoer.

En dat heb ik af en toe echt even nodig.