Lunchen bij het Alfacollege

We hebben in de wijde regio meerdere horeca-opleidingen en daar kun je heel betaalbaar en goed eten.

Met de Uitbus ging ik al eens dineren bij het ROC-Twente in Almelo en  het Landstede ROC in Zwolle.

Vandaag was het Alfacollege in Hoogeveen aan de beurt voor de lunch.

Toen we aan kwamen rijden stond er al iemand klaar om de bus tussen de pauzerende leerlingen door naar de ingang te loodsen.

Eenmaal binnen werden we keurig door de school naar het restaurantje begeleid, waar een tafel al gezellig gedekt voor ons klaar stond.

Het voorgerecht aspergesalade zag er prachtig uit en smaakte ook heel lekker.

En dan moet je weten dat ik nooit een fan van asperges was.

Het hoofdgerecht was voor mij spannend omdat ik dus ook nooit zo dol was op zalm, maar deze was zo goed bereid dat ik helemaal overstag ben.

En dan een echt superlekkere Pannacotta toe.

Het was voor mij als jongste deelnemer net even te weinig om verzadigd te zijn, maar nogmaals: het was allemaal erg lekker en zeker voor herhaling vatbaar.

Toen ik onze vriendelijke tafelgastvrouw vertelde dat ik fotos maakte voor dit blogje, maar dat ik nooit mensen erop zet, zei ze enthousiast: "oh maar ik wil wel op de foto hoor".

Dus met haar toestemming is ze nu vereeuwigd op dit blogje.😃

Fietsen en wandelen

Zondag was het hier behoorlijk stormachtig, dus stelde ik mijn fietstochtje uit tot maandag.

Ik koos weer voor een vertrouwde route naar het Giethemerkerkbrugje.

Maar de oude tafel en bank zijn nu zover verzakt dat er echt niet meer te zitten valt.

Wordt toch echt tijd dat de gemeente daar eens wat aan doet.

Het is zo'n mooi plekje.

Dus stak ik de brug over en reed verder richting Giethmen en dan naar Nieuwebrug.

Onderweg was het druk met bejaarde vakantiegangers.

Ik heb geloof ik wel honderd keer gegroet, zoals we het hier gewend zijn, maar deze ouderen konden het nagenoeg niet opbrengen om terug te groeten.

Aan de Regge staat een bankje waar ik al eens eerder zat.

Het was nog best fris, maar ik heb er heerlijk een poosje zitten genieten van het uitzicht en de prachtige luchten.

Maar al gauw werd het me toch te fris, dus toog ik weer op huis aan.

Onderweg stopte ik nog even bij een garagesale, waar erg veel leuke dingen stonden, maar ik hield me in en kocht alleen een paar poppetjes.

Na een gezellig gesprekje ging het weer op huis aan.

Ik heb het grootste gedeelte van de tijd met hogere ondersteuning moeten fietsen, dat viel me wel tegen.

*****

Vandaag (woensdag) besloot ik eindelijk eens de stoute schoenen aan te doen en een eindje te gaan wandelen met rollator.

De route die ik uitgekozen had bleek gestremd, dus sloeg ik maar een andere kant op.

Het lopen ging zwaarder dan m'n proefwandeling in december, dan merk ik toch wel dat eea zijn sporen achter gelaten heeft en ik nog hard moet trekken aan herstel.

Bij de vijver aangekomen ben ik dus maar heerlijk lang  in het zonnetje blijven zitten.

Ik werd met argusogen gadegeslagen 🪿.

 Thuisgekomen had ik het gevoel dat ik wel 3km gehaald had, maar bij nameten bleek het maar 1824m.

Nou ja, het is in elk geval weer een start.

Blikje waarin Noord- en Zuidpool bijelkaar komen

Een tijdje geleden kreeg ik op de Quiltbee een grappig rood skieërtje cadeau.

Zo leuk he, als mensen met je mee gaan denken.

Daar vond ik al gauw een ijsbeer en een pinguin bij,

Maar toen werd het zoeken naar een doosje.

Ik dacht eerst aan weer een niveadoosje, maar dan werd het wel heel erg hetzelfde als m'n Nijntjeblikje.

Uit de uitverkoopbak van de Aldi viste ik een spelletje in blik.
Thuisgekomen bleek het een spelletje waar ik echt niks aan vond.
Maar het blikje was natuurlijk wel perfect voor een tafereeltje.

Het is wat groter en dikker dan ik gewend ben.

In m'n papierla zat nog een mooi vel blauw glanspapier in de hoofdkleur van het blikje, dat ik niet alleen als achtergrond gebruikt heb, maar ook op de voor en achterkant plakte.

Het grappige plastic sierbandje vond ik laatst bij de plaatselijke kringloop, met nog wat ander apart spul, dus daar zul je de komende tijd nog wel eens wat van tegen komen hier.

Op de voorkant twee metalen weet-ik-veel-hoe- dat- heet- sierdingen. 

Binnenin een sneeuwberg van schuimplastic verpakkingsmateriaal.

En toen kwam Noord en Zuid bij elkaar, want laat ik nou nooit geweten hebben dat er geen pinguins op de Noordpool zijn.

Ze zaten bij elkaar in een zakje met meer beestjes.

Maar in je fantasie kan alles, dus ik laat hem lekker staan.

Voor blikjesbouwers is er de facebookgroep:
Tafereeltjes in blikjes / doosjes

We hebben pas 5 leden en facebook wil dat we er minstens 15 hebben, anders worden we opgeheven.

Dat zou jammer zijn.

Lente in m'n tuintjes

 

Al zijn mijn tuinen niet zoals in Brabant, tussen de chaos gebeuren ook dingen waar ik even  blij van wordt.

Blauw druifjes kun je nooit genoeg hebben en ze verbreiden zich steeds verder.

Al jaren had ik twee verdwaalde tulpen in de voortuin en nu zijn het er opeens zes.

En in de achtertuin heeft het handje vol hyacinten zich verviervoudigd.

Zo jammer dat ik niet tegen de lucht kan, maar dat neem ik maar even voor lief, want mooi zijn ze zeker.

De forsitia bloeit al uitbundig.

En Lolos struik staat er weer stralend bij.

Ik heb gelukkig weer een aardige dame gevonden die  wat tuinwerk voor me wil doen wekelijks 1,5 a 2 uur.

Zelf lukt me nu hooguit 10 minuten, dus elke hulp is meegenomen.

Met de Uitbus naar de Kas van Kaat

Als de tweemaandelijkse Uitbus nieuwsbrief uitkomt moet je er megasnel bij zijn, want alles is heel snel bezet.

Half maart ging het bij mij mis.

De mail kwam binnen toen ik in de bus zat en na thuiskomst kreeg ik geen melding.

De volgende dag was ik zo moe dat ik mijn mail vergat.

Dus zag ik het pas twee dagen later en toen was alles al vol.

Maar dat betekent dus niet automatisch dat je twee maanden niet mee kunt.

Want voor veel uitjes wordt bij voldoende animo een extra rit ingezet, zoals vorige week naar Paleis Soestdijk en binnenkort een lunch in Hoogeveen.

En soms wordt er zelfs een bus bij ingehuurd van de Saxenburghgroep, die andersom ook wel de Uitbus inschakelt bij hun activiteiten.

Gistermiddag werd ik gebeld of ik vandaag nog mee wilde.

Er was iemand uitgevallen en dan proberen ze dat aan te vullen met iemand van de reservelijst.

Als de bus niet vol is kost dat natuurlijk geld.

En dat willen we natuurlijk niet.

En daar profiteer ik regelmatig van.

M'n uitjespotje wil maar niet leeg.

Tijdens de pandemie raakte hij aardig gevuld en elke week komt er weer wat bij dat overblijft van m'n weekgeld.

Ik blijf het onvoorstelbaar vinden dat ik dankzij de vrijwilligers van de Uitbus zo'n leuk luxe leventje kan leiden.

Vanmorgen reisden we via een mooie route richting Zwolle, waar in het buitengebied "de Kas van Kaat" staat.

Een byzondere werkplaats voor mensen met een beperking.

Eerst gingen we wat drinken in de kas.

Voor mij een echt heerlijke Chai Latte.

Daarna konden we onze lunch bestellen.

En terwijl die bereid werd kregen we een rondleiding over het terrein en in de kassen.

Deze was niet gepland, maar een vriendelijke dame was toch bereid om ons eea te vertellen en te laten zien.

Er is, behalve het restaurant, een werkplaats, een kwekerij, een pluktuin, een creatieve werkplaats en een bakkerij.

En bij het restaurant een winkel, waar naast zelfgemaakte dingen ook tweedehands spulletjes en (denk ik) wereldwinkelartikelen te koop waren.

Ik had nog even een onderonsje met veel handjeklap met een medewerker die mijn oranje sjaal prachtig vond.

Mijn "Plank van Kaat" was rijk gevuld en verzadigde heel wat beter dan het bakje sla van vorige week.

Op het onderste foto de lunch van de chauffeur.

Na de lunch was er nog even tijd om in de winkel te snuffelen.

Ik kocht er een dametje en een olifantje voor m'n blikjeshobby.

En toen ging het via alweer een erg mooie route op huis aan.

Als je op de andersgekleurde woorden in de tekst klikt dan kom je op betreffende website of paginas.

Paaseieren zoeken

 Laatst zei iemand die ik wat van mijn blikjes liet zien:

"maar er zit niets van jezelf in".

De rest van de aanwezigen was positief, maar ik ben dan zo'n tuttebol bij wie dan dat ene zinnetje blijft hangen.

En blijft hangen en blijft hangen.

Bijna voelde ik de neiging om er dan maar mee te stoppen.

Zo dom, want al is dit geen hoogstaande kunst of zo, er zit toch echt altijd wat van mezelf in.

Ik ben immers de gene die bepaald wat er in komt en hoe.

En soms vraagt het gewoon niet meer dan een beeldje, een blikje, een lintje en een mooi papiertje.

So what, als ik er maar lol in heb.

Voor deze kuikentjes had ik toch echt weer een roze makreelblikje nodig.

Met een paar bladen sla erbij, bleek mijn broodje makreel opeens best wel lekker.

Iriserend bloemetjespapier erin.

Een roze zijden koordje om de lelijke rand te verdoezelen.

Meer kon er echt niet bij.

Ik had deze beeldjes natuurlijk ook gewoon los neer kunnen zetten, maar ingeblikt geeft het toch weer net ietsje meer.

Voor wie blikjes inricht is er de facebookgroep: tafereeltjes in blikjes / doosjes

Bij jezelf blijven

 

Ik haal maar weer eens een ouwe koe uit de sloot.

Ik schreef er in de loop der jaren al vaker over zoals hier over het hulpverleners-syndroom en vrij recent nog hier over perfecte vriendinnen.

Met mensen met hulpverleners-syndroom heb ik inmiddels vrij goed leren omgaan.

Zoals die sportieve dame die iedereen te pas en te onpas de les leest over gezonde voeding en hoe je met de oefeningen om moet gaan, maar zelf tien kilo aan kwam en een fikse blessure op liep.

Als ze weer eens begint zeg ik alleen: "uh! Ik luister alleen naar de echte deskundigen".

En dat pikt ze nog ook.

Perfecte vriendinnen vind ik nog steeds lastig.

Ze komen altijd te voorschijn als je ziek of anderszins zwak bent.

En dan zijn ze gewoon hardstikke leuk en een verrijking van je leven.

Zo moeilijk, zo niet onmogelijk, om dan al te bepalen of je beter afstand van ze kunt houden.

Het blijft ook nog eens een tijdje leuk en gezellig.

Maar als jij opknapt en sterker wordt, dan komt het.

Eerst kleine onderhuidse steekjes, bv over een woord dat je verkeerd uitspreekt, dan  groeit het naar de les lezen.

Niet te vaak, waardoor het nog een tijd gezellig en leuk blijft en je alleen maar denkt: "och ze heeft een slechte bui, dat waait wel weer over".

Maar als zo iemand zelf dan ook nog niet zo lekker in haar vel komt te zitten, dan komt het punt dat ze gaat kleineren en boos wordt als jij een goed idee hebt wat je gaat uitwerken.

Want het is natuurlijk niet de bedoeling dat jij iets beter kunt of dat je te goed in je vel komt te zitten, want dan voelt ze zich overbodig worden.

En je moet ook echt niet denken dat ze dan even op jou wil leunen, zoals in een gelijkwaardige vriendschap gewoon moet kunnen.

Boos? Zeg maar gewoon ronduit onredelijk.

Dan gaat er een vat vol verwijten open.

Een hopeloze poging om de balans weer in eigen voordeel te doen omslaan.

Ze moet de grote sterke vriendin zijn en ik degene die afhankelijk is en vooral dankbaar moet zijn.

Ik tuin er nog steeds in.

En ik zou ook niet weten hoe ik dat voorkomen kan.

Maar ik stap er nu wel uit.

Natuurlijk doet het zeer

Maar ik ga er niet meer aan onderdoor.

Ik sta uiteindelijk toch op m'n eigen benen.

Die zijn dan misschien fysiek wat wankel, maar spreekwoordelijk heel stevig tegenwoordig.