Ooit heel lang geleden, toen ik nog drie hoog op een flat aan de kust woonde, had ik in de hal een boekenkastje staan, met op elke plank een tafereeltje.
Er was oa een schoolklasje, een handwerkwinkeltje, een schildersatelier en een dakterras.
Ook had ik een oud poppenhuisje op de kop getikt dat ik als hippiehuis wilde inrichten.
En natuurlijk sloeg Marlien aan het verzamelen.
Affijn, ik verhuisde naar Brabant, het kastje ging niet mee, het poppenhuisje wel, maar bleef ingepakt, want ik had geen goede plek om het veilig neer te zetten bij twee katten over de vloer.
Ik verkocht het schoolklasje en zo nog het eea.
En de rest kwam op zolder terecht.
Toen ik plan had om uit Brabant weg te gaan, zocht ik de poppenhuisspullen nog maar eens uit en verkocht een grote doos met spulletjes voor 100€.
Ik had ook in mijn huidige huis geen goede plek om het neer te zetten en zo verdween alles opnieuw naar zolder.
Een paar weken geleden viste ik uit een doos op zolder gebladerte dat ik wel dacht te kunnen gebruiken voor m'n blikjes.
Ik keek verder niet in de doos, maar toen ik hem vorige week toch maar eens opende was ik al gauw een uur verder.
Elk doosje wat uit de grote doos kwam bevatte dingetjes die ik ook zou kunnen gebruiken voor m'n blikjes.
En hoe meer ik zag, hoe benauwder ik het kreeg.
Creatieve mensen herkennen het vast wel, dat je zoveel ideeën krijgt dat je het er benauwd van kreeg.
Dus deed ik alles weer in de doos en zette hem weg om het even te laten bezinken.
Wil ik het poppenhuis in de toekomst nog wel ergens een plekje geven?
Ik weet het niet.
Het is überhaupt de vraag of dat in een volgend huis wel zal kunnen.
En dan is er zoveel dat het net zo'n pakhuis dreigt te worden als mijn eigen huis.
Affijn een week later heb ik de loodzware doos toch maar naar beneden gesleept en ben begonnen met een eerste schifting.
Wat is bruikbaar voor blikjes en wat is te groot.
Hierboven zie je vellen met allerlei wand en dak printjes.
De bovenste met delftsblauwe tegeltjes.
En daarbovenop, schoolbordplakplastic, groene vloerbedekking en papieren laminaat.
Het vorderde niet snel, want er kwamen veel herinneringen boven.
Zo kocht ik deze beertjes in Bad Bentheim.
In mijn begintijd op internet, was ik lid van een forum.
En iemand had daar 3 nachten in een hotel gewonnen, maar ze vond het daar niet leuk, dus gaf ze het zomaar aan mij.
Ik weet niet eens meer hoe ze heette, maar ik ben haar er nog steeds dankbaar voor.
Het was toen een hele eenzame moeilijke tijd voor me.
Ook dit luciferdoosje kocht ik daar.
Zo schattig.
Er komt geen einde aan.
Schaapjes, engeltjes, koelkastmagneten, porceleinen poppetjes (te groot) en zooooooveel prulletjes.
Ik begin al knap vermoeid te raken.
Maar ik maak toch ook de twee laatste dozen nog open.In de rode schoenendoos vind ik dan toch nog de tafereeltjes die ik in die boekenkast had terug.
Ik heb geen zin om alles uit te pakken, maar zie zo al de schilder uit het schildersatelier en de stoffenkast uit de handwerkwinkel.
In de groene doos vind ik nog een hele lading poppetjes.
Die gaan in de verkoop met de andere, want het zijn er veel te veel en ik ga er niets meer mee doen.
En dan linksonder een grote vergeten schat.
Ooit punchte ik op bestelling poppenhuisvloerkleedjes.
Sylvia, was indertijd erg bekend in de poppenhuiswereld en vroeg me een aantal klassieke kleedjes te maken voor haar poppenhuis.
In ruil kreeg ik een verrassingspakket met allemaal prachtige door haar zelfgemaakte spulletjes.
Ik licht er deze drie nog even uit.
Zo mooi, zo knap.
Links een handbeschilderd bord.
Rechts een ongelofelijk klein poppenhuis eetkamertje en daaronder potjes met zg ingemaakte lekkernijen.
Die laatste zie ik al voor me in een blikje.
Je kunt nog veel van Sylvias werk vinden als je googled op Sylvia's lutje boudel.
Ik heb nu dus weer een hoop beestjes, plantjes, fruit, voertuigjes, kannetjes etc gevonden voor in mijn blikjes.
Maar nog steeds nauwelijk poppetjes.
Dus blijf op zoek naar poppetjes en een Maria.
De meubeltjes en dergelijke gaan weer even naar zolder, tot ik een besluit genomen heb over het poppenhuis.
