donderdag 2 april 2026

Met de Uitbus naar de Kas van Kaat

Als de tweemaandelijkse Uitbus nieuwsbrief uitkomt moet je er megasnel bij zijn, want alles is heel snel bezet.
Half maart ging het bij mij mis.
De mail kwam binnen toen ik in de bus zat en na thuiskomst kreeg ik geen melding.
De volgende dag was ik zo moe dat ik mijn mail vergat.
Dus zag ik het pas twee dagen later en toen was alles al vol.

Maar dat betekent dus niet automatisch dat je twee maanden niet mee kunt.
Want voor veel uitjes wordt bij voldoende animo een extra rit ingezet, zoals vorige week naar Paleis Soestdijk en binnenkort een lunch in Hoogeveen.
En soms wordt er zelfs een bus bij ingehuurd van de Saxenburghgroep, die andersom ook wel de Uitbus inschakelt bij hun activiteiten.

Gistermiddag werd ik gebeld of ik vandaag nog mee wilde.
Er was iemand uitgevallen en dan proberen ze dat aan te vullen met iemand van de reservelijst.
Als de bus niet vol is kost dat natuurlijk geld.
En dat willen we natuurlijk niet.
En daar profiteer ik regelmatig van.
M'n uitjespotje wil maar niet leeg.
Tijdens de pandemie raakte hij aardig gevuld en elke week komt er weer wat bij dat overblijft van m'n weekgeld.
Ik blijf het onvoorstelbaar vinden dat ik dankzij de vrijwilligers van de Uitbus zo'n leuk luxe leventje kan leiden.


Vanmorgen reisden we via een mooie route richting Zwolle, waar in het buitengebied "de Kas van Kaat" staat.
Een byzondere werkplaats voor mensen met een beperking.


Eerst gingen we wat drinken in de kas.
Voor mij een echt heerlijke Chai Latte.
Daarna konden we onze lunch bestellen.



En terwijl die bereid werd kregen we een rondleiding over het terrein en in de kassen.
Deze was niet gepland, maar een vriendelijke dame was toch bereid om ons eea te vertellen en te laten zien.




Er is, behalve het restaurant, een werkplaats, een kwekerij, een pluktuin, een creatieve werkplaats en een bakkerij.
En bij het restaurant een winkel, waar naast zelfgemaakte dingen ook tweedehands spulletjes en (denk ik) wereldwinkelartikelen te koop waren.

Ik had nog even een onderonsje met veel handjeklap met een medewerker die mijn oranje sjaal prachtig vond.



Mijn "Plank van Kaat" was rijk gevuld en verzadigde heel wat beter dan het bakje sla van vorige week.
Op het onderste foto de lunch van de chauffeur.



Na de lunch was er nog even tijd om in de winkel te snuffelen.
Ik kocht er een dametje en een olifantje voor m'n blikjeshobby.




En toen ging het via alweer een erg mooie route op huis aan.



Als je op de andersgekleurde woorden in de tekst klikt dan kom je op betreffende website of paginas.


Paaseieren zoeken

 Laatst zei iemand die ik wat van mijn blikjes liet zien:
"maar er zit niets van jezelf in".
De rest van de aanwezigen was positief, maar ik ben dan zo'n tuttebol bij wie dan dat ene zinnetje blijft hangen.
En blijft hangen en blijft hangen.
Bijna voelde ik de neiging om er dan maar mee te stoppen.
Zo dom, want al is dit geen hoogstaande kunst of zo, er zit toch echt altijd wat van mezelf in.
Ik ben immers de gene die bepaald wat er in komt en hoe.
En soms vraagt het gewoon niet meer dan een beeldje, een blikje, een lintje en een mooi papiertje.
So what, als ik er maar lol in heb.



Voor deze kuikentjes had ik toch echt weer een roze makreelblikje nodig.
Met een paar bladen sla erbij, bleek mijn broodje makreel opeens best wel lekker.



Iriserend bloemetjespapier erin.
Een roze zijden koordje om de lelijke rand te verdoezelen.
Meer kon er echt niet bij.
Ik had deze beeldjes natuurlijk ook gewoon los neer kunnen zetten, maar ingeblikt geeft het toch weer net ietsje meer.








Voor wie blikjes inricht is er de facebookgroep: tafereeltjes in blikjes / doosjes

woensdag 1 april 2026

Bij jezelf blijven

 

Ik haal maar weer eens een ouwe koe uit de sloot.
Ik schreef er in de loop der jaren al vaker over zoals hier over het hulpverleners-syndroom en vrij recent nog hier over perfecte vriendinnen.



Met mensen met hulpverleners-syndroom heb ik inmiddels vrij goed leren omgaan.
Zoals die sportieve dame die iedereen te pas en te onpas de les leest over gezonde voeding en hoe je met de oefeningen om moet gaan, maar zelf tien kilo aan kwam en een fikse blessure op liep.
Als ze weer eens begint zeg ik alleen: "uh! Ik luister alleen naar de echte deskundigen".
En dat pikt ze nog ook.

Perfecte vriendinnen vind ik nog steeds lastig.
Ze komen altijd te voorschijn als je ziek of anderszins zwak bent.
En dan zijn ze gewoon hardstikke leuk en een verrijking van je leven.
Zo moeilijk, zo niet onmogelijk, om dan al te bepalen of je beter afstand van ze kunt houden.
Het blijft ook nog eens een tijdje leuk en gezellig.
Maar als jij opknapt en sterker wordt, dan komt het.
Eerst kleine onderhuidse steekjes, bv over een woord dat je verkeerd uitspreekt, dan  groeit het naar de les lezen.
Niet te vaak, waardoor het nog een tijd gezellig en leuk blijft en je alleen maar denkt: "och ze heeft een slechte bui, dat waait wel weer over".
Maar als zo iemand zelf dan ook nog niet zo lekker in haar vel komt te zitten, dan komt het punt dat ze gaat kleineren en boos wordt als jij een goed idee hebt wat je gaat uitwerken.
Want het is natuurlijk niet de bedoeling dat jij iets beter kunt of dat je te goed in je vel komt te zitten, want dan voelt ze zich overbodig worden.
En je moet ook echt niet denken dat ze dan even op jou wil leunen, zoals in een gelijkwaardige vriendschap gewoon moet kunnen.

Boos? Zeg maar gewoon ronduit onredelijk.
Dan gaat er een vat vol verwijten open.
Een hopeloze poging om de balans weer in eigen voordeel te doen omslaan.
Ze moet de grote sterke vriendin zijn en ik degene die afhankelijk is en vooral dankbaar moet zijn.

Ik tuin er nog steeds in.
En ik zou ook niet weten hoe ik dat voorkomen kan.
Maar ik stap er nu wel uit.
Natuurlijk doet het zeer
Maar ik ga er niet meer aan onderdoor.
Ik sta uiteindelijk toch op m'n eigen benen.
Die zijn dan misschien fysiek wat wankel, maar spreekwoordelijk heel stevig tegenwoordig.







maandag 30 maart 2026

Religieus blikje in Zuid Amerikaanse sfeer

 
Op Pinterest kom ik veel rijkelijk versierde religieuze blikjes uit Zuid Amerikaanse landen tegen en toen ik laatst bij een kringloop een boekenlegger met heiligen tegen kwam, was dat een mooie aanleiding om me daar eens in te gaan verdiepen.


Al jaren ligt er een zak met allerlei stoffen  roosjes in de kast en die kon ik nu mooi gebruiken
Toen de voorkant klaar was bleek de lijm door de groene stof te zijn gekomen, met als resultaat twee lelijke plekken.
Daar moest ik wat op verzinnen en met de twee kruisbedeltjes is dat gelukkig goed verborgen.




Binnenin plakte ik een rood bonbonpapiertje in het deksel, met daarop twee met de Cuttlebug uitgestanste kruisjes.
En rechts weer een stukje van de boekenlegger met grotere rode roosjes.




Zo leuk om weer eens helemaal uit m'n comfortzone te stappen.
Want het is zo helemaal niet mijn ding.
Maar daarom juist een keertje leuk om te doen.


Voor wie ook graag blikjes inricht of dat wil gaan doen is er de facebookgroep: tafereeltjes in blikjes / doosjes.

zaterdag 28 maart 2026

Hoog bezoek


Toen ik van de week hoorde dat ons  Uitbus uitje naar Paleis Soestdijk  een hele dagtocht was, heb ik even gedacht om me af te melden, omdat ik nog steeds zo moe was.
Uiteindelijk heb ik het niet gedaan.
Ik zou wel zien waar het schip strandde.
En zowaar, ik werd die ochtend voor het eerst in maanden wat minder moe wakker.



Om half negen stond de mooie nieuwe bus al voor de deur en nadat iedereen opgehaald was zakten we af naar het Zuiden voor onze eerste stop bij de La Place in 't Harde.
Waar ik koos voor een byzonder glas thee met rozemarijn, kaneel en sinaasappel.



Daarna ging het op Soest aan.
Het paleis ligt nog best een stuk lopen vanaf het parkeerterrein, maar omdat niet iedereen goed ter been was mochten we met de bus via de dienstingang naar binnen en konden we parkeren achter de Oranjerie.



Daar hebben we eerst geluncht.
De Oranjerie is een enorm gehorige ruimte, betonplaten op de vloer en natuurlijk veel glas.
Van de herrie werd ik niet echt blij.
Er is een beperkte, maar lekkere kaart, maar alleen het duurste gerecht kon zonder tomaat voor me gemaakt worden.
Het smaakte uitstekend, maar vulde niet echt, dus mocht ik nog wat brood met boter van m'n buurvrouw opeten.
Ik zal maar niet zeggen wat dit bordje sla kostte.🙊

Na de lunch werden de rollatordames opgehaald met een golfkar.
De grindpaden rondom het paleis zijn niet erg geschikt voor ons, dus dit was een fantastische oplossing.
Ik zat achterop met m'n rollator tussen m'n benen geklemd en duvelde er nog bijna af toe ie optrok 😂😂.



In het kasteel was een aparte rollatorroute tegen de stroom in.
De rest van de groep ging andersom.
Het waarom ontging ons.



De tentoonstelling was anders dan ik verwacht had bij de titel: de smaak van Soestdijk.
Ik verwachtte maaltijden te zien te krijgen.



Maar er was hedendaagse kunst te zien, waaronder grappige hangende soepkommen en theekopjes met inhoud die er niet uit viel en byzarre avondjurken.



Ook veel antiek dat uitgeleend was door antiquairs, met prijskaartjes.



Uiteindelijk kwamen we in de grote eetzaal waar de tafel in stijl gedekt was.




Ik weet niet of het tapijt dat er lag origineel was of van een sponsor.
Het gaf de vervreemdende  illusie dat de vloer hol was.
Zo sterk zelfs dat ik even m'n evenwicht verloor.



Toen was het rollatorrondje al om en waren we de rest van de groep nog niet tegen gekomen.
Ik had het idee dat we niet alles gezien hadden dus stapte ik op een suppoost af.
En ja hoor er was meer.
De enorme trap naar boven konden we niet op.



Maar we konden wel naar de bibliotheek en de prive eetkamer.



En na overleg werden we naar een piepklein antiek dienstliftje geleid, zo eentje met een harmonicahekje, waarmee we naar de grote keuken in de kelder konden.
Zo zie je maar, vragen is zinvol.



Na de grote keuken liepen we door naar een ruimte waar we thee konden drinken.
Ik spraakappte met de chauffeuze dat we daar al waren.
Inmiddels liep ik echt wel op mijn wenkbrauwen dus ik was blij dat we even konden zitten.
De appeltaart bleek nog bevroren dus ik hield het op witte jasmijn thee.



En toen was het alweer tijd om naar huis te gaan.



Het golfkarretje reed voor met een andere chauffeur, die niet wist dat we bij de Oranjerie moesten zijn.
Dus ik hard gillend vanaf de achterbank dat ie de verkeerde kant op ging.
Eh tja ik ben een onbescheiden directe westerlinge dus ik grijp gewoon in.


En toen mochten we met de bus de dienstingang weer uit.



Onderweg kwamen we als gevolg van meerdere ongevallen nog wat files tegen, die gelukkig vlot oplosten.
In de tussentijd telde ik de klapbanden die langs de weg lagen.
Bij 50 ben ik maar gestopt.
Ook schrikbarend veel blikjes lagen er op de middenberm.
Daar kon iemand met gevaar voor eigen leven rijk worden.

Ik was compleet lek die avond, maar het was weer een goed geslaagd uitbus uitje.



Oh ja, ik nam ook nog een schandalig dure koelkastmagneet mee.



Maar ja de koelkast is nog niet vol.😇

Ps mocht je plannen hebben om daar naar toe te gaan: je kunt er nergens contant betalen.


***********

Fotos zijn met toestemming gemaakt en hier geplaatst.

***********

Als je op de anders gekleurde woorden in de tekst klikt dan kom je op betreffende website.
Klik op het pijltje op het  tweede plaatje van het hek en er speelt een filmpje af .
Let niet op wat er gezegd wordt 😂😂😂


dinsdag 24 maart 2026

Bunnies in a box

 Een engelse titel deze keer.




Maar zeg nou zelf dat klinkt toch veel beter dan hazen in een doosje.


Het doosje van Water Drops is beplakt met irispapier.



Een bloemetjesbandje verbergt de reclametekst.


Oh ja, er is ook nog een kuikentje bij.
Zou ze ook worteltjes lusten?




Nog even inzoemen op de wortelkar.




Voor blikjes en doosjes inrichters is er de facebookgroep:


zondag 22 maart 2026

Melancholisch, maar waarom???

 

Ik moet bekennen, ik ben de aanhoudende moeheid zo langzamerhand spuugzat.
Na een hele morgen in bed hangen besloot ik toch van het mooie weer te gaan genieten.
Toen ik de trike de tuin uit manouvreerde aarzelde ik.
Linksaf, naar het stuw of rechtsaf richting het bruggetje.
Rechtsaf was korter en ik kon zo nodig halverwege al op de grote brug stranden.
Linksaf is een lange weg die best saai is.
Maar het stuw trok zo aan me dat ik toch linksaf ging.

Onderweg merkte ik al gauw dat het eigenlijk te hoog gegrepen was.
Hoe blij was ik dat ik mijn nieuwe accu in een hogere ondersteuning kon zetten, zonder angst dat ie op de terugweg leeg zou raken.



Bij het stuw aangekomen waren de bankjes bezet.
Dus bleef ik aan de overkant op mijn fiets hangen tot er eentje vrij kwam.
Het water was flink woest en dat had mijn drukke hoofd echt even nodig.







Mijn stemming was vreemd melancholisch.
Ken je dat gevoel als je voor het allerlaatst op een geliefde plek bent?
Dat dus.
Maar waarom voelde het alsof ik hier voor het laatst was?
Wat gaat er veranderen?



Toen het andere bankje vrij kwam verplaatste ik mezelf en de trike daar naar toe.
Het is maar een paar meter, maar het uitzicht is er  beter.
Toen ik ging zitten was ik m'n bril kwijt.
Ik zocht overal om de bankjes, maar zag hem nergens.
Voorbijgangers hielpen zoeken en iemand vond hem een stukje verderop gelukkig.
Blijkbaar had ie een sprongetje gemaakt.

Ik bleef nog heel lang zitten.
Vitamine D baden en hoofd legen in het gedruis.
En toen was er opeens nog een leuk gesprek met een passant.
Een knappe sportieve grijze  kerel met een stralende glimlach.
Bij zijn vertrek leerde ik eindelijk de lokale groet ten afscheid: "tot kiek'ns".
En ik vertelde hem dat "goeidáag" er wel al ingeslopen is.
Ik raak het houdoe maar niet kwijt.

En de melancholie ook niet.