Ik moet bekennen, ik ben de aanhoudende moeheid zo langzamerhand spuugzat.
Na een hele morgen in bed hangen besloot ik toch van het mooie weer te gaan genieten.
Toen ik de trike de tuin uit manouvreerde aarzelde ik.
Linksaf, naar het stuw of rechtsaf richting het bruggetje.
Rechtsaf was korter en ik kon zo nodig halverwege al op de grote brug stranden.
Linksaf is een lange weg die best saai is.
Maar het stuw trok zo aan me dat ik toch linksaf ging.
Onderweg merkte ik al gauw dat het eigenlijk te hoog gegrepen was.
Hoe blij was ik dat ik mijn nieuwe accu in een hogere ondersteuning kon zetten, zonder angst dat ie op de terugweg leeg zou raken.
Bij het stuw aangekomen waren de bankjes bezet.
Dus bleef ik aan de overkant op mijn fiets hangen tot er eentje vrij kwam.
Het water was flink woest en dat had mijn drukke hoofd echt even nodig.
Mijn stemming was vreemd melancholisch.
Ken je dat gevoel als je voor het allerlaatst op een geliefde plek bent?
Dat dus.
Maar waarom voelde het alsof ik hier voor het laatst was?
Wat gaat er veranderen?
Toen het andere bankje vrij kwam verplaatste ik mezelf en de trike daar naar toe.
Het is maar een paar meter, maar het uitzicht is er beter.
Toen ik ging zitten was ik m'n bril kwijt.
Ik zocht overal om de bankjes, maar zag hem nergens.
Voorbijgangers hielpen zoeken en iemand vond hem een stukje verderop gelukkig.
Blijkbaar had ie een sprongetje gemaakt.
Ik bleef nog heel lang zitten.
Vitamine D baden en hoofd legen in het gedruis.
En toen was er opeens nog een leuk gesprek met een passant.
Een knappe sportieve grijze kerel met een stralende glimlach.
Bij zijn vertrek leerde ik eindelijk de lokale groet ten afscheid: "tot kiek'ns".
En ik vertelde hem dat "goeidáag" er wel al ingeslopen is.
Ik raak het houdoe maar niet kwijt.
En de melancholie ook niet.
