Niet gevierd en toch cadeautjes

Gisteren ben ik 64 geworden

Het blijft een moeilijke dag voor me.

Ik zal het niet meer hebben over verlangens en gemis, daar heb ik in vorige jaren al over geschreven.

Maar ik ben blij met wat er wel is.

Mijn hhhulp kwam maandag al aan met een mooie bos vrolijke bloemen.

Ze was vier winkels afgefietst om op maandagmorgen iets voor me te vinden.

Lief he.

Van één tak was de steel geknakt, maar we vonden allebei dat die bloemen in het bekertje juist heel leuk  staan zo

Uit Gelderland kwam per post een boek met wel 24 smaken thee.

Ik drink tegenwoordig elke dag een kop vanwege de antioxidanten.

Dus nu kan ik een hoop smaken uitproberen.

Uit Zeeland kwam een leuke wel heel persoonlijke kaart vol jeugdsentiment.

Met ChatGP in elkaar gezet.

Uit Groningen kwam een heel pakket met leuke dingetjes en achtergrondjes voor m'n blikjes.

Ze is inmiddels ook aangestoken door het blikjes en doosjesvirus.

Natuurlijk zat er ook weer een van haar prachtige zelfgemaakte kaarten bij.

En met spelletjesbuurvrouw ga ik binnenkort een keer een taartje eten.

Ondertussen keerde de kiespijn weer in alle hevigheid terug, dus mag ik morgen weer naar de tandarts 😭

Update: er was een uitvaller dus ik kon opvliegende sprong vandaag.

En dat heb ik geweten.

Nog nooit zoveel pijn gehad en nog.

Rondje Stegeren

 

Ik vertrok weer dezelfde kant op als vorige week.
Maar dit keer volgde ik de route die me toen geadviseerd was.
En zowaar, ik kwam bij het nieuwe natuurgebied.

Jaren geleden was ik er eens met Anne langsgereden.

Toen was het nog een grote kale vlakte.

Nu al een mooi groen gebied, met de oude kronkels van de Vecht weer terug aangelegd.

Je kunt hier een mooi rondje rijden.

Dan kom je ook langs  het  vernieuwde verzetsmonument.

Ook daar was ik eens met Anne toen het oude monument er nog stond.

Ik heb er, ondanks het sombere weer een hele tijd gezeten.

Het was er erg stil.

Achter me hamerde een specht.

Op de terugweg sloeg ik nog even af naar het stuw, maar het werd steeds frisser, dus ging ik in een hogere ondersteuning, omdat ik toch wel moe was, op huis aan.

Al met al toch weer 17,5 km op de teller.

Flink moe, maar voldaan thuisgekomen.

Kommetjes, bakjes, schaaltjes tik

Ik zoek eigenlijk stevige ontbijtkommen.

Mijn Jet kommen met kroppen sla onderin beginnen wat sleets te worden en ik heb er ook al een aantal gebroken.

Maar ik kom de laatste tijd ook nogal eens van die leuke kleine kommetjes tegen waar ik helemaal vrolijk van wordt en die ik gewoon niet kan laten staan.

Vandaag ging ik overstag voor dit stelletje.

Dit is inmiddels mijn totale score.

Zou MiekeQuilt, met haar liefde voor blauw, hier ook voor gevallen zijn?

En voordat Lot het vraagt😉: 

Wat doe ik nou met al die kleine vrolijke bakjes?

Eh, helemaal nix..🫣

Dit is gewoon puur voor de heb.

Gelukkig vond ik ook nog een ontbijtkom.

Ik zag ook nog een leuk klein bankje, dat goed bij de andere bank en stoel had gepast.

Maar de bezorgkosten op een afstand van 800m waren 1,5x zo hoog als de prijs van het bankje.

En ik heb niemand aan wie ik zou kunnen vragen om het op te halen.

*******

Ps was deze helemaal vergeten. 😂

De rock & roll ram

 

Verre vriend Andre sloot vorig jaar vriendschap met een eenzame alleenstaande ram.
Maar hij verhuisde en kwam een eind verder weg te wonen.
Toen hij hoorde dat de ram verkocht zou worden zocht hij contact met een schapenboer in zijn nieuwe  woonplaats.
Die boer wilde hem wel helpen en zo adopteerde Andre zijn vriend Lemmy, die nu gezellig bij de boer in de wei staat.

Zo kreeg ik inspiratie voor dit blikje.

In het deksel de schapen van de boer.

En Lemmy die een plaatje draait in de hoofdrol.

Een plaatje?

Ja Andre was in Zeeland wereldberoemd met zijn programma Barracuda Rock Radio voor Radio Goes.

En ik weet zeker dat ie dat in de toekomst weer op zal pakken.

Voor ieder die van gevulde blikjes houdt is er de facebookgroep: tafereeltjes in blikjes en doosjes.

Aiaiaiai

Donderdagavond bij het spoelen na het tandenpoetsen: aiaiai au.
Vrijdag nergens last van, maar savonds weer bij het spoelen: aiaiai au au au.
Zaterdag opeens andere kies gevoelig.
Zondag rare pijn dan weer bij de ene dan weer bij de andere kies.

Zondagavond explosie van pijn in en om 5 kiezen.
Maandagochtend niet te harden zoveel pijn en trekt door naar mijn oor.
Tandarts gebeld kon pas donderdag terecht, of spoed naar ziekenhuis in Zwolle.
Maar heb geen vervoer naar Zwolle.
Barst in tranen uit en kan dan toch dinsdagochtend bij een andere tandarts terecht.
Maandagmiddag verdwijnt alle pijn spontaan om een paar uur later weer terug te komen tot het 's avonds niet meer te harden is.

Paracetamol helpt niet.

Dinsdagochtend met twee paracetamollen die nauwelijks helpen naar de tandarts.

Aardige man gelukkig.

Hij vind 1 gaatje en 1 beginnend gaatje dat ie voor de zekerheid ook gelijk maar meevult, maar heeft twijfels of er geen achterliggend probleem is.

Op zijn aanraden toch maar ibuprofen gehaald om samen met dubbele dosis paracetamol in te nemen.

En nu dus maar afwachten of de pijn weg trekt.

Te veel hooi

 Ik had niet veel energie, maar toch wilde ik eens wat nieuws zien.

Dus zocht ik een plekje op de kaart dat haalbaar zou moeten zijn:  het nieuwe meandergebied van de Vecht in de Karshoek.

Eerst van Stegeren richting het stuw, maar ipv zoal normaal rechtsaf (foto 2) te slaan naar het stuw, ging ik nu  recht door.

Een adembenemend mooi stukje.

Mijn gevoel zei dat ik aan het eind van de weg naar rechts moest, maar de navigatie zei links.

Over niet al te beste paden ging ik verder door bos en hei.

Ondanks het slechte wegdek genoot ik van de prachtige omgeving.

Maar toen kwam het punt dat de navigatie rechtsaf zei, maar daar was geen rechtsaf.

Je kon wel zien dat er een pad geweest was ooit, maar al lang niet meer in gebruik en er hing een paal voor.

Dus fietste ik maar verder.

Toen zei de navigatie tot mijn verbazing linksaf, maar ook dat was niet mogelijk.

Even later beweerde hij dat ik linksaf moest en keren.

Ook dat kon helemaal niet.

Een paar aardige mederecreanten kwamen meedenken, maar die hadden nog nooit van de Karshoek gehoord.

Ik besloot het op te geven, mijn benen waren al aardig aan het verzuren.

Dus zocht ik een andere route naar  huis.

Ook al erg mooi gelukkig, maar wat was ik blij toen ik weer op bekend terrein kwam.

Onderweg kwam ik nog een enorme koe tegen.

Nee het was geen stier, maar ze was wel zo groot.

Ze leek op een Lakenvelder, maar dan echt veel groter.

Volgens Gemini zou het een Galloway kunnen zijn.

Thuis aangekomen, was ik compleet  geradbraakt.

Ik had de grootste moeite om van de fiets af te komen, zo stijf was ik.

21 km was nu echt nog te veel van het goede.

Wat ik verder deed deze week.

 Er lag nog snoeihout in de achtertuin van vorig jaar.
Dat was nu zo droog dat het makkelijk te breken was.
Als je elke dag een paar takken breekt, dan kom je in twee weken al een stuk verder 
Kliko is vol dus even pauze tot de volgende leging.

Ik kreeg een vlaag van opruimwoede.

Dus haalde ik stukje bij beetje mijn schuurtje leeg.

Ook hier weer in alle rust stapje voor stapje.

Zette meerdere dingen op de weggeefhoek, waaronder deze kast omdat ik hem niet meer nodig had.

De platen waren kromgetrokken, maar iemand was er heel blij mee omdat het frame nog van heel degelijke ouderwetse kwaliteit is.

Nu de kast weg was zag ik ook waarom de platen nat waren.

Een hele kier tussen schuur en muur waar een stuk isolatiebuis ontbrak.

Ook heb ik m'n fijne Sparta Amazone met fietskar te koop gezet.

De fietskarkoppeling is indertijd in Brabant aangepast aan deze fiets.

Dus het gaat alleen als set weg.

Dit had ik al veel eerder moeten doen, maar ik kon geen afscheid nemen.

Vanmorgen heb ik mijn tuinkabouters in de week gezet.

Een paar hebben een schilderbeurtje nodig.

Ik hoop dat me dat een beetje lukt. 

Vanmiddag liep ik naar de bouwmarkt om isolatiebuis voor de schuur te halen.

En een dikkere om eindelijk eens wat te doen aan het ijskoude buisframe van mijn fiets tegen m'n achterste.

Ik dacht dat het 830 m was maar het bleek 1100m te zijn.

En ook nog met flinke wind tegen weer terug.

Met zwiepende buizen in m'n rollatormandje.

Na eerst een hele poos op het bankje aan de muur van de bouwmarkt te hebben gezeten.

Zomaar ongepland een mijlpaal van 2200m gelopen.

Dat heb ik al 4,5 jaar niet meer gered. 

Op mijn wenkbrauwen thuis gekomen.