vrijdag 21 februari 2020

Vrijwilligerswerk is dat wel echt leuk?

Met pijn in het hart heb ik deze week moeten besluiten dat ik stop met mijn vrijwilligerswerk.
Ik heb hier altijd de leuke kant laten zien.
De workshopjes, die ik gegeven heb.
De groep was heel fijn om mee te werken.
Ik ben van ze gaan houden.
Dat maakte ook dat ik het nog lang heb volgehouden.
Waardering kreeg ik genoeg.
Van bewoners, deelnemers, ander personeel, en zelfs van bezoekers van bewoners.
En het aantal deelneemsters van de workshops groeide gestaag.
Men vroeg al weken van te voren: "wat gaan we doen, wat gaan we doen".

Maar vanuit de zorgorganisatie was de communicatie aanhoudend ronduit slordig.
Afspraken werden niet nagekomen.
Ik was altijd de laatste die hoorde als er iets veranderde.
Vaak hoorde ik pas een paar uur te voren dat ik niet hoefde te komen omdat er wat anders georganiseerd was.
Als ik zei dat ik dat toch wel graag wat eerder zou willen weten, kreeg ik te horen dat ik daar maar niet op moest rekenen, want zo zat ze niet in elkaar.
Ze kon geen rekening houden met personen.

In december zou er overlegd worden over de invulling van de workshops, maar daar werd ik niet voor uitgenodigd.
De afspraak was dat ik elke maand een workshopje zou geven, maar in januari kreeg ik een briefje in mijn hand geduwd met 5 data in plaats van 12.
Er werd niets uitgelegd en ook niet gevraagd of die data mij uitkwamen.
Ik moest vragen naar uitleg en kreeg een snauwerig antwoord dat het organisatorisch niet anders kon.
Een week later kwam ik er bij toeval achter dat er 3 van 7 eerste middagen dit jaar al uit vielen.

Bewoners kwamen bij mij met vragen die ik niet kon beantwoorden.
Die snapte er ook niets meer van dat hun vaste middagje steeds vaker niet doorging.

Uiteindelijk heb ik toch maar netjes een schriftelijke klacht ingediend en kreeg als antwoord dat er geen rekening gehouden kon worden met het individu.
Met andere woorden: het is normaal dat ik 52 middagen per jaar in mijn agenda vrij moet houden, maar dat ik niet tijdig hoor wat er uit valt.

Een gesprek hierover met de regionale vrijwilligerscoordinator verliep ook teleurstellend.
Het was een heel gezellig gesprek maar het hele gesprek was doorspekt met hints dat ik maar beter weg kon gaan.
Over de gebrekkige communicatie kreeg ik volmondig gelijk.
Dat was al 20 jaar zo en daar was niets aan te doen.
Daar valt je mond toch van open.

Waardering is fijn,  maar zonder respect kun je niet werken.
En ik heb het gevoel dat ik een jaar blind over drijfzand heb gelopen.
Maar ik vind het wel erg dat ik een lieve groep mensen in de steek moet laten vanwege de manier waarop hun zorgorganisatie met vrijwilligers omspringt.

Wat ik het afgelopen jaar geleerd heb is dat ik in staat ben om workshopjes te verzinnen en uit te werken en dat ik ze kan geven.

En de goede herinneringen kan niemand me af nemen.

De stralende blik van mevrouw A, als ik binnen kwam en haar vriendelijke stem die zei:"wat fijn dat je er bent", waarna ze me om de vijf minuten dezelfde vraag bleef stellen omdat ze steeds het antwoord vergat:
 "wanneer is het weer?"

Mevrouw B, aan wie ik elke week opnieuw kon vertellen dat ik een vriendje heb, waarop ze telkens bij het bekijken van zijn foto riep:
"Oooooh, wat een knappe man".

Meneer C die zo blij was als ik hem fotos van mijn tuintje liet zien.

De breiende en hakende dames uit de aanleunwoningen die het allemaal zelf nog wel konden.

En al die anderen die vaak even aanschoven voor een bakkie en een praatje.


zondag 16 februari 2020

Zoom Loom


Ik had het nog zo met mezelf afgesproken.
Geen nieuwe dingen beginnen.
Eerst eea af maken.
En dan begin ik voor de tweede keer binnen een week toch met iets nieuws.


Maar ik heb een goede smoes.
Het is al zeker 1,5 jaar geleden dat ik de Zoom Loom op internet tegen kwam.
Dat wilde ik wel eens proberen.
Maar de prijs in Nederland is zo hoog, dat ik er vanaf moest zien.


Ik zette een zoekopdracht op Marktplaats en kreeg honderden berichtjes over loombandjes, maar er kwam maar geen Zoom Loom voorbij.


Ik was het dan ook al een beetje vergeten, toen er een paar dagen geleden toch nog eentje op dook.
En voor een kwart van de prijs.


Dus kon ik vandaag dan toch nog met weven beginnen.
Het is een aparte techniek.
Maar het lijkt moeilijker dan het is.
Op YouTube zijn diverse filmpjes te vinden.


En het is verschrikkelijk verslavend.
Ik gebruikte een restje sokkenwol met kleurverloop.
En houd me voorlopig nog even bij gewoon recht toe recht aan.

vrijdag 14 februari 2020

Valentijnsverrassing



Nee niet van m'n vriendje, die vind het allemaal maar onzin.
Maar van Appie H.
Eerlijk gewonnen op Facebook.



woensdag 12 februari 2020

Leuke post


Kijk eens wat ik van middag in mijn brievenbus vond.
3 schattige knopen van Laurel Burch.
Zomaar gekregen van Marijke van Welzen.
Lief he!
Ze vond ze bij het opruimen van haar atelier in een bakje en dacht gelijk aan mij.



En dan moet je weten dat ik Marijke nog nooit ontmoet heb.
Ik kom haar op verschillende groepen op Facebook tegen.
En kreeg ook al eens stofjes van haar voor mijn nog te maken Laurel Burch quilt.

Marijke is wereldberoemd om haar prachtige quiltjassen waar ze overal ter wereld op grote quiltshows prijzen mee wint.
Je kunt haar werk zien op haar blog: www.art2wearblog.blogspot.com

dinsdag 11 februari 2020

Gezandstraald

Die leuke vriend van me had een grote wens.
Hij wilde zo graag een keer een woeste zee zien.
Maar telkens als hij naar de kust reisde was de zee tot zijn teleurstelling spiegelglad.
Als voormalig kustbewoner ben ik natuurlijk ook wel in voor een woest zeetje.
En omdat ik nog een privé ding af te handelen had in mijn geboorteplaats, kozen we voor IJmuiden.
Maar dat viel vies tegen.
Het strand en de pier van IJmuiden zijn moeilijk bereikbaar geworden en je moet je zelfs in de winter scheel betalen aan parkeerkosten.
Dus reden we door naar de sluizen in de hoop wat van de nieuwbouw te kunnen zien, maar ook dat lukte niet.
Uiteindelijk kwamen we uit in Wijk aan Zee.
En daar werd zijn grote wens dan eindelijk beloond.
Bij de Noordpier konden we genieten van een spectaculair schouwspel.













vrijdag 7 februari 2020

Work in progress

Sinds mijn verhuizing is mijn persoonlijke creativiteit een beetje ingekakt.
Ik probeer nu de draad weer een beetje op te pakken.



Zo haak ik  katbestendige raambekleding voor mijn smalle keukenraam.


Brei ik een zomervest voor mezelf.


Ik kocht nl laatst een grote bol garen.
Volgens de verkoopster was het haakgaren.
En op haar fotos leek het een normale dikte.
Maar eenmaal gearriveerd bleek het 1,5 kg megadun meebreigaren te zijn, met om de meter een vrolijk gekleurd flosje.
Noodgedwongen ging ik dus op zoek naar een partijtje witte katoen.
En zo werd mijn koopje opeens een stuk prijziger.
Maar het resultaat is wel megaleuk.


En ik werd lid van de groep "stitch meditations" op facebook, in de hoop daar inspiratie op te doen voor vrij werk.
Vanmorgen heb ik me gericht op het loslaten van mijn behoefte om alle steekjes even groot en op gelijke afstand te zetten.