Een klein blokje en over verdwenen bloggers

Ik ben nog steeds extreem moe.
Vanmorgen liep ik even naar de andere kant van de straat om wat bij iemand in de bus te doen.
Zonder stok of rollator, want het was maar een klein stukje.
Ik loop nog steeds niet "vanzelf", maar met bewuste stappen lukte het best goed.

Al vreet het energie.
Dus knoopte ik er nog een stukje aan vast om de geluidswal heen.
Daar staat halfverwege een bankje, dus kon ik even bij tanken.

Geleende foto

Ik doe de laatste week niet veel.

Gisteren twee planten verpot en de rest water gegeven.

Toen was de koek alweer op.

Wel hang ik te veel online.

Zie regelmatig  aan de rechterkant van dit blog hele oude blogberichten tevoorschijn komen.

Dan kijk ik weleens terug naar wie er reageerde en klik door naar hun blog.

Het valt me op hoeveel bloggers zomaar gestopt zijn.

Geen mededeling, geen aanwijzing, geen idee waarom.

De ene dag nog een leuk verhaal en daarna stilte.

Zijn ze ziek geworden, overleden?

Ook vaak geen enkele reactie met de vraag: " hoe is het met je?".

Ze zijn weg en worden blijkbaar niet gemist.

Vaak zijn het mensen die hier toevallig een keer langsgekomen zijn bij een bepaald onderwerp, maar soms is daar de herkenning: "oh ja, jij kwam hier vroeger wel vaker, waar ben je gebleven". 

Ps ik heb mezelf verwend met een mooi Laurel Burch paneel waar heel veel op te zien is.

Blokje om

Na een paar dagen loveseathangen wilde ik toch wel weer eens een frisse neus halen, maar dat viel hard tegen.
Na een paar honderd meter was ik al finaal op.

Dus zeeg ik neer op het eerste het beste bankje dat ik tegen kwam.

Dat een kies trekken zoveel te weeg brengt zeg.

Alsof ik in één klap een paar jaar terug geslingerd ben in kunnen.

Nu weet ik wel dat het tijdelijk is en dat het vele sporten dat ik normaal doe zal helpen om sneller te herstellen.

Maar het valt toch wel even flink tegen.

Een poosje lekker gezeten, met een appeltje en m'n zoom loom.

Weer twee lapjes voor m'n sjaal geweven.

En na uitgerust zijn de terugweg weer aanvaard.

Schwartswälder Blechdose

 

Twee levens geleden kocht ik op een rommelmarkt een oud handgesneden slacouvert, omdat ik de poppetjes erop zo leuk vond.

Ik weet niet wat ik er toen mee van plan was, maar ik zaagde de poppetjes eraf en gooide de rest weg.
Achteraf misschien wel zonde.

De poppetjes verdwenen in een doos en kwamen, 20 jaar later of zo, weer tevoorschijn toen ik voor mijn blikjes op zoek was naar materiaal.

Ze waren te groot voor de blikjes die ik vul, maar laatst vond ik bij de kringloop een groter blik.

Dus zocht ik dit weekend vanalles bij elkaar om een nostalgisch Zuid Duits sfeertje  te creëren.

Het kabinet zat laatst bij wat plaatjes die ik op Marktplaats kocht.

Volgen AI typisch Zuid Duits, al heb ik daar m'n  twijfels over, want hij leidde het af aan de koekoeksklok.

Maar goed hij past opperbest in het sfeertje, vind je niet?

De schilderijtjes zijn eigenlijk kerstsplitpennen, waar ik de pennen afgebroken heb.

Poes pastte er niet meer in, maar blijft in de buurt, net als hondje.

Dit blikje is zeker drie keer zo groot als dat ik normaal maak, maar dat was voor een keertje ook wel eens leuk om te doen.

Facebookgroep tafereeltjes in blikjes en doosjes:

https://www.facebook.com/share/g/1DsrXG4zvv/

Bijkomen van de kaakchirurg en even wat uitproberen met markers

 

Donderdag stapte ik met knikkende knieën en trillende handen in de auto van de chauffeur van Automaatje.

Ik heb in mijn leven toch heel wat achter de kiezen wat mijn gebit betreft, maar na de mega pijnlijke ervaring in mei, zag ik hier zo onvoorstelbaar enorm tegenop.

De chauffeur was zo lief om met me mee naar binnen te gaan omdat ik nog nooit in dit ziekenhuis geweest was.

En dat was maar goed ook, want ik zou compleet verdwaald zijn.

Ik had ze van te voren al in de app uitgelegd wat er de afgelopen tien maanden aan vooraf was gegaan en hoe ik me daardoor voelde.

Ze waren enorm vriendelijk en tot mijn verbazing ging de kies, ondanks kromme wortels er in één keer uit.

Ik kreeg een lading pijnstillers, maagbescherming en spoeling mee naar huis.

En ik had al ijsblokjes in de vriezer.

De verwachting was dat ik de eerste dagen last van zwelling en veel pijn zou hebben.

Maar wonderbaarlijk genoeg was dat niet het geval.

Ik heb alleen wat paracetamol voor m'n koppijn gebruikt.

En moet nog een week 3x per dag spoelen met het meest smerige spul dat ik ooit heb geproefd.

De omgeving van het gat is nu wel wat gevoelig, logisch want die twee kiezen zijn hun steun kwijt.

En ik ben nog vermoeider dan ervoor.

Maar tot nu toe valt het dus alleszins mee.

Ik hoop zo dat ik nu een tijdje nix nieuws erbij krijg, zodat ik geestelijk en lichamelijk bij kan tanken, want ik ben nu al bijna 10 maanden met narigheid in m'n hoofd bezig.

Weinig puf, dus een mooi moment om gewoon even iets uit te proberen.

Deze plastic bloemen liggen al jaren in de kast.

Ooit zaten ze in een doos met materiaal dat ik op Marktplaats kocht toen ik ATC maakte..

Maar ik had geen idee wat de bedoeling was.

Nu bedacht ik dat het vast wel met de permanent markers zou kunnen.

Van beide heb ik twee lagen opgebracht.

Links het resultaat met de Sharpie inkt markers, rechts met de acrylverf markers.

Op een witte ondergrond doen ze het beide goed.

Maar de inkt valt op een zwarte achtergrond compleet weg.

Terwijl de acrylverf door het zwart juist veel mooier wordt.

Ik heb dus geen idee hoe dit materiaal genoemd wordt.

Zou er weleens wat meer mee uit willen proberen.

Maar ja hoe vind je meer?

Er staan wel een hoop kreten op het kaartje, maar daar werd ik ook niet wijzer van.

Weer eens naar de Brummel

Vorige week werd ik gebeld door de Uitbus, of ik nog mee wilde, lunchen bij De Brummel.
Er was iemand afgevallen.

Ik was vergeten dat ik me daarvoor aangemeld had.
Natuurlijk zei ik  ja.

We hebben er vorig jaar zo leuk gezeten en lekker gegeten.

Het was toen nog warmer dan vandaag.

Maar het was onder de walnootboom goed uit te houden.

We werden weer allerhartelijkst verwelkomt.

Ook vandaag stond de tafel al gezellig gedekt voor ons klaar.

Het waaide best stevig, maar het was heerlijk.

We begonnen met een kommetje groentesoep.

Daarna kwamen grote schalen met verschillende salades op tafel.

Alles kwam uit eigen tuin.

We konden kiezen uit twee soorten thee, melk, biokefir en vers sinasappelsap.

En natuurlijk was er ook weer het plankje met stokbrood in de bloempot en lekker smeerseltjes voor op het brood.

Na twee uur in alle rust genieten van het eten en de omgeving en het gezelschap werd het alweer tijd om te vertrekken.

Via een prachtige route ging het weer op huis aan.

Onderweg nog even een korte stop voor een softijsje bij Ekkelenkamp.

Ik had geen trek.

Denk door de stress voor mijn bezoek aan de kaakchirurg morgen.

En toen was de dag alweer voorbij.

Dit was al weer mijn 75de Uitbus uitje.

************

Voor wie minder bekend is met bloggen:

Als je op de andersgekleurde woorden klikt dan kom je op de betreffende pagina of website.

Restjes zeep gebruiken

 

Ik bewaar altijd alle restjes zeep in een bakje en daar maakte ik dan vroeger een nieuw stuk zeep van.
Daar schreef ik heel lang geleden al eens een blogje over.
Maar al jaren wilde de zeep niet meer plakken, dus  liet ik de restjes in het bakje en wreef daar met een natte  washand over.

Affijn ik was dus laatst op vakantie.
Scherts mijn verbazing toen ik bij terugkomst de zeeprestjes mooi aan elkaar geklonken terug vond.
Er was blijkbaar na het douchen wat water in het bakje blijven staan en door zo lang te weken had ik nu dus toch weer een stevig stuk zeep.

Zo leer je weer eens wat bij.

Volgende keer dus een weekje in water laten staan.

Ze zeggen dat je het zien kunt, als iemand nooit aangeraakt wordt

 Laatst kreeg ik tijdens het sporten even een schouderwrijfje van een jonge fysiotherapeut.

Ik realiseerde me dat m'n vorige aanraking alweer een maand of acht geleden was: m'n huisarts, die in m'n wreef kneep om te zien of ik last van vocht had.

Oh nee, ik vergat nog de dame bij de prikpoli.

Dat was geloof ik in maart.

Anne was enorm aanrakerig, daar moest ik erg aan wennen in het begin.

Maar eenmaal gewend was het een warm bad, na alle kilte in m'n leven.

In Brabant kwam de enige aanraking van een hulpverlener, die niet meer mocht doen dan een professioneel polsklopje.

Ik was daar zo eenzaam, dat ik dat polsklopje gewoon niet verdragen kon en op een gegeven moment gezegd heb: "doe dat maar niet. Het maakt het gemis nog schrijnender".

Als klein kind kon ik aanraking slecht verdragen.

Ik vond knuffels doodeng en kon extreem schrikken als ik onverwacht aangeraakt werd.

In mijn beleving deed het pijn.

Dat werd niet begrepen.

Dus bleven de knuffels voorgoed weg.

Nu weet ik dat het door m'n hoogsensitiviteit kwam.

Het verlangen was er echter wel.

Ik keek toe hoe mijn zusje, die een echte knuffelkont was toen ze klein was, geknuffeld werd, terwijl ik zelf niet meer aangeraakt werd.

Mijn moeder was niet knuffelig, mijn vader was extreem consequent.

Wilde je iets een paar keer niet, dan kreeg je het ook nooit meer.

Inmiddels ben ik dus allang niet meer wars van aanraking, maar het is er niet.

Daar wordt je ziek van.

https://www.thema.nl/blog/raak-me-aan/

https://www.proud2bme.nl/ik-wil-aangeraakt-worden/

https://mens-en-gezondheid.infonu.nl/lifestyle/111649-huidhonger-de-behoefte-aan-aanraking.html

https://herseninstituut.nl/nieuws/aanraking-blijkt-goed-voor-geestelijke-en-lichamelijke-gezondheid/