Zo'n vanalleswatjetoe dagje

Mijn dag begon vanmorgen al om kwart over vier met een buikgriepje oid.

Gelukkig zakte het af, maar ik durfde niet meer dan wat kale beschuitjes te eten.

Al vroeg moest ik bij de prikpoli zijn.

Onderweg kreeg mijn fiets kuren, na een harde knal begon ie te slingeren.

Gelukkig kon ik de poli nog bereiken, waar ik het servicenummer van RSR belde.

Het prikken ging vlot, maar de monteur was met een flink noodgeval elders bezig, dus moest ik nog twee uur en een kwartier wachten.

Gelukkig kon ik binnen zitten en was er wifi en rust.

Ondertussen was ik al aardig hongerig.

Mijn achterwiel bleek onherstelbaar aan gort.

Hij deed wat ie kon zodat ik in elk geval nog voorzichtig naar huis kon fietsen, maar meer mocht niet.

Toen ik vertrok beloofde hij me direct een spoedbestelling te plaatsen, zodat ik zo gauw mogelijk weer zal kunnen fietsen.

Maar daar zal toch wel gauw een paar dagen overheen gaan.

Al met al was ik dus veel later thuis.

Smiddags gingen we met een paar dames van de quiltbee naar Zwartsluis.

Daar was een quilttentoonstelling in Museum Schoonewelle in de Sluuspoort.

De website van het museum lijkt gehackt te zijn.

Ik kan er niet op komen, maar hier kun je er ook over lezen.

Tussen het werk van de hoofdexposante Marjon Hoftijzer-Boer zaten hele mooie dingen , maar de techniek was heel anders dan quilten.

Door de manier van exposeren kwam de schoonheid ervan niet goed tot zijn recht en dat was jammer.

Daarnaast veel mooi werk van plaatselijke quiltsters.

Ik kreeg ook beter zicht hoe ik aan de slag kan met m'n Laurel Burch collectie.

Niet te groot denken, klein beginnen.

Na een kopje thee kocht ik nog een koelkastmagneet voor m'n verzameling.

Op de terugweg vroeg mijn gastchauffeuse of ik nog puf had om even naar een kringloop te gaan.

Nou puf had ik echt niet meer, maar zin wel.

Dus stapten we binnen bij Wispelturig in Balkbrug.

Leuke winkel, maar meer een antiek en curiosa winkel dan een kringloop.

De prijzen lagen ook veel hoger.

Tot mijn verbazing vond ik er deze kommetjes.

Vorig jaar kocht ik er al eens eentje bij een kringloop voor 30 cent.

Deze waren een euro per stuk, maar ik vind ze zo schattig dat ik me toch maar liet verleiden.

Ik kwam gevloerd thuis, maar blij en voldaan na een gezellige middag die de dag na de rare start weer helemaal goed maakte.

Fotos zijn gemaakt en geplaatst met toestemming.

Laurel Burch blikje

 

Ik beloofde Marijke dat dit mijn Laurel Burch jaar zou worden.

Ik denk niet dat ze dit voor ogen had 😂😂😂, maar het is een beginnetje.

Ooit kreeg ik een paar prachtige kattenknoopjes van haar, die vroegen nu  gewoon om een blikje.

Ik heb in m'n voorraad gezocht naar de sfeer van Laurel.

Die is zo kleurrijk dat het nog knap lastig werd.

Tot ik de kranten aan het uitzoeken was en er een verdwaalde zeer kleurrijke bloemenkaart tussenuit viel.

De katten heb ik met meerdere laagjes foamtape verhoogd voor een meer 3D effect.

Nog een struikje erbij dat het uiteinde van een boomtak moet voorstellen (gebruik je fantasie 😉).

In het deksel een achtergrondje uit een blokje van de Action.

Met een tekststempel van Laurel.

Mijn handschrift is afgrijselijk dus daar waag ik me niet aan, maar nu kon ik dit stempel eindelijk ook eens gebruiken.

Vliezen maken 2

Bezoekje aan het Schoolmuseum in Ootmarsum

 Jaja het was weer zo ver.

Ik schipperde nog maar een keertje om de aanhoudende moeheid heen voor nog een ritje.

Afleiding is goed zeggen ze.

We aten onderweg in de bus onze meegenomen broodjes.

En natuurlijk had de chauffeur weer een prachtige route uitgestippeld.

In het museum aangekomen konden we eerst wat rondkijken op de begane grond.

Maar al gauw sommeerde de 19de eeuwse meester van de latijnse school ons om keurig in de rij te gaan staan.

En vervolgens kreeg ieder een plekje aangewezen in de schoolbanken.

Ik mag hier helaas geen fotos plaatsen.

Daar vraag ik altijd netjes toestemming voor, maar hier hebben ze het liever niet en daar houdt ik me dan ook netjes aan.

Het werd een hilarische les, waarbij de meester zich vooral richtte tot de ouderen en ik me een beetje onzichtbaar voelde.

Daarna konden we het museum verder verkennen.

Ik viel natuurlijk voor het handwerk hoekje, waar de muur vol hing met voorbeelden van nijverheid.

Met een griezelige glazen lift konden we naar de bovenverdieping.

Nou ja de lift zelf was echt wel veilig hoor, maar met mijn hoogtevrees moest ik wel even moed vinden.

Boven stonden heel leuk schooltafeltjes uit verschillende periodes op een rij.

Aan elk tafeltje zaten poppen met kledij uit die tijd en ook de schooltassen en schrijfgerei lag erbij.

In een ander zaaltje was een kleine tentoonstelling van Annie MG Schmidt.

Ik had de hele dag al het versje in mijn hoofd dat mijn jongste zusje voor school moest leren en dus eindeloos thuis opgedreund had.

50 jaar later ben ik nog niet van de "beren in de kelder" verlost 😂😂.

Ik kocht een koelkastmagneet voor m'n verzameling en een pepermuntblikje om tzt een tafereeltje in te maken.

In de folder staan leuke fotos om daarvoor te gebruiken.

Buiten maakte ik nog wat fotos van het museum en het nostalgische straatje.

Dat mocht wel.

En toen leidde de chauffeur van de Uitbus ons door het prachtige glooiende Twentse landschap weer naar huis.

**********

Als je op de anders gekleurde woorden in de tekst klikt dan kom je op betreffende website.

Klik op het pijltje op het plaatje van Annie MG Schmidt en je hoort het versje van de beren van mevrouw van Gelder.

**********

Ps jaren geleden was ik al eens in het Onderwijsmuseum in Dordrecht.

Het blog daarover vind je hier.

Poppenhuisspullen deel 2

 

Nou het viel erg mee, al  heb ik toch nog het idee dat ik eea mis.

De doos was voornamelijk gevuld met (barbie) poppen en ander jeugdsentiment.

En het poppenhuisspul bestaat vooral uit multi bruikbare materialen zoals het aparte ribkarton en een plaat baksteenmuur.

Rechtsachter zie je ook nog wat stukken erg dik en zwaar plexiglas.

Die heb ik op de weggeefhoek gezet.

Wat vaag karton, dat gaat in de papierla.

Een indertijd al erg duur poppenhuisblad.

De mat en 3 kleuren kurk zijn natuurlijk voor heel veel andere dingen bruikbaar 

En dan nog een pakketje om zelf boekjes te maken.

Bovenaan stalen van lamellen, daar kun je vanalles mee doen.

Verder was ik op zoek naar iets om een tuinhekje te maken het blanco en groene riet leent zich daar goed voor.

De lange stripjes die er tussen liggen zijn poppenhuisprofieltjes.

Je kunt er oa schilderijlijstjes van maken.

Dit vind ik wel leuk om te laten zien.

Ik maakte dus vroeger kastjes van de rekjes waarin de tandenborstels in de winkel stonden.

Voor de plankjes knipte ik bovenstaande lamellen op maat.

Ik zal er eentje bewaren.

Die autotjes zijn weer leuk voor in blikjes.

Hier vind je de beschrijving van de kastjes

 

Dit verdient het ook om gebruikt te worden.

Ik denk niet dat ik nog in staat ben om zo priegelig te borduren.

Sleutels liggen erbij om te laten zien hoe klein dit is.

En dan is er nog een zak met allemogelijke frutseltjes.

Beestjes, bloemetjes, sleutelhangers etc.

Heel veel papegaaienoorbellen.

Maar alweer geen poppetjes.

Ik weet nog niet wat ik met de beertjes ga doen die in het eerste blogje al langs kwamen.

Ze zijn zo schattig.

Maar de poppetjes staan al te koop.

Ik verstuur ze niet want ze zijn breekbaar 

Hier werd ik even paniekerig van

 

Ooit heel lang geleden, toen ik nog drie hoog op een flat aan de kust woonde, had ik in de hal een boekenkastje staan, met op elke plank een tafereeltje.
Er was oa een schoolklasje, een handwerkwinkeltje, een schildersatelier en een dakterras.
Ook had ik een oud poppenhuisje op de kop getikt dat ik als hippiehuis wilde inrichten.
En natuurlijk sloeg Marlien aan het verzamelen.

Affijn, ik verhuisde naar Brabant, het kastje ging niet mee, het poppenhuisje wel, maar bleef ingepakt, want ik had geen goede plek om het veilig neer te zetten bij twee katten over de vloer.
Ik verkocht het schoolklasje en zo nog het eea.

En de rest kwam op zolder terecht.

Toen ik plan had om uit Brabant weg te gaan, zocht ik de poppenhuisspullen nog maar eens uit en verkocht een grote doos met spulletjes voor 100€.
Ik had ook in mijn huidige huis geen goede plek om het neer te zetten en zo verdween alles opnieuw naar zolder.

Een paar weken geleden viste ik uit een doos op zolder gebladerte dat ik wel dacht te kunnen gebruiken voor m'n blikjes.
Ik keek verder niet in de doos, maar toen ik hem vorige week toch maar eens opende was ik al gauw een uur verder.

Elk doosje wat uit de grote doos kwam bevatte dingetjes die ik ook zou kunnen gebruiken voor m'n blikjes.

En hoe meer ik zag, hoe benauwder ik het kreeg.

Creatieve mensen herkennen het vast wel, dat je zoveel ideeën krijgt dat je het er benauwd van kreeg.

Dus deed ik alles weer in de doos en zette hem weg om het even te laten bezinken.

Wil ik het poppenhuis in de toekomst nog wel ergens een plekje geven?

Ik weet het niet.

Het is überhaupt de vraag of dat in een volgend huis wel zal kunnen.

En dan is er zoveel dat het net zo'n pakhuis dreigt te worden als mijn eigen huis.

Affijn een week later heb ik de loodzware doos toch maar naar beneden gesleept en ben begonnen met een eerste schifting.

Wat is bruikbaar voor blikjes en wat is te groot.

Hierboven zie je vellen met allerlei wand en dak printjes.

De bovenste met delftsblauwe tegeltjes.

En daarbovenop, schoolbordplakplastic, groene vloerbedekking en papieren laminaat.

Het vorderde niet snel, want er kwamen veel herinneringen boven.

Zo kocht ik deze beertjes in Bad Bentheim.

In mijn begintijd op internet, was ik lid van een forum.

En iemand had daar 3 nachten in een hotel gewonnen, maar ze vond het daar niet leuk, dus gaf ze het zomaar aan mij.

Ik weet niet eens meer hoe ze heette, maar ik ben haar er nog steeds dankbaar voor.

Het was toen een hele eenzame moeilijke tijd voor me.

Ook dit luciferdoosje kocht ik daar.

Zo schattig.

Er komt geen einde aan.

Schaapjes, engeltjes, koelkastmagneten, porceleinen poppetjes (te groot) en zooooooveel prulletjes.

Ik begin al knap vermoeid te raken.

Maar ik maak toch ook de twee laatste dozen nog open.

In de rode schoenendoos vind ik dan toch nog de tafereeltjes die ik in die boekenkast had terug.

Ik heb geen zin om alles uit te pakken, maar zie zo al de schilder uit het schildersatelier en de stoffenkast uit de handwerkwinkel.

In de groene doos vind ik nog een hele lading poppetjes.

Die gaan in de verkoop met de andere, want het zijn er veel te veel en ik ga er niets meer mee doen.

En dan linksonder  een grote vergeten schat.

Ooit punchte  ik op bestelling poppenhuisvloerkleedjes.

Sylvia, was indertijd erg bekend in de poppenhuiswereld en vroeg me een aantal klassieke kleedjes te maken voor haar poppenhuis.

In ruil kreeg ik een verrassingspakket met allemaal prachtige  door haar zelfgemaakte spulletjes.

Ik licht er deze drie nog even uit.

Zo mooi, zo knap.

Links een handbeschilderd bord.

Rechts een ongelofelijk klein poppenhuis eetkamertje en daaronder potjes met zg ingemaakte lekkernijen.

Die laatste zie ik al voor me in een blikje.

Je kunt nog veel van Sylvias werk vinden als je googled op Sylvia's lutje boudel.

Ik heb nu dus weer een hoop beestjes,  plantjes, fruit, voertuigjes, kannetjes etc gevonden voor in mijn blikjes.

Maar nog steeds nauwelijk poppetjes.

Dus blijf op zoek naar poppetjes en een Maria.

De meubeltjes en dergelijke gaan weer even naar zolder, tot ik een besluit genomen heb over het poppenhuis.

 

Waarom ga je niet naar een bejaardenhuis?

Dat krijg ik de laatste tijd nogal eens te horen als ik zeg dat ik een andere woning zoek omdat ik mijn tuin niet meer kan onderhouden en overal voor mij ver vanaf woon.

Eerlijk antwoord: "ik moet er niet aan denken".

Ik ben pas 63,wordt altijd veel jonger geschat, een einzelgänger, en verdomde zelfstandig, naast m'n twee uurtjes onvolprezen huishoudelijke hulp.

Ik weet van mezelf dat ik me niet staande kan houden in zo'n groepsgebeuren.

Het jaagt me echt angst aan.

Dat heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat ik als kind enorm gepest ben en daardoor altijd moeite heb gehad met groepsvorming.

En dat heb je op zulke plekken toch.

Daarbij zit ik al bij alles wat ik doe tussen mensen die veel ouder zijn dan ik.

En de meeste zijn heus erg aardig, maar een echte binding krijg ik er niet mee, en ze gaan bij bosjes dood.

Vrijwel overal ben ik veruit de jongste.

Ik heb juist zo'n behoefte aan meer mensen van mijn eigen leeftijd.

Ik heb in zo'n  tehuis vrijwilligerswerk gedaan.

Een modern gebouw met een enorm atrium dat met de beste wil van de wereld niet gezellig te krijgen is.

En daar doen ze heus hun best voor hoor.

Het was eerst zelfs met semi open dak, maar dat is al gauw veranderd, omdat het er koud en tochtig was.

Rondom galerijen die me het gevoel gaven van de oude koepelgevangenis in Haarlem.

En heus leuke frisse appartementjes, maar je moet geen hobbies hebben zoals ik, want die kun je er echt niet kwijt.

En zo handig, om dit gebouw heen is de hele wijk volgezet met seniorenappartementen.

Alles lekker centraal bij elkaar.

Maar niet centraal ten opzichte van winkels en faciliteiten.

Zo zijn de huisartsen, tandartsen, fysiotherapeuten, apotheek, polikliniek, allemaal gecentreerd op een plein aan de andere kant van ons stadje.

Ze zaten ooit wel meer verspreid, maar onze gemeente is gek op centreren.

Het liefst hadden ze ook alle supermarkten naast elkaar gezet.