Dit wordt een lang verhaal.
Dus ik ben benieuwd of iemand het helemaal uit leest.
Sinds ik de ziekte van Bell en bijbehorende prednisonkuur heb gehad is mijn voedselbehoefte byzar veranderd. Met een achtergrond van twee eetstoornissen (BED en Orthorexia) heb ik het grootste deel van mijn leven grote worstelingen gehad met voedsel. Dat is altijd als psychisch behandeld en met vele diëten, maar dankzij internet ben ik er uiteindelijk achter gekomen dat de oorspronkelijke oorzaak lag bij het voorgeschreven krijgen van Ponderal en een nog sterker middel, die inmiddels allebei allang verboden zijn in Nederland.
Die troep vernietigde de werking van de neurotransmitters naar de hersenen, waardoor je tijdens gebruik geen honger had, maar na gebruik geen verzadiging meer kan voelen.
In Amerika gingen er mensen aan dood en daarom werd het verboden.
In België en China is het nog steeds op de vrije markt te koop.
Volgens mijn toenmalige huisarts woog ik met 85 kilo en een lengte van 1,78 veel te zwaar en moest ik 17 kilo afvallen.
Toen ik dat laatst tegen mijn huidige huisarts zei viel haar mond open.
Ik was helemaal niet dik.
Dus die rotzooi had ik helemaal niet nodig gehad.
Je zou zo'n man toch wat doen he.
Hij heeft me de hel in gestuurd.
Terug naar mijn huidige voedselbehoefte.
Tijdens die prednisonkuur verloor ik niet alleen m'n eetlust maar ook m'n lekkere trek.
Een byzarre ervaring om na veertig jaar vechten niet of nauwelijks meer behoefte te hebben aan lekkernijen.
Ik kan nu vele dagen doen met een reep chocolade en in het weekend neem ik wel eens een zakje chips.
Heb een trommel vol kleintjes staan en er is nog steeds geen moment gekomen waarop ik die in één keer leeg gegeten heb.
Voor iemand die nooit een eetstoornis gehad heeft zal dit raar klinken, maar wie het wel heeft zal begrijpen hoe onwerkelijk deze verandering is.
Ik heb ook geen idee of het overeind blijft.
Tijdens de kuur viel ik af, daarna niet meer.
Geinspireerd door de spontane verandering en ook door angst voor nieuwe ontstekingen ging ik even verder zoeken op internet om te kijken of ik voedingsstoffen miste en voegde noten, pitten, zaden, sardientjes, broccoli en thee toe aan m'n menu.
Hier zitten stoffen in die ontstekingsremmend werken.
Affijn, vlak na mijn ziekte verlootte een alternatieve therapeute hier in de buurt, vanwege haar verjaardag, een holistische voedingstest op facebook.
Gewoon uit nieuwsgierigheid lootte ik mee.
In de holistiek gaat men er van uit dat je onderbewustzijn weet wat goed en niet goed voor je is.
Een lange lijst met voedingsmiddelen werd afgestemd en bij de uitslag sloeg de angst om mijn hart.
Ik heb de lijst ook thuis de eerste tijd niet meer ingekeken, want de Orthorexia trok gelijk weer aan me en ik liep weer etiketten te controleren in de supermarkt.
De uitslag was dat alles met koolhydraten slecht voor me is: aardappelen, pasta, volkoren en witbrood.
Bruinbrood was tot ons beider verbazing wel goed.
Elke dietiste in m'n verleden hamerde op volkoren, volkoren, volkoren.
Ook alle melkproducten zijn volgens de test slecht voor me.
En ik ben daar juist zo erg gek op.
Groente fruit vlees is allemaal goed voor me
Ook kwam uit de test dat suiker goed voor me is.
Ik vind dat zo raar, maar het is niet de eerste keer dat dat tevoorschijn komt.
Ook pure chocola.
Het advies was om de 80/20 regel toe te passen.
Die kende ik niet.
80% van de goede voeding en 20% van de slechte.
Ik vind dat nogal wat.
Daarbij heb ik nogal moeite met bepalen hoeveel dat is.
Kijk een aardappeltje minder of een deel van de granen in m'n müsli vervangen door oa zaden en pitten is niet zo moeilijk.
Maar 80% minderen vond ik nogal extreem.
Affijn ik liet de lijst liggen, deed wat kleine aanpassingen, stapte over op bruinbrood bv.
En raakte in de war.
Tja cijfers daar ben ik niet zo goed in.
Het ging dus niet om 80% minderen, maar om de verhouding met ander voedsel.
Ik liet het AI eens voorrekenen vorige week adhv een gemiddelde dag.
En toen bleek ik al op 70/30 te zitten.
Ook de artsondersteuner waar ik laatst naar toe moest voor advies, omdat door de Prednison mijn suikerwaarden tijdelijk omhooggeschoten waren, zei dat ik het goed deed.
Ook haar advies was 80/20.
Ik doe het zomaar goed.
Eindelijk na 40 jaar worstelen hoor ik dat ik het goed doe.
Het is alleen nog even zoeken naar die laatste 10%.
En dat ga ik niet forceren.
