Met de Uitbus naar de Sail in Harlingen

 Vorige week zou ik met de Uitbus naar Garderen, zandsculpuren kijken.

Maar vanwege de extreme hitte werd dit logischerwijs afgelast.

Toen er nog een plaatsje vrij was voor gisteren voor de trip naar de Sail in Harlingen heb ik me daarvoor aangemeld.

Het was al zeventien jaar geleden dat ik er was.

Toen ging ik een dagje op en neer met de trein vanuit Brabant.

Mooie treinrit van 2x 5,5 uur, zigzag door Nederland.

Nadat iedereen uit diverse plaatsen in de regio opgehaald was, gingen we eerst wat drinken bij de Lichtmis.

Ik had het nieuwe pand nog niet gezien.

Erg mooi, maar voor mensen met hoogtevrees was de entree nogal eng.

Onder een grote glasplaat lag een fraai motorblok van een vrachtwagen te pronken.

Daar moest je dus overheen.😲

Ik was niet de enige die er moeite mee had.

En toen ik later weer naar buiten liep vertelde een stoere biker, die me tegemoet kwam, heel begripvol dat zijn vriendin er ook zo'n last van had.

Ik vertelde hem van mijn angst op station Breda waar alles glas is en hij snapte precies wat ik bedoelde.

Daarna reden we door naar Harlingen, waar we mochten parkeren op een gereserveerde parkeerplaats heel dicht bij de haven.

We liepen richting het einde want daar zou een uitzichtpunt voor oa mensen in Rolstoel zijn.

Maar daar kon je de schepen niet zien binnenkomen.

Op ons eerste plekje was het erg druk.

Daar kon je de laatste schepen nog zien aankomen varen.

Daarna vonden we een plekje aan de andere kant.

Hier zaten en stonden  we eerste rang en konden zo goed zien hoe de schepen naar hun plek geloodst werden.

De rest van de groep ging verder rond kijken, maar mijn lijf wilde niet vrijdag, dus bleef ik met de oudste deelneemster lekker op onze rollators zitten kijken.

Het laatste schip meerde recht voor onze neus.

Voor de veiligheid moesten we er toen weg.

Als er een tros zou losschieten zouden we dat niet overleven.

Dus gingen we rustig over de kade richting de marktkraampjes.

En aan het eind van de middag troffen we de rest weer bij de bus.

Onderweg stopten we nog even bij HarTeluk in Zurich, waar we door een jarige deelneemster werden getrakteerd.

We boften vrijdag met het weer, niet te warm, niet te koud.

Ik vond dit leuker dan Sail Amsterdam.

"Knusser " noemde een van de marktkooplui het.

Helaas moet ik wel toegeven dat dit nog te zwaar voor me was.

Met de nadruk op "nog", want hoewel men bij mijn huisartspraktijk bij elk contact zegt dat ik goed moet begrijpen dat de aftakeling na m'n zestigste begonnen is, blijf ik een koppige stier en wil eruit halen wat ik er nog uithalen kan.

Blokje Ommen

Toen ik hier vandaag precies 8 jaar geleden kwam wonen had ik 7 zware houten tuinstoelen bij me.

Inmiddels zijn er al 3 gesneuveld en de rest is na jaren zomer en winter buiten staan ook niet al te fraai meer.

Ik zoek mede vanwege de verhuisplannen nog niet erg hard naar wat anders, maar nu kwam ik een mooie XL campingstoel op Marktplaats tegen voor een leuke prijs.
Hij moest opgehaald worden in het buitengebied.
Dus stippelde ik een mooie heen en terugroute uit en stapte na het avondeten op de fiets.

De heenweg was de eerste kilometers vertrouwd gebied en daarna sloeg ik af naar nieuwe wegen.

Door het bos, over een viaduct en vervolgens prachtig weids landschap, dat ik vergeten ben te fotograferen.

Bij een boerderij werd ik opgewacht en na de stoel getest en goed bevonden te hebben bonden we hem samen achterop m'n trike.

Bovenop m'n mandje en de rollatorsteun.

Ik had van die elastieken met haken meegenomen en dat ging perfect.

De terugweg ging ik via een andere route.

Die best wel spannend was.

Ik moest op de smalle landwegen een paar keer uitwijken voor landbouwwerktuigen.

Die zijn echt enorm en dan voel je je laag bij de grond heel nietig.

Vlakbij huis kwam er een auto rechts uit een zijstraat met veel te veel vaart op me af.

Ik had voorrang op het fietspad, maar moest me vol op de rem gooien.

Hij gelukkig ook, want mijn fiets schoof nog even door en stopte recht voor hem.

Mijn hart stond even stil zeg.

Toch weer ff snel ruim 14,5km op de teller.

Tijdens mijn verblijf op de Kleine Belties begon ik me te realiseren dat ik weer moet herontdekken wat ik kan.

Vroeger in Brabant haalde ik de gekste dingen op met de fiets, zo reed ik eens met een fluweelboom in m'n fietstas door het dorp.

En nu heb ik al zolang het gevoel geen ene moer meer te kunnen.

Vanavond vond ik mezelf best wel stoer.

En dat heb ik af en toe echt even nodig.

Groen en gezondheid

Ik heb sinds dinsdag met  dichte gordijnen, luxaflex,  zonnescherm en in de bijkeuken zelfs met een tafellaken voor de ramen gezeten en me nauwelijks buiten gewaagd.

Ik was dan ook stomverbaasd toen ik vandaag eindelijk mijn achtertuin in durfde.

Ondanks alle hitte is alles enorm gegroeid en groen.

Daar wordt ik gewoon weer een beetje blij van.

Met hulp van diverse mensen al dan niet betaald en waar ik kon ook af en toe wat zelf, zijn we een heel eind gekomen.

Ik heb nog nooit zoveel rozen gehad.

De laatste bosviooltjes midden op het terras.

Die mag niemand weghalen.

Het zijn er elk jaar minder.

Zo lijkt het heel wat he?

Lolos struik barst weer uit zijn voegen.

Ik aarzel nog.

Zal ik hem weer keurig kortwieken of zal ik de zithoek verplaatsen?

 

Helaas heeft de antibiotica niet geholpen, dus moet ik binnenkort naar de kaakchirurg om de kies te laten verwijderen.

Leuk zo'n tandarts die me naar huis stuurt met de mededeling dat ik dan veel pijn zal hebben.

 

De afgelopen dagen heb ik het knap moeilijk gehad.

Ik weet dat er mensen zijn die vinden dat je daar op internet niet over moet praten.
Maar ik vind dat de psyche ook bespreekbaar mag zijn.
Juist door te doen alsof alles altijd popiejopie is, zet je mensen in de kou.
En ik weet echt wel dat ik niet de enige ben.

Wil je het niet lezen, dan lees je maar gewoon niet verder.

Lang geleden heb ik vele jaren noodgedwongen heel geïsoleerd geleefd. 

Ik kon de deur moeilijk uit door ernstige vermoeidheid en zag bijna geen mensen meer.

Als ik tegenwoordig een paar dagen geen mensen zie dan komt dat gevoel van isolatie uit die tijd naar boven knallen.

Zeker als ik ,doordat ik alles dicht moet houden, elk zicht op de buitenwereld letterlijk mis.

Dat is denk ik iets dat ik nooit meer kwijt raak.
Ik heb dan ook de neiging om met alles wat ik doe te stoppen omdat "het toch geen nut heeft" en "ik er toch niet echt bij hoor".

En vind het dan ook heel moeilijk om de draad weer op te pakken en de deur weer uit te gaan, zodra het wel weer kan.

Het heeft nl ook iets heel veiligs.

 

Na die fantastisch gezellige vakantie was het natuurlijk ook wel een heel erg enorm verschil.

 

Realistisch gezien is mijn netwerk natuurlijk ook heel mager. 

Zeker in de binnenste ringen. 

(In de buitenste ringen zit het aardig vol.) Dat is een lot dat veel mensen ondergaan die afstand van hun familie en kerk nemen.

Vaak zit het gevoel er niet bij te horen dan al zo diep in je systeem geëtst dat je het er niet meer volledig uit krijgt.

Ik heb grote bewondering voor mensen wie dat wel lukt.

 

 

Nou dit is wel weer genoeg voor vandaag.

 

 

 

Op vakantie deel 15 slot

 Als je dit leest ben ik al heeeeeeeel erg lang weer thuis.

Kleine Belties, Vrijdag 12 juni 2026

Ik was al vroeg wakker, pakte de laatste dingen in.
Veegde de vloer.
Stofzuigen kan ik niet, maar als je een beetje met beleid met je huisje omspringt, dan is het met vegen ook weer netjes.
Ik veegde alles op de deurmat en die stofzuigde ik wel even.

En terwijl ik even op de bank zat kwam er een eekhoorntje meerdere keren lang rennen.
Te snel natuurlijk om een foto te nemen.

Het AutoMaatje met aanhanger kwam me om half tien ophalen.

Waar ik niet aan gedacht had, was te melden dat mijn fiets weer een stukkie langer was geworden.

En dat pastte niet.

Hij kende de eigenaar van het park van z'n koor en regelde snel een inbussleutel.

Na het uitchecken vroeg hij toen we al weg reden of ik de koelkast wel leeggehaald had.

Ik had hem een dag eerder geappt of hij me dat wilde helpen onthouden, want ik had nog eea over.

Oeps, nee dus.

Sleutels weer opgehaald bij de receptie.

Weer teruggereden.

En oooh wat een bof dat we dat deden, want de rollatorhouder stond nog tegen een boom.

Sleutels weer ingeleverd.

Ik kreeg ook nog een leuk vragenspel mee.

De bij de bingo gewonnen advocaat gaf ik aan de chauffeur mee voor z'n vrouw.

Even opgeteld:

Ik heb zes keer gezwommen, twee keer geaquafitnest, twee keer gegymd, twee keer gebingood, zes keer gezamelijk gegeten, zeven Creas gedaan, ben naar drie muzikale avonden geweest, en naar start en afscheidsavond, twee kringlopen bezocht, een kleine en een voor mij  hele grote fietstocht gemaakt en natuurlijk ook de heenweg gefietst, meerdere keren heen en weer gefietst naar de Spar en andere winkels, nog meer keer heen en weer gelopen naar  activiteiten.

En ondertussen ook nog om drie huizen waar ik op ingeschreven had in spanning gezeten.

Dan is het niet zo gek dat ik doodmoe thuis kwam.

En dan heb ik echt nog heel veel niet gedaan, omdat het gewoon te veel was of ik het niet kon.

Geen binnen en buiten spelletjes, geen speurtocht, geen sjoelwedstrijd, geen gezamelijke fietstochten en ochtendwandeling, niet met het bordevolle dagje uit mee, niet aan het eind van de avonden nog een borrel pakken.

En ook niet bij de EO opnames voor Nederland zingt geweest.

Maar dat hoefde ook niet.

Het was genoeg.

Ik heb enorme bewondering voor de mensen die dit allemaal verzonnen en geregeld hebben.

En iedereen die deze twee weken meegeholpen heeft om dit tot één groot feest te maken.

Wat was dit een geweldig fijne vakantie.

Ik zou zo weer naar de najaarseditie willen.

Het was mijn duurste vakantie ooit, dat wel.

Maar het kon er vanaf en ik heb genoten.

In het weekend erna merkte ik wel dat ik echt te veel hooi op m'n vork had genomen.

Ik was volkomen uitgeput en m'n lijf protesteerde.

Maar soms moet je dat er voorover hebben om het leven leuk te maken.

Ps zo dicht zat ik bij het centrum. 

(Blauwe stip rechts)

En als je dan weet dat ik 3 weken vooraf pas geboekt had, dan was dat wel enorm mazzel.

Kleine impressie van de week op Instagram

Op vakantie deel 14

Als je dit leest ben ik al heeeeeel erg lang weer thuis.

Kleine Belties, Donderdag 11 juni 2026

Deze morgen begon met aquafitness.

Ondanks alle beweging die ik deze vakantie gehad had kwam ik behoorlijk stijf mijn bed uit.

Daarna bij de crea weer een kaart gemaakt.

Maar wel een hele aparte.

Het waren weer pakketjes.

Wat een voorbereidingswerk heeft het echtpaar dat dit allemaal doet er aan gehad zeg.

Petje af.

Heb hem wel weer op mijn eigen manier ingekleurd en gecompositioneerd.

(Wat een woord)

's Middags was er de rollatorrace.

Heb niet meegedaan.

Te bang om te vallen.

De deelnemers waren allemaal nog goed ter been en gebruikten normaal geen rollator.

Het was wel grappig om te zien hoe ze al rennende een volle open fles water probeerden overeind te houden.

's Avonds hadden we een gezamelijke BBQ.

Met een bon kon je vier verschillende dingen halen en daarnaast net zo veel salade, groente en stokbrood als je wilde.

Te veel gegeten dus, maar het smaakte goed en het was weer heel gezellig.

En daarna was er natuurlijk een bonte avond, met gedichten, liedjes, sketches en accordeonmuziek.

Achteraf gezien had ik best wel wat willen zingen, maar wist niet zo goed wat ik verwachten kon.

Zoals jullie weten zet ik nooit mensen  zonder toestemming herkenbaar op mijn blog.

Maar ik wilde voor mezelf toch een impressie geven, dus dan maar onthoofd. 😆

Wordt vervolgd.

Op vakantie deel 13

Als je dit leest ben ik al heel lang weer thuis.

Kleine Belties, Woensdag 10 juni 2026

Deze morgen was ik erg vroeg wakker.

Er waren geen verduisteringsgordijnen, dus inslapen lukte niet meer.

Dan maar de paaseieren afmaken.

Ik had de dag ervoor een voor mij storende fout gemaakt bij een ei.

Het paars liep te ver door.

Niet mooi.

Wilde toch proberen of ik het op kon lossen.

En na tien lagen groen erover zag het er een stuk beter uit.

Dat kan dus met deze stiften.

Na het zwemmen was er weer Crea.

Dit keer gingen we aan de slag met inkt en droogbloemen op een canvasdoek.

Dit was het mooie voorbeeld.

En dit is het resultaat op z'n Marliens.

Ik liet me inspireren door het rare weer in deze weken.

En mijn uitdaging was om nu eens kleuren te gebruiken die ik normaal niet gauw zou kiezen.

Grappige was dat ik ook precies vond wat er nodig was.

Ik begon nl met de achtergrond zonder de strobloemen gezien te hebben.

En toen vond ik tussen alle bonte vlinders die er lagen ook precies die ene vlinder die in het kleurengamma pastte.

Het medaillonnetje kwam nog onder uit een kratje en met een gestrikt lintje erbij krijgt het opeens iets nostalgisch

Ik vond dit echt een leuke opdracht waar ik meer van mezelf in kon leggen.

En ik ben dan ook erg blij met het eindresultaat.

Tussen de buien door nog even naar die Grenze en Xenos gefietst voor een paar laatste boodschappen.

Wij hebben die winkels niet.

Aldaar mijn jurk overgenomen van Eef, die daar in de buurt moest zijn.

Dan hoefde hij niet om te fietsen voor me en kon ie voor de volgende bui thuis zijn.

's Avonds kwamen de Sentimenties zingen.

Dat werd erg gezellig.

Ze zingen nederlandstalige liedjes uit de oude doos.

En je mocht meezingen.

Er zaten ook liedjes bij die Anne met de Sjompies zong.

Dan zit je opeens weer even terug in de tijd.

Ik zag hem bij wijze van spreken achter in het koor staan meezingen.

Wordt vervolgt

Op vakantie deel 12

Als je dit leest ben ik allaaaaaaaaang weer thuis.

Kleine Belties, 9 juni 2026

Ik sliep die nacht voor het eerst in tijden 7,5 uur aan één stuk en daar was ik erg blij mee.

 

Ik deed nog een was in de machine.

Dat scheelde me na thuiskomst weer tijd 

En natuurlijk ging ik weer zwemmen nu ik de kans nog had.

Direct daarna was er Crea.

Iets super simpels, maar heerlijk zen.

We konden uit allerlei houten setjes kiezen om in te kleuren.

Ik koos voor paaseieren.

Die werden gekleurd met acrylverfstiften.

Ik heb mezelf ook maar op een pakje stiften getrakteerd.

Ze zijn weer net anders dan de sharpies.

Die zijn hoogglans en op inktbasis

Deze zijn matter.

Dus leuke aanwinst.

Jaja, ik voelde me na een goede nacht eindelijk een beetje fitter.

Dus ik dacht vanmiddag: ik fiets even naar "Je Eigen Kraam".

Is maar 2,1 km.

Maar ze zijn ze druk bezig met het afbreken van oude flats, dus opstopping.

Verderop was de weg ook opgebroken.

En in de wijk waren nog meer afsluitingen en omleidingen.

Navigatie wist het ook niet meer.

Na vele keren doodgelopen te zijn zei de navigatie: "uw bestemming is links.

Niet dus, was rechts".

En ze waren twee weken op vakantie.

Stond niet online.

Vond het vooral sneu voor twee vriendelijke mannen uit Almelo, die ook voor niets helemaal afgereisd waren.

De terugweg lukte sneller gelukkig.

Ik besloot de kaarten van de vorige dag af te maken.

En nog een paar paaseieren in te kleuren.

En toen was het alweer bijna tijd voor het schnitzelbuffet.

Dat uiteindelijk later begon omdat de bus met mensen die een dagje uit waren vertraging had.

Er was weer een heerlijk toetje.

Geen idee wat een was.

Maar lekker was het.

Tussentijds nog even naar huis en om half negen begon de bingo.

Ik zat met twee vrouwen aan tafel.

En laten we nu alle drie wat winnen.

De eerste won een Dove pakket.

De tweede is gek op kaas en won een heerlijk kaaspakket.

En ik ben van de blauwe knoop en won een advocaatpakket.🤪

Wordt vervolgd.