Forellen eten in Ter Apelkanaal

Vanmorgen om half twaalf reed de Uitbus gevuld met vrolijke dames weer eens voor.

Ook deze keer was ik de laatste die instapte.

Dus kreeg ik het plaatsje achter de chauffeuse.

Gelukkig had ze de stoel ver naar voren, zodat ik met wat kunst en vliegwerk af en toe m'n onwillige knie wat kon strekken.

De tocht ging dit keer via de Hunebed Highway naar het noorden.

Vlak onder Musselkanaal kun je bij Ter Apelkanaal in de visvijvers van De Slegge op forel vissen.

Dat gingen wij niet doen. 😃

Bij de vijvers is ook een restaurant waar je forel kunt eten.

Het eerste wat we te horen kregen was dat de forel op was.

De vrachtwagen die ze bracht had vertraging opgelopen en er was daardoor geen tijd meer geweest om ze te roken.

Dat was balen, want daar hadden we immers een hele reis voor gemaakt.

Na wat heen en weer gepraat bleek er nog wel wat te zijn, maar niet genoeg voor negen personen het hoofdmenu op de kaart.

Een broodje of een salade kon nog wel.

De salade werd voor deze keer aangevuld met garnalen.

Ik heb een garnalenfobie, dus mijn buurvrouw aan tafel nam ze enthousiast van me over.

Verder smaakte de salade prima hoor.

Erna maakten we een mooie tocht door Drenthe richting Gees, waar we bij Talenti een toetje gingen eten.

Nou toetje zeg maar toet.

Zo'n enorm bord met ijs en vanalles erop en eraan heb ik zelden gezien.

En lekker dat het was.

Ja, toen was het al weer tijd om op huis aan te gaan.

En nu wordt het hier ietwat stiller met de Uitbus.

Er is zoveel animo voor, dat ze met een ander, eerlijker, verdeelsysteem gaan werken.

Tot nu toe was het:"wie het eerst komt het eerst maalt".

Dat vond ik eigenlijk in m'n hart al nooit zo eerlijk.

Nu mag je nog steeds op alles wat je wilt inschrijven, maar je moet  nummeren wat je het allerliefste wilt.

Ze gaan hun best doen om je per twee maanden de bovenste twee op het lijstje te geven.

En de rest is afwachten of er wat overblijft.

Ik vind het heel begrijpelijk en absoluut eerlijker en gun het iedereen.

Maar voor mezelf natuurlijk toch wel jammer, omdat ik weinig alternatieven heb en een te lege agenda.

**********

Voor wie minder bekend is met bloggen:

Als je op de andersgekleurde woorden klikt dan kom je op de betreffende pagina of website.

 

Vaartocht met de vechtzomp Hanzestad Ommen

Een vrolijke buschauffeur vol verhalen belde me zaterdag om me te melden hoe laat ik vandaag klaar moest staan voor mijn zoveelste uitje met de uitbus.

Dit keer stapte ik als laatste in, dat is nog nooit gebeurd volgens mij 😁.

En zo vertrokken we voor een grappig tochtje zigzag rondom Ommen, die eindigde bij  Pop-up restaurant "Aan", dat eigenlijk vandaag niet open was, maar speciaal voor ons even open ging.

Vanwege de beperkte opening was er geen keuzemenu.

Maar de bospaddenstoelensoep, het broodje gezond, het broodje kroket en de diverse biologische sapjes, melk en water smaakte prima.

Wel schrok ik toch wel even een beetje van de prijs, maar ja als er twee man speciaal voor ons kleine groepje kwam werken, dan is dat toch ook wel wat waard.

Daarna maakten we nog een mooie rit naar De Beerze Bulten, waar we achterin het park, op een oude arm van de Vecht, opgewacht werden door de Vechtzomp Hanzestad Ommen waarmee we een drie uur durende tocht over de Vecht naar Ommen maakten.

De chauffeur, die ook vrijwilliger op de zomp is, ging niet mee, hij moest ons aan het eind van de reis in Ommen weer ophalen.

Het was erg warm vandaag, eigenlijk te warm.

De aanwezige parapluus, die we als parasol gebruikten hielpen wel iets,  maar wat waren we blij als er af en toe wat wind opstak.

Na 1,5 uur zagen we in de verte het stuw bij Junne opdoemen.

Zo leuk om één van mijn favoriete plekjes nu eens van een andere kant te zien.

Naast het stuw is een sluis.

Vanwege de droogte wordt er nog maar enkele keren per dag geschut, dat stopt waarschijnlijk later in de week helemaal.

We moesten een half uur in de brandende zon wachten voor we geschut werden.

Dat was echt afzien.

Maar toen we eruit kwamen stak er weer even een heerlijk windje op, waar we allemaal van opknapten.

Onderweg zagen we veel koeien bij en vaak ook in het water.

In de kale afgekalfde oevers nestelen elk voorjaar vele oeverzwaluwen en ijsvogels. 

En toen kwam Ommen weer in het zicht.

Op de kade stond onze onvolprezen chauffeur ons al op te wachten.

En zo kwam er aan een erg warme maar mooie middag met de Uitbus alweer een einde.

Moe maar voldaan kwamen we thuis.

************

Voor wie minder bekend is met bloggen:

Als je op de andersgekleurde woorden klikt dan kom je op de betreffende pagina of website.

Weer eens naar de Brummel

Vorige week werd ik gebeld door de Uitbus, of ik nog mee wilde, lunchen bij De Brummel.
Er was iemand afgevallen.

Ik was vergeten dat ik me daarvoor aangemeld had.
Natuurlijk zei ik  ja.

We hebben er vorig jaar zo leuk gezeten en lekker gegeten.

Het was toen nog warmer dan vandaag.

Maar het was onder de walnootboom goed uit te houden.

We werden weer allerhartelijkst verwelkomt.

Ook vandaag stond de tafel al gezellig gedekt voor ons klaar.

Het waaide best stevig, maar het was heerlijk.

We begonnen met een kommetje groentesoep.

Daarna kwamen grote schalen met verschillende salades op tafel.

Alles kwam uit eigen tuin.

We konden kiezen uit twee soorten thee, melk, biokefir en vers sinasappelsap.

En natuurlijk was er ook weer het plankje met stokbrood in de bloempot en lekker smeerseltjes voor op het brood.

Na twee uur in alle rust genieten van het eten en de omgeving en het gezelschap werd het alweer tijd om te vertrekken.

Via een prachtige route ging het weer op huis aan.

Onderweg nog even een korte stop voor een softijsje bij Ekkelenkamp.

Ik had geen trek.

Denk door de stress voor mijn bezoek aan de kaakchirurg morgen.

En toen was de dag alweer voorbij.

Dit was al weer mijn 75de Uitbus uitje.

************

Voor wie minder bekend is met bloggen:

Als je op de andersgekleurde woorden klikt dan kom je op de betreffende pagina of website.

Met de Uitbus naar de Sail in Harlingen

 Vorige week zou ik met de Uitbus naar Garderen, zandsculpuren kijken.

Maar vanwege de extreme hitte werd dit logischerwijs afgelast.

Toen er nog een plaatsje vrij was voor gisteren voor de trip naar de Sail in Harlingen heb ik me daarvoor aangemeld.

Het was al zeventien jaar geleden dat ik er was.

Toen ging ik een dagje op en neer met de trein vanuit Brabant.

Mooie treinrit van 2x 5,5 uur, zigzag door Nederland.

Nadat iedereen uit diverse plaatsen in de regio opgehaald was, gingen we eerst wat drinken bij de Lichtmis.

Ik had het nieuwe pand nog niet gezien.

Erg mooi, maar voor mensen met hoogtevrees was de entree nogal eng.

Onder een grote glasplaat lag een fraai motorblok van een vrachtwagen te pronken.

Daar moest je dus overheen.😲

Ik was niet de enige die er moeite mee had.

En toen ik later weer naar buiten liep vertelde een stoere biker, die me tegemoet kwam, heel begripvol dat zijn vriendin er ook zo'n last van had.

Ik vertelde hem van mijn angst op station Breda waar alles glas is en hij snapte precies wat ik bedoelde.

Daarna reden we door naar Harlingen, waar we mochten parkeren op een gereserveerde parkeerplaats heel dicht bij de haven.

We liepen richting het einde want daar zou een uitzichtpunt voor oa mensen in Rolstoel zijn.

Maar daar kon je de schepen niet zien binnenkomen.

Op ons eerste plekje was het erg druk.

Daar kon je de laatste schepen nog zien aankomen varen.

Daarna vonden we een plekje aan de andere kant.

Hier zaten en stonden  we eerste rang en konden zo goed zien hoe de schepen naar hun plek geloodst werden.

De rest van de groep ging verder rond kijken, maar mijn lijf wilde niet vrijdag, dus bleef ik met de oudste deelneemster lekker op onze rollators zitten kijken.

Het laatste schip meerde recht voor onze neus.

Voor de veiligheid moesten we er toen weg.

Als er een tros zou losschieten zouden we dat niet overleven.

Dus gingen we rustig over de kade richting de marktkraampjes.

En aan het eind van de middag troffen we de rest weer bij de bus.

Onderweg stopten we nog even bij HarTeluk in Zurich, waar we door een jarige deelneemster werden getrakteerd.

We boften vrijdag met het weer, niet te warm, niet te koud.

Ik vond dit leuker dan Sail Amsterdam.

"Knusser " noemde een van de marktkooplui het.

Helaas moet ik wel toegeven dat dit nog te zwaar voor me was.

Met de nadruk op "nog", want hoewel men bij mijn huisartspraktijk bij elk contact zegt dat ik goed moet begrijpen dat na m'n zestigste de aftakeling begonnen is, blijf ik een koppige stier en wil eruit halen wat ik er nog uithalen kan.

*****

Voor wie minder bekend is met bloggen:

Als je op de andersgekleurde woorden klikt dan kom je op de betreffende pagina of website.

Lunchen in Neuenhaus

 Van de winter vertelde iemand me over Schnitzelwelt, waar je voor een klein prijsje heerlijk kunt lunchen.

Dit soort tips geef ik altijd door aan de Uitbus rittencommissie.

En al gauw kwam er een rit naar toe, maar toen viste ik zelf achter het net.

Een paar weken geleden kon ik wel mee met de volgende rit, maar toen ging het erg mis met die wortelkanaalbehandeling, dus moest ik afzeggen.

Maar vandaag kon ik dan eindelijk wel mee.

De hele dag zong een lang geleden geleerde canon door mijn hoofd:

"Fröhlich sei das Mihitahagsessen,

Die Musik nicht zuhu vehergessen".

Na een prachtige rit door het zonnige landschap kwamen we aan in Neuenhaus, waar we hartelijk verwelkomt werden.

We konden kiezen van de lunchkaart met kleinere middaggerechten van de maand of van de grote kaart.

Ik koos voor de Bauernplatte: twee kleine schnitzeltjes, de ene met ui en de ander met een gebakken ei.

Daarbij mocht je zelf bij de saladebar groente opscheppen.

Dat alles voor maar €8,45.

Om mij heen zag ik ook veel heerlijks op tafel verschijnen.

Iedereen was zo heerlijk aan het smullen, dat het regelmatig helemaal stil viel aan tafel.

Toe kozen mijn tafelbuurman en ik voor Knüspereis met slagroom en caramelsaus.

En onze overbuurdames voor ijs met verse aardbeien met aardbeiensaus en slagroom.

En toen was het al gauw weer tijd om naar huis te gaan.

Natuurlijk weer over een mooie route, eerst door Neuenhaus en vervolgens door een schitterend afwisselend landschap van bos en weides.

Bloemschikken in Borger

 In mijn vorige leven ging ik vaak een midweekje naar het Hunzedal in Borger.
Dus toen er daar een Uitbus uitje naar toe gepland werd, dat ook nog eens creatief was, gaf ik me natuurlijk op.

En deze keer was ik gelukkig op tijd.

Dus vertrokken we vanmorgen met een bus vol vrouwen naar Drenthe.

Daar gingen we eerst erg lekker lunchen bij Hunebed City naast de kerk.

's Middags kregen we een hele leuke workshop bloemen maken van pijpenragers.

Deze werd gegeven door de eigenaresse van de Pottekijker, het handwerkwinkeltje, waar ik vroeger graag even binnenliep als ik in Borger was.

Op tafel stond een prachtig boeket.

En na een uitgebreide uitleg mochten we zelf aan de slag.

Dat had nog best wel wat voeten in de aarde.

Ik maakte eerst een nostalgische trompetnarcis.

En daarna een tulp, die meer op iets anders lijkt, maar ik vind hem wel leuk geworden.

We kregen ook nog een schattig klein vaasje om ze in te zetten.

En toen was het alweer tijd om naar huis te gaan.

In de bus maakte ik nog wat fotos van de anderen, voor zover ik erbij kon.

Die japanse kersenbloesem zou ik ook nog wel eens willen maken.

Zo leuk!

Als je op de andersgekleurde woorden in de tekst klikt dan kom je op betreffende website of paginas.

Lunchen bij het Alfacollege

We hebben in de wijde regio meerdere horeca-opleidingen en daar kun je heel betaalbaar en goed eten.

Met de Uitbus ging ik al eens dineren bij het ROC-Twente in Almelo en  het Landstede ROC in Zwolle.

Vandaag was het Alfacollege in Hoogeveen aan de beurt voor de lunch.

Toen we aan kwamen rijden stond er al iemand klaar om de bus tussen de pauzerende leerlingen door naar de ingang te loodsen.

Eenmaal binnen werden we keurig door de school naar het restaurantje begeleid, waar een tafel al gezellig gedekt voor ons klaar stond.

Het voorgerecht aspergesalade zag er prachtig uit en smaakte ook heel lekker.

En dan moet je weten dat ik nooit een fan van asperges was.

Het hoofdgerecht was voor mij spannend omdat ik dus ook nooit zo dol was op zalm, maar deze was zo goed bereid dat ik helemaal overstag ben.

En dan een echt superlekkere Pannacotta toe.

Het was voor mij als jongste deelnemer net even te weinig om verzadigd te zijn, maar nogmaals: het was allemaal erg lekker en zeker voor herhaling vatbaar.

Toen ik onze vriendelijke tafelgastvrouw vertelde dat ik fotos maakte voor dit blogje, maar dat ik nooit mensen erop zet, zei ze enthousiast: "oh maar ik wil wel op de foto hoor".

Dus met haar toestemming is ze nu vereeuwigd op dit blogje.😃

Als je op de andersgekleurde woorden in de tekst klikt dan kom je op betreffende website of paginas.

Met de Uitbus naar de Kas van Kaat

Als de tweemaandelijkse Uitbus nieuwsbrief uitkomt moet je er megasnel bij zijn, want alles is heel snel bezet.

Half maart ging het bij mij mis.

De mail kwam binnen toen ik in de bus zat en na thuiskomst kreeg ik geen melding.

De volgende dag was ik zo moe dat ik mijn mail vergat.

Dus zag ik het pas twee dagen later en toen was alles al vol.

Maar dat betekent dus niet automatisch dat je twee maanden niet mee kunt.

Want voor veel uitjes wordt bij voldoende animo een extra rit ingezet, zoals vorige week naar Paleis Soestdijk en binnenkort een lunch in Hoogeveen.

En soms wordt er zelfs een bus bij ingehuurd van de Saxenburghgroep, die andersom ook wel de Uitbus inschakelt bij hun activiteiten.

Gistermiddag werd ik gebeld of ik vandaag nog mee wilde.

Er was iemand uitgevallen en dan proberen ze dat aan te vullen met iemand van de reservelijst.

Als de bus niet vol is kost dat natuurlijk geld.

En dat willen we natuurlijk niet.

En daar profiteer ik regelmatig van.

M'n uitjespotje wil maar niet leeg.

Tijdens de pandemie raakte hij aardig gevuld en elke week komt er weer wat bij dat overblijft van m'n weekgeld.

Ik blijf het onvoorstelbaar vinden dat ik dankzij de vrijwilligers van de Uitbus zo'n leuk luxe leventje kan leiden.

Vanmorgen reisden we via een mooie route richting Zwolle, waar in het buitengebied "de Kas van Kaat" staat.

Een byzondere werkplaats voor mensen met een beperking.

Eerst gingen we wat drinken in de kas.

Voor mij een echt heerlijke Chai Latte.

Daarna konden we onze lunch bestellen.

En terwijl die bereid werd kregen we een rondleiding over het terrein en in de kassen.

Deze was niet gepland, maar een vriendelijke dame was toch bereid om ons eea te vertellen en te laten zien.

Er is, behalve het restaurant, een werkplaats, een kwekerij, een pluktuin, een creatieve werkplaats en een bakkerij.

En bij het restaurant een winkel, waar naast zelfgemaakte dingen ook tweedehands spulletjes en (denk ik) wereldwinkelartikelen te koop waren.

Ik had nog even een onderonsje met veel handjeklap met een medewerker die mijn oranje sjaal prachtig vond.

Mijn "Plank van Kaat" was rijk gevuld en verzadigde heel wat beter dan het bakje sla van vorige week.

Op het onderste foto de lunch van de chauffeur.

Na de lunch was er nog even tijd om in de winkel te snuffelen.

Ik kocht er een dametje en een olifantje voor m'n blikjeshobby.

En toen ging het via alweer een erg mooie route op huis aan.

Als je op de andersgekleurde woorden in de tekst klikt dan kom je op betreffende website of paginas.