Golden memories

De lessen van Koe

Mijn tweede kat was Koetje (Boe).

Koe was vier jaar toen ze zo'n 25 jaar geleden bij me kwam.

Ze was jaren voor de kop geslagen en getrapt en uiteindelijk door de Dierenbescherming weggehaald bij die hufter.

Koe liep achteruit toen ze bij me kwam.

Zo kon ze me in de gaten houden.

En ze mauwde niet, ze loeide.

Koe was een moeilijke kat en ik kreeg nogal eens te horen dat men niet snapte waarom ik haar hield.

Maar ik vond dat ze recht had op een veilig plekje.

Ze zat graag bij me op de bank, maar niet op schoot.

Altijd zo ver weg mogelijk, maar wel  met één pootje uitgestrekt tegen m'n  been.

Ze sliep op het voeteneind van m'n bed en als ik wakker werd sloeg ze haar klauwen in mijn tenen, dwars door het beddengoed, dat vol winkelhaken zat.

Toen Koe tien was, stond op een dag haar oog heel raar.

Ze kreeg medicijnen en knapte weer even op, maar al gauw kreeg ze andere neurologische verschijnselen en de conclusie was dat ze waarschijnlijk een hersentumor had.

Kwam het door al die klappen en trappen die ze gehad had?

We zullen het nooit weten.

Op een dag vond ik haar met compleet kaalgelikte voorpoten.

Door druk op de hersenen was ze niet meer gestopt met likken.

Met Prednoral knapte ze weer op.

Een poosje later ging ze rondjes naar links lopen, ze kon niet meer rechtuit.

En ik vroeg aan de dierenarts of we niet moesten stoppen, maar hij zei: "kijk eens goed. Ze heeft zoveel wilskracht. Ze wil nog niet stoppen. Als het zover is geeft ze het zelf wel aan."

Doordat ze scheef liep kon ze niet meer op de bank springen.

Maar waar een wil is is een weg.

Binnen de kortste keren had ze een nieuwe manier gevonden om toch op de bank te komen.

Als ze sprong gooide ze haar kont naar rechts.

Een tijdje later viel ze om als ze zich probeerde te wassen, maar al gauw vond ze daar ook een oplossing voor.

Ze slingerde zich op de bank en ging in het hoekje zitten.

Zo had ze aan twee kanten steun en viel ze niet om tijdens het wassen.

In haar laatste dagen kroop ze eindelijk bij me op schoot.

En we beleefden uren quality time.

Op een dag kon ik haar niet meer vinden.

Na lang zoeken vond ik haar onder het bed.

Ik moest het bed afbreken om haar te kunnen pakken.

Ze gaf aan dat het tijd was, dus die middag mocht ze inslapen.

Ze mocht maar tien jaar worden.

De wilskracht en de slimme manier waarop ze dingen oploste zijn mij altijd bij gebleven.

En ze steunen me nu ik zelf tijdelijk met een scheef oog en een hangmond zit.

Klein geluk

 Toen ik dik zeven jaar geleden de sleutels van mijn huis kreeg, was ze m'n eerste visite.

Nog heel jong was ze toen.

Ze zou zo de trap opschieten.

Ik zag haar vaak bij de overburen onder de overkapping zitten, of twee huizen verderop op het grind naar de binnenkatten van de buren gluren.

Soms liep ze over m'n schutting.

En in de laatste jaren betrapte ik haar een enkel keertje spelend met Lolo in de tuin.

Boksen onder de tuindeur door bv.

Ze was heel schuw en moest niets van me hebben al verzekerde ik haar dat ze welkom was..

Ik weet zeker dat ze hier in de straat een thuis heeft, maar heb nog steeds niet kunnen ontdekken bij wie.

Sinds dit voorjaar zit ze opvallend vaak in mijn voortuin.

Als ik langs fiets dan kijkt ze me aan alsof ze iets zoekt.

Ik maak dan een praatje tegen haar.

vraag haar of ze Lolo ook zo mist.

En langzaam kwam ze uit haar schulp, steekt haar koppie uit als ze me ziet.

Loopt zelfs een klein stukje mijn richting uit, maar bleef altijd buiten bereik.

Vandaag deed ik het voorraam open.

En tot mijn stomme verbazing stak ze haar koppie in het open raam.

Mijn vingertop kreeg een neusje en ze begon zomaar met m'n vingers te spelen.

Zachte tikjes op mijn wiebelende vingers en ik mocht zowaar dezelfde tikjes terug geven.

Zo ontroerend lief na al die jaren.

Van die kleine dingen

 

De was hangt eindelijk weer eens buiten.

En als ik de tuinstoelkussens wil pakken om van het lentezonnetje te genieten schiet ik opeens helemaal vol.

Ik hoef er immers nog maar eentje te pakken.

De eerste keer weer buiten zitten zonder mijn heerlijke eigenwijze oude vrouwtje.

Ik kan het vandaag zomaar nog even niet.

En terwijl de tranen over m'n wangen biggelen, moet ik denken aan één van de laatste keren dat ze nog buiten was.

Zo heerlijk eigenwijs.

Zo typisch echt Lolo.

Strooibusje

Een dag na Lolos overlijden gaat de telefoon.
Een vriendelijke mevrouw van het crematorium verteld dat ze haar al opgehaald hebben en stelt vragen waar ik eigenlijk nog helemaal niet aan toe ben.

"Standaard is een kartonnen strooibus"; zegt ze.

En ik denk aan parmezaanse kaas en hagelslag.

"Heeft u niet gewoon een blikje?" Vraag ik.

(Toos en Koe kwamen indertijd thuis in een blanco verfblikje en Piep zit in een mooi plat blikje met schroefdeksel).

Blijkbaar kan of mag dat niet meer, ik kan alleen kiezen tussen een strooibus of een urn.

"Wilt u een pootafdrukje?"

"Alstjeblieft niet", krijt ik.

Mijn nekharen staan rechtovereind bij de gedachte.

"Een plukje haar dan?"

"NEEEEE".

Als ze opgehangen heeft ga ik helemaal stuk over dat kartonnen strooibusje.

Het is me echt even te veel allemaal.

Dus ik bel terug: "kan het nou echt niet gewoon in blik".

En de vriendelijke mevrouw verteld dat het echt een heel lief kokertje is, met boompjes en bloemetjes.

Gelukkig hoort ze m'n kokhalzen niet.

Ik zit op dat moment helemaaaaal niet te wachten op frutsels.

Ik wil gewoon iets simpels.

Later die dag zoek ik op internet naar blikjes zoals die van Piep, maar ze zijn alleen maar te vinden in  kleinere maatjes in grootverpakking.

Ik zal het moeten accepteren.

De volgende middag belt de vriendelijke vrouw me alweer om te vertellen dat ze net gecremeerd is.

De as zal de volgende keer dat ze in Ommen een dier op moeten halen afgegeven worden bij de dierenarts.

Dat kan dus wel een week duren.

Het werden 11 dagen.

Gisteren kwam dan het verlossende telefoontje.

En vanmorgen na het sporten fietste ik naar de dierenartspraktijk.

Het was er doodstil, de parkeerplaats was leeg, niemand in de wachtkamer.

Heel anders dan veertien dagen geleden.

Wel fijn, want het was beklemmend om er weer naar binnen te stappen.

Ik lever wat overgebleven medicijnen in en krijg een grauw papieren tasje aangereikt.

De laatste dagen was het al wat rustiger in mijn hoofd.

Maar als ik naar huis fiets kan ik de tranen niet tegenhouden.

Thuis vind ik in het tasje: de al betaalde rekening,  een geplastificeerd (waarom?) crematiebewijs, een lief kaartje, een nog liever stenen hartje met handgeschreven tekst (waardoor ik het weer op een brullen zet) en het strooibusje.

De vriendelijke mevrouw had gelijk, het is echt wel een lief busje.

Maar toch zo niet mijn keus.

Ze moeten trouwens  echt een andere naam voor dat busje verzinnen.

Het is echt een heel stom woord.

Reisplannen die niet kunnen en voors en tegens van het hebben van een kat

 Lang geleden nam ik het besluit om, als Lolo er niet meer was, een poosje door Nederland te trekken als vakantiekattenoppas.

In ruil voor de zorg voor dieren een gratis verblijf in iemands huis hebben en zo op plaatsen komen waar je anders wellicht niet zo gauw terecht komt.

Toen dat idee opkwam, was mijn gezondheid, na een gevecht van vele jaren, best redelijk, dus leek het een haalbaar plan. 

Ook was ik er tot een paar weken geleden nog volledig van overtuigd dat Lolo net aan de 20 zou halen.

Dan had ik nog 1,5 jaar om te trainen.

Dat liep dus heel anders af.

Mijn meisje is er niet meer.

Nu dat moment er is, kan ik helemaal niet rondreizen.

En ik verwacht ook niet dat dat ooit weer zal kunnen.

De wondroos gooide mijn laatste restje energie overboord.

En mijn spieren worden maar mondjesmaat een klein beetje sterker.

Vanaf het moment dat Lolo overleed komen dan toch wel erg snel de pijnlijke maar goedbedoelde vragen: "neem je een nieuwe".

Een moeilijke beslissing waar ik nog helemaal niet aan toe ben.

Geleende willekeurige foto ter illustratie.

Toen er bij de dierenopvang een schattig klein batmanpoesje, een stukje enthousiast met me opliep in de buitenren waar we langs liepen,  maakte mijn hart best even een sprongetje.

"Wat ben jij leuk"; zei ik tegen haar.

Maar ik wist dat het niet het juiste moment was om zo'n groot besluit te nemen.

De grote voors zijn natuurlijk: gezelligheid, liefde, knuffels, niet alleen zijn.

Maar er zijn ook dingen waar ik goed over na moet denken.

Een volgende kat gaat immers zo mogelijk liefst nog weer jaren mee.

En dan moet dat wel goed kunnen.

Zo hadden wij in mijn vorige woonplaats onze onvolprezen Sien.

Die altijd begon te juichen als ik op vakantie ging.

Twee keer per dag tufte ze dan op haar Scootmobiel naar haar "Meisies". 

Om ze eten te geven en te knuffelen.

Ze trok daar alle tijd voor uit.

Vaak kreeg ik tussendoor ook nog een berichtje zo van:" ik kwam toch langs vanaf de supermarkt, dus ben nog maar even gaan knuffelen".

Hier heb ik een lieve 80+ buurvrouw, die ooit wel eens gezegd heeft dat ze wel één keer per dag wilde voeren.

Twee katten redden zich dan wel, maar voor een kat alleen vind ik dat zielig.

Daarbij wonen we waarschijnlijk niet zo lang meer naast elkaar.

Ik heb een paar keer een vakantieoppas in huis gehad.

De ene keer tot volle tevredenheid, een andere keer helemaal niet fijn.

Dat merkte ik ook aan mijn beestjes.

De laatste paar keer is Lolo meegeweest.

Dat vond ze prachtig, en ik ook.

Maar veel katten doe je daar helemaal geen plezier mee.

Het is ook een enorm gedoe.

Ze had meer bagage dan ik.

En je moet ook maar het geluk hebben dat iemand je weg wil brengen.

Het is een heel geregel.

En dan is er nog het punt dat ik ook een dagje ouder wordt.

En niet bepaald gezond ben.

Wat gebeurt er met het beestje als ik zou overlijden?

Wie zorgt er dan voor haar?

Als er een nieuwe kat zou komen , dan wordt het er maar één.

Ik merk toch ook dat ik met 1 kat een stuk meer financiële ruimte heb.

Daar moet je als verstandige minima ook aan denken.

Voorlopig blijf ik alleen en pas als ik echt kan voelen wat goed is dan wordt er verder gedacht.

Leeg

Zaterdag kwam spelletjesbuurvrouw knutselen, maar eerst hielp ze me om de zakken met vuil grid naar de container aan het begin van de straat te sjouwen.

Doordat ik een maand ziek was en het er daarna door alles rondom Lolo ook niet van kwam, had het zich aardig opgestapeld.

Maar met rollator en fietskar was het snel opgelost.

Je wilt dat toch niet als laatste herinnering aan je dierbare beestje hebben staan.

De rest van de middag maakte spelletjesbuurvrouw kaarten en ik prutste wat aan m'n derde blikje, maar veel kwam er niet uit m'n handen.

Vandaag ging ik met Girly naar Dedemsvaart voor een workshop glass fusion.

Daarover vertel ik later, want onze maaksels moeten nog de oven in.

Veel leuker om daar een blogje aan te wijden als het klaar is.

Daarna reden we door naar Balkbrug om de spullen van Lolo af te geven bij Koningen.

Daar werd het dankbaar in ontvangst genomen.

Bij thuiskomst schreeuwt de leegte me opeens toe.

De afgelopen nachten sliep ik of heel slecht, of zo diep dat ik doodmoe wakker werd.

En gisteren had ik zelfs nachtmerries.

Vanmorgen voor vertrek liep er een grote kraai voor mijn huis heen en weer, midden op straat.

Ik heb hier nog nooit een kraai gezien.

Naar men zegt kondigen kraaien de dood aan, maar ook (dat wist ik niet) een nieuw begin.

De dood is al langs geweest, dus houd ik het op een nieuw begin.

Tjonge

 

Wat kan een kat veel balletjes hebben.

Opruimen

Wat goed helpt in het verwerken is om elke dag een beetje van haar spullen op te ruimen.

Niet te veel tegelijk, stapje voor stapje.

Zo gaan de vele nog bruikbare onderdelen van krabpalen, die nog op zolder lagen of nog gebruikt werden, hergebruikt worden bij dierenopvang Koningen.

Ook gaan daar de aangebroken zakken droogvoer en grit naar toe.

Ze hebben dit jaar al meer dan 350 zwerfkatten, grootdeels kittens binnen gekregen, dus elke bijdrage is welkom.

Een verre vriend heeft Lolos pilletjes gekregen.

Één van zijn katten gebruikt dezelfde.

Ik zou dit nooit aan een onbekende geven, want een te hoge dosis is funest.

Maar ik weet dat hij nooit iets zal doen zonder de dierenarts te raadplegen.

En wegdoen is zonde.

Om het verzenddoosje te vullen stopte ik er, in plaats van een ouwe krant, nog wat zakjes snoepjes voor zijn katten bij.

En ik hoorde dat daar al gretig van genoten wordt.

De nog gesloten voorraad grit en natvoer en alle lekkernijen die te laat aankwamen laat ik nog even op zolder staan.

Ze hebben allemaal nog een lange tht en zo kan ik over een poosje rustig overdenken wat ik nou echt wil.

Ik heb erg moeite met aankijken tegen de kale plekken waar al die jaren waterbakjes en kattenbakken en zo stonden.

Daar probeer ik dus andere dingen te plaatsen.

Die kattenbakken  moet ik nog naar de stort zien te krijgen.

Ze zijn niet meer om aan te zien, na 6,5 jaar intens gebruik.

Ook de niet meer bruikbare krabpaalonderdelen moeten nog weg.

Verder  heb ik eindelijk de enorme  reisbench, die ik aanschafte voor de verhuizing, te koop gezet op Marktplaats en Facebook.

Dat was ik altijd al van plan, maar het kwam er niet van.

Er kunnen wel 3 katten in, of een kleine hond. 

Bedankt

 Iedereen heel erg bedankt voor alle blijken van medeleven zichtbaar en/of achter de schermen.

Het doet me echt goed.

Heb één vraagje:

Ik zou het fijn vinden als er geen opmerkingen gemaakt worden over een evt nieuwe kat.

Daar zit ik dan

 Daar zit ik dan, naast je krabpaalmandje die nog dicht tegen de verwarming aan staat.

Overal om me heen zie ik nog je stempel.

Mandjes met daarin waterbakjes, speeltjes waarmee je al lang niet meer speelde 

"Muis"; die je je hele leven meesleepte, ligt vergeten in de vensterbank, met "minignuif" en "kikker".

Om half zeven brengt de pakketbezorger de doos met lekkernijen die ik vorige week voor je bestelde.

Je zal ze niet meer proeven.

 

Als het bedtijd is zeg ik automatisch:"ga je mee?"; maar je antwoord niet.

In de badkamer staat nog de emmer water, waar je zo graag uit dronk.

Elke keer hetzelfde spelletje, ik hou hem schuin, jij steekt je kop erin, en ik kantel hem per ongeluk expres nog even verder door, zodat het water op je pootjes kletst.

Vanmorgen klom je er nog in en kon ik je nog snel even op de foto zetten.

Op de trap blijf ik even stil staan, zoals elke avond, maar je schiet niet meer langs me omhoog.

De nachtlampjes die ik voor je in het stopcontact stak toen je nachtblind werd laat ik nog maar even zitten.

Ik wil nog niet aan het donker wennen.

Je slaapzak ligt nog naast me op bed.

Je vertrouwde luchtje hangt er nog in.

Vannacht zul je me niet meer wakker schreeuwen.

En morgen ontwaak ik in stilte.

Voorgoed.

Ze zijn weer samen

Vanmiddag is mijn lieve koppige stronteigenwijze prachtige Lodewieke naar haar vriendinnetje Piepelotje in de kattenhemel gegaan.

Ze mocht 18 jaar en 4 maanden worden.

Vooruitgang

 De afgelopen nachten heeft Lolo me flink uit m'n slaap gehouden.

Ze heeft een stem als een misthoorn en maakte haar ongenoegen iedere keer al om half vijf kenbaar.

 Vannacht heb ik haar maar heel even gehoord.

Vanmorgen zag ik haar bij benedenkomst enthousiast aan de natte felixbrokjes van gisteren beginnen.

Ik heb haar maar gauw verse gegeven.

Ik blijk per ongeluk een ander soort besteld te hebben die veel verfijnder is.

Waar ze de afgelopen dagen niet verder kwam dan een paar hapjes, van wat dan ook, ging het er nu in als koek.

Niet helemaal op, maar wel goed gegeten.

Morgen komt er een hele lading soep/pudding/creme/jelly/liquid, maar misschien is dat al niet echt meer nodig.

Dan kan ze nog tijden ermee voort als snacks, zoals het hoort.

Paniek in de tent

 Vanmiddag had ik weer een workshop, maar die verliep even anders dan gepland.

Toen ik er heen ging had ik mijn twijfels over Lolo.

Bij de ontspannings/concentratie/of zoiets- oefening die we aan het begin van de workshop deden, werd ik opeens heel sterk naar Lolo getrokken.

Het gevoel dat er iets niet goed met haar was, was zo sterk dat ik besloot naar huis te gaan

Ik was onbegrijpelijk in paniek.

En hoewel er niets aan Lolo te zien bleek, belde ik toch met de dierenarts.

Er was nog een plekje om kwart voor vier.

Maar toen kwam het volgende probleem:

"Hoe kom ik er?"

Ze past niet achterop de Easy Rider.

Buurvrouw had visite, vriendin zat honderd kilometer verderop.

Ik ken hier veel mensen, maar meeste niet eens van naam, laat staan waar ze wonen.

Dan toch maar brutaal zijn en die aardige man die ons dit voorjaar op vakantie gebracht heeft gebeld.

Gelukkig zij hij gelijk ja.

En toen bleek dat ik de achterdeur open had gelaten en Lolo naar buiten was geglipt.

Gelukkig gaf ze keurig antwoord toen ik haar riep.

Maar ik moest haar wel onder de vlinderstruik vandaan plukken.

Bij de DA gedetailleerd uitgelegd hoe het de afgelopen week verlopen was.

Ze was bang dat de kaak gebroken was, maar dat bleek gelukkig niet zo.

En zelfs haar tanden zitten nog vast.

Maar  de kaak ligt nog open en ondanks de metacam is dat toch nog ontstoken geraakt, dus gaat ze nu ook aan de antibiotica en moet ik haar brokjes in heet water weken.

Ze is 3 ons afgevallen in een week, dus hopelijk gaat ze nu gauw beter eten.

En kruipt ze binnenkort weer zo lekker bij me op schoot.

Hoe krijgt ze het voor elkaar.

Lolo wilde niet eten.
Maar had wel honger.
Pap en quark ging er wel  in.
Maar brokken niet.
Zelfs de brokjes vlees in het natvoer at ze niet.
Net ontdekte ik wat er aan de hand is.
Blijkbaar is ze gevallen of zo en heeft ze een hoektand in haar onderkaak gekregen, daar zit een winkelhaakje in.
Ziet er naar uit.
Toch maar ff DA gebeld.
Maar is geen spoed.
Nix ernstigs dus, maar wel vervelend.
En maar even verwennen met geprakt natvoer met een beetje quark erdoor (jaja dat mocht van de DA).

Workshop met een boterhamzakje

 De workshop van twee weken geleden vroeg om meer.

Dus ga ik er gewoon nog even mee door.

Je maakt dit met een geknoopt, binnenstebuitengekeerd, opgeblazen boterhamzakje, dat je beschilderd en afdrukt.

Eerst maakte ik een paar proefjes in mijn vertrouwde felle kleuren.

Vervolgens koos ik voor kleuren die ik normaal niet gauw zou gebruiken: zwart, grijs en goud.

Jammer genoeg is dit moeilijk te fotograferen.

Met een lijstje erom lijkt het al gelijk heel anders he.

Er was nog tijd over dus ik probeerde ook nog wat luchtigs uit

Zo handig he, fotoshoppen, kun je makkelijk even bekijken wat een lijst en paspartout kunnen doen.

Ik ben eigenlijk wel benieuwd of je dit ook met stof kunt doen.

Bij thuiskomst was Lolo erg blij me weer te zien.

En ik ben zo blij dat ze met wat medicinale hulp weer helemaal haar stoere zelfje is.

Haar wens is mijn bevel

Lolo stond vanmiddag bij de achterdeur te mekkeren.

Als ik ga kijken is de deur gewoon open.

Dus ik vraag: "wat is het probleem?”

Springt ze op het tafeltje en gaat naar haar stoel zitten staren.

"Oh, wil je je kussen?"

Dus ik leg een kussen op haar stoel.

Maar ze gaat er niet op zitten.

Met een verontwaardigde blik kijkt ze naar mijn stoel.

Dus ook maar kussen voor mij gehaald.

En ja hoor toen ik ging zitten dook ze op haar eigen stoel.

Toen ze sliep ben ik heel zachtjes weer naar binnen gegaan.

Lolo update

De pijnstiller doet z'n werk.
In een paar dagen tijd heb ik Lolo enorm op zien knappen.

Ze verzorgt haar vacht weer beter.

Loopt over me heen te darren als ik uit wil slapen.

Gisteravond kroop ze opeens weer op haar kant van het bed.

Daar lag ze nog (of weer) toen ik vanmorgen wakker werd.

En nu  zit ze dan gelukkig ook weer op schoot.

Wat heb ik dat gemist.

Quality time again.

Ouwe taaie

Lolo was boos vanmorgen.

Haar reismandje kwam tevoorschijn.

Dus ze zag de bui al hangen en ze dook achter een kastje.

Verkeerd gegokt, want toen zat ze in een fuik en kon ik haar zo bij haar nekvel pakken.

Automaatje reed voor en ze brulde nog even verontwaardigd voor de show.

Maar onderweg bleef ze rustig.

In de wachtkamer zat een jong dwergtekkeltje hevig bibberend op de arm van z'n baasje.

Van de weeromstuit begon mijn maatje mee te bibberen.

Lolo is gelukkig weer op gezond gewicht.

Haar gezichtsvermogen gaat verder achteruit, maar ze red zich nog prima in mijn chaotische huishouding.

Ik vermoed ook al een tijdje dat ze ook wat minder hoort.

De laatste tijd ligt ze het liefst op een harde ondergrond en mijn vermoeden werd bevestigd, dat de artrose nu toch ook heeft toegeslagen, dus daar krijgt ze nu pijnstillers voor.

Hopelijk voelt ze zich dan gauw weer wat beter.

Bloedafname en de prik vond ze niet zo leuk.

Maar de snoepjes die ze daarna van de DA kreeg gingen er vlot in.

Vanmiddag nog even de uitslag van het bloedonderzoek afwachten.

Al met al doet ze het nog erg goed voor een 18+er.

Ik kreeg weer een complimentje voor mijn goede observatie van veranderingen.

Katten zijn moeilijk te peilen, dus elk detail dat ik zie helpt.

En ik ben weer bijna 200€ armer.

Maar dat heb ik absoluut over voor mijn vriendinnetje.

 

Schootkat

18 jaar zat ze te pas en te onpas bovenop me.

Zelfs tijdens de ergste hittegolven bleef ze op schoot of op m'n been kruipen.

En toen opeens stopte ze ermee.

Ze zat nog wel graag naast me op de leuning van de stoel.

Ook gezellig hoor, maar ik miste toch wat.

En dan opeens na een paar maanden naast elkaar, is ze er weer.

Heel relaxed eerst een tijdje bovenop me en dan verschuift ze nog even naar mijn been.

Als kitten lag ze daar het liefst.

Pootjes aan beide zijden afhangend.

En oh wee als ik dan bewoog, dan sloeg ze alle vier haar klauwtjes in m'n spijkerbroek.

En als ik pech had nog een laagje dieper.

Auw, auw, auw.

En krijg dat dan maar eens los.

Vanavond durfde ik ook niet te bewegen, gewoon omdat het zo vanouds knus was en ik dat niet wilde doorbreken.

Ik eet dus erg laat vandaag.