Mamaboe

 

Ik kreeg gisteren een vraag over het beeldje dat ik in het blikje gezet heb.

Toen ik zes was kreeg ik van iemand uit Peru dit zilveren bedeltje.

Ik was er erg blij mee en droeg het veel.

Een onderwijzer op mijn lagere school zei dat het een Mamaboe was en zo bleef ie dan ook mijn hele leven heten.

Toen ik een jaar of tien was gingen we naar het Tropenmuseum in Amsterdam.

Toen ik daar mijn bedel liet zien werd me verteld dat het een medicijnbeeldje was.

Een medicijnman bezat er meerdere voor verschillende kwalen.

Deze is dus duidelijk tegen buikpijn.

Naar mate ik ouder werd twijfelde ik toch wel aan de naam Mamaboe.

Ik dacht dat de onderwijzer het verzonnen had, omdat het zo'n lelijkerd is.

In de loop der jaren kwam ik er af en toe eentje tegen op rommelmarkten.

De eerste twee zijn uit hout gesneden.

De rechter is kunsthars, maar zo mooi van lelijkheid dat ik hem toch wilde hebben.

Deze drie zijn alle drie Polynesisch.

Je vind dit soort beeldjes met de handen op de buik ook in Afrika.

Ik dacht dat ze alleen op het zuidelijk halfrond voorkwamen, maar kwam op mijn zoektocht dergelijke beeldjes ook tegen in Azie  en zelfs bij de Vikingen.

Vanmorgen zocht ik toch maar eens op het woord Mamaboe.

En laat het nou echt bestaan.

Het is Surinaams voor vogelverschrikker.

Een zakje sentiment

 Op zoek naar iets heel anders vond ik dit zakje met schatten in een la.

Niet dat ze zo zeer geld waard zijn, maar het is een stukje familie geschiedenis.

Dit portemonneetje van een verre voorvader stamt naar men zei  uit de 19de eeuw.

Van wie het was weet ik niet, maar het was belangrijk genoeg om te bewaren.

Mijn opa ging voor de oorlog elke zomer twee weken in zijn eentje naar het buitenland en bracht dan een souveniertje voor mijn oma mee, die achter bleef met 12 kinderen.

Mijn omas fruitmesje, haar zakmes, en een haakje waarmee de dames vroeger de knoopjes van hun schoenen dicht maakten.

Die komt niet uit de familie, maar uit een doosje met handwerkspulletjes van de rommelmarkt.

Mijn oma heeft er toen ze jong was vast ook eentje gehad.

Een doosje van schildpadschild en een houten "horen, zien en zwijgen" beeldje, beiden meegenomen uit indonesie door een overgrootvader die op de grote vaart zat.

In het doosje nog scheermesjes van mijn vader, die hij gebruikte om verf af te krabben.

En een kettinkje dat mijn moeder altijd droeg toen ik kind was.

In hars gegoten echt zeepaardje, mini mosseltje  en plantje.

Dat zou nu niet meer mogen.

Als kind fascineerde het me.

Het armbandje kreeg ik op mijn eerste verjaardag, van de vroegere hospita, waar mijn vader als tiener in huis kwam.

Tegenwoordig zou je dat denk ik pleegouders genoemd hebben.

De emaile broche heeft een handgeschilderde afbeelding van het huis Duin en Kruidberg uit het dorp waar ik opgegroeid ben.

En de speld rechtsonder werd uitgereikt nav de opening van de Velsertunnel in 1975.

Ook die vond ik eens in een doos met handwerkspulletjes van de rommelmarkt. 

Van die dingen die in een laatje verdwijnen, maar eigenlijk een beter plekje verdienen.

Doopjurkje

 

Gistermorgen ging ik boven op zoek naar  wat materiaal en kwam in een krat mijn doopjurkje tegen.

Na 63 jaar begint het wat gaten te vertonen.

Mijn geloof is allang uit elkaar gevallen, maar m'n jurkje kan ik toch geen afscheid van nemen.

Ik heb ook nog mijn doopcertificaat.

Ergens in een doosje met mijn inmiddels verjaarde diplomas en 25 getuigenschriften, van meest al lang failliete of anderszins verdwenen werkgevers.

Speeldoosje en jeugdsentiment

 Afhankelijk van welk apparaat je gebruikt 

kan het even duren voordat het filmpje start.

Van spelletjesbuurvrouw kreeg ik een lief bouwpakketje van een speeldoosje voor m'n verjaardag.

Niet zo moeilijk maar wel heel schattig.

.Het melodietje kwam me wel heel bekend voor.

En het bracht me even terug naar mijn jonge jaren, toen ik deel uit maakte van het gelegenheidscabaret van Werkende Jongeren CNV, ook wel kortweg WJ genoemd.

Op dit melodietje kwamen we het podium op.

Ik heb in mijn vakbondsjongerenperiode veel geleerd.

Zo raakte ik er mijn extreme verlegenheid kwijt.

Ook dingen waar ik nu nog steeds wat aan heb, zoals het schrijven van persberichten en het maken van flyers.

We reden ook nog een tijdje met een busje door Nederland om videos te maken.

Dat was toen nog iets heel bijzonders.

Ook minder leuke ervaringen opgedaan, het was toen nog echt een mannenwereldje en dat was niet altijd even leuk.

Wat een gedoe trouwens om al die gezichten af te dekken ivm de wet op de privacy.

Maar ik wilde het toch graag laten zien.

Wel grappig:

Anne kende ik van WJ, niet van het cabaret, maar van een uitwisseling.

Toen ik hem opnieuw kende liet ik hem deze fotos zien.

En toen vertelde hij me dat ie me daar al gezien had indertijd.

Maar ik hem, in een zaal vol mensen, niet.

Toen oudejaarsavond nog gezellig was

De eerste oudejaarsavond die ik me herinneren kan, moet ik 3 jaar 8 maanden en 10 dagen oud geweest zijn. 

Het was in het huis van mijn opa en oma en er waren heel veel ooms en tantes en oudere nichtjes en neefjes aanwezig.

Ik herinner me dat ik tegen middernacht naar beneden werd gehaald en dat mijn de maand ervoor geboren babyzusje iets geels aan had.

(Gek wat je onthoudt he)

Diner

Het jaar erna gingen wij met z'n allen naar familie in Friesland.

Mijn kleine zusje en ik werden om 12 uur niet naar beneden gehaald.

Toen het vuurwerk begon, probeerde ik haar uit het kinderbedje te tillen, maar het hek was te hoog en mijn zusje te zwaar, dus stond ik alleen voor het raam naar het vuurwerk te kijken.

Toetje 

Het jaar daarop waren we thuis en was het  gezin uit Friesland erbij.

Mijn grote zus en oudere nichten en neven deden een toneelstukje en zongen een liedje.

Volgens mij: er kwam ene boer uit Zwitserland.

Ik mocht figureren, oftewel: ik mocht erbij zitten onder de tafel die vermoedelijk een huis moest voorstellen.

Gezond

Daarna waren we altijd thuis denk ik, want ik kan me geen andere specifieke oudejaarsavonden herinneren.

We aten eenvoudig, want later op de avond kwamen de oliebollen en de salade op tafel.

Bubbels 

Steevast kwam de diaprojector uit de kast en keken we naar de eindeloze hoeveelheid vakantiedias.

Toen we groter waren kwam daar sjoelen bij.

"Sinterklaas uit Zeeland", de opa van mijn grote zus, stuurde elk jaar geld om daar cadeautjes van te kopen, en dat werd die keer een sjoelbak.

Vette happen

Om twaalf uur kregen we een pakje sterretjes en mochten we nog even naar buiten.

Later vervangen door reuze sterretjes die in de stoeprand gezet werden.

Echt vuurwerk kwam er pas toen mijn jongste zusje daar als tiener om door bleef drammen.

Knabbels

Op nieuwjaarsdag gingen we met de vaders uit de straat het niet afgegane vuurwerk zoeken.

Dat ging in een grote zinken teil in de achtertuin van de overburen en dan ging de fik erin en hadden we opnieuw vuurwerk.

Dat kun je je nu echt niet meer voorstellen dat we dat als kleine kinderen deden.

Kerstfilm

Toen ik 21 was ging ik op 1 december het huis uit op kamers.

Vanaf dat moment werd ik op oudejaarsavond vergeten.

De afgelopen veertig jaar is er maar een enkele oudejaarsavond geweest dat ik niet alleen zat.

Dat is niet vrijwillig, het is wat het is.

Lichtje

Ps. ik geef geen  antwoord meer op de eeuwige ondoordachte standaard vraag "waarom nodig je dan zelf niet iemand uit".

Aan alles komt een end

Toen ik een jaar of 13 was, waren piratenkleren in de mode.

van die wijde witte bloezen met poffende mouwen met kant en een touwtjesluiting.

En een zwarte cape.

Oh wat wilde ik dat graag.

Maar mijn moeder dacht daar anders over.

Ze maakte een, welliswaar prachtige, blauw geruite wollen cape voor me, maar ja dat leek toch op niets op mijn droomcape.

Hij was ook erg onhandig op de fiets.

In de winter zonder mouwen, dat is erg koud.

Dus kreeg ik van sinterklaas een paar lange warm gevoerde "motorhandschoenen".

Ik maakte een groeispurt en de cape paste al gauw niet meer.

Maar de handschoenen ben ik mijn verdere leven op de fiets blijven gebruiken.

Tot ik ze vorige week op een koude dag weer aantrok en mijn vingers onderweg opeens wel heel erg koud werden.

Ze leken onverslijtbaar, maar aan alles komt toch een keer een end.

En nu zitten tussen alle vingers gaten.

Totaal versleten.

Bijna 50 jaar hebben ze dienst gedaan.

Waar vind je nog zulke kwaliteit?

Ik zocht een schoen

Eén van mijn sportschoenen is stuk.

Dus ik ging op zoek naar een paar anderen, die ik ooit gekocht had, maar die voor buiten niet genoeg steun bleken te geven.

Ik vond er eentje in de kast onder de trap.

De ander was van de plank gevallen en lag buiten bereik.

Dus ik moest de halve kast leeg slepen.

Mooi moment om eens kritisch naar de inhoud te kijken.

Ik vond 69 rollen WC papier en 8 keukenrollen dus daar hoef ik me voorlopig geen zorgen over te maken.

In één krat bewaar ik al jaren alle bubbeltjes enveloppen die ik krijg.

Zo handig als je wat moet versturen.

Maar hij puilde uit.

En zoveel verstuur ik niet meer.

Ik vond zelfs enveloppen die ik al 5 verhuizingen meegesleept heb.

Van veel enveloppen waren de bubbeltjes inmiddels plat.

Ik ben twee uur bezig geweest om een eindeloze hoeveelheid enveloppen te splitsen.

Dat leverde een doos vol papier en een flinke lading plastic op.

Een klein stapeltje bewaar ik, omdat het toch wel handig is om er een aantal te hebben. 

Onderin de doos vond ik ook nog een stapel nieuwe enveloppen in diverse maten.

De doosjes van de laatste foto zijn van alle Book Nooks.

Zo handig, maar ze gaan nu toch weg.

Op de weggeefhoek wilde niemand ze hebben dus gaan ze toch maar bij het oud papier.

In één van de oudste enveloppen vond ik een briefje.

Aan Lienie, van Wimmie.

Het duurde even tot het kwartje viel.

Ik word nooit Lienie genoemd en wie was Wimmie?

Maar verder lezend las ik dat ie me een demo stuurde van z'n band "Yoghurt".

En toen wist ik het weer.

Heeeeeeeeel lang geleden, toen ik zo midden 20 was, werkte ik op de tekenkamer van een groot internationaal ingenieursbureau, met een hele club jonge knullen.

Wimmie, Robbie, en nog een stel waarvan ik de (bij)namen niet meer weet.

Lienie noemde ze mij.

We hadden veel lol samen.

Stiekum vond ik Wimmie wel erg leuk.

Op een dag kregen we voor de zomer een vakantiekracht om m'n chef  en  mij  te assisteren.

Een leuk blond meisje, Vonnie.

En Wimmie werd verliefd.

Op haar.

Ze stuurden elkaar briefjes en gebruikte mij als postbode.

Nooit hebben ze geweten hoe ik me toen voelde.

Ik ga de dozen platstampen.

En het briefje krijgt een beter plekje bij het andere jeugdsentiment.

Jeugdsentiment

 

Bij mijn geboorte kreeg ik, van de vroegere hospitaas van mijn vader, een geboortebekertje met bruintje beer erop.

Waar zo'n bekertje voor diende weet ik niet.

Om uit te drinken lijkt me voor zo'n kleintje niet erg handig.

Vermoedelijk alleen voor de sier?

Mijn ouders kochten er een bestekje bij.

Een schuifje, vorkje en dwarse lepel

En toen ik op mezelf ging wonen kreeg ik alles mee.

Alleen de lepel was al jaren geleden verdwenen.

M'n moeder zei toen dat ie bij Sola nog wel bij te bestellen was, maar daar maalde ik in die tijd niet zo om.

Het bleef jaren in de kast liggen.

Het bekertje kwam hier uiteindelijk in de pronkkast terecht.

Omdat ik geen kinderen heb en dus ook geen kleinkinderen zal hebben, en zo'n dwarse lepel ook nog eens onbruikbaar is voor een linkshandige, ben ik nooit meer achter de lepel aan gegaan

Zou het m'n leeftijd zijn, dat ik opeens toch het setje weer compleet wilde hebben, toen ik er op marktplaats toevallig een paar langs zag komen?

Nu ligt het bestekje niet meer ergens in een la, maar bij de beker in de pronkkast.

Wat me echter opeens op viel is dat het vorkje een ander plaatje heeft.

Zou die ook al eens zoekgeraakt zijn en vervangen?

Of heeft de lepel die er bij hoorde ook nog een ander plaatje gehad?

Ik zal het nooit weten.

Goedgunstig

 Met dit soort saai weer komt altijd dat ene zinnetje in mijn hoofd dat vroeger thuis op zulke dagen werd gezongen en door mij dus ook nog steeds.

"Oh zon wil toch goedgunstig zijn, schijn, schijn, schijn".

Gisteren ging ik toch maar eens googlen of er meer was, dan dit ene regeltje.

Maar ik vond alleen maar christelijke en islamitische sites, waar blijkbaar het woord goedgunstig nog erg in zwang was.

Ook voorzingen bij de liedjeszoeker van google leverde niets op.

Dus vroeg ik het maar eens op Facebook bij de groep Durftevragen.

Al gauw kwam daar het antwoord.

Ik had moeten zoeken op regen en niet op zon. 🙀

Ook komt het woord goedgunstig in het hele liedje niet voor.

En dan blijkt bij verder zoeken de melodie net iets anders dan ik het al bijna 61 jaar ken.

Ik zal het vast de rest van mijn leven op onze manier blijven zingen. 😂

Hier vindt je meer info over de schrijver van dit lied.

Jeugdsentiment

 Marlina van de Bay City Rollers.

Als tiener beeldde ik me weleens stiekem  in dat dit speciaal voor mij geschreven was:

Ik heb nog steeds 6 elpees van ze in de kast, waarvan ik alle 72 nummers uit m'n hoofd kende (en misschien nog wel😂).

Zo eens in het jaar heb ik een sentimenteel dagje en blehr ik ze weer een keertje mee.

Lunch op woensdag

Als wij als kind op woensdag uit school kwamen, was er altijd iets speciaals voor de lunch.

De ene keer krentebollen, de andere keer beschuitbollen en eens in de zoveel tijd bakte mijn moeder wentelteefjes.

Op een dag had ze iets nieuws: een ragoutworstje.

In een plastic worstje zat ragout.

Je warmde de ragout in de verpakking in een pannetje met water op.

En dat vond ik toch lekker.

Hoewel ik nog steeds van ragout houd en het ook wel zelf maak, heb ik later nooit meer precies die smaak geproefd.

Tot ik laatst in de Jumbo app dit blikje kroketvulling zag en nieuwsgierig geworden een blikje mee bestelde voor op brood.

En opeens was ik 50 jaar terug in de tijd, want dit smaakt precies als toen. 

Je raad vast wat ik de volgende keer weer meebestel 😉.

De kinderkookstraat

 Als kind kreeg ik van Sinterklaas een kookboekje.

Na maanden smeken mocht ik er in augustus eindelijk iets uit maken: chocolademousse.

Daarna verdween het in de kast.

En jaren later in mijn veganistische orthorexia periode verkocht ik alle, in mijn ogen, ongezonde kookboeken op de rommelmarkt.

Zo ook dit boekje.

En zoals dat wel eens gaat kreeg ik daar later spijt van.

Ik zocht wel eens op internet, maar wist niet meer precies hoe het heette.

Ik dacht "de kinderkookstraat".

Maar  dat leverde niets op.

Ik wist nog wel goed hoe het er uit zag.

Wit, op z'n kant en getekend.

Een paar maanden geleden vroeg ik het eens op facebook in de groep "durf te vragen".

Binnen drie minuten had ik antwoord van een leeftijdsgenote:

"Alles kan in de lepelstraat".

Dus kon ik opnieuw gaan zoeken.

Bij Bol vroeg iemand er 29,50 voor, dat vond ik echt te gortig.

Maar bij boekwinkeltjes vroeg iemand maar een paar euro.

Alleen bevond dat boek zich in Frankrijk.

Echter bleek de verkoopster met de kerst naar Nederland te komen.

En het boek daar op de bus te willen doen.

Dus net voor kerst kwam het boekje, dat er nog als nieuw uitziet, keurig in de bus.

Als mijn been weer genezen is dan ga ik er vast een keer weer iets uit maken.

Te beginnen met de chocolademousse.

Scared in the dawn

 Heel, heeeeeeel lang geleden, toen ik nog jong en braaf was, was ik fan van de popgroep the Bay City Rollers.
Deze groep had zeer regelmatig bezettingswisselingen.
En één van die tijdelijke leden was de onlangs overleden Ian Mitchell.
Die kwam van de Ierse groep Rosetta Stone.
Deze groep werd nooit populair in Nederland en ik heb ze in die tijd ook maar één keer op de radio gehoord.

Maar gek genoeg bleven de eerste twee zinnetjes de afgelopen 40 jaar nog regelmatig in mijn kop zingen.
Nou ben ik al een tijdje lid van een Bay City Rollers groep op facebook, dus gooide ik daar gisteren toch maar eens een balletje op.
Verwachtte er niet veel van, want van de paar woorden die ik me kon herinneren is zonder melodie weinig te bakken:

I have a question that I have had for at least 40 years now.
Rosetta Stone was not populair in the Netherlands.
And I only once heard a song on the radio.
Now I still remember how it started and how the first two sentences sounded.
But do realize, my English was not very well in those days.
So maybe you will laugh out loud now. 
What I remember is this:

It's scared in the dawn
- -- the tiger no-ow

Does anybody know what I am talking about?

Maar binnen een uur had ik al meerdere reacties met de oplossing.
Het is een cover van het nummer "Sunshine of your love" van Cream.

Ongelofelijk knap, want ik had maar twee woorden goed en de tekst ging niet over tijgers hahaha. 

It's getting near dawn

When lights close their tired eyes

Hier vind je de hele tekst.

Mijn geboorteplek

Als ik me verveel dan ga ik googlen, soms op mensen die ik gekend heb of op plaatsen waar ik gewoond heb of geweest ben.

Zo googlede ik laatst op mijn geboorteplaats en vond deze oude foto van de flat waar ik geboren ben.

 Ik weet niet zo veel van deze flat, hoewel ik er in mijn leven nog heel wat keren langs gekomen ben.

Het is zo'n typische jaren 50 flat, die je overal in Nederland tegen komt.

Op mijn eerste verjaardag kregen mijn ouders de sleutels van een huis in een naburig dorp en een maand later ging de deur van de flat voor de laatste keer achter ons dicht.

Het enige wat er ooit over verteld werd was dat je in de huiskamer nergens een kast kon zetten omdat er geen muren waren.

Alle deuren kwamen op de huiskamer uit.

En dat de schimmel op de muren van het zijkamertje waar ik sliep stond.

Laat ik nu ook tegen een plattegrond van zo'n flat aanlopen.

En inderdaad de huiskamer heeft maar een klein stukje muur.

En wat me opvalt  dat de flat wel drie balkonnetjes heeft.

De flats staan er nog steeds.

En zijn in de loop der jaren al meerdere keren gerestaureerd.

Hopelijk, voor de huidige bewoners, staat er geen schimmel meer op de muren van het zijkamertje.

Het knuffelkonijntje

Het allereerste cadeautje dat ik in mijn leven kreeg, was dit kleine knuffelkonijntje.
Mijn vader vertelde het vroeger vaak.
Dan werden zijn ogen zacht en kwam er een glimlach om zijn mond.
Ik kreeg het van mijn grote zus.
Hij vertelde dan hoe trots ze bij mijn bedje stond op de dag van mijn geboorte.

Mijn konijntje doet me denken aan het konijntje uit "The velveteen rabbit".
Het is smoezelig en er zit geen vulling meer in z'n nekje.
Kortom het is stukgeknuffeld.
Dit stukje uit het boek is zo prachtig.
Maar als je het hele boek van het fluwelen konijn leest is het teleurstellend.
Ze eindigen op de vuilnisbelt.
Vergeten door het kind dat eens van ze hield.

30 jaar geleden verdween mijn grote zus uit mijn leven.
Ik heb nooit begrepen waarom.
De pijn daarover verdwijnt nooit.
Er zit een gat in mijn hart dat niet meer heelt.
Jaren lang heb ik gevochten om het contact te behouden.
Maar het mocht niet baten.
Ik hield van haar, ze was mijn grote zus.

Het konijntje zal ik nooit weg doen.
Het staat symbool voor dat grote kleine meisje dat trots naast mijn wiegje stond.

Over een concert, ontmoetingen, dwalen en een hond

Twee jaar geleden schreef ik al eens over het grote landelijke koor  (Lutherse Werkweek voor Kerkmuziek) waar ik tien jaar lang elke zomer in zong.
Elk jaar was dat een gebeurtenis die mijn leven kleur gaf.
Maar toen ik ziek werd moest ik er voor goed mee stoppen.
Al jaren had ik de wens om dit koor nog een keer te zien zingen.
Maar de uitvoeringen waren zo ver weg en vaak met openbaar vervoer niet te bereiken.
Gisteren was het concert in de dorpskerk in Wilp en Anne was zo lief er met me heen te gaan.

Onderweg staken we met een pontje de IJssel over en aan de overkant namen we even pauze.

We waren te vroeg in Wilp dus genoten we nog even van het uitzicht op Deventer. (Deze foto moet je echt even uitvergroten)

En toen was het tijd voor het concert.
Het koor is in de afgelopen 20 jaar ruim gehalveerd.
Maar het weet nog steeds iets moois neer te zetten.
We luisterden oa naar Sweelinck, Handl, Schütz en Bach.
En ik kon zowaar in mijn hoofd nog een paar liederen meezingen.
Langzaam aan herkende ik steeds meer mensen en namen.
20 jaar is een lange tijd, haar vergrijst of verdwijnt, buiken worden dikker of juist dunner.
En een enkeling veranderd gewoon niet.
Sommigen sprak ik voor of na het concert even.

Bij vertrek ontdekten we het ooievaarsnest op het dak van de kerk.

Op de terugweg verdwaalden we.
Het werd een verrassend mooie tocht over smalle weggetjes door het weidse landschap.
Uiteindelijk kwamen we weer bij de IJssel, waar we met een volgend pontje overstaken.

De temperatuur was aan de overkant heerlijk en we besloten nog even op een bankje aan het water te genieten van het uitzicht en het frisse windje.
Al gauw raakten we gezellig in gesprek met enkele voorbijgangers.
Natuurlijk over de heerlijke koelte, het uitzicht, fotografie en de verdedigingswerken uit de tijd van de koude oorlog.

Plotseling was er vlakbij onze auto een hoop commotie.
Een hond werd uit het water gevist en gereanimeerd.
Een in allerijl opgetrommelde dierenarts kon niets meer voor het arme beestje doen.
Er was hoorbaar verdriet.
Uit respect bleven we nog een tijdje uit de buurt.
Maar uiteindelijk werd het zo donker dat we wel moesten vertrekken.

Op zolder

Na een ruimpauze werd het toch wel tijd om aan de volgende stap te beginnen.

Maar van ruimen kwam niet veel.

Het eerste kastje dat ik opende bevatte zuinig bewaarde herinneringen, waar ik geen afscheid van kan nemen.

Zo was er het allereerste bloesje dat ik maakte toen ik nog op de MAVO zat.
Onvoorstelbaar keurig genaaid op mijn moeders naaimachine.

Dat mijn eerste naaiwerkje al pofmouwtjes had vind ik superknap.

Dit vestje werd door mijn moeder gemaakt, maar in mijn examenjaar droeg ik het vrijwel elke dag.
In één van de zakjes zaten restjes borduurgaren en een naald en in de tussenuren zat ik altijd te borduren.

Hij is nooit afgekomen, want ik groeide verder en het vestje niet.

Mijn hele jeugd wist ik zeker dat ik kleuterjuf wilde worden, en vanaf mijn twaalfde hielp ik elke vrijdagmiddag op de kleuterschool in ons dorp.
Ik had ook vaak de klas een half uurtje alleen.
Maar toen ik op de MAVO mijn vervolgopleiding moest kiezen vond de decaan dat ik te verlegen was om voor de klas te staan en mijn droom werd wreed afgebroken.
Ik ging naar het VHBO omdat je daar veel creatieve vakken kreeg, maar kon er mijn draai niet vinden.
Dit ijshockey wandkleed is een van de dingen die ik er maakte in het halve jaartje dat ik er naar toe ging.

Dit vest met logo van de jongerenorganisatie van het CNV ontwierp ik zelf en droeg het als ik op beurzen stond.
Helaas wilde het vakbondsmuseum het niet hebben. ;-)

Op mijn 33 ondernam ik toch weer een serieuze stap naar een creatieve opleiding.
Tot mijn grote verdriet was handwerken in die tijd volkomen uit de mode dus werd het Creat, waar ik mijn basisdiploma handvaardigheid haalde.
Deze kikkerprins was één van mijn examenstukken.

Niet lang daarna werd ik ziek en kwam in de WAO.
Ik volgde een jaar hoedenmakerscursussen, met het idee om net als mijn oma hoedenmaakster te worden.
Het was erg leuk om te doen, maar fysiek erg zwaar.
Ik blesseerde voortdurend mijn duimen met het in vorm trekken van het vilt.
De aanschaf van materialen zou kapitalen kosten en er was nauwelijks brood mee te verdienen.
Toch ben ik blij dat ik dat jaar gedaan heb.

Op de foto zie je mijn eerste drie hoeden.
Linksachter een gestoffeerd dopje met veer, dat me  (gelukkig) niet past.
Rechts een hoge hoed die ik veel gedragen heb.
Helaas heeft één van mijn katten hem als slaapplaats gebuikt en nu is ie alleen nog bruikbaar voor carnaval.
Voor die tijd was ie echt sjiek, al kreeg ik er bij het UWV het stempel excentriek door.
De hoed vooraan was al best een kunststukje, met een zelfbedachte bollende rand.

Eigenlijk best gek dat de dingen die je niet kwijt wilt meestal goed opgeborgen op zolder liggen.

Zelf gemaakt

Vond ik net terug toen ik de verkochte kasten leeghaalde.

Ik was tien toen ik dit maakte.

Mijn eerste zelfgemaakte en zelfverzonnen handwerkje zonder juf of moeders.

Mijn cadeautje voor het 12½ jarig huwelijk van mijn ouders.

In het midden het huwelijkspaar.

Ik had de grootste vader van de straat en dat heb ik er goed op gezet, naast z'n kleine bruid.

Rechts met blond haar mijn grote zus die toen achtien was.

En links mijn kleine zusje van net zeven.

Mezelf ben ik vergeten.

Op kamers

Ik was 21 toen ik het huis uit ging.

Het grote avontuur tegemoet.

Mijn vader vond het helemaal niets en weigerde in "dat krot" op visite te komen.

Maar ik zag geen krot.

Ik zag rust, van de ruzies thuis, ik zag vrijheid.

Onlangs kreeg ik viavia deze foto onder ogen.
En nu snap ik mijn vader wel een beetje.
Mijn kamertje zat tussen het schuurtje links en de serre in het midden.Het was 2.30 breed, 3.90 lang en wel 4 meter hoog.
De muren waren bekleed met kromgetrokken platen triplex.
En de verwarming ging 'smiddags pas om 5 uur aan.
Als ik ziek was, dan lag ik met vele lagen kleding en alle dekens die ik had in bed te klappertanden.
En ik was er veel ziek.

Ooit was dit een pension voor gegoede oude dames.
Later een kantoor van de NZH.
Maar toen er jaren gesteggeld ging worden over de bestemming van dit pand, het enige van een bekend architekt in Haarlem, werd het verpacht en kwam er een kamerverhuurder in.
En langzaam brokkelde het steeds verder af.

In het middelste pand was een douche nodig.
Dus werd de trap naar boven afgezaagd, op de bovenste drie treden na.
Die bleven gewoon boven de douche hangen.
Paar plaatjes triplex ervoor en klaar was kees.

De bedrading was versleten, en wat ik, pas toen ik er al bijna weg was, bij toeval hoorde, was dat het gas levensgevaarlijk was.
Een monteur van het gasbedrijf vertelde me  dat we alleen nog leefden omdat het huis zo tochtig was..
We konden er geen telefoonaansluiting of kabel krijgen, dus 3,5 jaar luisterde ik naar een tv zonder beeld.
Geen inboedelverzekering.
De ziektecontroleur van het GAK kwam elke vrijdag langs.
Hij belde eerst aan, en ging dan pas op zijn lijstje kijken wie hij die week moest hebben, want er waren altijd mensen ziek.
Toch werd het pand niet afgekeurd, want dan moest de gemeente Haarlem 26 mensen herhuisvesten en er was enorme woningnood in die tijd.

Maar wij, we waren jong en we wisten niet beter.

Ik kende alle treinroutes uit mijn hoofd, want die werden bij elke vertraging omgeroepen.
En die waren er toen ook al veel.
Vooral de trein naar Heemstede/Aerdenhout - Leiden - Den Haag Hollands Spoor - Rotterdam - Roosendaal - Antwerpen - Brussel.

Er ging een nieuwe wereld voor me open.
Ik kwam vanuit mijn calvinistische nest, waar in die tijd nog veel taboes waren, midden in het homobolwerk van Haarlem terecht.
Op zaterdag verzamelde de jongens zich hier, om gezamelijk naar Zandvoort te vertrekken, waar aan de boulevard een gaybar was.
Ik mocht niet mee, want ik was niet gay.
Maar met mijn buurjongens had ik een breikransje en ging ik mooie jongens op het strand kijken, waarbij onze smaak enorm verschilde.

Ik woonde hier 3,5 jaar,  toen had ik genoeg van de kou en het lawaai  van 25 buren en alle bussen en treinen en vrachtwagens van het PTT distributiestation aan de overkant.

En ik  vertrok naar een schone frisse warme modernere kamer aan de andere kant van de stad, op loopafstand van mijn nieuwe baan.

Daar gaf mijn tv wel beeld en kon ik wel een telefoonaansluiting krijgen.

Jaren later moesten de laatste bewoners vertrekken en werd het pand dan eindelijk gerenoveerd.
Ik geloof dat er nu een verzekeringsmaatschappij in zit.
Mijn kamer is geheel verdwenen, daar zit nu de entree.
Ook de mooie grote kastanjebomen  rondom het huis moesten het veld ruimen.

Vorig jaar stond ik voor het eerst in jaren op Perron 8 en keek naar het pand waar mijn volwassen leven begon.

Foto 2 zit in mijn foto album.
Ik maakte hem op de dag van mijn vertrek.
Van foto 1 en 3 ken ik de herkomst niet.
Natuurlijk zal ik die verwijderen als de eigenaar daarom vraagt, maar ik hoop dat ze mogen blijven staan, als herinnering aan.