Het kan ook anders

Als ik het huuropzeggingsformulier inlever bij de receptioniste krijg ik te horen dat ik een hele maand extra moet voorschieten omdat ik per 2 juli opzeg.
Dat krijg ik dan pas een maand later terug.
Als ik vriendelijk vraag of dat niet anders kan, omdat ik in het weekend hulp krijg om de woning opleverklaar te maken en dat even 580€ voorschieten met mijn inkomen niet eenvoudig is, snibt ze dat ik dan maar moet vragen of ze snipperdagen op nemen.
Ze kijkt me niet eens aan als ze bekt dat het mijn keus is.
Voor het weekend opzeggen of na het weekend.
Grauw snauw, grauw snauw.
Het gaat maar door.
Daar hebben zij nix mee te maken, zo werkt het nou eenmaal etc etc.
Geen seconde begrip.

Als ik huilend thuis komt ligt er een mailtje van de woonconsulent van mijn nieuwe huis.
Gisteren kreeg ik een uitnodiging om op 1 juni de sleutel op te halen op vrijdagochtend om 10 uur.
Vanwege de reisafstand en gezondheidsredenen ( een paar uur in de ochtendspits hangen) was dat voor mij niet haalbaar.
En toen ik het waarom uit legde kreeg ik een lieve begrijpende mail terug, dat ik dan op de 5de smiddags mag komen.

De tranen liggen hoog vandaag.
Zeker als ik lees dat ik ook nog eens de eerste vier dagen niet hoef te betalen.
Dat hadden ze niet hoeven doen.
Maar ze doen het gewoon.

Wandelen in het buitenland

Nu woon ik al een dikke tien jaar in het zuiden, maar van de grens oversteken is het nog nooit gekomen.
Vandaag ging ik met Debby en haar zoon en hond naar
Beekdal het Merkske.
Een prachtig gebied zo'n tien km links van Baarle Hertog/Nassau.
Ook al deels in Nederland deels in Belgie.

Hondje genoot, jongetje genoot, dames genoten.

De Merkske zelf hebben we niet gezien, maar wel een prachtig weids landschap, met meertjes en bos en opvallend veel vogels.

Maar het was zo weids dat het eigenlijk niet te fotograferen valt.
Je moet het gewoon zelf gaan zien.

Met frisse moed

vertrok ik vanmorgen dan alsnog naar de Efteling.
Het was somber en koud.
Niet echt het meest aantrekkelijke weer voor een dagje uit.
In Tilburg miste ik de bus, omdat ik niet door had dat het busstation naar de andere kant van het station verhuisd was.
En in Kaatsheuvel aangekomen begon het te motteren.
Maar eenmaal in het park, maakte het niet meer uit.

Bij de nieuwste attractie Symfonica is er een singles ingang.
Dan wordt je via een aparte ingang aangeschoven bij een karretje dat niet vol is.
Dat scheelde in dit geval een half uur in de rij staan.
Ik kwam naast twee stoere kleine meisjes terecht.
En dat was dubbel genieten.

Vervolgens kon ik zo doorlopen naar Ravelijn.
Hoewel het verhaaltje flinterdun is blijft het spectaculair.
En doordat ik weer op een heel andere plek zat, zag ik toch weer andere dingen.

Deze keer waren de vogels gelukkig weer van de partij.
Vorige keren zaten ze opgehokt vanwege de vogelgriep.

Na een bescheiden lunch was Droomvlucht aan de beurt.
Tot mijn stomme verbazing had ik geen last van hoogtevrees vandaag en zo heb ik ook hier weer dingen gezien die ik nog nooit eerder gezien had, omdat ik nu naar beneden kon kijken.

Na een korte stop kon ik het niet laten om nogmaals Symfonica binnen te stappen.
Dit keer hoefde ik zelfs helemaal niet te wachten en had ik het achterste bankje van het karretje voor mezelf.

Onderweg naar Fatamorgana kwam ik deze razendsnelle ukkepukkies tegen.

En de dag eindigde met een lekkere turkse pizza.

 Want helaas was er vanwege groot onderhoud geen Aquanura te zien vandaag.

Fotoalbum

Mastbos

Er zijn van die plekken waar je in je eentje zonder auto nooit komt.
Maar af en toe mag ik met Debby mee en dan zoekt ze een voor mij onbekend plekje op.
Afgelopen woensdag kwamen we in het Mastbos bij Breda waar we een rondje om dit meer liepen.

 Caleigh was natuurlijk ook mee.
Ik moet altijd zo lachen om haar.
Ze is werkelijk de grappigste hond die ik ken.

Terheijden

Op www.meukisleuk.nl zag ik dat er vandaag een bazar was in het witte kerkje in Terheijden.
Nu was ik nog nooit in Terheijden geweest en ik had eerlijk gezegd ook geen idee wat het lag.
Ovreisinfo vertelde me dat ik er met fiets trein en bus binnen een uur kon zijn.
Dus ging ik gisteravond even googlen of er nog meer te zien was.

En toen zag ik opeens de vertrouwde pijlpunten verschijnen.
Een vesting kun je het niet noemen, maar de Kleine Schans is wel degelijk een verdedigingswerk uit 1639.

Vanmorgen heb ik even de laatste regenbui afgewacht voor ik op weg ging.
In het kerkje trof ik een gezellige rommelmarkt, zoals ik alleen uit mijn vorige leven in Noord Holland ken.
Hier in het zuiden kom je ze niet zo vaak tegen.

Ik kocht er twee stukjes Oililyzeep en een sleutelhanger met token, want ik was weer eens mijn karretjemuntje verloren.

Daarna liep ik naar de naastgelegen supermarkt om te fourageren.
Geen afprijzingen deze keer, maar lekkere broodjes uit de aanbieding en rijpe fairtradebananen.

Onderweg vertelde een man me dat het winkeltje in molen de Arend open was.
Dus daar liep ik eerst even heen.
Zonder de vele autos en het opgelapte asfalt had ik me zo honderd jaar terug in de tijd gewaand.

In de molen kun je werkelijk alles op het gebied van graanverwerking kopen.

Ik liet me niet verleiden tot grote aankopen en vertrok met het kleinste speculaasplankje dat ik ooit gezien heb.

Daarna liep ik naar de schans en sloeg aan het fotograferen.
De schans liet zich niet echt goed op de plaat vastleggen, maar in combinatie met de molen, de kerktoren en de vogels kreeg ik toch aardige plaatjes.
(Het filmpje kun je helaas niet op het blog afspelen, maar in het fotoalbum onderaan kun je het wel)

En net toen ik weer verder wilde lopen ging opeens het zonnetje schijnen, dus bleef ik nog lekker even op een bankje genieten van de stilte en het uitzicht.

Maar toen het zonnetje weer verdween, werd het toch wel erg koud dus liep ik al fotograferend verder om en op de Schans.

En vervolgens weer het plaatsje in, waar ik onverwacht ook nog tegen een haventje aan liep.
Helaas was het voetveertje al buiten dienst, anders had ik daar nog een overtochtje mee kunnen maken.

Voor ik naar de bushalte ging, liep ik toch nog even het witte kerkje binnen.
Er was in de tussentijd goed verkocht, maar ik vond toch nog wat glaswerk en voor een fractie van de prijs een grote speculaasplank die duidelijk ook van de Arend afkomstig was.

Helaas mocht ik in hoge nood geen gebruik maken van het kerktoilet.
Ook niet toen ik zei dat ik nog een uur moest reizen.
Waar is toch die spreekwoordelijke Brabantse gastvrijheid?
Maar in de kroeg tegenover de grote katholieke kerk mocht het gelukkig wel.
En toen ging ik weer op huis aan.

Foto's Terheijden (erg veel molen foto's, ge zijt gewaarschuwd 😉 )

Je hebt van die dagen

dat je er al een voorgevoel van hebt als je 's ochtends wakker wordt.
Vandaag was dat niet zo.
Maar toch..

Vandaag was de dag van het laatste stempeltje op mijn zomerbuskaartje.
Steenbergen stond op de agenda.
Omdat ik twee uur bussen kon besparen als ik 6 minuten met de trein ging, trapte ik vanmorgen al vroeg op de fiets naar het station.
Om er daar pas achter te komen dat mijn portemonnee nog thuis op de bank lag.
Het werd dus een trein later.
En een bus later, waardoor ik in Oud Gastel geen aansluiting op  het buurt busje naar Steenbergen had.
Little did I know.

Omdat ik meer dan drie kwartier moest wachten besloot ik bij de supermarkt in Oud Gastel vast te fourageren.
Zo zag ik ook nog een stukje van dit plaatsje.

Terug bij het busstation had ik nog een minuut of tien dus ik at vast een broodje en dronk een pakje.
En zat er lekker in het zonnetje in het bushokje.
Tot ik tot mijn verbijstering het buurtbusje langs zag schuiven.
Ik zat dus bij het verkeerde bushokje.

Boven mijn hoofd zie je toch echt de tijden van het buurtbusje, maar alle bustijden van elke bus bleken dus in elk bushokje te hangen.
Van iemand die er ook stond te wachten hoorde ik dat er ook een gewone lijnbus naar Steenbergen ging.
Over 44 minuten.
Al met al had ik dus al 2 uur vertraging.
Maar om 1 uur bereikte ik dan toch eindelijk Steenbergen.

Steenbergen is veel levendiger dan de vorige twee vestingstadjes die ik bezocht heb, volle terrasjes en veel  winkelende mensen.

In de winkelstraat zit sinds een jaar ook het koffie en thee museum.
Het eerste doel van mijn tocht.

Ik werd enthousiast verwelkomt en kreeg voor 6 euro niet alleen een zeer uitgebreide rondleiding door dit leuke museum met een onvoorstelbare collectie koffie, thee en benodigdheden maar ook nog een kopje thee met appeltaart.

Na een bezoek van bijna 2 uur, werd het te laat om nog op zoek te gaan naar de restanten van het bolwerk.
(Fotos met toestemming geplaatst)

Dus liep ik langs de enorme kerk naar de kringloop, waar ik weer een paar onderdelen voor mijn servies vond en een bol trollenhaar.
Het binnenste schaaltje op de foto had ik al.
En nu heb ik het setje compleet.

Toen werd het al weer tijd om de terugreis te aanvaarden, die een stuk vlotter verliep dan de heenweg.
Dit keer het eerste stuk wel met het buurtbusje, over smalle kronkelige dijkjes.

Klundert

Ik had er nog nooit van gehoord, maar ik kwam Klundert tegen toen ik op de kaart op zoek was naar een doel voor m'n tweede busuitje.
Klundert (klont turf) was ooit een vestingstadje aan een reeds lang verdwenen rivier.
En heeft op de kaart nog enkele van de typische pijlpunten die zo kenmerkend zijn voor een vesting.
Daarnaast is er een museum, dat alleen op woensdag open is, dus ging ik gisteren op pad.

Het vlasserij en suikermuseum heeft twee permanente exposities.
Je krijgt een kastje mee waarmee je met het intypen van codes een rondleiding krijgt.
En overal hangen tablets die filmpjes afdraaien.
Heel informatief, maar ik miste de interactie die je in andere kleine musea vaak hebt met de rondleiders.
Toch waren het twee heel aardige tentoonstellingen die een goed historisch beeld geven.

Ik kreeg een wandelroute mee (Kuieren door Klundert), maar na de zesde "hier stond vroeger...“, waar nu niets meer te zien was, hield ik het voor gezien.

Eenmaal op het noordelijk bolwerk genoot ik van het wijdse uitzicht en de vele dieren die voor leuke plaatjes zorgden.

De schapen waren komisch.
Zodra ik aan kwam lopen ging de voorste lopen en de rest er in een rijtje achteraan.
Stond ik stil, dan stopte de hele colonne ook.

Hierna kuierde ik  het centrum in om te fourageren bij de supermarkt.

Het centrum is verrassend.
Het ademt een jaren 50 sfeer.
Heel fraai en verstild.
Ook hier weinig echt oude historie te vinden.
Wel nog  veel particuliere winkeltjes.
En dit prachtige zicht.

Na een lunch op een bankje aan het water liep ik naar het bolwerk aan de zuidkant.
Mijn benen wilden gisteren niet erg, maar ik wilde dit toch zeker ook nog zien.
Ook hier weer een weids uitzicht.

Met op het topje van de peperbus de grootste verrassing van de dag.

Een aalscholver.
(Ongelofelijk dat ik die met mijn kodakkie nog zo scherp gekregen heb op deze afstand)

Ik miste de bus dus zat ik nog een uurtje op een bankje op een pleintje met de fraaie naam Suijkerberch.

Toen ik op mijn wenkbrauwen thuis kwam lag er een cadeautje van Marijke in de bus.

Een lapje pootafdrukjes van Tiny Treasures.
Voor mij meegenomen uit Engeland.
Lief he.
Nu moet ik wel moed vinden om aan mijn Laurel Burch quilt te beginnen.

Alle fotos

Geertruidenberg

Ik heb een zwak voor vestingstadjes en de laatste jaren probeer ik er elke zomer minstens één te bezoeken.

Gisteren was Geertruidenberg aan de beurt.

Vorige week heb ik een zomerbuskaartje gehaald, daarmee kan ik 3x een hele dag door Brabant reizen, met de bus, voor een tientje.

Daarmee stapte ik hier in het buurtbusje.

Bij het overstappunt moest ik bijna een half uur wachten op de bus naar Geertruidenberg.

Gelukkig was het droog.

Eenmaal aangekomen in Geertruidenberg werd ik luidkeels begroet door wat absoluut een verre nicht van Johns adelijke kater was.

Andere vacht, zelfde stompje staart, en vooral zelfde opvallende stemgeluid en zelfde hoge aaibaarheidsgehalte.

Er zou markt op de markt zijn, maar toen ik het plein op liep was er nog niets, dus dwaalde ik wat door de straatjes, nam fotos, zat even te genieten van de rust op het kerkhof, wenste de drogist die zijn nering moest beëindigen veel sterkte en at mijn brood op een bankje.

Daarna bezocht ik museum de Roos, waar ik met een vriendelijke jonge man een bijna privé rondleiding kreeg van een dame met veel liefde voor en kennis van de plaatselijke historie.

Ik hou van dit soort kleine plaatselijke musea, met begeesterde mensen waarmee het leuk uitwisselen is. 

En met een gevarieerde collectie van de plaatselijke geschiedenis.

Met toestemming mocht ik een paar fotos maken voor mijn blog.

Bodemvondsten

Het nagemaakte werkhoekje van de 18de eeuwse dichteres Juliana de Lannoy.

In het museum hoorde ik dat er in de Geertruidskerk een tentoonstelling van moderne kunst was, dus liep ik daar ook nog even binnen.

Omdat het daar niet duidelijk was of het werk gefotografeerd mocht worden koos ik voor wat kiekjes van de imposante fraai gerestaureerde kerk.

Of het mocht weet ik niet, maar ik liep nog even over een smal paadje om de kerk heen, waar ik tot mijn verbazing tussen de beuken een waar bloemenparadijs aantrof.

En ook hier kwam over de daken een kat aan rennen om me te begroeten.

Geertruidenberg heeft iets vervreemdends

Aan de ene kant, de fraaie historie.

En draai je je om:

De Amercentrale

Op de markt, die maar 6 van de op internet beloofde 50 kramen bevatte, kocht ik wat fruit en toen werd het tijd voor een traktatie.

Mijn uitje eindigde met een wandeling om het bolwerk.

Waarna ik bij de bushalte opnieuw luidkeels begroet werd.

Hier vind je alle fotos.