Komkommer en kwel

Het is komkommertijd hier.

Alles ligt zo'n beetje stil.

Te moe om te sporten of mooie ritten te maken.

Ik had deze zomer, nu ik een goeie rollator heb, graag weer eens naar de Ommer Bissingh gegaan.

Daar ben ik  jaren niet meer geweest.

Met name de kofferbakverkopen en de kinder kleedjesmarkten vind ik leuk.

Dan kom je nog eens iemand tegen ook.

Maar het zit er niet in.

Op dit soort momenten voel ik me toch wel heel alleen.

Deze week had ik visite van iemand die een proefkonijn zocht voor een soort opstelling.

Beetje verwant aan familieopstelling, maar weer heel anders.

Moeilijk uit te leggen.

Dat soort dingen vind ik interessant, maar het maakt natuurlijk ook het eea los.

Toch ben ik ook nieuwsgierig naar meer.

Donderdag was er de zomerborrel van m'n  koor.

Ondanks de hitte en de vermoeidheid, besloot ik toch te gaan.

Even afleiding.

Er waaide een fijn windje, dat maakte het goed houdbaar onder de parasols op het terras.

We verwachtte maar drie mensen, omdat er veel afmeldingen waren door vakantie en zo.

Maar de tafel liep toch vol en zelfs een paar dames van een ander koor, uit een dorp verderop schoven aan.

Met dit koor zingen we dit keer samen op ons jaarconcert.

Het ziet er naar uit dat ik dit jaar weer niet mee kan zingen.

Ik heb maanden repetities gemist.

Donderdagavond liep m'n  tablet vast op een hardnekkige reclame bij een spelletje.

Vrijdagochtend was de tablet volledig leeggezogen en kon ik hem weer opladen en aan de praat krijgen.

Vrijdagavond kwam diezelfde reclame weer telkens te voorschijn en heb ik alles geprobeerd om eraf te komen.

Maar bij een ander spelletje dook ie weer op en nu doet de tablet helemaal niets meer.

Dat kan ik er even niet meer bij hebben.

Ik ben het  vele alleen zitten en alles in m'n eentje moeten oplossen even helemaal spuugzat.

 

Bijkomen van de kaakchirurg en even wat uitproberen met markers

 

Donderdag stapte ik met knikkende knieën en trillende handen in de auto van de chauffeur van Automaatje.

Ik heb in mijn leven toch heel wat achter de kiezen wat mijn gebit betreft, maar na de mega pijnlijke ervaring in mei, zag ik hier zo onvoorstelbaar enorm tegenop.

De chauffeur was zo lief om met me mee naar binnen te gaan omdat ik nog nooit in dit ziekenhuis geweest was.

En dat was maar goed ook, want ik zou compleet verdwaald zijn.

Ik had ze van te voren al in de app uitgelegd wat er de afgelopen tien maanden aan vooraf was gegaan en hoe ik me daardoor voelde.

Ze waren enorm vriendelijk en tot mijn verbazing ging de kies, ondanks kromme wortels er in één keer uit.

Ik kreeg een lading pijnstillers, maagbescherming en spoeling mee naar huis.

En ik had al ijsblokjes in de vriezer.

De verwachting was dat ik de eerste dagen last van zwelling en veel pijn zou hebben.

Maar wonderbaarlijk genoeg was dat niet het geval.

Ik heb alleen wat paracetamol voor m'n koppijn gebruikt.

En moet nog een week 3x per dag spoelen met het meest smerige spul dat ik ooit heb geproefd.

De omgeving van het gat is nu wel wat gevoelig, logisch want die twee kiezen zijn hun steun kwijt.

En ik ben nog vermoeider dan ervoor.

Maar tot nu toe valt het dus alleszins mee.

Ik hoop zo dat ik nu een tijdje nix nieuws erbij krijg, zodat ik geestelijk en lichamelijk bij kan tanken, want ik ben nu al bijna 10 maanden met narigheid in m'n hoofd bezig.

Weinig puf, dus een mooi moment om gewoon even iets uit te proberen.

Deze plastic bloemen liggen al jaren in de kast.

Ooit zaten ze in een doos met materiaal dat ik op Marktplaats kocht toen ik ATC maakte..

Maar ik had geen idee wat de bedoeling was.

Nu bedacht ik dat het vast wel met de permanent markers zou kunnen.

Van beide heb ik twee lagen opgebracht.

Links het resultaat met de Sharpie inkt markers, rechts met de acrylverf markers.

Op een witte ondergrond doen ze het beide goed.

Maar de inkt valt op een zwarte achtergrond compleet weg.

Terwijl de acrylverf door het zwart juist veel mooier wordt.

Ik heb dus geen idee hoe dit materiaal genoemd wordt.

Zou er weleens wat meer mee uit willen proberen.

Maar ja hoe vind je meer?

Er staan wel een hoop kreten op het kaartje, maar daar werd ik ook niet wijzer van.

Ze zeggen dat je het zien kunt, als iemand nooit aangeraakt wordt

 Laatst kreeg ik tijdens het sporten even een schouderwrijfje van een jonge fysiotherapeut.

Ik realiseerde me dat m'n vorige aanraking alweer een maand of acht geleden was: m'n huisarts, die in m'n wreef kneep om te zien of ik last van vocht had.

Oh nee, ik vergat nog de dame bij de prikpoli.

Dat was geloof ik in maart.

Anne was enorm aanrakerig, daar moest ik erg aan wennen in het begin.

Maar eenmaal gewend was het een warm bad, na alle kilte in m'n leven.

In Brabant kwam de enige aanraking van een hulpverlener, die niet meer mocht doen dan een professioneel polsklopje.

Ik was daar zo eenzaam, dat ik dat polsklopje gewoon niet verdragen kon en op een gegeven moment gezegd heb: "doe dat maar niet. Het maakt het gemis nog schrijnender".

Als klein kind kon ik aanraking slecht verdragen.

Ik vond knuffels doodeng en kon extreem schrikken als ik onverwacht aangeraakt werd.

In mijn beleving deed het pijn.

Dat werd niet begrepen.

Dus bleven de knuffels voorgoed weg.

Nu weet ik dat het door m'n hoogsensitiviteit kwam.

Het verlangen was er echter wel.

Ik keek toe hoe mijn zusje, die een echte knuffelkont was toen ze klein was, geknuffeld werd, terwijl ik zelf niet meer aangeraakt werd.

Mijn moeder was niet knuffelig, mijn vader was extreem consequent.

Wilde je iets een paar keer niet, dan kreeg je het ook nooit meer.

Inmiddels ben ik dus allang niet meer wars van aanraking, maar het is er niet.

Daar wordt je ziek van.

https://www.thema.nl/blog/raak-me-aan/

https://www.proud2bme.nl/ik-wil-aangeraakt-worden/

https://mens-en-gezondheid.infonu.nl/lifestyle/111649-huidhonger-de-behoefte-aan-aanraking.html

https://herseninstituut.nl/nieuws/aanraking-blijkt-goed-voor-geestelijke-en-lichamelijke-gezondheid/

Roses are .........

 Ooit als armetierig struikje uit de afprijzingen hoek bij de Aldi mergenomen.

Nooit meer dan drie rozen gehad.

Dit jaar een onvoorstelbare  roze uitbarsting.

Op de foto zie je maar een deel.

Ik zit niet lekker in m'n vel.

Doodmoe, erg veel last van hevige tinitus, nieuwe blessures en inmiddels ook een stevige dip.

Groen en gezondheid

Ik heb sinds dinsdag met  dichte gordijnen, luxaflex,  zonnescherm en in de bijkeuken zelfs met een tafellaken voor de ramen gezeten en me nauwelijks buiten gewaagd.

Ik was dan ook stomverbaasd toen ik vandaag eindelijk mijn achtertuin in durfde.

Ondanks alle hitte is alles enorm gegroeid en groen.

Daar wordt ik gewoon weer een beetje blij van.

Met hulp van diverse mensen al dan niet betaald en waar ik kon ook af en toe wat zelf, zijn we een heel eind gekomen.

Ik heb nog nooit zoveel rozen gehad.

De laatste bosviooltjes midden op het terras.

Die mag niemand weghalen.

Het zijn er elk jaar minder.

Zo lijkt het heel wat he?

Lolos struik barst weer uit zijn voegen.

Ik aarzel nog.

Zal ik hem weer keurig kortwieken of zal ik de zithoek verplaatsen?

 

Helaas heeft de antibiotica niet geholpen, dus moet ik binnenkort naar de kaakchirurg om de kies te laten verwijderen.

Leuk zo'n tandarts die me naar huis stuurt met de mededeling dat ik dan veel pijn zal hebben.

 

De afgelopen dagen heb ik het knap moeilijk gehad.

Ik weet dat er mensen zijn die vinden dat je daar op internet niet over moet praten.
Maar ik vind dat de psyche ook bespreekbaar mag zijn.
Juist door te doen alsof alles altijd popiejopie is, zet je mensen in de kou.
En ik weet echt wel dat ik niet de enige ben.

Wil je het niet lezen, dan lees je maar gewoon niet verder.

Lang geleden heb ik vele jaren noodgedwongen heel geïsoleerd geleefd. 

Ik kon de deur moeilijk uit door ernstige vermoeidheid en zag bijna geen mensen meer.

Als ik tegenwoordig een paar dagen geen mensen zie dan komt dat gevoel van isolatie uit die tijd naar boven knallen.

Zeker als ik ,doordat ik alles dicht moet houden, elk zicht op de buitenwereld letterlijk mis.

Dat is denk ik iets dat ik nooit meer kwijt raak.
Ik heb dan ook de neiging om met alles wat ik doe te stoppen omdat "het toch geen nut heeft" en "ik er toch niet echt bij hoor".

En vind het dan ook heel moeilijk om de draad weer op te pakken en de deur weer uit te gaan, zodra het wel weer kan.

Het heeft nl ook iets heel veiligs.

 

Na die fantastisch gezellige vakantie was het natuurlijk ook wel een heel erg enorm verschil.

 

Realistisch gezien is mijn netwerk natuurlijk ook heel mager. 

Zeker in de binnenste ringen. 

(In de buitenste ringen zit het aardig vol.) Dat is een lot dat veel mensen ondergaan die afstand van hun familie en kerk nemen.

Vaak zit het gevoel er niet bij te horen dan al zo diep in je systeem geëtst dat je het er niet meer volledig uit krijgt.

Ik heb grote bewondering voor mensen wie dat wel lukt.

 

 

Nou dit is wel weer genoeg voor vandaag.

 

 

 

Ganzen en gezondheid

Morgen weer een vakantieverslag, maar nu even het blikje van vandaag.

Toen ik een tijdje terug een stel ietswat gehavende, want misschien wel 50 jaar oude, ganzen in een zak met beestjes van de kringloop aantrof, moest ik denken aan die keer dat ik bij de Lorkeershoeve ganzen tegen kwam, waar ik indertijd verschrikkelijk om moest lachen.

Vanmorgen zag ik toen ik terug kwam van de fysifit weer zo'n grappig ganzentafereel in het ongemaaide plantsoen.

Daar moest ik gewoon echt wat mee doen nu.

Tijdens mijn vakantie nam ik bij een kringloop oa een potlodenblikje mee dat uitermate geschikt was voor mijn plan.

Ik heb zo'n snijmal waar je gras en ijspegels mee kunt stansen, die kon ik nu mooi eindelijk eens gebruiken.

Tussen de twee stroken gras lijmde ik groen sandy Art zand op de bodem.

Het voorste gras verstevigde ik met een heel smal L-vormig balkje van karton.

Zo kon ik het ook beter vastlijmen op de bodem.

En toen konden de gansjes erbij.

Paar vilten wolkjes erboven uit diezelfde kringloop.

En omdat de buitenkant bedrukt was met een vrolijk tafereeltje, plakte ik daar een mooi stukje karton overheen, met een bloemetje.

Op de snijmal na kwam alles voor een paar dubbeltjes uit diverse kringlopen.

Creatief bezig zijn hoeft echt niet duur te zijn.

En dan over gezondheid:

Sinds een paar weken schreeuwt mijn tinitus veel harder dan ik gewend ben.

Ik dacht dat het misschien door de naweeën van het vitamine D gebrek kwam, omdat de spierspanning vanuit je schouders dat kan versterken.

Maar vanmorgen las ik dat het ook door kaakontsteking kan verergeren omdat er dan meer spanning op spieren staan die langs je oor lopen.

In beide gevallen zou het op den duur minder moeten worden en dat hoop ik echt, want het krijst zo hard dat ik er af en toe wanhopig van wordt.

Ik heb dus nog steeds veel last van spierpijn en stijfheid, ondanks al het sporten wat ik doe en dat kan nog maanden aanhouden.

Voor de kaakontsteking zit ik nu dan toch aan een antibioticakuur.

Ik reageerde in het verleden erg slecht op antibiotica.

Bij de wondroos had ik 4,5 jaar terug zeker 12 bijverschijnselen en 16 jaar geleden bij een blaasontsteking werd ik er ook al niet blij van.

Voor de vakantie was de ontsteking al gestaag aan het slinken, dus in overleg met de tandarts hebben we, om m'n zo hard nodige vakantie niet te verpesten, afgesproken om het nog even aan te zien.

Ik had geen pijn verder.

En het leek afgelopen weekend ook over.

Maar helaas kwam er maandag toch weer een opleving.

Van de apothekersassistente kreeg ik het advies om elke dag een glas bio kefir te drinken.

Dat is een probiotica en zou helpen tegen de bijverschijnselen.

Ben sinds dinsdag bezig en tot nu toe gaat het goed.

Duimen maar.

Volgende week kan dan de noodvulling eruit en de kies afgewerkt worden.

Hopelijk komen er dan een poosje geen nieuwe perikelen, want na negen maanden het één na het ander ben ik het wel een beetje zat nu.

 

*************

Zie ook de facebookgroep tafereeltjes in blikjes en doosjes 

En hoe is het nu met?

Mij?

Na alle gezondheidsperikelen van de afgelopen 8 maanden voel ik me psychisch wat uit balans, dus heb ik de komende tijd wat leuke dingen ingepland en kijk rond naar wat me evt zou kunnen helpen om weer in balans te komen.

Mijn kaak?

Het gaat de goede kant op, de ontsteking die na de tweede wortelkanaalbehandeling ontstond is nog niet helemaal weg, maar slinkt steeds verder.

Er moet nog eea aan mijn gebit gebeuren.

Ik heb alweer een andere tandarts, die gelukkig vol begrip was dat ik even adempauze wil na alle gezondheids en gebits perikelen.

Dus over een maand heb ik een vijf minuten afspraak om verder te plannen.

Mijn lijf?

Ik heb een nieuw trainingsprogramma en ook oefeningen voor thuis.

Dat gaat gepaard met spierpijn en extreme moeheid.

Ik hoorde van de week dat de naweeën van het vitamine D gebrek wel een jaar kunnen duren.

Mijn tuin?

Ik heb zowaar nu van meerdere kanten hulp.

Een jonge vrouw die tegen een kleine vergoeding af en toe komt onkruid wieden.

Een aardige kennis  die een paar keer komt voor het grote snoeiwerk.

Laatst is na een oproepje op een plaatselijke facebook groep al het snoeihout van oa de vlinderstruiken door een stel dat zelf ook tuinafval ging wegbrengen opgehaald en naar de stort gebracht.

En op de spelletjesavond ontmoette ik een vriendelijke leraar uit Koerdistan, met liefde voor tuinieren, die heel graag wat doen wil voor mensen hier.

Hij komt helpen met de details en ik help hem met Nederlands.

Zijn eerste spontane actie:

Mijn witte druif "redden".

Zijn ouders hebben een druivenplantage, dus hij weet daar alles van.

Ik moest wel even slikken toen hij de akkeleien en andere spontane bloeiers om de stam weg trok, maar gelukkig staan er nog genoeg in de rest van de tuin.

Wist je dat je druivenbladeren kunt eten als sla?

Blikje?

Ik ben met een blikje bezig, maar wacht nog op een bestelling bij Bol, voor de laatste details. 

Ben naarstig op zoek naar blikjes.

Vind soms wat bij de kringloop, maar die zijn vaak weer wat groter.

Nu heb ik ook wat hele leuke wat grotere poppetjes op de kop getikt laatst, dus komt dat ook wel van pas.

En terwijl ik dit stukje in bed schrijf zie ik vanuit mijn ooghoeken iets blauws achter in m'n TV kastje:

Ik kwam bij de kringloop ook nog prachtig garen tegen.

Het weeft niet makkelijk, maar het resultaat is zo mooi.

Aiaiaiai

Donderdagavond bij het spoelen na het tandenpoetsen: aiaiai au.
Vrijdag nergens last van, maar savonds weer bij het spoelen: aiaiai au au au.
Zaterdag opeens andere kies gevoelig.
Zondag rare pijn dan weer bij de ene dan weer bij de andere kies.

Zondagavond explosie van pijn in en om 5 kiezen.
Maandagochtend niet te harden zoveel pijn en trekt door naar mijn oor.
Tandarts gebeld kon pas donderdag terecht, of spoed naar ziekenhuis in Zwolle.
Maar heb geen vervoer naar Zwolle.
Barst in tranen uit en kan dan toch dinsdagochtend bij een andere tandarts terecht.
Maandagmiddag verdwijnt alle pijn spontaan om een paar uur later weer terug te komen tot het 's avonds niet meer te harden is.

Paracetamol helpt niet.

Dinsdagochtend met twee paracetamollen die nauwelijks helpen naar de tandarts.

Aardige man gelukkig.

Hij vind 1 gaatje en 1 beginnend gaatje dat ie voor de zekerheid ook gelijk maar meevult, maar heeft twijfels of er geen achterliggend probleem is.

Op zijn aanraden toch maar ibuprofen gehaald om samen met dubbele dosis paracetamol in te nemen.

En nu dus maar afwachten of de pijn weg trekt.

U bent de 60 gepasseerd

"Mevrouw, u bent de zestig gepasseerd, u moet er rekening mee houden dat de aftakeling begonnen is".

Een zinnetje dat ik het afgelopen half jaar bij elk contact met huisarts of assistentes te horen krijg.

Ik begin me er zo langzamerhand dood aan te ergeren en snap niet wat ze er mee denken te bereiken.

Ik zit al 27 jaar in de WAO en dan zou nu pas de aftakeling begonnen zijn?

Word je na je zestigste opgegeven?

Is dit ontmoedigingsbeleid?

Zou het niet veel zinvoller zijn om te zeggen:

"Mevrouw u bent de zestig gepasseerd, maar u moet de moed niet opgeven hoor. Er is nog zoveel wel mogelijk".

En hoe is het nu met .......

 ..........Mij?

De laatste tijd was ik extreem moe, daarover sprak ik hier ook wel zijdelings.

Daarnaast had ik last van onvoorstelbare stramheid, spierpijn en gewrichtspijn.

Eerst dacht ik dat het een nawee van de Prednison was, daarna dat het kwam door de sneeuw en toen kwam er een punt dat ik het niet meer wist.

Ik eet al maanden gezond, sport, en doe leuke dingen, dus voor mijn gevoel klopte het gewoon niet.

Ik begon er toch wel flink down van te worden.

Toen ik 2,5 week geleden toch maar eens de dokter belde was ze met vakantie, dus moest ik nog een week wachten.

Vorige week kon ik kiezen tussen een telefonisch consult of nog 1,5 week wachten tot ik langs kon komen.

Ik voelde me inmiddels zo down, dat ik voor het eerste koos.

Ja hoe sneller je wat weet hoe beter toch.

Affijn, de huisarts dacht, gezien de symptomen, aan Spierreuma.

Ik was nl sochtends en savonds moe en stijf en smiddags kon ik veel meer.

Maar voor de zekerheid vroeg ze gelijk maar een heleboel aan, want ja het kan ook andere oorzaken hebben.

Vandaag kreeg ik de uitslag: gelukkig geen spierreuma.

Alle andere waarden waren goed. 

B12 was uitzonderlijk genoeg wat te hoog, maar dat kan geen kwaad.

En ik blijk een flink te kort aan vitamine D te hebben.

Daar krijg ik zes weken een booster voor en de rest van m'n leven een gewoon tabletje.

Wat een opluchting.

Verwarring over 80/20 regel

Dit wordt een lang verhaal.

Dus ik ben benieuwd of iemand het helemaal uit leest.

Sinds ik de ziekte van Bell en bijbehorende prednisonkuur heb gehad is mijn voedselbehoefte byzar veranderd.

Met een achtergrond van twee eetstoornissen (BED en Orthorexia) heb ik het grootste deel van mijn leven grote worstelingen gehad met voedsel.

Dat is altijd als psychisch behandeld en met vele  diëten, maar dankzij internet ben ik er uiteindelijk achter gekomen dat de oorspronkelijke oorzaak lag bij het voorgeschreven krijgen van Ponderal en een nog sterker middel, die inmiddels allebei allang verboden zijn in Nederland.

Die troep vernietigde de werking van de neurotransmitters naar de hersenen,  waardoor je tijdens gebruik geen honger had, maar na gebruik geen verzadiging meer kan voelen.

In Amerika gingen er mensen aan dood en daarom werd het verboden.

In België en China is het nog steeds op de vrije markt te koop.

Volgens mijn toenmalige huisarts woog ik met 85 kilo en een lengte van 1,78 veel te zwaar en moest ik 17 kilo afvallen.

Toen ik dat laatst tegen mijn huidige huisarts zei viel haar mond open.

Ik was helemaal niet dik.

Dus die rotzooi had ik helemaal niet nodig gehad.

Je zou zo'n man toch wat doen he.

Hij heeft me de hel in gestuurd.

Terug naar mijn huidige voedselbehoefte.

Tijdens die prednisonkuur verloor ik niet alleen m'n eetlust maar ook m'n lekkere trek.

Een byzarre ervaring om na veertig jaar vechten niet of nauwelijks meer behoefte te hebben aan lekkernijen.

Ik kan nu vele dagen doen met een reep chocolade en in het weekend neem ik wel eens een zakje chips.

Heb een trommel vol kleintjes staan en er is nog steeds geen moment gekomen waarop ik die in één keer leeg gegeten heb.

Voor iemand die nooit een eetstoornis gehad heeft zal dit raar klinken, maar wie het wel heeft zal begrijpen hoe onwerkelijk deze verandering is.

Ik heb ook geen idee of het overeind blijft.

Tijdens de kuur viel ik af, daarna niet meer.

Geinspireerd door de spontane verandering en ook door angst voor nieuwe ontstekingen ging ik even verder zoeken op internet om te kijken of ik voedingsstoffen miste en voegde noten, pitten, zaden, sardientjes, broccoli en thee toe aan m'n menu.

Hier zitten stoffen in die ontstekingsremmend werken.

Affijn, vlak na mijn ziekte verlootte een alternatieve therapeute hier in de buurt, vanwege haar verjaardag, een holistische voedingstest op facebook.

Gewoon uit nieuwsgierigheid lootte ik mee.

In de holistiek gaat men er van uit dat je onderbewustzijn weet wat goed en niet goed voor je is.

Een lange lijst met voedingsmiddelen werd afgestemd en bij de uitslag sloeg de angst om mijn hart.

Ik heb de lijst ook thuis de eerste tijd niet meer ingekeken, want de Orthorexia trok gelijk weer aan me en ik liep weer etiketten te controleren in de supermarkt.

De uitslag was dat alles met koolhydraten slecht voor me is: aardappelen, pasta,  volkoren en witbrood.

Bruinbrood was tot ons beider verbazing wel goed.

Elke dietiste in m'n verleden hamerde op volkoren, volkoren, volkoren.

Ook alle melkproducten zijn volgens de test slecht voor me.

En ik ben daar juist zo erg gek op.

Groente fruit vlees is allemaal goed voor me

Ook kwam uit de test dat suiker goed voor me is.

Ik vind dat zo raar, maar het is niet de eerste keer dat dat tevoorschijn komt.

Ook pure chocola.

Het advies was om de 80/20 regel toe te passen.

Die kende ik niet.

80% van de goede voeding en 20% van de slechte.

Ik vind dat nogal wat.

Daarbij heb ik nogal moeite met bepalen hoeveel dat is.

Kijk een aardappeltje minder of een deel van de granen in m'n müsli vervangen door oa zaden en pitten is niet zo moeilijk.

Maar 80% minderen vond ik nogal extreem.

Affijn ik liet de lijst liggen, deed wat kleine aanpassingen, stapte over op bruinbrood bv.

En raakte in de war.

Tja cijfers daar ben ik niet zo goed in.

Het ging dus niet om 80% minderen, maar om de verhouding met ander voedsel.

Ik liet het AI eens voorrekenen vorige week adhv een gemiddelde dag.

En toen bleek ik al op 70/30 te zitten.

Ook de artsondersteuner waar ik laatst naar toe moest voor advies, omdat door de Prednison mijn suikerwaarden tijdelijk omhooggeschoten waren, zei dat ik het goed deed.

Ook haar advies was 80/20.

Ik doe het zomaar goed.

Eindelijk na 40 jaar worstelen hoor ik dat ik het goed doe.

Het is alleen nog even zoeken naar die laatste 10%.

En dat ga ik niet forceren.

Testtochtje

 

De zon scheen, dus een mooie reden om even een testloopje te maken.

Het was even wennen.

Het loopt heel anders dan met m'n oude zware bak.

De armen kunnen fijn ver omhoog, waardoor ik minder neiging krijg om te leunen.

De voorwielen dansen veel losser waardoor ik in het begin wat dronken liep.

Ik kon al gauw met de bij de fysio aangeleerde olifantenpassen lopen.

Ik nam het vertrouwde saaie pad naar het bos.

Maar ze zijn hier al maanden aan de weg bezig.

Dus er was een hoop te zien.

Er is een fietstunnel aangelegd.

Het voetpad is deels verlegd, om ruimte te maken voor een mooi breed fietspad.

Maar op elke straathoek staan borden dat er op het fietspad niet gestrooid gaat worden bij gladheid.😡

De weg en op en afritten zijn geheel vernieuwd.

Ze zijn duidelijk aan de laatste loodjes bezig en lopen flik voor op schema.

Daar zijn de omwonenden blij mee.

De herrie viel wel mee, al begonnen ze vaak al om half zeven.

Maar de lagen stof in huis, daar was niet tegenop te stoffen en zuigen.

Ik had sinds ik de trike heb en fysifit doe, weinig meer gelopen.

Maar het viel me best wel mee.

Ik voelde me al snel echt veel zekerder met rollator en dat is fijn.

Heb maar een paar minuten uitgerust voor ik de terugweg al weer aanvaardde.

Onderweg nog een leuk gesprek gehad.

1700 meter gelopen.

Drie kwartier weggeweest inclusief rustje en klets.

     

Met gemengde gevoelens

 De ochtend dat ik wakker werd met aangezichtsverlamming had ik toevallig ook een afspraak met mijn fysiotherapeut.

Na 2,5 jaar trainen had ik behoefte aan een evaluatie.

We maakten een nieuw plan met deels nieuwe oefeningen.

Ik heb het plan om aquafitness weer op te pakken.

Ook besprak ik met hem het verschil tussen mijn mobiliteit in de sportzaal en daarbuiten.

Binnen lijk ik heel stabiel en wordt ik steeds sterker, maar buiten ligt het toch wat anders.

Toen ik vier jaar geleden na de wondroos weer conditie op moest bouwen liep ik vele maanden dagelijks hetzelfde stukje, maar steeds ietsje verder.

Eerst met de loodzware te kleine rollator die ik ooit voor bagagevervoer met de trein aanschafte, later met stok.

Het was het enige stukje waar bankjes stonden, zodat ik onderweg kon rusten.

Toen kwam m'n  trike en ging ik fietsen.

Het lopen kon ik op een gegeven moment niet meer opbrengen.

Het was zoooooo saai.

Maar ik ging sporten bij de fysifit, 1x per week, toen 2x, 3x en zelfs naar 4x.

Ik ging op alle fronten vooruit.

Maar echte uitgebreide loopdingen durf ik nog steeds niet.

Ook geen dingen waarbij ik lang moet staan.

M'n uitjes met de Uitbus beperken zich tot strand en eten.

Mee naar een dierentuin of orchideeënhoeve of museum durfde ik niet aan.

Naar de Bissingh (braderie) durfde ik ook niet., bang om m'n evenwicht te verliezen in de drukte of te stranden door vermoeidheid.

En ergens anders wandelen, waar ik niet wist of er bankjes waren, zag ik ook niet meer zitten.

Om het nog maar niet te hebben over reizen met openbaar vervoer.

 Een collegafysiotherapeute had al eens geopperd om toch weer terug naar de rollator te gaan, maar het voelde als achteruitgang.

Mijn therapeut legde uit, dat het juist kan helpen om vooruit te gaan 

Als je niet van bankje naar bankje loopt, maar even kan rusten op de rollator op het moment dat je het echt nodig hebt, loop je verder.

Als je niet bang hoeft te zijn dat je je evenwicht verliest, loop je met een veiliger gevoel.

En dan ga je ook wat makkelijker vaker lopen.

Waardoor je sterker wordt.

En ik naar verwachting op den duur de rollator minder of helemaal niet meer nodig zal hebben.

De plannen bleven door de zware prednisonkuur even liggen, maar toen ik een paar weken laterbij SamenDoen een aanvraag indiende voor een rollatorhouder voor achterop mijn fiets kreeg ik een paar uur later al een telefoontje.

Na uitgelegd te hebben waarvoor ik het nodig had, kreeg ik ook gelijk een accoord.

Alleen liet RSR op zich wachten.

Ondertussen keek ik naar rollators, voor mijn lengte en gewicht is de keus beperkt.

Er bleven twee modellen over 

Maar ik durfde niet te bestellen voor ik wist welk model achterop mijn trike zou kunnen.

Toen RSR vorige week, na een herhaald verzoek, dan eindelijk belde bleek dat het duurste model te zijn.

Ik had graag een knalrode gewild, maar kon alleen kiezen tussen mintgroen en stoer antraciet.

Gelukkig kreeg ik met mijn Carinova Thuizz pas nog een leuke korting.

Vandaag arriveerde dan mijn stoere vierwielige loopmonster.

Het is een mooie rollator, met twee tasjes 

Met een simpele trek aan een lusje op te klappen.

En hij weegt nog geen vijf kilo.

Ik moet bekennen dat ik toch wel even moest slikken.

Het voelt zo dubbel.

Mijn verstand zegt:"goed".

Maar toch voel ik me verdrietig.

Genezen verklaard

Toen ik vanmiddag voor controle bij de huisarts binnen stapte viel haar mond open.

Waar drie tot zes maanden voor staat is bij mij dus binnen zeer korte tijd hersteld.

Hoera!

Nu nog afwachten of de prednison schade heeft aangericht.

Oa wordt de kans op suikerziekte erdoor vergroot.

Dus binnenkort wordt nog even m'n bloed getest op het eea.

En wat heb ik een leuke huisarts.

Zo verfrissend die jonge generatie.

Ze nam alle tijd om alle bijverschijnselen die ik gehad had te noteren, mijn vragen te beantwoorden en nog wat dingen die hier niets mee te maken hadden ook gelijk maar even te bespreken, nu ik er toch was.

Ze nam mijn inzicht en ervaring serieus.

En tussendoor hadden we ook nog ruimte voor humor.

50 minuten later stond ik pas buiten.

Ps de tekening is geen hondje, maar ondergetekende die laat zien dat ze haar wang weer op kan blazen en haar oog weer dicht kan doen.

Paardemiddelen en aanpassingen

Bij de pillen zat een enorm groot vel met een eindeloze lijst met mogelijke bijverschijnselen.

Met mijn blurry oog kon ik de kriebellettertjes niet lezen, zelfs niet onder m'n louplamp.

En dat was misschien maar goed ook.

Ik kan slecht tegen medicijnen, heb altijd allemogelijke bijverschijnselen.

Maar soms moet je.

Terugkijkend op de afgelopen tweeënhalve week, heb ik er aardig wat gehad.

- Slecht zien

- Raar horen: ik kon de medeklinkers rondom de O niet meer verstaan.

- Een hele nare pijn in mijn achterhoofd die tien minuten aanhield en daarna spoorloos verdween.

- Heftige pijnaanvallen in de nieren

- Misselijk

- vol gevoel

- verstopping

- en het tegenovergestelde.

- veel plassen

- slecht slapen

- weinig eetlust

- gewichtsverlies

- somberheid

- concentratieproblemen

- moeite met het vormen van zinnen (had ook grote morite om dit stukkie te schrijven)

- creativiteit liep vast omdat ik niet meer kon overzien hoe iets moest.

- extreem aanhoudende uitputting.

- kkkkkoud

- trillende handen

- oorpijn

En dan ook een positieve: 

Alle pijn waar ik al maanden mee liep verdween uit m'n lijf.

Tijdelijk, volgens de fysiotherapeuten.

Maar ondanks alle narigheid genoot ik van het pijnvrij zijn.

Vlak voordat dit gebeurde had ik verzucht dat ik nou wel eens een weekje pijnvrij zou willen zijn.

Gewoon eventjes.

Dit is natuurlijk niet de manier, maar is wel even fijn.

Raarste gewaarwording was dat ik tijdens de prednisonkuur opeens zo verschrikkelijk veel zin in sla had.

Onbegrijpelijk.

Ik eet wel sla, maar een exorbitant verlangen ernaar was wel bizar.

Dus ging ik eens op internet zoeken of er een verband te vinden was.

En tot mijn verbazing is die er.

Sla is ontstekingsremmend.

Dat zette me wel aan het denken.

Ik had al een tijdje voor dit gebeurde ergens het gevoel dat er iets in mijn voeding ontbrak en of verkeerd was.

Dus zocht ik verder naar het voorkomen van ontstekingen.

Want dit wil ik nooit meer meemaken als het even kan.

Dat leidde tot de conclusie dat er inderdaad wat aanpassingen in mijn voeding nodig zijn.

Een lastige stap, met mijn eetstoornissen achtergrond triggert dat heftig.

Maar toch heb ik nu vette vis, noten en broccoli toegevoegd aan m'n menu

Moet ik nog uitzoeken hoe ik meer met kool kan doen.

Schrap ik instant aardappelpuree uit m'n menu.

Ongemerkt was ik steeds meer verzand in rookworst en smac en dergelijke

Daar moet dus echt iets gezonders voor in de plaats komen.

En de moeilijkste voor een junk als ik: suikergebruik verlagen.

Dat is al een fractie van wat ik vroeger kon verstouwen, maar toch zal ik ergens meer discipline vandaan moeten zien te halen.

En verder eerst maar weer kracht opbouwen.

Want dat is echt schrikken.

Afgelopen week ben ik vier keer heel dapper naar de Fysifit gefietst.

In alle rust op een laag pitje wat oefeningen gedaan.

Waarna ik de rest van de dag compleet gevloerd was.

Wat was ik blij met m'n  driewieler waarmee ik in de hoogste ondersteuning weer veilig thuis kwam.

Mijn mond is een stuk sterker.

Bij het opblazen van mijn wangen is er nog maar een heel klein stukje dat lucht doorlaat en als ik hard m'n best doe lukt het zelfs om dat dicht te klemmen.

Mijn oog heeft snachts nog hulp van dichtplakzalf nodig.

Die blijft als ik slaap nog niet uit zichzelf dicht en dan raakt ie geïrriteerd.

Buiten is ie nog niet tegen de wind opgewassen.

Maar ik kan nu met links net zo goed knipogen als met rechts.

En dat heb ik nooit gekund.

En dan is er nog dat liedje dat al twee weken in mijn hoofd blijft zingen:

Wat me dat nou te vertellen heeft?