Bodyshaming is uit

 Is het jullie al opgevallen dat er in steeds meer reclames mooie volle vrouwen verschijnen?

Ze blijven fris dansen met deodorant, schaatsen kunstig door met maandverband (al geloof ik daar geen snars van), showen goed zittend ondergoed en smeren hun romige huid in met verzorgende cremes.

Opeens zijn wij ronde vrouwen hip.

Vorig jaar zag ik een filmpje over Lizzie Howell.

Een jong meisje dat niets liever deed dan dansen.

Daar werd ze enorm mee gepest en om uitgelachen.

Toch bleef ze dansen.

Een bekende fotograaf ging haar fotograferen en een populaire videoproducent  maakte een filmpje met en over haar.

Ze won, terwijl ze aan geen enkel dansformaat voldeed, studiebeurzen, omdat ze een inspiratie werd voor elke vrouw met een droom en een niet gemiddeld uiterlijk.

Lizzie danst, zo jong en rond als ze is, de sterren van de hemel.

Hier kun je haar verhaal zien.

Moet je DAT zien!!!

Als ik, nog in mijn uitbundige oranje outfit, op Koningsdag 's middags de supermarkt binnen loop, hoor ik achter mij een felle stem: "Moet je DAT zien!!!".
Als ik me omdraai, om te zien wat er te zien valt, staat daar een kleurloze jonge vrouw.
Ze trekt haar partner aan zijn mouw en met een spottende blik en felle hoofdknik naar mij brult ze nogmaals door de winkel: "Moet je DAT zien!!!".
Gevolgd door een hoop onverstaanbaar gesmiespel.
Ik kijk haar alleen maar even aan en loop weg.

Maar eenmaal thuis blijft het me dwars zitten.
Waarom zei ik niet tegen haar dat "DAT" oren heeft?
Dat "DAT" een mens is.
Dat "DAT" gevoel heeft.

Waarom trek ik me überhaupt nog steeds wat aan van dit slag kleine mensen?

Een leven lang dik

Na  een half leven van artsen, dietisten en therapeuten bezoeken die mij wel even zouden redden, maar nooit verder kwamen dan symptoombestrijding kwam ik lang geleden al tot de conclusie dat het tijd werd om mijn lijf te accepteren zoals het was.
Na meer dan 400 kilo jojo-en en een strijd van meer dan 25 jaar was het genoeg.

Maar jezelf accepteren mag niet in deze maatschappij.
De vooroordelen tegen dikke mensen zijn legio.
We zijn de enigen waar de waar de antidiscriminatiewet niet op van toepassing is.


Ik ben nu een jaar of 12 stabiel dik en het is een zegen.
Niet meer constant in gevecht met je lijf.
Niet meer 5 garderobes tussen dikker en dunner in de kast.
Niet meer doorslaan van BED naar Orthorexia en weer terug.
Je geld en energie in leuk dingen kunnen steken.
Lol hebben in 3x in de week sporten zonder de druk van de weegschaal.

Maar dat wil niemand horen.
Immers iemand die dik is is zwak, lui, gemakzuchtig, heeft geen ruggengraat en vooral een heel verkeerde mentaliteit.
Dat ik gewoon een aardig mens in kutomstandigheden ben, dat hoort en ziet men liever niet.
Terwijl mijns inziens de oplossing niet ligt in het zoveelste dieet, maar in het oplossen van de kutomstandigheden.
Als je je geliefd weet zoals je bent, je gewaardeerd wordt, je talenten gezien en gebruikt worden, ipv dat je dag in dag uit al bij voorbaat veroordeeld wordt op alleen je buitenkant, dan zou de wereld er heel anders uit zien.

En dan lees je een artikel van een huisarts die wakker wordt.
Maar daar wordt weer een negatieve titel boven gezet.
Want wij zijn niet verloren.
En de strijd opgeven geeft ruimte voor bevrijding.
Niet meer die constante veel te hoge druk die op dikke mensen gelegd wordt.
Wat zou dat een verschil maken.
Ga van ze houden ipv ze te verguizen en hun wereld zal veranderen.
Verander het negatieve beeld dat neergezet wordt over dikke mensen.
Ga zien wie ze echt zijn.

http://demonitor.ncrv.nl/overgewicht/huisarts-geeft-strijd-op-mensen-die-nu-obesitas-hebben-zijn-een-verloren-generatie

(Overigens is mijn tante, die het grootste gedeelte van haar leven mijn formaat had inmiddels 92 en

haar tante is met hetzelfde formaat 93 geworden.)