Zo'n jas waar je in woont

 

20 jaar geleden kocht ik op Marktplaats voor 25€ een tweedehands wollen winterjas..

Het bleek zo'n jas die je nooit meer uit wilt trekken.

Hij hing wel tot op m'n enkels, maar ik kon er in de trein lekker helemaal in weg kruipen.

In die twintig jaar ben ik inmiddels toch wel een paar centimeter kleiner geworden.

En ik begon er over te struikelen.

Hij liep in de eerste fase van revalidatie nogal eens vast op de rollatorwielen, ik struikelde erover bij het in- en uitstappen in de Uitbus en op de driewieler kan ik hem niet dragen.

Dus bleef ie steeds meer aan de kapstok hangen

Het werd kiezen tussen laten hangen of korter maken.

Vandaag heb ik er dan met enige spijt 25 cm afgehaald.

Met de hand  blind gezoomd.

Dat was nog best een klus.

En toen ik hem aantrok was ik er toch wel blij mee.

Nu valt hij net op de kuit en dat staat eigenlijk best wel heel mooi.

Binnen een paar uur een nieuw leven voor mijn jas gecreëerd.

En ik kan er nog steeds in wegkruipen.

Morgen nog wat kleine reparaties uitvoeren en dan kan ie weer een hele tijd mee.

Slopen

De dag dat ik besloot dat het huis het niet werd, had ik iets nodig om me op af te reageren.

De stoel die ik een paar jaar geleden kreeg was inmiddels zo aftands dat ie eigenlijk al een tijdje weg had gemoeten.
Maar omdat ik verhuisplannen had vond ik het niet zinvol om voor hier nog op zoek te gaan naar iets anders.
Dus bleef ik er op zitten.
Er kwamen scheuren in het leer en regelmatig kon ik niet meer normaal opstaan omdat het mechaniek in ligstand bleef vastzitten.

Het begin ging lekker.

Lekker scheuren en rukken.

Onder het leer en skai vond ik zakken gevuld met brandschoon fiberfil.

Daar ging mijn creatieve hart sneller van kloppen: gratis vulling!

Met beleid deed ik elke dag een stukje.

Een mens moet ook om dr lijf denken he.

Maar stapje voor stapje kom je er in een paar weken ook wel.

Althans dat hoopte ik.

Maar na twee weken komt er dan toch het punt dat het boven mijn macht blijkt.

Een dolgedraaide schroef en een paar enorme bouten waar ik geen gereedschap voor heb doen het project stranden.

Wat is nou de reden dat ik hem sloop?

Nou ten eerste is dat ding zo groot dat ie niet hanteerbaar is.

In de gemiddelde auto past ie niet.

Op laten halen door de Rova is hardstikke duur.

En die komen hem niet uit je huis halen.

Hij moet naar buiten.

Dat lukt me niet.

En koppige stier die ik ben wil ik dan toch altijd eerst proberen het zelf op te lossen.

Ten tweede is gescheiden inleveren milieubewuster en een stuk goedkoper.

Zo heb ik nu 3 vuilniszakken prachtige vulling.

En ik had het ijzer naar de ijzercontainer van het kamp hier vlakbij willen brengen.

De gesloopte niet herbruikbare stoffering gaat bij het restafval.

En de rest moest ik nog een oplossing voor verzinnen om het een keer bij de stort te krijgen.

Maar het kon in elk geval in voor mij tilbare porties naar buiten gebonjourd, dacht ik.

Nou dat valt dus vies tegen.

De rugleuning is eraf.

Maar het onderstel krijg ik nog steeds niet getild en dus ook niet verder gesloopt.

Dit wordt weer een item op mijn lange lijst met onopgeloste zaken.

😵‍💫😵‍💫😵‍💫

Repareren

Ik heb van huis uit meegekregen dat je kleding als het even kan repareert.

Vroeger ging het elastiek van je onderbroek door een tunneltje.

Was het elastiek uitgerekt, dan trok je er een nieuw elastiek door.

Later zat het elastiek er zo vaak zo lullig bovenop gestikt, dat het stiksel vaak al met één of twee keer dragen knapte.

Ik zigzagde dat dan weer vast, maar werd er om uitgelachen.

Tegenwoordig zit het elastiek er zo in dat het niet meer te vervangen is.

Dan kun je niet anders meer dan een verder nog goede onderbroek weg gooien.

Van mij mogen de tunneltjes weer terugkomen.

Af en toe ga ik er een uurtje voor zitten om losgeraakte naadjes weer vast te zetten, gaten voor zover mogelijk te repareren, etc.

Wie katten heeft weet dat het niet te voorkomen is dat je gaatjes in je kleren krijgt.

Kleine gaatjes repareer ik niet meer.

Dat valt vaak nog meer op dan het gaatje.

Maar met liefdevol getrokken winkelhaakjes moet je wel iets doen.

Ik gebruik daarvoor de boerenhemdensteek aan de achterkant.

Deze steek rekt mee en dat is in tricot wel handig.

Echt mooi krijg je het niet meer, maar voor officiele gelegenheden trek ik wel wat anders aan.

En dan heb je van die kleding van kwaliteit verbandgaas.

Als dat niet goed afgewerkt is dan zijgt het gewoon weg (foto 1).

Ook daar gebruik ik de boerenhemdensteek, maar dan op de buitenkant. (foto 2)

Daarna stik ik de stof nog een keertje door op de binnenkant. (foto 3)

Ik meen me te herinneren van 45 jaar geleden op school, dat dit een Engelse naad genoemd wordt.

Of was het nou juist een Franse?

En dan ziet het er voorlopig weer netjes uit (foto 4)

Nou ja voor zover je het mag verwachten van zo'n goedkoop gevalletje.

Als ik het zelf gemaakt zou hebben dan zouden de strepen keurig doorlopen.

Dat kost meer stof natuurlijk.