Het naaikastje van Louis de Meubelmaker

In het dorp van mijn jeugd hadden wij een dominee.
Geen schriftgeleerde of farizeeër, maar een echte herder.
Zo'n man die al zijn schaapjes kende en wist wanneer je jarig was.
Een vriendelijk, zachtaardig mens die prachtige verhalen kon vertellen.

Die dominee had een boerderijtje aan de andere kant van het land, waar hij en zijn gezin hun vrije dagen doorbrachten.
Ik schreef er vorig jaar al eens over.
Na zijn emeritaat werd het hun definitieve woning.

Omdat ze veel weg waren en vermoedelijk ook omdat het gewoon gezellig was, verhuurde ze een deel van het boerderijtje aan Louis en zijn vrouw.
Louis was een jonge meubelmaker die indertijd prachtige geometrische meubels ontwierp.
Zo had ie bv een bureau staan dat helemaal opgebouwd was uit driehoeken.

Ooit mocht ik in zijn atelier kijken en ik werd op slag verliefd.
Ik wist het zeker, als ik later rijk was zou ik mijn huis door hem laten inrichten.
En ik kocht alvast mijn eerste echte " Louis ".
Een achthoekig naaikastje met laatjes en deurtjes en kleppen.
Dat kastje heb ik nu wel 27 jaar denk ik.
En ik ben er nog steeds weg van.
Maar sinds mijn laatste verhuizing lukte het maar niet om er een goed plekje voor te vinden.
Het stond op tafel (niet handig), op een kratje, op een kantoorkastje, op een stoel voor de kast.
Kortom, het stond overal in de weg.
En dat verdiende mijn Louis niet.

Gisteravond kreeg ik opeens de geest.
Verplaatste midden in de nacht kasten en stapelde laatjes.
Heel zachtjes om de buurvrouw niet wakker te maken.
Best lastig, met een arm die nog steeds niet pijnloos doet wat ik wil en knap krachteloos is.
Een koppige stier vindt altijd een manier.
Waarom krijg ik dit soort ideeën toch altijd midden in de nacht?
Maar uiteindelijk heeft mijn Louis nu een plekje.
Niet helemaal ideaal, maar wel veilig.

Louis van Vilsteren maakt trouwens nog steeds meubels.
Geen geometrische meer, maar robuste moderne stukken.
Toch droom ik nog steeds van een huis vol drie, vier, vijf, zes, zeven, achthoekige fantasierijke ontwerpen van Louis de Meubelmaker.
http://www.atelierwitharen.nl/meubels/

Jong talent

Toen ik 17 was maakte ik op school dit hondje.
De school mislukte, maar het hondje bleef.
Ik ga hem inlijven bij project 75, dat heeft ie na 38 jaar in de kast wel verdiend.

Van de week schreef ik al over mijn eerste kennismaking met tye & dye.
Maar ik was vergeten dat er nog eentje was.

En op dezelfde cursus maakte ik kennis met textielkrijt.
Heerlijk primitief.
Het moest een kussentje worden, maar mijn uitermate creatieve moeder nam niet de moeite om het even dicht te stikken en als 12 jarige mocht ik niet aan de naaimachine komen.
En zo verdween het met de rest in de kast.
Zou daar de basis van mijn verdere carrière van onafgemaakte werkjes liggen?

Het pronkstuk van die cursus vind ik nog steeds mijn batik uil.
De lap staat nog steeds stijf van de was, die er zelfs met eindeloos strijken op keukenpapier niet meer uit te krijgen was.

De lichte streep rechtsonder is van het ochtend zonnetje en zit gelukkig niet echt op de lap

Schatten op zolder

Ik ben maar eens begonnen aan het opruimen van mijn zolder.

En kwam in het eerste de beste krat al mooie dingen tegen.

Zo blij dat ik dit lapje terug vond gisteravond.
Ik was er al een tijdje naar op zoek voor mijn project 75.

Ik maakte het toen ik 12 was en 43 jaar later krijgt het eindelijk een bestemming.
Het creatief centrum gaf toen voor het eerst een kindercursus bij ons in het dorp.
We leerde er allerlei verschillende dingen, waaronder batik en deze tye & dye.
De gebatikte uil moet ook nog ergens zijn, zo stijf van de was, dat het er na uren strijken op keukenpapier nog niet uit was.

Hoe ik aan dit kant komt weet ik echt niet meer.
Vooral het gele stuk broderie dat duidelijk een restant is van een oude onderjurk is prachtig.

Dit befje vond ik lang geleden op een rommelmarkt en ik droeg het toen op een zelfgemaakt knalroze T-Shirt.
De hals is veel te smal voor mijn stevige nek, toch kan ik er geen afscheid van nemen.

Deze kragen stammen duidelijk uit het Princess Diana tijdperk.
Zou dit ooit weer in de mode komen?
Brrrr truttigheid ten top.

Ben benieuwd waar dit borduurwerk vandaan komt.
Ik herken de etnische stijl niet.

Dit zijn Ufos van iemand anders.
Zonde om weg te doen, maar ik heb er nog steeds geen inspiratie bij.

Toen ik nog tassen maakte kreeg ik om duistere redenen vaak tassen van mensen.
Die heb ik op een gegeven moment weer doorgegeven aan doelen waar ze beter tot hun recht kwamen.
Maar op dit tasje ben ik zuinig.
Ik kreeg het jaren geleden toegestuurd, toen ik op zoek was naar ideeën voor een paar tasbeugels die ik had liggen.
De geeftster had dit tasje geërfd van haar oma.

Mijn schatkamer

Te kwetsbaar om te gebruiken, maar wat ben ik er zuinig op.

"(Turmac) Zijdjes" kreeg je voor de oorlog cadeau bij de sigaren.

Ik heb me altijd afgevraagd waarom.

Ik vond ze ooit op de rommelmarkt.

Net als deze schitterende kralen applicatie.

Dit band vond ik jaren geleden op een antiekmarkt in Spaarndam.
Het was ver boven mijn budget, maar het is zo verschrikkelijk mooi, dat ik het toch gekocht heb.
Het is vele meters lang, geborduurd met een handnaaimachine (waardoor elk motiefje van elkaar verschilt) en versierd met neppareltjes.

Blij verrast

Vandaag vond ik een enveloppe van Marijke in mijn brievenbus, met een prachtig Lauren Burch stofje er in voor mijn verzameling.

Voel ik me toch een beetje jarig deze week.

De kleuren zijn zo prachtig dat ik er kippenvel van krijg.

En tussen mijn bescheiden verzameling quiltstofjes vond ik nog een stapeltje effen lapjes die er goed bij passen.

Marijke is wereldberoemd vanwege de prachtige quiltjassen die ze maakt.

Vandaag had ik eigenlijk hele nuttige dingen moeten doen, zoals de keuken soppen, maar ik ben niet op gang te krijgen, dus heb ik mijn tijd maar weer eens aan een stukje blackwork gewijd.

En natuurlijk weer een granny gehaakt.

Ik heb nog wat in te halen

Piep en Lolo zijn erg blij dat ik weer thuis ben.

Ze komen heel wat knuffels inhalen.

Gelukkig twee weken met een smal randje voor de Latvian sampler.
Ik moet er nog wel op borduren, maar dat gaat zo lastig met die breipennen er zo dicht op, dat ik daarmee wacht tot ik iets verder ben met breien.

De Hygge is twee weken achter elkaar knap saai.

In totaal 114 toeren grijze vasten.

Het ruimen is ook weer op gang.

Ik vond notabene boven op een hoge kast nog een vergeten krat met garens, meest katoen.

Gelukkig heb ik ook al weer een paar dingen kunnen verkopen.

Maar ik ben naarstig op zoek naar een opkoper voor een nog steeds groeiende hoeveelheid hobbyboeken.

En verder ben ik vooral moe.

Heel erg moe.

Dan steekt toch een beetje de angst dat de chronische vermoeidheid de kop weer opsteekt.

Maar ach, dan brengt tante pos twee nieuwe lapjes voor mijn quilt en is mijn dag weer goed.

Zo mooi

Een paar jaar geleden stapte ik volkomen onbevangen "de Stofmeid" in Borger binnen.
Om vervolgens totaal lam te slaan door de overweldigende hoeveelheid fraaie stoffen.
Achterin de winkel lag een pakketje waar ik gewoon niet omheen kon.
Het werd mijn duurste stofaankoop  ooit.

Dat pakketje (achteraan op de foto) werd het begin van een voorzichtige verzameling, die maar heel langzaam groeit.
Ik blijk nl een hele dure smaak te hebben.

Naar het bonte kattenstofje heb ik op Facebook dagenlang watertandend zitten kijken.
Veeeeel te ver boven mijn budget.
Pas toen er iemand vroeg of we het lapje konden delen ging ik overstag.

En zo kwam er heeeeeeeeel langzaam elke keer wat bij.
Mijn nieuwste aanwinst is het lapje met vrolijke stipjes rechts.

Pas kort geleden ben ik er achter gekomen dat ik dus een fan ben van Laurel Burch .

Er komt een dag dat ik voldoende verzameld heb om er een quilt van te maken.
Maar ik zie die dag toch wel met enig angst en beven tegemoet.
De schaar in zoveel moois zetten vergt moed.