Vette krijtsoorten en ecoline

Gisteren had ik dan weer een workshopje bij Geke de Lange.

Eerst gingen we, om er in te komen, weer aan het krassen.

Dit keer met van die blokken krijt.

Daarna met ecoline erover heen.

En als dat droog is poetsen met  een wattenschijfje.

Met dit soort werkjes is het interessant om de boel van vier kanten te bekijken, soms is ondersteboven of op z'n kant veel mooier.

Welke spreekt jou het meeste aan?

Daarna pakte ik de introtekening van twee weken geleden erbij.

Toen kwam ik niet verder, omdat ik naar Lolo moest.

Dit is oliepastel met ecoline.

Ook hier weer opgepoetst.

Vervolgens ging ik op een meegebracht doekje aan de gang.

Ik heb nog zoveel doekjes liggen die ik in Brabant van de koningsdagmarkten mee nam, daar kan ik nu mooi eens wat mee doen.

Dit werk is opgebouwd uit steeds twee dikke  lagen oliepastel, een lichte en een donkere kleur.

Daaroverheen een hardroze inkt, die helaas op de foto niet goed zichtbaar wordt.

Ik heb het gevoel dat ie nog niet af is, maar weet nog niet wat er ontbreekt.

Wat nu? En zo.

 En toen was ik dan eindelijk weer bij met m'n dagboek.

Ik vulde mijn potloden aan bij de kringloop, volbracht op mijn wenkbrauwen de wandelchallenge, proefde aan hobbies.

En hoera!

Ik ging eindelijk weer eens op vakantie.

Nog net voor de maatregelen weer aangescherpt werden kon ik nog even elke dag zwemmen.

En daarnaast genieten van de mooie omgeving en de vele paddenstoelen.

En eigenlijk baal ik ook wel een beetje dat ik weer bij ben.

Tekenen is het enige creatieve wat nog een beetje wil.

Maar er is steeds minder te melden.

Waar haal ik nieuwe inspiratie vandaan?

Dan toch maar weer eens het Flow Daily Craftbook oppakken?

Of maar weer manmoedig aan de stapel halfaf handwerk en dergelijke beginnen?

Vrijdag is mijn wekelijkse boodschappendag.

Dat heb ik ingesteld bij de eerste lockdown en dat bevalt me eigenlijk prima.

Minder verleidingsmomenten.

En alles in één keer in huis.

Vergeet ik iets: pech.

Is er iets op: pech.

Vandaag liep ik tegen een klein dilemma op.

5 kilo aardappelen kosten €5,49.

10 kilo in de aanbieding €3,99.

Nu heb ik vaak al moeite om 5 kilo op te krijgen.

En ik probeer zo in te kopen dat ik zo min mogelijk, liefst niets, hoef weg te gooien.

Dus ik heb enorm staan aarzelen bij die enorme zak aardappelen.

Of de veel duurdere kleine zak.

Het scheelde te veel.

Maar uiteindelijk ben ik toch met 10 kilo thuis gekomen.

In de zomer zou ik het niet gedaan hebben.

Nu in de winter kan ik ze goed in mijn koude bijkeuken opslaan.

En de laatste tijd ben ik toch al weer wat meer van de stamppotten en zo.

Dus de pastagerechten blijven voorlopig maar even in de kast.

Mijn been is nog steeds flink beurs, dat fietst niet echt lekker.

Gelukkig zit de supermarkt om de hoek en fiets ik alleen maar omdat dan alles in mijn grote fietstassen kan.

Mijn neus is nog gevoelig, maar verder valt het alleszins mee.

En Lolo was alweer aan het spelen vandaag, die gekke ouwe meid.

Inhalen in versnelling

Als we 2021 in gaan, is er steeds minder te melden.

Van 1 naar 2 naar 3 maanden op één blad.

Wat is het leven saai geworden.

 

Inmiddels ben ik al weer dik een half jaar single.

Er blijft een leeg gat in mijn hart.

Dat ik weet dat ik de juiste beslissing heb genomen veranderd daar niets aan.

Dus worstel ik manmoedig de dagen door.

Op een sombere herfstige dag als vandaag is het nog moeilijker om het getekende goed gefotografeerd te krijgen. 

Met een beetje kunst en vliegwerk kan het er nu een beetje mee door.

Inhalen

 

Als ik dan toch bezig ben, dan ga ik nog maar weer 2 maandjes  verder.

Wat moet je anders op zo'n sombere natte herfstdag.

Wat deden we vorig jaar?

Wandelen, wandelen, wandelen.

Wandelen, wandelen, wandelen.

Afscheid nemen van Piepje.

En het mondkapje werd verplicht.

Ik zoek nog steeds naar een manier om m'n krabbels duidelijker gefotografeerd te krijgen.

Dus nu maar eens geprobeerd met een groene ondergrond.

De witte tafel reflecteert wel heel erg.

Vergat ik het toch weer

 Dus vandaag maar weer eens twee maanden ingehaald.

Het werd steeds saaier.

In augustus mochten we gelukkig wel naar het Veenmuseum.

En even mochten we Duitsland weer in om een enorme schnitzel te eten.

In september was wandelen het enige wat we nog mochten.

Dus zochten we plekjes in de buurt op google earth, die we nog niet kenden.

Piepelotje ging de laatste fase van haar leven in.

Nog eventjes blij door de pretnoral.

Krabbelen

 

Van de week nam ik bij de kringloop maar weer eens een zak met potloden mee.

(Op de foto zie je de oogst van deze en de vorige keer.)

Je kunt met zo'n aankoop geen buil vallen, want het kost bijna niks.

Vorige keer had ik een beetje pech want er zaten deels potloden met erg weinig pigment of gebroken kernen bij.

Bij die laatsten blijf je slijpen.

Maar voor die paar dubbeltjes bleef er nog genoeg bruikbaars over.

Deze keer ook potloden van bekende merken zoals Bruynzeel, Castel Faber en Caran D'ache.

En ja dan merk je toch wel verschil.

Maar voor mijn krabbeltjes hoef ik echt geen hele dure potloden.

Goed moment om m'n tekendagboek er weer eens bij te pakken.

Want ik loop nog steeds achter.

Dit keer een update van juni en juli 2020.

Toen we niet naar Duitsland mochten, wel weer even buiten uit eten mochten en met 20m afstand een museum in. (ja heus)

Toen mondkapjes nog als nutteloos gezien werden en de supermarkten en straten volgeplakt waren met lijnen, pijlen en waarschuwingen en verkeersregelaars je bijna hysterisch de les lazen als je te dicht langs de middellijn op straat liep.

Als ik het zo schrijf lijkt het volkomen surrealistisch.

Tekenen

 Was ik het toch even vergeten.

Dus vandaag de draad maar weer eens opgepakt.

Half jaar in vogelvlucht

 

Augustus 2019 heel wat indrukken opgedaan.

Daarna werd het wat rustiger.

2020 zal nog beknopter zijn, want we mochten bijna niets he.

Mijn tablet heeft wat moeite met al dat wit.

Met een daglichtlamp krijg ik het ietsje beter.

Mijn potloden komen van de kringloop.

Sommige bevatten wat weinig pigment.

Maar het belangrijkste is dat ik bezig ben.

Dagboektekeningen

De eerste vier maanden van 2019 in een notendop.

 

Tekendagboek

 

In mijn vorige leven hield ik een tijdje een tekendagboek bij.
Na mijn verhuizing kwam het er al gauw niet meer van.

Toch wil ik proberen de goede herinneringen van de afgelopen drie jaar samen te vatten in beeld.

Ook als dat nu soms verdriet op roept.

Het is belangrijk om het goede dat er was niet te vergeten.

Oude plaatjes

 Een paar weken geleden kreeg ik bericht dat een Photobucketfile van mij gehacked zou zijn.

Toen ik ging kijken bleek het om een hele oude file te gaan, die ik al jaren niet meer gebruik en eigenlijk een beetje vergeten was.

Ik besloot de file op te zeggen maar downloadde wel nog even wat plaatjes van 10-25 jaar geleden.

Meest gemaakt met webcam, zo'n philips eitje met 2 pixel of zo.

Dus niet altijd even scherp.

Ik vind het wel leuk om er iets van te laten zien.

Dit is een pagina uit het boek dat ik moest maken voor mijn examen creatieve handvaardigheid.

Ik moest toen 5 positieve en 5 negatieve
eigenschappen die ik volgens mijn sterrenbeeld had verbeelden.

Dit borduurwerk verbeeldt geduld.

Ik heb ooit aquarelles gehad, maar had erg veel moeite met de waterigheid er van.

Liever werkte ik met hard krijt, zoals deze tekening van een stervende eend.

En later had ik een intuïtieve periode met acrylverf.

Liefst met lekker dikke verf.

Dit schilderij maakte ik tijdens een schildervakantie, naar aanleiding van het overlijden van mijn vader, een paar jaar daarvoor.

Het verbeeld het verlangen naar iets dat er nooit geweest is en nooit meer zal komen.

Ik weet niet meer wat de aanleiding voor dit varkentje was, maar ik vind hem best wel geslaagd.

Hij ligt nog ergens in de kast.

Helaas zijn zijn oren wel slap geworden.

Twee dagen voor mijn eindexamen haalde ik mijn fotos op.

Dat was nog in het analoge tijdperk.

En ergens was er iets fout gegaan.

Opnieuw bestellen kon niet meer op zo korte termijn, dus in straal paniek plakte ik de mislukte fotos in mijn verslagboek.

Laten de examinatoren ze nou toch geweldig artistiek vinden.

We moesten iets verbeelden in glas.

Ik heb nix met glas maar manmoedig sloeg ik olijfolieflessen stuk.

Omringde ze met prikkeldraad.

Ik liet me inspireren door de oorlog in Sarajevo en noemde dit examenstuk: "Ontsnapt uit een glazen huisje".

Deze kussentjes ontwierp ik bijpassend bij een vloerkleed.

Ik maakte er ook nog een keyboardhoes bij.

Ik heb hierboven vanalles uit verschillende periodes en cursussen door elkaar gezet, maar dat is niet echt belangrijk.

Over lijntjes en randjes en verandering van smaak

Na een uurtje takken in stukjes knippen zodat ze in de kliko passen en een beginnetje gemaakt te hebben met onkruid wieden, gebood mijn lijf me te gaan zitten.

En goed moment om het eea in te halen.

Zo had ik al een tijdje geen dagboektekeningen meer gemaakt.

Dus ging ik op papier nog even terug naar Vlissingen.

Naar de Efteling.

En, in zwart wit, naar Ommen.

Lolo hield me gezelschap terwijl ik de randjes van deze week op de stof zette.

De post bracht een (bijna) nieuwe aanwinst voor mijn garderobe.
Vorige week verkocht ik aan een buurvrouw een zak vol garens die al jaren in de kast op een bestemming lagen te wachten.
Buurvrouw blij en ik weer een stapje verder in het vervullen van mijn kledingwensen.
Het is mijn tweede "moonshine".
Ik had nooit gedacht dat ik nog eens en merkjesmens zou worden. 😎

Van de hak op de tak

 Ik liet me deze week verleiden tot een paar aankopen.
De groene tuniek staat me geweldig en ik ga hem zeker nog eens na knippen.
Bij de tweede heb ik nog niet helemaal een goed gevoel.
De kleur hemelt me niet op, maar wellicht wordt dat beter als ik weer wat bruiner ben.
En anders ga ik hem in een verfbadje stoppen.

Bij de kringloop nam ik vorige week een paar grote gebloemde stoffen dozen mee.
Ik ben voorzichtig begonnen met het uitzoeken van mijn lappen kast.
En berg de grote lappen die mogen blijven nu in deze dozen.
Maar wat is het moeilijk om afscheid te nemen, want ik zie met mijn creatieve geest overal wat in.
Toch begint het stapeltje dat weg mag ook te groeien.

Deze lap badstof vond ik er ook nog tussen.
Ik heb er een zoompje om genaaid en nu heb ik er weer een fijn badlaken bij.
Ik droog mijn grote lijf thuis nog steeds af met de handoeken die ik 30-35 jaar geleden bij de Zeeman kocht.
Dat was nog eens kwaliteit.
Maar ze beginnen nu toch de één na de ander op te geven.
Het formaat is ook niet meer van deze tijd.
Maar ik blijf ze gebruiken tot ze uit elkaar vallen en nog een rondje verder kunnen als poetsdoek of verflap.

Mijn Laurel Burch verzameling is inmiddels wel compleet en er begint zich heel langzaam een beeld te vormen van hoe het worden moet.
Maar met de 7 stroken Kaffe Fassett (rechts) die ik al een paar jaar heb liggen kon ik niet zo veel.
Dus toen ik op Facebook 11 stroken (links) aangeboden zag, kon ik het niet laten ze er bij te kopen.
Ik heb een dure smaak.
Volgens mij is Kaffe nog duurder dan Laurel.
Dus kom ik misschien nooit verder dan een gestreept kussensloop.

En natuurlijk kregen we er gisteren ook weer twee randjes bij.
De onderste heb ik weer veranderd om het passend te krijgen.

En dan het spirit of life drama.
Ik heb de grote driehoeken weer uitgehaald en in plaats daarvan strepen gehaakt.
En de twee delen in het midden aan elkaar gehaakt.
Nu heeft de lap een formaat dat te klein is om op de bank onder te kruipen.
En ik moet dus gaan bedenken hoe het verder moet.
Nog twee stroken grannies aan beide kanten en dan weer een brede gestreepte rand rondom?
Ik kom er even niet uit.

Door de griep ben ik de afgelopen maanden nauwelijks de deur uit geweest.
Dus was er ook even geen tekeninspiratie.

Maar Avifauna moest natuurlijk wel nog even vereeuwigd worden.

Net als het Mastbos.

Vanalleswatjetoe

De randjes van deze week waren weer iets ingewikkelder.

Het bovenste randje moest ik in het midden weer aanpassen om symetrie te krijgen.

Ik heb een bloemetje weggelaten en het steeltje wat korter gemaakt.

Bij het onderste randje heb ik de uiteinden wat aangepast om een mooie afronding te krijgen.

Met een breivork een koordje breien is supersimpel.

Ik heb een vermoeden dat dit erg verslavend is.

Het is net als punniken en kumihimo super Zen.

Het zeepje dat maar niet wilde vilten heb ik bewerkt met een viltnaald.

Dat was wel even lastig, want ik wilde natuurlijk niet dwars door de zeep steken.

Maar toen ik eenmaal de slag te pakken had, lukte het toch nog om er iets moois van te maken. 

De col, die ik vorige week voor 50 cent bij de kringloop kocht, heb ik losgemaakt en dubbel dicht genaaid.

Op zolder vond ik nog een binnenkussentje van onbekende herkomst, dat precies de goede maat heeft.

En natuurlijk moest er ook nodig weer eens wat in het dagboek getekend worden.

Het portret wilde niet erg lukken, maar dat mag hem de pret niet drukken.

Ongewoon gewoon Oudejaarsavond

Ik was 21 toen ik het ouderlijk huis verliet.
Daarmee hielden ook de familie oudejaarsavonden met erwtensoep, oliebollen, Wim Kan en de alleen dan van zolder gehaalde sjoelbak op.
Ik heb dat gemist, heel erg gemist.
Oudejaarsavond werd een verdrietige avond, met een niet te vullen gat in mijn hart.

Maar dit jaar ging het anders.
En had ik gewoon zo'n knusse ongecompliceerde gezellig avond met vrienden.

Er was een verrukkelijke groententaart, waarvan ik straks nog en keertje ga smullen, omdat ik het overgebleven stuk mee naar huis kreeg.

Er waren oliebollen, toastjes met salade en sapjes.

Er was een jongetje dat voor het eerst de hele avond op mocht blijven.

Er waren twee reusachtige uitbundige knuffelbouviers en een jong katertje dat pas tot een aai te verleiden was toen er wat lekkers aan te pas kwam.

We loste het knap ingewikkelde escaperoomspel binnen de tijd op.

Keken naar cabaret en vuurwerk.

En ik werd ver na middernacht weer keurig thuis afgezet.
Waar mijn twee kanjers ongeduldig op eten stonden te wachten.
Ik ben gezegend met twee stoere meiden die vuurwerk heel interessant vinden en die ik dus probleemloos een avondje alleen kon laten.