Een klein blokje en over verdwenen bloggers

Ik ben nog steeds extreem moe.
Vanmorgen liep ik even naar de andere kant van de straat om wat bij iemand in de bus te doen.
Zonder stok of rollator, want het was maar een klein stukje.
Ik loop nog steeds niet "vanzelf", maar met bewuste stappen lukte het best goed.

Al vreet het energie.
Dus knoopte ik er nog een stukje aan vast om de geluidswal heen.
Daar staat halfverwege een bankje, dus kon ik even bij tanken.

Geleende foto

Ik doe de laatste week niet veel.

Gisteren twee planten verpot en de rest water gegeven.

Toen was de koek alweer op.

Wel hang ik te veel online.

Zie regelmatig  aan de rechterkant van dit blog hele oude blogberichten tevoorschijn komen.

Dan kijk ik weleens terug naar wie er reageerde en klik door naar hun blog.

Het valt me op hoeveel bloggers zomaar gestopt zijn.

Geen mededeling, geen aanwijzing, geen idee waarom.

De ene dag nog een leuk verhaal en daarna stilte.

Zijn ze ziek geworden, overleden?

Ook vaak geen enkele reactie met de vraag: " hoe is het met je?".

Ze zijn weg en worden blijkbaar niet gemist.

Vaak zijn het mensen die hier toevallig een keer langsgekomen zijn bij een bepaald onderwerp, maar soms is daar de herkenning: "oh ja, jij kwam hier vroeger wel vaker, waar ben je gebleven". 

Ps ik heb mezelf verwend met een mooi Laurel Burch paneel waar heel veel op te zien is.

Blokje om

Na een paar dagen loveseathangen wilde ik toch wel weer eens een frisse neus halen, maar dat viel hard tegen.
Na een paar honderd meter was ik al finaal op.

Dus zeeg ik neer op het eerste het beste bankje dat ik tegen kwam.

Dat een kies trekken zoveel te weeg brengt zeg.

Alsof ik in één klap een paar jaar terug geslingerd ben in kunnen.

Nu weet ik wel dat het tijdelijk is en dat het vele sporten dat ik normaal doe zal helpen om sneller te herstellen.

Maar het valt toch wel even flink tegen.

Een poosje lekker gezeten, met een appeltje en m'n zoom loom.

Weer twee lapjes voor m'n sjaal geweven.

En na uitgerust zijn de terugweg weer aanvaard.

Schwartswälder Blechdose

 

Twee levens geleden kocht ik op een rommelmarkt een oud handgesneden slacouvert, omdat ik de poppetjes erop zo leuk vond.

Ik weet niet wat ik er toen mee van plan was, maar ik zaagde de poppetjes eraf en gooide de rest weg.
Achteraf misschien wel zonde.

De poppetjes verdwenen in een doos en kwamen, 20 jaar later of zo, weer tevoorschijn toen ik voor mijn blikjes op zoek was naar materiaal.

Ze waren te groot voor de blikjes die ik vul, maar laatst vond ik bij de kringloop een groter blik.

Dus zocht ik dit weekend vanalles bij elkaar om een nostalgisch Zuid Duits sfeertje  te creëren.

Het kabinet zat laatst bij wat plaatjes die ik op Marktplaats kocht.

Volgen AI typisch Zuid Duits, al heb ik daar m'n  twijfels over, want hij leidde het af aan de koekoeksklok.

Maar goed hij past opperbest in het sfeertje, vind je niet?

De schilderijtjes zijn eigenlijk kerstsplitpennen, waar ik de pennen afgebroken heb.

Poes pastte er niet meer in, maar blijft in de buurt, net als hondje.

Dit blikje is zeker drie keer zo groot als dat ik normaal maak, maar dat was voor een keertje ook wel eens leuk om te doen.

Facebookgroep tafereeltjes in blikjes en doosjes:

https://www.facebook.com/share/g/1DsrXG4zvv/

Bijkomen van de kaakchirurg en even wat uitproberen met markers

 

Donderdag stapte ik met knikkende knieën en trillende handen in de auto van de chauffeur van Automaatje.

Ik heb in mijn leven toch heel wat achter de kiezen wat mijn gebit betreft, maar na de mega pijnlijke ervaring in mei, zag ik hier zo onvoorstelbaar enorm tegenop.

De chauffeur was zo lief om met me mee naar binnen te gaan omdat ik nog nooit in dit ziekenhuis geweest was.

En dat was maar goed ook, want ik zou compleet verdwaald zijn.

Ik had ze van te voren al in de app uitgelegd wat er de afgelopen tien maanden aan vooraf was gegaan en hoe ik me daardoor voelde.

Ze waren enorm vriendelijk en tot mijn verbazing ging de kies, ondanks kromme wortels er in één keer uit.

Ik kreeg een lading pijnstillers, maagbescherming en spoeling mee naar huis.

En ik had al ijsblokjes in de vriezer.

De verwachting was dat ik de eerste dagen last van zwelling en veel pijn zou hebben.

Maar wonderbaarlijk genoeg was dat niet het geval.

Ik heb alleen wat paracetamol voor m'n koppijn gebruikt.

En moet nog een week 3x per dag spoelen met het meest smerige spul dat ik ooit heb geproefd.

De omgeving van het gat is nu wel wat gevoelig, logisch want die twee kiezen zijn hun steun kwijt.

En ik ben nog vermoeider dan ervoor.

Maar tot nu toe valt het dus alleszins mee.

Ik hoop zo dat ik nu een tijdje nix nieuws erbij krijg, zodat ik geestelijk en lichamelijk bij kan tanken, want ik ben nu al bijna 10 maanden met narigheid in m'n hoofd bezig.

Weinig puf, dus een mooi moment om gewoon even iets uit te proberen.

Deze plastic bloemen liggen al jaren in de kast.

Ooit zaten ze in een doos met materiaal dat ik op Marktplaats kocht toen ik ATC maakte..

Maar ik had geen idee wat de bedoeling was.

Nu bedacht ik dat het vast wel met de permanent markers zou kunnen.

Van beide heb ik twee lagen opgebracht.

Links het resultaat met de Sharpie inkt markers, rechts met de acrylverf markers.

Op een witte ondergrond doen ze het beide goed.

Maar de inkt valt op een zwarte achtergrond compleet weg.

Terwijl de acrylverf door het zwart juist veel mooier wordt.

Ik heb dus geen idee hoe dit materiaal genoemd wordt.

Zou er weleens wat meer mee uit willen proberen.

Maar ja hoe vind je meer?

Er staan wel een hoop kreten op het kaartje, maar daar werd ik ook niet wijzer van.

Weer eens naar de Brummel

Vorige week werd ik gebeld door de Uitbus, of ik nog mee wilde, lunchen bij De Brummel.
Er was iemand afgevallen.

Ik was vergeten dat ik me daarvoor aangemeld had.
Natuurlijk zei ik  ja.

We hebben er vorig jaar zo leuk gezeten en lekker gegeten.

Het was toen nog warmer dan vandaag.

Maar het was onder de walnootboom goed uit te houden.

We werden weer allerhartelijkst verwelkomt.

Ook vandaag stond de tafel al gezellig gedekt voor ons klaar.

Het waaide best stevig, maar het was heerlijk.

We begonnen met een kommetje groentesoep.

Daarna kwamen grote schalen met verschillende salades op tafel.

Alles kwam uit eigen tuin.

We konden kiezen uit twee soorten thee, melk, biokefir en vers sinasappelsap.

En natuurlijk was er ook weer het plankje met stokbrood in de bloempot en lekker smeerseltjes voor op het brood.

Na twee uur in alle rust genieten van het eten en de omgeving en het gezelschap werd het alweer tijd om te vertrekken.

Via een prachtige route ging het weer op huis aan.

Onderweg nog even een korte stop voor een softijsje bij Ekkelenkamp.

Ik had geen trek.

Denk door de stress voor mijn bezoek aan de kaakchirurg morgen.

En toen was de dag alweer voorbij.

Dit was al weer mijn 75de Uitbus uitje.

************

Voor wie minder bekend is met bloggen:

Als je op de andersgekleurde woorden klikt dan kom je op de betreffende pagina of website.

Restjes zeep gebruiken

 

Ik bewaar altijd alle restjes zeep in een bakje en daar maakte ik dan vroeger een nieuw stuk zeep van.
Daar schreef ik heel lang geleden al eens een blogje over.
Maar al jaren wilde de zeep niet meer plakken, dus  liet ik de restjes in het bakje en wreef daar met een natte  washand over.

Affijn ik was dus laatst op vakantie.
Scherts mijn verbazing toen ik bij terugkomst de zeeprestjes mooi aan elkaar geklonken terug vond.
Er was blijkbaar na het douchen wat water in het bakje blijven staan en door zo lang te weken had ik nu dus toch weer een stevig stuk zeep.

Zo leer je weer eens wat bij.

Volgende keer dus een weekje in water laten staan.

Ze zeggen dat je het zien kunt, als iemand nooit aangeraakt wordt

 Laatst kreeg ik tijdens het sporten even een schouderwrijfje van een jonge fysiotherapeut.

Ik realiseerde me dat m'n vorige aanraking alweer een maand of acht geleden was: m'n huisarts, die in m'n wreef kneep om te zien of ik last van vocht had.

Oh nee, ik vergat nog de dame bij de prikpoli.

Dat was geloof ik in maart.

Anne was enorm aanrakerig, daar moest ik erg aan wennen in het begin.

Maar eenmaal gewend was het een warm bad, na alle kilte in m'n leven.

In Brabant kwam de enige aanraking van een hulpverlener, die niet meer mocht doen dan een professioneel polsklopje.

Ik was daar zo eenzaam, dat ik dat polsklopje gewoon niet verdragen kon en op een gegeven moment gezegd heb: "doe dat maar niet. Het maakt het gemis nog schrijnender".

Als klein kind kon ik aanraking slecht verdragen.

Ik vond knuffels doodeng en kon extreem schrikken als ik onverwacht aangeraakt werd.

In mijn beleving deed het pijn.

Dat werd niet begrepen.

Dus bleven de knuffels voorgoed weg.

Nu weet ik dat het door m'n hoogsensitiviteit kwam.

Het verlangen was er echter wel.

Ik keek toe hoe mijn zusje, die een echte knuffelkont was toen ze klein was, geknuffeld werd, terwijl ik zelf niet meer aangeraakt werd.

Mijn moeder was niet knuffelig, mijn vader was extreem consequent.

Wilde je iets een paar keer niet, dan kreeg je het ook nooit meer.

Inmiddels ben ik dus allang niet meer wars van aanraking, maar het is er niet.

Daar wordt je ziek van.

https://www.thema.nl/blog/raak-me-aan/

https://www.proud2bme.nl/ik-wil-aangeraakt-worden/

https://mens-en-gezondheid.infonu.nl/lifestyle/111649-huidhonger-de-behoefte-aan-aanraking.html

https://herseninstituut.nl/nieuws/aanraking-blijkt-goed-voor-geestelijke-en-lichamelijke-gezondheid/

Steampunk blikje

Al vanaf dat ik een steampunk book nook maakte liep ik al met plannen rond voor steampunk blikjes, maar het kostte nogal wat moeite om materiaal te vinden.

Dat vind je zelden bij de kringloop.

Dus sprokkelde ik in de loop van het jaar eea op Marktplaats bij elkaar.

Met de huidige verzendkosten is dat eigenlijk niet leuk meer.

In de collage heb ik de fotos wat opgelicht zodat je de details hopelijk wat beter kunt zien. 

De mensfiguren zijn stickers.

Ik heb er heel wat laagjes foamtape onder gestapeld om meer diepte te krijgen.

Op de achtergrond tandwielen op bruin gebobbeld papier.

Op de voorgrond een bronscollage met langs de rand bouillondraad.

En de buitenkant is beplakt met bruin papier met sterretjes.

Op de vloer geelkoperkleurige korreltjes.

Geen idee wat of waarvoor het is.

Heb een keer een pot vol bij een kringloop meegenomen voor 30 cent.

Geen idee of ik voldoe aan echte steampunk, maar ik vind hem wel geslaagd.

Zie ook de facebookgroep tafereeltjes in blikjes en doosjes

Roses are .........

 Ooit als armetierig struikje uit de afprijzingen hoek bij de Aldi mergenomen.

Nooit meer dan drie rozen gehad.

Dit jaar een onvoorstelbare  roze uitbarsting.

Op de foto zie je maar een deel.

Ik zit niet lekker in m'n vel.

Doodmoe, erg veel last van hevige tinitus, nieuwe blessures en inmiddels ook een stevige dip.

Met de Uitbus naar de Sail in Harlingen

 Vorige week zou ik met de Uitbus naar Garderen, zandsculpuren kijken.

Maar vanwege de extreme hitte werd dit logischerwijs afgelast.

Toen er nog een plaatsje vrij was voor gisteren voor de trip naar de Sail in Harlingen heb ik me daarvoor aangemeld.

Het was al zeventien jaar geleden dat ik er was.

Toen ging ik een dagje op en neer met de trein vanuit Brabant.

Mooie treinrit van 2x 5,5 uur, zigzag door Nederland.

Nadat iedereen uit diverse plaatsen in de regio opgehaald was, gingen we eerst wat drinken bij de Lichtmis.

Ik had het nieuwe pand nog niet gezien.

Erg mooi, maar voor mensen met hoogtevrees was de entree nogal eng.

Onder een grote glasplaat lag een fraai motorblok van een vrachtwagen te pronken.

Daar moest je dus overheen.😲

Ik was niet de enige die er moeite mee had.

En toen ik later weer naar buiten liep vertelde een stoere biker, die me tegemoet kwam, heel begripvol dat zijn vriendin er ook zo'n last van had.

Ik vertelde hem van mijn angst op station Breda waar alles glas is en hij snapte precies wat ik bedoelde.

Daarna reden we door naar Harlingen, waar we mochten parkeren op een gereserveerde parkeerplaats heel dicht bij de haven.

We liepen richting het einde want daar zou een uitzichtpunt voor oa mensen in Rolstoel zijn.

Maar daar kon je de schepen niet zien binnenkomen.

Op ons eerste plekje was het erg druk.

Daar kon je de laatste schepen nog zien aankomen varen.

Daarna vonden we een plekje aan de andere kant.

Hier zaten en stonden  we eerste rang en konden zo goed zien hoe de schepen naar hun plek geloodst werden.

De rest van de groep ging verder rond kijken, maar mijn lijf wilde niet vrijdag, dus bleef ik met de oudste deelneemster lekker op onze rollators zitten kijken.

Het laatste schip meerde recht voor onze neus.

Voor de veiligheid moesten we er toen weg.

Als er een tros zou losschieten zouden we dat niet overleven.

Dus gingen we rustig over de kade richting de marktkraampjes.

En aan het eind van de middag troffen we de rest weer bij de bus.

Onderweg stopten we nog even bij HarTeluk in Zurich, waar we door een jarige deelneemster werden getrakteerd.

We boften vrijdag met het weer, niet te warm, niet te koud.

Ik vond dit leuker dan Sail Amsterdam.

"Knusser " noemde een van de marktkooplui het.

Helaas moet ik wel toegeven dat dit nog te zwaar voor me was.

Met de nadruk op "nog", want hoewel men bij mijn huisartspraktijk bij elk contact zegt dat ik goed moet begrijpen dat na m'n zestigste de aftakeling begonnen is, blijf ik een koppige stier en wil eruit halen wat ik er nog uithalen kan.

*****

Voor wie minder bekend is met bloggen:

Als je op de andersgekleurde woorden klikt dan kom je op de betreffende pagina of website.

Blokje Ommen

Toen ik hier vandaag precies 8 jaar geleden kwam wonen had ik 7 zware houten tuinstoelen bij me.

Inmiddels zijn er al 3 gesneuveld en de rest is na jaren zomer en winter buiten staan ook niet al te fraai meer.

Ik zoek mede vanwege de verhuisplannen nog niet erg hard naar wat anders, maar nu kwam ik een mooie XL campingstoel op Marktplaats tegen voor een leuke prijs.
Hij moest opgehaald worden in het buitengebied.
Dus stippelde ik een mooie heen en terugroute uit en stapte na het avondeten op de fiets.

De heenweg was de eerste kilometers vertrouwd gebied en daarna sloeg ik af naar nieuwe wegen.

Door het bos, over een viaduct en vervolgens prachtig weids landschap, dat ik vergeten ben te fotograferen.

Bij een boerderij werd ik opgewacht en na de stoel getest en goed bevonden te hebben bonden we hem samen achterop m'n trike.

Bovenop m'n mandje en de rollatorsteun.

Ik had van die elastieken met haken meegenomen en dat ging perfect.

De terugweg ging ik via een andere route.

Die best wel spannend was.

Ik moest op de smalle landwegen een paar keer uitwijken voor landbouwwerktuigen.

Die zijn echt enorm en dan voel je je laag bij de grond heel nietig.

Vlakbij huis kwam er een auto rechts uit een zijstraat met veel te veel vaart op me af.

Ik had voorrang op het fietspad, maar moest me vol op de rem gooien.

Hij gelukkig ook, want mijn fiets schoof nog even door en stopte recht voor hem.

Mijn hart stond even stil zeg.

Toch weer ff snel ruim 14,5km op de teller.

Tijdens mijn verblijf op de Kleine Belties begon ik me te realiseren dat ik weer moet herontdekken wat ik kan.

Vroeger in Brabant haalde ik de gekste dingen op met de fiets, zo reed ik eens met een fluweelboom in m'n fietstas door het dorp.

En nu heb ik al zolang het gevoel geen ene moer meer te kunnen.

Vanavond vond ik mezelf best wel stoer.

En dat heb ik af en toe echt even nodig.

Groen en gezondheid

Ik heb sinds dinsdag met  dichte gordijnen, luxaflex,  zonnescherm en in de bijkeuken zelfs met een tafellaken voor de ramen gezeten en me nauwelijks buiten gewaagd.

Ik was dan ook stomverbaasd toen ik vandaag eindelijk mijn achtertuin in durfde.

Ondanks alle hitte is alles enorm gegroeid en groen.

Daar wordt ik gewoon weer een beetje blij van.

Met hulp van diverse mensen al dan niet betaald en waar ik kon ook af en toe wat zelf, zijn we een heel eind gekomen.

Ik heb nog nooit zoveel rozen gehad.

De laatste bosviooltjes midden op het terras.

Die mag niemand weghalen.

Het zijn er elk jaar minder.

Zo lijkt het heel wat he?

Lolos struik barst weer uit zijn voegen.

Ik aarzel nog.

Zal ik hem weer keurig kortwieken of zal ik de zithoek verplaatsen?

 

Helaas heeft de antibiotica niet geholpen, dus moet ik binnenkort naar de kaakchirurg om de kies te laten verwijderen.

Leuk zo'n tandarts die me naar huis stuurt met de mededeling dat ik dan veel pijn zal hebben.

 

De afgelopen dagen heb ik het knap moeilijk gehad.

Ik weet dat er mensen zijn die vinden dat je daar op internet niet over moet praten.
Maar ik vind dat de psyche ook bespreekbaar mag zijn.
Juist door te doen alsof alles altijd popiejopie is, zet je mensen in de kou.
En ik weet echt wel dat ik niet de enige ben.

Wil je het niet lezen, dan lees je maar gewoon niet verder.

Lang geleden heb ik vele jaren noodgedwongen heel geïsoleerd geleefd. 

Ik kon de deur moeilijk uit door ernstige vermoeidheid en zag bijna geen mensen meer.

Als ik tegenwoordig een paar dagen geen mensen zie dan komt dat gevoel van isolatie uit die tijd naar boven knallen.

Zeker als ik ,doordat ik alles dicht moet houden, elk zicht op de buitenwereld letterlijk mis.

Dat is denk ik iets dat ik nooit meer kwijt raak.
Ik heb dan ook de neiging om met alles wat ik doe te stoppen omdat "het toch geen nut heeft" en "ik er toch niet echt bij hoor".

En vind het dan ook heel moeilijk om de draad weer op te pakken en de deur weer uit te gaan, zodra het wel weer kan.

Het heeft nl ook iets heel veiligs.

 

Na die fantastisch gezellige vakantie was het natuurlijk ook wel een heel erg enorm verschil.

 

Realistisch gezien is mijn netwerk natuurlijk ook heel mager. 

Zeker in de binnenste ringen. 

(In de buitenste ringen zit het aardig vol.) Dat is een lot dat veel mensen ondergaan die afstand van hun familie en kerk nemen.

Vaak zit het gevoel er niet bij te horen dan al zo diep in je systeem geëtst dat je het er niet meer volledig uit krijgt.

Ik heb grote bewondering voor mensen wie dat wel lukt.

 

 

Nou dit is wel weer genoeg voor vandaag.

 

 

 

Op vakantie deel 15 slot

 Als je dit leest ben ik al heeeeeeeel erg lang weer thuis.

Kleine Belties, Vrijdag 12 juni 2026

Ik was al vroeg wakker, pakte de laatste dingen in.
Veegde de vloer.
Stofzuigen kan ik niet, maar als je een beetje met beleid met je huisje omspringt, dan is het met vegen ook weer netjes.
Ik veegde alles op de deurmat en die stofzuigde ik wel even.

En terwijl ik even op de bank zat kwam er een eekhoorntje meerdere keren lang rennen.
Te snel natuurlijk om een foto te nemen.

Het AutoMaatje met aanhanger kwam me om half tien ophalen.

Waar ik niet aan gedacht had, was te melden dat mijn fiets weer een stukkie langer was geworden.

En dat pastte niet.

Hij kende de eigenaar van het park van z'n koor en regelde snel een inbussleutel.

Na het uitchecken vroeg hij toen we al weg reden of ik de koelkast wel leeggehaald had.

Ik had hem een dag eerder geappt of hij me dat wilde helpen onthouden, want ik had nog eea over.

Oeps, nee dus.

Sleutels weer opgehaald bij de receptie.

Weer teruggereden.

En oooh wat een bof dat we dat deden, want de rollatorhouder stond nog tegen een boom.

Sleutels weer ingeleverd.

Ik kreeg ook nog een leuk vragenspel mee.

De bij de bingo gewonnen advocaat gaf ik aan de chauffeur mee voor z'n vrouw.

Even opgeteld:

Ik heb zes keer gezwommen, twee keer geaquafitnest, twee keer gegymd, twee keer gebingood, zes keer gezamelijk gegeten, zeven Creas gedaan, ben naar drie muzikale avonden geweest, en naar start en afscheidsavond, twee kringlopen bezocht, een kleine en een voor mij  hele grote fietstocht gemaakt en natuurlijk ook de heenweg gefietst, meerdere keren heen en weer gefietst naar de Spar en andere winkels, nog meer keer heen en weer gelopen naar  activiteiten.

En ondertussen ook nog om drie huizen waar ik op ingeschreven had in spanning gezeten.

Dan is het niet zo gek dat ik doodmoe thuis kwam.

En dan heb ik echt nog heel veel niet gedaan, omdat het gewoon te veel was of ik het niet kon.

Geen binnen en buiten spelletjes, geen speurtocht, geen sjoelwedstrijd, geen gezamelijke fietstochten en ochtendwandeling, niet met het bordevolle dagje uit mee, niet aan het eind van de avonden nog een borrel pakken.

En ook niet bij de EO opnames voor Nederland zingt geweest.

Maar dat hoefde ook niet.

Het was genoeg.

Ik heb enorme bewondering voor de mensen die dit allemaal verzonnen en geregeld hebben.

En iedereen die deze twee weken meegeholpen heeft om dit tot één groot feest te maken.

Wat was dit een geweldig fijne vakantie.

Ik zou zo weer naar de najaarseditie willen.

Het was mijn duurste vakantie ooit, dat wel.

Maar het kon er vanaf en ik heb genoten.

In het weekend erna merkte ik wel dat ik echt te veel hooi op m'n vork had genomen.

Ik was volkomen uitgeput en m'n lijf protesteerde.

Maar soms moet je dat er voorover hebben om het leven leuk te maken.

Ps zo dicht zat ik bij het centrum. 

(Blauwe stip rechts)

En als je dan weet dat ik 3 weken vooraf pas geboekt had, dan was dat wel enorm mazzel.

Kleine impressie van de week op Instagram

Op vakantie deel 14

Als je dit leest ben ik al heeeeeel erg lang weer thuis.

Kleine Belties, Donderdag 11 juni 2026

Deze morgen begon met aquafitness.

Ondanks alle beweging die ik deze vakantie gehad had kwam ik behoorlijk stijf mijn bed uit.

Daarna bij de crea weer een kaart gemaakt.

Maar wel een hele aparte.

Het waren weer pakketjes.

Wat een voorbereidingswerk heeft het echtpaar dat dit allemaal doet er aan gehad zeg.

Petje af.

Heb hem wel weer op mijn eigen manier ingekleurd en gecompositioneerd.

(Wat een woord)

's Middags was er de rollatorrace.

Heb niet meegedaan.

Te bang om te vallen.

De deelnemers waren allemaal nog goed ter been en gebruikten normaal geen rollator.

Het was wel grappig om te zien hoe ze al rennende een volle open fles water probeerden overeind te houden.

's Avonds hadden we een gezamelijke BBQ.

Met een bon kon je vier verschillende dingen halen en daarnaast net zo veel salade, groente en stokbrood als je wilde.

Te veel gegeten dus, maar het smaakte goed en het was weer heel gezellig.

En daarna was er natuurlijk een bonte avond, met gedichten, liedjes, sketches en accordeonmuziek.

Achteraf gezien had ik best wel wat willen zingen, maar wist niet zo goed wat ik verwachten kon.

Zoals jullie weten zet ik nooit mensen  zonder toestemming herkenbaar op mijn blog.

Maar ik wilde voor mezelf toch een impressie geven, dus dan maar onthoofd. 😆

Wordt vervolgd.