Minibiebperikelen

Regelmatig twijfel ik of ik nog wel door wil gaan met mijn minibiebje.
Vooral als onze boekendief weer eens langs is geweest om mijn kastje leeg te roven.
Maar telkens gebeurt er op het moment dat ik het dreig op te geven toch weer iets hoopgevends.
Vanavond stond opeens mijn kastje propvol en dat niet alleen.
Bij mijn voordeur stond een enorme tas vol boeken.
Echt vanalles wat.
Van boeken over de tweede wereldoorlog tot lesbische literatuur.
Van de bekende "het Beste" boeken tot Obama.
Boeken over aquariumvissen, Roald Dahl en een ernstig versleten Max Havelaar
Daar wordt een mens weer even blij van.
Niet alles doet het in mijn biebje, maar daar kan ik de plaatselijke fanfare weer mee verblijden.
Zeker de boeken over de oorlog zijn op hun boekenmarkt zo verkocht.
We zijn immers een militair dorp.
Obama komt op mijn eigen stapeltje nog te lezen boeken.
Net als Karen Blixen.
De film out of Africa heb ik lang geleden heel wat keren ademloos gekeken .

Een jaar minibieb

Vandaag is het een jaar geleden dat we mijn minibiebje ophingen.
In het afgelopen jaar zijn honderden boeken meegenomen en slechts enkele tientallen gebracht.
De boekenleggers die ik maakte als cadeautje voor de gebruikers verdwenen in stilte.
Een dankjewel of een berichtje in m'n logboek kan er niet af.
Eén keer vond ik een lief kaartje met een hartje.
Twee keer kwamen kinderen boeken lenen.
Drie keer belde iemand aan om te vragen naar boeken.
En precier één keer trof ik een gebruikster aan.

Op een gegeven moment heb ik besloten er geen energie meer in te steken.
Ik check af en toe het kastje om te kijken of alles in orde is.
Met de boeken die ik nog heb staan vul ik nog wel het biebje bij.
Maar als die op zijn is het op.
Dan is het verder aan de gebruikers.
Als er niets (terug) gebracht wordt blijft het kastje leeg.

Boekenkinderen

De bel gaat en er staan 4 kinderen voor de deur.
De grootste zegt:"We hebben boeken meegenomen. Is dat goed?"
Ik zeg:"Ja hoor, daar zijn ze voor".
"Mogen we ze dan houden?"
"Nou nee, het is een beetje anders".
Ik loop naar mijn minibiebje en wijs op het bordje met de spelregels.

Ze lijken het niet echt te begrijpen, dus ik leg uit:
"Leen een boek betekent dat je het mag meenemen om te lezen en dat je het weer terug brengt als je het uit hebt.
 Ruil een boek betekent dat je het boek mag houden als je een ander boek, van jezelf, in het kastje zet.
 En als je een boek over hebt, dan mag je het ook geven".

"Maar het duurt misschien wel 3 maanden voor ik het uit heb. Is dat erg?"
"Nee, dat is niet erg, maar als je niets terug brengt dan is het kastje straks leeg en kunnen anderen niet meer lezen".
Nou dat begrijpen ze wel, ja.

Als ik het kastje open doe zie ik een chaos.
Boeken staan achterstevoren en ondersteboven.
Alles staat door elkaar.
"Ik heb het voor u opgeruimd", zegt het grootste meisje glunderend.
En ze vertrekken met drie boekjes van Saskia en Jeroen in hun tas.

Cijfers en letters

Ik snuffelde vorige week een beetje rond op de site van Vistaprint en kwam een toepasselijk plaatje tegen voor mijn biebje.

Op proef maakte ik een bordje aan, maar ik vond het nogal duur.

En zoals dat meestal gaat, krijg je dan binnen de kortste keren een aanbieding en vervolgens nog een volgende nog goedkopere aanbieding.

En toen was de prijs opeens wel leuk.

Vanmorgen liep ik even bij de school om de hoek aan.

Er is een nieuwe school gebouwd en het oude gebouw wordt binnenkort afgebroken.

Vandaag was er open huis, je kon de nieuwbouw bekijken en afscheid nemen van het oude gebouw waar vele generaties dorpelingen in de banken hebben gezeten.

Ook werden er overbodige spulletjes verkocht.

En natuurlijk zag ik wel wat in deze oude viltbordletters.

Leuk om te gebruiken als mallen op de gelliplate.

Het zijn er veeeeeeeeel te veel natuurlijk.

Maar dat mag de pet niet drukken.

Minbieb update

Mijn minibieb hangt nu bijna 2 maanden en er word boven verwachting gebruik van gemaakt.
Ik was heel benieuwd, want ik woon in een stil doodlopend straatje waar alleen wandelaars en fietsers doorheen komen.
Maar de laatste weken zie ik regelmatig veranderingen.
De ene keer zijn er boeken weg, de volgende keer geruild, soms moet ik er zelf boeken bij zetten en dan weer is er zoveel bijgezet, dat ik een stapeltje mee naar binnen moet nemen.
Alleen de kinderboeken worden nog niet geleend (wel gebracht).

Vanavond vond ik bij thuiskomst het kastje weer propvol.
Er waren splinternieuwe boeken bij gezet.

Ik heb er steeds meer lol in.
Ik heb alleen nog nooit iemand kunnen betrappen bij mijn minibieb.
Mijn overbuurjongtje wel, die kwam me van de week vertellen dat ie een ouwe meneer met een heeeeeeeeeeele stapel boeken had zien lopen.

Eigenlijk vind ik mijn kastje te klein.
Misschien moet ik aan uitbreiding gaan denken?

En toen waren er vier

Minibieb

Het heeft even wat voeten in de aarde gehad, maar eindelijk hangt dan toch mijn minibieb.

 Er zitten nu alleen boeken voor volwassenen in, maar volgende week krijg ik ook kinderboeken.

 De tekst staat nu nog even improvisorisch op papier, maar komt uiteindelijk in mooie letters op de balkjes te staan.

Staat mooi zo he?

Minibieb

In het kader van burendag sloot ik mij twee weken geleden aan bij een groepje noeste arbeiders aan de andere kant van het dorp.
We hebben een middag gewijd aan het bouwen van boekenkastjes.
Op diverse plaatsen in het dorp komen van deze kastjes te hangen, waar buurtgenoten gratis boeken kunnen lenen en ruilen.
Ook bij mij komt binnenkort zo'n kastje te hangen.

Ik vind het een leuk initiatief en hoop dat het een succes wordt.

zie voor meer informatie: http://minibieb.nl/