Terwijl mijn brein borrelt van de textielideeën gaat het bouwen gewoon nog even door.
Want op zoveel ideeën loop ik zoals altijd finaal vast.
Toen ik hem uitpakte dacht ik dat het een makkie zou worden.
Er leek zo weinig in te zitten.
Maar daar verkeek ik me op.
Veel onderdeeltjes, maar piep en piep klein.
Soms vraag ik me af waarom ik het niet laten kan, al dat gepriegel, vierkante oogjes, overal lijm, maar het resultaat is elke keer zo leuk.
En in kleine stapjes, blijft het nog steeds leuk.
In het landschapje komt ook een bierwagen langs.
Butterbeer, het zegt me niets, maar het blijkt uit de Harry Potter boeken te komen.
Daar zal deze sneeuwuil dan ook wel vandaan komen.
Het rotsblok is gemaakt van een verfrommeld stukje papier, dat om een piepklein stukje plasticfoam geplakt is.
En dan is de ondergrond aan de beurt.
Een heel gedoe met stukjes schuimplastic, die in moeilijke stukjes moet worden gesneden en vervolgens ingewikkeld aan elkaar geplakt en beplakt met een soort sterk crêpepapier.
Waar je nu lichtjes ziet staan straks de huisjes.
En zo leuk ook ondergronds brand licht.
Dat had ik tijdens het knutselen niet eens door.
En toen kregen de huisjes hun plekje.
Het was nog een hele kunst om de lampjes in de huisjes te krijgen.
Ze verraden ook elk kiertje 😆🤭.
Dan is de achtergrond aan de beurt, tot mijn verbazing veranderd het licht van kleur.
Het geeft de illusie van het Noorderlicht.
En dan opeens is ie dan toch alweer klaar.
Nou ja, eh, de laatste loodjes waren erg plakkerig en het was een heel gedoe voor alles goed op z'n plek bleef zitten.
Maar wat is ie leuk.
