Ik deel niet zo vaak filmpjes,
maar deze is zoooooooo ontroerend leuk.
Die onderwijzer verdient een lintje.
Posts tonen met het label filmpje. Alle posts tonen
Posts tonen met het label filmpje. Alle posts tonen
woensdag 24 april 2019
woensdag 26 december 2018
woensdag 19 december 2018
Megagrote verrassing
Anne zei gisteren dat ie een verrassing voor me had.
Hij deed er erg geheimzinnig over.
Had het over muziek en over dingen die ik vast goed kon gebruiken.
Maar echt wijs kon ik er niet uit.
Vandaag om 12 uur stond ie op de stoep.
Even later kwam er een colone wagens van Radio Continu de straat in rijden en stopt voor de deur.
Ik zie mannen uitstappen met van alles en nog wat bij zich.
Ik zie dozen, ik zie een man met een gitaar, ik zie microfoons.
Uit de laatste auto komt zelfs een kerstman.
Er staan overal buren te kijken.
En voor ik het weet lopen ze naar mijn voordeur, waar we stijf omarmd al in de deuropening staan.
We zitten in een life uitzending en voor de show wordt er nog even heel hard op de bel gedrukt.
Presentator Stefan Leur duwt een microfoon onder mijn neus en vraagt naar het verhaal van Anne en mij.
Ik verander ter plekke in een stamelende giegelende, blozende puber.
Er komt geen zinnig woord meer uit.
Ook Anne brengt er niet veel meer van terecht.
Blijkbaar zien wij er zo stralend uit, dat alle mannen voor mijn deur mee gaan stralen.
Ik krijg nog net piepend uit mijn keel dat ik nog maar net in Ommen woon en dat ik er alleen maar leuke dingen mee maak.
Een gelegenheidsduo, gevormd door Rene Karst en één van de Dikdakkers zingt " 't het nog nooit zo donker west" van Ede Staal, dat Anne speciaal voor me aangevraagd heeft.
En eindigt spontaan met : "da geft allemaol niks want wie holt van mekaar".
Daarna krijg ik een doos in mijn handen gedrukt die zo zwaar is dat ik hem bijna laat vallen.
En Santa zet er nog een doos gebak bovenop.
En die lach krijgen we de hele middag niet meer van ons gezicht.
Hoe romantisch is dit?
Op facebook kun je een filmpje van het hele gebeuren zien:
https://www.facebook.com/196191270440192/posts/2092688017457165/
-----------
Eerste twee fotos geleend van Radio Continu.
Want er was natuurlijk geen gelegenheid om zelf fotos te maken
Hij deed er erg geheimzinnig over.
Had het over muziek en over dingen die ik vast goed kon gebruiken.
Maar echt wijs kon ik er niet uit.
Vandaag om 12 uur stond ie op de stoep.
Even later kwam er een colone wagens van Radio Continu de straat in rijden en stopt voor de deur.
Ik zie mannen uitstappen met van alles en nog wat bij zich.
Ik zie dozen, ik zie een man met een gitaar, ik zie microfoons.
Uit de laatste auto komt zelfs een kerstman.
Er staan overal buren te kijken.
En voor ik het weet lopen ze naar mijn voordeur, waar we stijf omarmd al in de deuropening staan.
We zitten in een life uitzending en voor de show wordt er nog even heel hard op de bel gedrukt.
Presentator Stefan Leur duwt een microfoon onder mijn neus en vraagt naar het verhaal van Anne en mij.
Ik verander ter plekke in een stamelende giegelende, blozende puber.
Er komt geen zinnig woord meer uit.
Ook Anne brengt er niet veel meer van terecht.
Blijkbaar zien wij er zo stralend uit, dat alle mannen voor mijn deur mee gaan stralen.
Ik krijg nog net piepend uit mijn keel dat ik nog maar net in Ommen woon en dat ik er alleen maar leuke dingen mee maak.
Een gelegenheidsduo, gevormd door Rene Karst en één van de Dikdakkers zingt " 't het nog nooit zo donker west" van Ede Staal, dat Anne speciaal voor me aangevraagd heeft.
En eindigt spontaan met : "da geft allemaol niks want wie holt van mekaar".
Daarna krijg ik een doos in mijn handen gedrukt die zo zwaar is dat ik hem bijna laat vallen.
En Santa zet er nog een doos gebak bovenop.
Dan verdwijnen de mannen weer met een stralende glimlach op hun gezicht.
En die lach krijgen we de hele middag niet meer van ons gezicht.
Hoe romantisch is dit?
Op facebook kun je een filmpje van het hele gebeuren zien:
https://www.facebook.com/196191270440192/posts/2092688017457165/
-----------
Eerste twee fotos geleend van Radio Continu.
Want er was natuurlijk geen gelegenheid om zelf fotos te maken
zaterdag 20 april 2013
zaterdag 6 april 2013
Kattenfilmpjes
Volgens mij zijn er miljoenen kattenfilmpjes op internet te vinden,
maar ik kan er geen genoeg van krijgen.
maar ik kan er geen genoeg van krijgen.
vrijdag 25 januari 2013
Hergebruik Sok
Op zoek naar wat ideetjes om met mijn inmiddels aardig lang geworden haar te doen, kwam ik dit filmpje tegen.
Ben gelijk aan het experimenteren gegaan met een sok uit de stapel enkele stuks (waarvan de andere helft op misterieze wijze verdwenen is.
En ja hoor ook met mijn superstijle haar lukt het.
En oooooooooh wat wordt ik opeens hard grijs.
Of zou dat door de flits komen ;-)
Nu nog een patroon voor een haarnetje vinden.
Zag wel al wat op internet maar dat was van grof garen.
Wil toch liever iets verfijnders
zondag 13 januari 2013
Wat is mijn hart
Oorspronkelijk gezongen door Marco Borsato, maar gisteravond zo onvoorstelbaar mooi vertolkt door Simone Kleinsma in "de beste zangers van Nederland"
Wat is mijn hart
Als het leeg
Als het oud
Als het koud en bevroren is
Als het bloedt
Wat het doet
Nu het boos en verloren is
Wat is mijn hart
Wat is jouw woord
Als het kil
Als het stil
Als het hard en berekend is
Als het beeld dat je schetst
Dat me kwetst zo vertekend is
Wat is jouw woord
Verraad mij niet
Verlaat mij niet
En geef je niet over
Maar vecht voor mij
Wat is mijn naam
Ben ik iets
Ben ik niets
Ben ik iemand of niemand meer
Kijk me aan
Spreek hem uit
Met de klank van de eerste keer
Wat is mijn naam
Wat is jouw hart
Als het stopt
Niet meer klopt
Als het niet meer is toegewijd
Als het hard en verward
Zich verschuilt voor de werkelijkheid
Wat is jouw hart
Verraad mij niet
Verlaat mij niet
En geef je niet over
Maar vecht voor mij
Koud kan de nacht zijn
En de dag zonder kleur
Leeg is mijn leven zonder jou
Dus neem niet af
Wat je mij gaf
Heb me lief
Alsjeblieft
Verlaat me niet
Wat is mijn hart
Wat is mijn hart
Als het leeg
Als het oud
Als het koud en bevroren is
Als het bloedt
Wat het doet
Nu het boos en verloren is
Wat is mijn hart
Wat is jouw woord
Als het kil
Als het stil
Als het hard en berekend is
Als het beeld dat je schetst
Dat me kwetst zo vertekend is
Wat is jouw woord
Verraad mij niet
Verlaat mij niet
En geef je niet over
Maar vecht voor mij
Wat is mijn naam
Ben ik iets
Ben ik niets
Ben ik iemand of niemand meer
Kijk me aan
Spreek hem uit
Met de klank van de eerste keer
Wat is mijn naam
Wat is jouw hart
Als het stopt
Niet meer klopt
Als het niet meer is toegewijd
Als het hard en verward
Zich verschuilt voor de werkelijkheid
Wat is jouw hart
Verraad mij niet
Verlaat mij niet
En geef je niet over
Maar vecht voor mij
Koud kan de nacht zijn
En de dag zonder kleur
Leeg is mijn leven zonder jou
Dus neem niet af
Wat je mij gaf
Heb me lief
Alsjeblieft
Verlaat me niet
Wat is mijn hart
vrijdag 7 december 2012
Waar er twee of meer in mijn naam bij één zijn....
....ben ik in uw midden.
Een zinnetje uit mijn calvinistische opvoeding dat me altijd is bijgebleven als een dolksteek.
Want waar is "hij" dan als je alleen bent?
Ik vroeg het als tiener eens aan onze hervormde dorpsdominee, hij draaide stuntelend om de brei heen, maar een antwoord kreeg ik niet.
Jaren later was de streng gereformeerde dominee uit hetzelfde dorp een stuk stelliger toen we in dit kader over feestjes spraken.
"Een feestje kun je niet in je eentje vieren".
Ik was het als enige aanwezige, in zijn ogen heidense-, hervormde niet met hem eens.
Die zelfde dag had ik een hoog bejaard dametje met een intens blije blik de plaatselijke supermarkt zien uitlopen met een doosje in haar hand waar één gebakje in zat.
Ze had duidelijk een feestje.
Ik kan het nog steeds niet in december, een kerstfeest in m'n eentje is geen feestje.
Al tuig ik de boom nog zo mooi op en kleed de kamer aan met tierelantijntjes.
Het blijft geen feestje.
Waarom ik dan toch elk jaar de moeite blijf doen?
Als ik het niet doe, dan geef ik mezelf op.
Nu blijf ik mezelf een feestje gunnen, zelfs al lukt het me niet om het werkelijk als een feestje te ervaren.
Nu blijft de deur open, al hebben anderen hem al lang geleden dicht gedaan.
Een zinnetje uit mijn calvinistische opvoeding dat me altijd is bijgebleven als een dolksteek.
Want waar is "hij" dan als je alleen bent?
Ik vroeg het als tiener eens aan onze hervormde dorpsdominee, hij draaide stuntelend om de brei heen, maar een antwoord kreeg ik niet.
Jaren later was de streng gereformeerde dominee uit hetzelfde dorp een stuk stelliger toen we in dit kader over feestjes spraken.
"Een feestje kun je niet in je eentje vieren".
Ik was het als enige aanwezige, in zijn ogen heidense-, hervormde niet met hem eens.
Die zelfde dag had ik een hoog bejaard dametje met een intens blije blik de plaatselijke supermarkt zien uitlopen met een doosje in haar hand waar één gebakje in zat.
Ze had duidelijk een feestje.
Ik kan het nog steeds niet in december, een kerstfeest in m'n eentje is geen feestje.Al tuig ik de boom nog zo mooi op en kleed de kamer aan met tierelantijntjes.
Het blijft geen feestje.
Waarom ik dan toch elk jaar de moeite blijf doen?
Als ik het niet doe, dan geef ik mezelf op.
Nu blijf ik mezelf een feestje gunnen, zelfs al lukt het me niet om het werkelijk als een feestje te ervaren.
Nu blijft de deur open, al hebben anderen hem al lang geleden dicht gedaan.
zondag 25 november 2012
The Zimmers
Ik blijf ze fantastisch vinden.
Zo wil ik ook oud worden.
http://www.youtube.com/watch?v=bQCd3_fdsO0
Ontdekte net dat ze nog steeds alive and kicking zijn.
vrijdag 2 november 2012
Oranges & Sunshine
Op aanraden van mijn neef in Australie, ben ik een tijdje geleden op zoek gegaan naar dit boek.Ik kon er geen nederlandse vertaling van vinden, maar gelukkig kreeg ik wel een engels exemplaar te pakken.
Ik heb het in één adem uitgelezen.
Het is het waargebeurde verslag van een engelse sociaal werkster (Margareth Humphreys) die bij toeval ontdekt dat zo'n 150.000 kinderen in de vorige eeuw uit kindertehuizen in Engeland gedeporteerd zijn naar onder andere Australie.
Deze kinderen kregen veelal te horen dat ze geen ouders en familie meer zouden hebben en groeide onder deplorabele omstandigheden op in tehuizen waar velen van hen misbruikt en mishandeld en vaak als "slaven" te werk gesteld werden.
Hun hele leven wisten ze niets van hun roots en waren er van overtuigd dat ze geen familie hadden.
Dankzij Margareths hardnekkige doorzettingsvermogen in haar zoektocht naar de waarheid, kwam dit schandaal boven water en kreeg een deel van die inmiddels vaak al bejaarde "kinderen" alsnog contact met hun familie in Engeland.
Er is ook een film van gemaakt, maar ik weet niet of deze in Nederland is uitgebracht:
het boek is eerder uitgebracht onder de naam: "Empty Cradles"
dinsdag 23 oktober 2012
ATC
Eindelijk weer eens wat ATC gefabriceerd.
Gek is dat toch, soms komt er weken niets uit
en als je dan weer een kaartje gemaakt hebt,
rollen ze opeens van de lopende band.
en als je dan weer een kaartje gemaakt hebt,
rollen ze opeens van de lopende band.
En, oh ja,
Dat eerste kaartje is geinspireerd op het lied
"It's raining men"
Waar ik eeuwig van maak:
"Rain in May"
Dat eerste kaartje is geinspireerd op het lied
"It's raining men"
Waar ik eeuwig van maak:
"Rain in May"
Abonneren op:
Posts (Atom)