Rondje Archem Eerde

Ik zet niet elk fietstochtje hier meer op.

Sommige tochtjes heb ik al zo vaak gedaan dat ik er niets nieuws meer over te melden heb.

Maar vandaag ging ik een route die ik grootdeels nog niet eerder gedaan had.

Vorig jaar bezocht ik de Archemerberg en vandaag viel mijn oog op Huis Archem.

Maar helaas kun je daar niet dichtbij komen. 

 

Niet getreurd, want het afwisselende landschap, met bos en glooiende velden, was een genot om door te fietsen. 

Al gauw kwam ik bij de Beneden Regge aan.

En even verderop bij het stuw en de vistrap waar ik jaren geleden al eens met Anne was.

Tot mijn verbazing bruiste het water flink.

Dat had ik nog niet verwacht.

Ik heb er heerlijk gezeten op een picknickbank en natuurlijk raakte ik al gauw in gesprek met andere genieters.

Over het prachtige landschap en natuurlijk over de Easy Rider.

En hoe ontroerd ik nog steeds kan raken als ik door m'n trike dingen kan doen zonder afhankelijk te zijn.

De terugweg nam ik een andere route via Landgoed Eerde.

Google stuurde me over een alweer schitterende route,  deels onverhard, maar goed te doen.

Onderweg kwam ik lang een paar jonge stieren die dolenthousiast luidkeels loeiend naar het hek kwamen rennen toen ze me zagen.

Even verderop stonden een paar jonge dames met hun kindermeisje.

Zij loeiden een stuk rustiger naar me.

Het laatste stuk zandpad was hotseknotsig.

Ik had m'n hoogste ondersteuning nodig om er overheen te komen.

Maar al gauw kwam ik op een bekend fietspad.

Google trakteerde me een stuk verderop nog op een mooie afslag en toen kwam Ommen alweer in zicht.

Thuisgekomen was ik knap moe, want ik had toch maar even 22km op de trappers.

Maar wat was het genieten.

Wat een mooie sprookjesachtige rit.

Honing halen

Het is er dit jaar nog niet veel van gekomen om op zondag te gaan fietsen.

Ik was of te ziek, of te moe, of het regende (ja heus) of bloedheet.

Nu ik zag dat de temperatuur alweer omhoog schiet, besloot ik dus om vandaag maar even een frisse neus te halen.

Geen grote, want ik ben nog steeds niet fit.

Maar even naar het honingkastje van Lisa tegenover de Bootsman.

Lisa is duur, ze heeft maar één volk, maar haar honing is erg lekker en haar potjes zijn altijd cadeautjes om te zien.

Soms koopt ze nog wat bij van een grote imker uit de omgeving.

Zijn honing smaakt anders, ook prima, maar er zit volgens mij meer paardebloem in.

Lisa is al jong begonnen een paar jaar geleden.

Ze heeft 1 volk, dus haar honing is gauw op.

Maar zelfs als het niet haar honing is dan gun ik haar de klandizie.

Normaal sla ik daarna rechtsaf het fietserstunneltje in en verder naar het stuw.

Maar dat is me vandaag even te ver, dus besluit ik links het bos in te gaan, de weg die ik laatst nam toen ik die fijne grote campingstoel ging ophalen.

Zo ver ging ik vandaag niet.

In het bos fietste ik langs een beek, die aan het eind van het bos onder de weg door dook.

Daartegenover staan lange banken.

Daar ben ik lekker in de schaduw gaan zitten.

Mensen kijken.

Veel toeristen, ook boeren met enorme ladingen hooi achter of voor de trekker.

Een vrouw op de fiets riep naar me: "Wat heerlijk he".

En ik riep terug: " Nou zeker!".

Wat woon ik toch in een prachtige streek.

En toen besloot ik een andere route terug te nemen.

Nou dat heb ik geweten.

Het eerste stuk was een stevig breed onverhard pad door het bos.

Dat ging prima, maar daarna werd het één lang hotseknots karrespoor.

Zelfs in de hoogste ondersteuning liep ik af en toe vast.

En wel vier keer riep Google dat ik linksaf moest, maar dat waren overwoekerde, duidelijk allang in ongebruik geraakte wandelpaadjes met een paal ervoor.

Mijn vullingen rammelden er bijkans uit.

Wat was ik blij toen het pad een asfaltweg kruiste.

Daar ben ik gauw op afgeslagen.

Alles bij elkaar maar elf km op de teller.

Een stuk minder dan een paar maanden geleden en mijn streven van 30km ga ik dit jaar nog niet halen.

Blokje Ommen

Toen ik hier vandaag precies 8 jaar geleden kwam wonen had ik 7 zware houten tuinstoelen bij me.

Inmiddels zijn er al 3 gesneuveld en de rest is na jaren zomer en winter buiten staan ook niet al te fraai meer.

Ik zoek mede vanwege de verhuisplannen nog niet erg hard naar wat anders, maar nu kwam ik een mooie XL campingstoel op Marktplaats tegen voor een leuke prijs.
Hij moest opgehaald worden in het buitengebied.
Dus stippelde ik een mooie heen en terugroute uit en stapte na het avondeten op de fiets.

De heenweg was de eerste kilometers vertrouwd gebied en daarna sloeg ik af naar nieuwe wegen.

Door het bos, over een viaduct en vervolgens prachtig weids landschap, dat ik vergeten ben te fotograferen.

Bij een boerderij werd ik opgewacht en na de stoel getest en goed bevonden te hebben bonden we hem samen achterop m'n trike.

Bovenop m'n mandje en de rollatorsteun.

Ik had van die elastieken met haken meegenomen en dat ging perfect.

De terugweg ging ik via een andere route.

Die best wel spannend was.

Ik moest op de smalle landwegen een paar keer uitwijken voor landbouwwerktuigen.

Die zijn echt enorm en dan voel je je laag bij de grond heel nietig.

Vlakbij huis kwam er een auto rechts uit een zijstraat met veel te veel vaart op me af.

Ik had voorrang op het fietspad, maar moest me vol op de rem gooien.

Hij gelukkig ook, want mijn fiets schoof nog even door en stopte recht voor hem.

Mijn hart stond even stil zeg.

Toch weer ff snel ruim 14,5km op de teller.

Tijdens mijn verblijf op de Kleine Belties begon ik me te realiseren dat ik weer moet herontdekken wat ik kan.

Vroeger in Brabant haalde ik de gekste dingen op met de fiets, zo reed ik eens met een fluweelboom in m'n fietstas door het dorp.

En nu heb ik al zolang het gevoel geen ene moer meer te kunnen.

Vanavond vond ik mezelf best wel stoer.

En dat heb ik af en toe echt even nodig.

Op vakantie deel 3

Als je dit leest ben ik al weer thuis.

Kleine Belties, Zondag 31 mei:

Op dit park heerst de zondagsrust.

Dat betekent niet zwemmen, niet sporten op de nieuwe  toestellen naast mijn chalet, geen ijsje halen, alle faciliteiten waren dicht.

En dat respecteer ik natuurlijk.

Ik begon de dag heel relaxed met de laatste inmiddels wat minder verse kaiserbrotchens en een kopje groene thee.

Met de schuifdeur wijd open genoot ik van de koelte die het huisje binnen kwam.

Wat een verademing na al die hitte.

Gek he 20° voelt dan opeens erg koel.

Daarna werd het tijd om m'n haar wassen.

De toegang tot de douche is verbazingwekkend smal.

Ik wurmde me met ingehouden buik overdwars naar binnen.

Terwijl mijn haar droogde genoot ik van de kersen waar ik mezelf op getrakteerd had.

Daarna vertrok ik voor een kort fietstochtje richting het stuw bij de Koppel in Hardenberg.

Bij elke stop die ik maakte voor een foto, werd ik ingehaald door een blauwe hardloper.

Waarna ik hem weer inhaalde als ik verder fietste.

We hadden er samen lol om.😂

Op een gegeven moment namen we toch afscheid.

Hij ging naar links en ik naar rechts.

Ik ging het Sumpelpad, een wel erg smal wandel/fietspad, op.

En kwam vier wildafscheidingen tegen.

De eerste was met een hek zoals op de onderste foto, maar kleiner.

Ik kon er niet door met die grote trike, maar een aardige dame maakte een groot hek ernaast voor me open.

De tweede en derde waren twee supersmalle wildroosters. (Bovenste foto)

Ik kon maar net met een hoop behendigheid tussen de hekken door.

En de derde was dus weer zo'n hek als de eerste, maar dit keer was er geen stalen hek naast.

Deze was wel een slag groter.

Het lukte me om het hek open te houden, de trike in het vak te schuiven en vervolgens er aan de andere kant weer achteruit uit te manouvreren.

En toen was ik al gauw bij het stuw.

Het water bruiste flink en ik ging vlakbij op een kruk zitten genieten.

Toen mijn krentenbollen en Waterdrop op waren toog ik al gauw weer op pad.

De metalen krukken stonden in de volle zon en het werd me er te warm.

Ik nam een andere route terug.

Ging nog even naar de Spar om margarine te halen en kwam voor de derde keer in drie dagen met vanalles, behalve margarine thuis.

Gelukkig had ik nog spekjes en kon de rest van de champignons en de wel meegenomen afgeprijsde voorgekookte aardappeltjes daarmee bakken.

Mijn hoofd zat duidelijk ergens anders.🤣🤣

Wordt vervolgd

Op vakantie deel 1

Als je dit leest ben ik al weer thuis.

De afgelopen twee weken heb ik een byzondere vakantie gehad.

Natuurlijk heb ik daar dagelijks een verslag over geschreven.

Deze komen de komende weken online.

Kleine Belties, Vrijdag 29 mei 2026:

Vorig jaar kwam ik last minute bij toeval midden in de 55+ weken van de Kleine Belties terecht.

Dat was zo gezellig, dat ik besloot dat ik dat een keer helemaal wilde meemaken.

Maar hoe pak je dat aan?

Vorig jaar was het voor één week al niet mogelijk om voldoende kleding en zo mee te kunnen nemen achterop de trike.

Laat staan dat me dat voor twee weken zou lukken.

Er worden daar dan ook leuke workshops gegeven, maar daar kon ik vorig jaar ook niet bij aansluiten, omdat ik de maaksels niet vervoeren kon.

AutoMaatje bracht uitkomst.

Toen ik een paar maanden geleden iemand van de organisatie over iets heel anders sprak kwam dit zo ter sprake.

"Oh maar dat regelen we toch"; riep ze enthousiast.

Dus werd afgesproken dat mijn bagage gebracht en gehaald zou worden.

En zo kwam het dat ik voor het eerst in meer dan veertig jaar twee hele weken op vakantie kon.

De dag van vertrek zou het 32° worden smiddags.

Om in die hitte 14 km te fietsen vond ik eng.

Zeker omdat ik de eerste 10km nauwelijks schaduw had.

Mijn lijf is daar niet op gebouwd.

Dus besloot ik al vroeg op pad te gaan.

Wel vroeg ik van te voren even na of ik op het park ergens in de schaduw tot 3 uur zou kunnen wachten.

Alle faciliteiten waren gesloten, maar bij de receptie is rechts een ruime overkapping, waar ik zou kunnen gaan zitten.

Daar zijn ook toiletten en ik kon er water tappen schreef de receptioniste.

Handwerkje en krentebollen mee en ik zou me er wel redden dacht ik.

's Ochtends regende het tot mijn verbazing.

Maar al gauw was het droog en ging ik op weg.

Het eerste stuk was het heerlijk fris, maar daarna werd het al een stuk benauwder.

Ik merkte goed dat mijn lichaam de afgelopen negen maanden een flinke knauw heeft gehad.

Maar met een beetje meer ondersteuning had ik er al gauw lol in.

Halfverwege ging ik even uitrusten en water drinken op een bankje bij Rheezerveen.

En daarna kwam ik al gauw bij het Hardenbergse bos aan.

Onder de bomen was het goed uit te houden.

Na aankomst bij de Kleine Belties heb ik uren lang heerlijk op de bank in de schaduw gezeten.

Al had ik op het laatst wel een houten kont.

Het werd steeds warmer en warmer.

Ik weefde het ene lapje na het andere op m'n Zoom Loom.

Ook raakte in gesprek met iemand die ik een jaar geleden in het zwembad sprak.

Ik ben slecht in gezichten onthouden, maar hij stapte zo duidelijk op me af met herkenning op z'n gezicht dat het kwartje al snel viel.

Ik had hem natuurlijk ook nog nooit met kleren aan gezien.😂😂.

Diverse mensen kwamen een praatje maken.

Wilde weten wat ik aan het maken was en natuurlijk ging het ook weer over mijn fiets.

Een medewerkster bracht me alvast het programmaboekje.

Ik had uitzicht op een man die het electronische mededelingenbord aan het repareren was.

Hij had een handige lift op rupsbanden.

En ik weet nu dat zo'n bord uit allemaal losse vierkante elementen bestaat.

Zo leer je nog eens wat.

Toen het personeel in hun pauze op een picknicktafel vlakbij kwam zitten, kreeg ik ook nog koffie aangeboden.

Drink ik niet, maar ik vond het wel heel aardig.

Kortom ik vermaakte me wel, al had ik na een paar uur wel een houten kont.

Om kwart voor drie kwam één van de receptionistes achterom melden dat ik er in mocht.

Toen ik zei dat ik al een blauwe en een paarse tas van ze had, mocht ik kiezen tussen rood en groen. 

Om drie uur reed het Automaatje met mijn bagage voor.

Daarna zette ik alles tegen elkaar open, want het was binnen nog warmer dan buiten.

's Middags bestelde ik bij de Spar een Too Good To Go pakket, dat ik na de verwachtte regenbui zou kunnen ophalen.

Ik wilde al vroeg wat bij de snackbar bestellen, maar de app werkte niet.

Dus ging ik er naar toe.

Maar hij was dicht dus ik moest naar de Plaza.

Bij het achteruit rijden reed ik met m'n  sleuteltje tegen de hoek van een picknickbank.

Sleutel brak af.

(Hoe verzin je het)

In m'n verbouwereerdheid bestelde ik iets dat ik niet lekker vind.

Dat ontdekte ik pas thuis.

Daar bleek de tv niet te werken dus ik zat de hele avond zonder.

Ondertussen ging het me toch stormen en onweren.

En de bui werd veel groter dan verwacht.

Maar ik kon toch nog ruim op tijd mijn pakket ophalen en verdere boodschappen doen.

Het was een mooi pakket en zeker de 5€ waard, maar wel erg veel soepgroente, en brood voor mij.

De makreel en de haringfilets heb ik aan m'n buurvrouwen gegeven.

Ze keken wel even verbaasd, maar ik ben niet zo'n viseter en had ook geen trek meer en het moest diezelfde avond op.

Het vriesvakje zat gelijk vol met het brood en de soepgroente.

Ach soepgroente kun je met veel dingen mee koken, dus dat zou ook wel op komen.

Heb Gemini even gevraagd naar de prijzen bij de Spar.

Dit pakket is ongeveer 18€ waard en wat ik zelf gehouden heb daarvan 11€.

Wordt vervolgt

Hij is gearriveerd

Ik heb vandaag een wacht dagje.

Vanmorgen wachten op m'n mooie stoel.

Die kwam gelukkig al binnen het uur.

En oooooh wat zit ie lekker.

Dat kan ik helaas niet op de foto krijgen.

 😂😂😂

Maar geloof me maar.

Genoeg ruimte voor mijn volume.

Leuningen precies op de goede hoogte.

Ik wil er niet meer uit.

Vanmiddag wachten op RSR Welzorg.

De Accu die ik in december kreeg wil niet meer opladen.

En omdat ik ook nog een standaard accu heb, moest ik een maand wachten op hulp.

Het is een bekend euvel van deze heavy duty accus en naar ik van anderen hoorde is het na één revisie meestal voor goed opgelost.

Dus maar hard duimen, want ik wilde gaan trainen voor weer iets langere afstanden.

En dat kan met de standaard accu niet.

Rondje Stegeren

 

Ik vertrok weer dezelfde kant op als vorige week.
Maar dit keer volgde ik de route die me toen geadviseerd was.
En zowaar, ik kwam bij het nieuwe natuurgebied.

Jaren geleden was ik er eens met Anne langsgereden.

Toen was het nog een grote kale vlakte.

Nu al een mooi groen gebied, met de oude kronkels van de Vecht weer terug aangelegd.

Je kunt hier een mooi rondje rijden.

Dan kom je ook langs  het  vernieuwde verzetsmonument.

Ook daar was ik eens met Anne toen het oude monument er nog stond.

Ik heb er, ondanks het sombere weer een hele tijd gezeten.

Het was er erg stil.

Achter me hamerde een specht.

Op de terugweg sloeg ik nog even af naar het stuw, maar het werd steeds frisser, dus ging ik in een hogere ondersteuning, omdat ik toch wel moe was, op huis aan.

Al met al toch weer 17,5 km op de teller.

Flink moe, maar voldaan thuisgekomen.

Te veel hooi

 Ik had niet veel energie, maar toch wilde ik eens wat nieuws zien.

Dus zocht ik een plekje op de kaart dat haalbaar zou moeten zijn:  het nieuwe meandergebied van de Vecht in de Karshoek.

Eerst van Stegeren richting het stuw, maar ipv zoal normaal rechtsaf (foto 2) te slaan naar het stuw, ging ik nu  recht door.

Een adembenemend mooi stukje.

Mijn gevoel zei dat ik aan het eind van de weg naar rechts moest, maar de navigatie zei links.

Over niet al te beste paden ging ik verder door bos en hei.

Ondanks het slechte wegdek genoot ik van de prachtige omgeving.

Maar toen kwam het punt dat de navigatie rechtsaf zei, maar daar was geen rechtsaf.

Je kon wel zien dat er een pad geweest was ooit, maar al lang niet meer in gebruik en er hing een paal voor.

Dus fietste ik maar verder.

Toen zei de navigatie tot mijn verbazing linksaf, maar ook dat was niet mogelijk.

Even later beweerde hij dat ik linksaf moest en keren.

Ook dat kon helemaal niet.

Een paar aardige mederecreanten kwamen meedenken, maar die hadden nog nooit van de Karshoek gehoord.

Ik besloot het op te geven, mijn benen waren al aardig aan het verzuren.

Dus zocht ik een andere route naar  huis.

Ook al erg mooi gelukkig, maar wat was ik blij toen ik weer op bekend terrein kwam.

Onderweg kwam ik nog een enorme koe tegen.

Nee het was geen stier, maar ze was wel zo groot.

Ze leek op een Lakenvelder, maar dan echt veel groter.

Volgens Gemini zou het een Galloway kunnen zijn.

Thuis aangekomen, was ik compleet  geradbraakt.

Ik had de grootste moeite om van de fiets af te komen, zo stijf was ik.

21 km was nu echt nog te veel van het goede.

Fietsen en wandelen

Zondag was het hier behoorlijk stormachtig, dus stelde ik mijn fietstochtje uit tot maandag.

Ik koos weer voor een vertrouwde route naar het Giethemerkerkbrugje.

Maar de oude tafel en bank zijn nu zover verzakt dat er echt niet meer te zitten valt.

Wordt toch echt tijd dat de gemeente daar eens wat aan doet.

Het is zo'n mooi plekje.

Dus stak ik de brug over en reed verder richting Giethmen en dan naar Nieuwebrug.

Onderweg was het druk met bejaarde vakantiegangers.

Ik heb geloof ik wel honderd keer gegroet, zoals we het hier gewend zijn, maar deze ouderen konden het nagenoeg niet opbrengen om terug te groeten.

Aan de Regge staat een bankje waar ik al eens eerder zat.

Het was nog best fris, maar ik heb er heerlijk een poosje zitten genieten van het uitzicht en de prachtige luchten.

Maar al gauw werd het me toch te fris, dus toog ik weer op huis aan.

Onderweg stopte ik nog even bij een garagesale, waar erg veel leuke dingen stonden, maar ik hield me in en kocht alleen een paar poppetjes.

Na een gezellig gesprekje ging het weer op huis aan.

Ik heb het grootste gedeelte van de tijd met hogere ondersteuning moeten fietsen, dat viel me wel tegen.

*****

Vandaag (woensdag) besloot ik eindelijk eens de stoute schoenen aan te doen en een eindje te gaan wandelen met rollator.

De route die ik uitgekozen had bleek gestremd, dus sloeg ik maar een andere kant op.

Het lopen ging zwaarder dan m'n proefwandeling in december, dan merk ik toch wel dat eea zijn sporen achter gelaten heeft en ik nog hard moet trekken aan herstel.

Bij de vijver aangekomen ben ik dus maar heerlijk lang  in het zonnetje blijven zitten.

Ik werd met argusogen gadegeslagen 🪿.

 Thuisgekomen had ik het gevoel dat ik wel 3km gehaald had, maar bij nameten bleek het maar 1824m.

Nou ja, het is in elk geval weer een start.