Jarig zijn blijft lastig

En dat heeft alles met mijn jeugd te maken.

Ik kom uit een hele grote familie en verjaardagen waren de huiskamers tot de nok toe gevuld met mensen.

In een grote kring, met geleende tuinstoelen zat iedereen dicht op elkaar.

Voor het kind in mij is dat nog steeds hoe een verjaarsdag zou moeten zijn.

Als kind was ik verlegen en werd op school gepest.

In tegenstelling tot mijn kleine zusje die mateloos populair was.

Dat had alles te maken met de rollen die we thuis opgelegd kregen.

Ik was het nutteloze domme kind en mijn zusje moest het wonderkindje zijn.

Ik weet inmiddels wel dat ik niet dom ben en ik vermoed dat zij inmiddels ook wel zal weten dat ze geen wonderkindje is.

Op verjaardagen mocht mijn zusje 11 kindjes uitnodigen en ik maar 5.

"Want"; zo zei mijn moeder dan: "voor jou kan ik niet meer kinderen verzinnen om uit te nodigen".

Na de lagere school werd er helemaal niemand meer uitgenodigd.

En eenmaal de deur uit werd mijn verjaardag elk jaar een gedoe.

Al in januari begon m'n oudste zus te klagen dat mijn verjaardag niet uit kwam met de ploegendienst van haar man.

Eiste de jongste dat ik het op een andere dag zou vieren en zo ging het maar door.

Mijn verjaardagen waren dramatisch.

Zo moest ik op een gegeven moment zelfs zelf mijn cadeautjes kopen.

Dan pakte mijn moeder ze in en moest ik op mijn verjaardag net doen alsof ik blij en stomverbaasd was over wat er in zat.

Niet vieren was geen optie, want dan was de familie zwaar beledigd.

Wat verlangde ik naar een pretentieloze kamer vol gezellige mensen.

Een verjaardag zonder byzar gedrag van m'n familie.

Na de breuk met mijn familie vierde ik jaren mijn verjaardag niet of met een enkeling.

In mijn Brabantse periode ging ik lekker in m'n eentje naar de Efteling.

En eerlijk is eerlijk, daar genoot ik van.

Zes jaar geleden had ik in mijn nieuwe woonplaats opeens de kamer wel vol met dicht op elkaar zittende mensen op geleende tuinstoelen.

Een verjaardag net als andere mensen.

Een verjaardag waar mijn innerlijk kind al die jaren zo naar verlangd had.

Eenmalig, want toen kwamen de lockdowns, ging mijn relatie uit en ook nog dood en had ik opnieuw geen familie meer.

 Ik ben echt blij met de dingen die er wel zijn.

Die keer dat ik verrast werd met een mooie rondrit.

De mensen die altijd met een kaartje aan me denken.

De postbode die met een doos chocolade uit totaal onverwachte richting op m'n stoep staat.

Spelletjesbuurvrouw die gebak komt eten en goed is in het verzinnen van cadeautjes.

Ik heb het idee van groots verjaardag vieren maar los gelaten, maar mijn innerlijke kind droomt nog steeds van volle huiskamers, slingers en tafels vol lekkernijen.

De volgende dag staat m'n hhhulp met een grote bos tulpen op de stoep.

Lief he!

En dan vergat ik nog bijna het 1,5 uur telefoongesprek met een verweggistan vriend.

Mijn vader

 

Vandaag zou mijn vader 92 geworden zijn.

Hij stierf dertig jaar eerder.

Ik realiseerde me vanmorgen opeens dat ik over een paar maanden al net zo oud ben als hij geworden is. 

Mijn vader had 15 jaar lang terugkerende Non Hodgkin.

Hij zei altijd gekscherend dat hij dus geen kanker had, want Non betekent niet.

Ik was 18 toen het ontdekt werd en in het begin geloofde ik hem.

Maar toen het terug bleef komen, wisten we wel beter.

Realiseer je immers, er was geen internet, je kon niet makkelijk, zoals nu, informatie vinden.

En over "K" werd nauwelijks gepraat.

Laat staan dat er met ons kinderen over gesproken werd.

We kregen alleen mededelingen: het is er, het is weer terug, het is weer weg, het is er weer.

Overigens werd er bij ons nooit over K gesproken, zoals in die tijd gewoon was.

Het monster werd gewoon bij zijn naam genoemd: kanker.

Daar werden we toen wel eens scheef op aan gekeken.

Verbazingwekkend genoeg stierf hij niet aan Non Hodgkin, dat toen al vrij goed te behandelen was, al bleef het terug komen.

Maar er zat de laatste ronde een andere veel agressievere vorm achter.

In de collage (gemaakt voor een andere gelegenheid):

 mijn opa, mijn vader en 2x ik.

Op de laatste foto kijk ik bewust even net zoals hij.

Ik hoef denk ik niet uit te leggen op wie ik lijk.

Inruilen

 Jouw vaste grapje:

"De meeste mannen ruilen hun vrouw in voor een jonger exemplaar.

Ik ging voor een oudere".

Vandaag zouden we even weer even oud zijn geweest.

Je ging uiteindelijk niet meer voor die oudere.

Je zat te vast in je in het verleden opgebouwde problemen.

In mijn hart bewaar ik de veel te korte oh zo goede tijd die we hadden.

Maar ik worstel nog steeds met je  hoge dikke  ondoordringbare muren, die je optrok zodra er maar even iets moeilijk was.

Geluk en verdriet gaan hand in hand

 16 december 2018

Het lijkt nog maar zo kort geleden
 dat we opeens, even, zo gelukkig waren.

17 december 2021

Is het alweer zo lang geleden

 dat je zomaar niet meer wakker werd?

Nooit meer even even oud

 

Vandaag zou je zestig geworden zijn.

Dan was je weer even even oud geweest als ik.

Maar we zullen nooit meer even even oud zijn.

Rouwen in de kantlijn

 

Laatst vertelde iemand me dat ze mensen had leren kennen die hetzelfde meegemaakt hadden als zij.

Ze was daar erg blij mee, voelde zich bij hen herkend en dat begreep ik volkomen.

Toen ik een paar jaar geleden van mijn moeders overlijden hoorde, kreeg ik veel vergelijkbare verhalen te horen.

En zelfs bij het overlijden van Piepelotje kreeg ik veel bijval

Dat gaf het gevoel er niet alleen in te staan.

Na Annes dood is dat anders.

Er was geen afscheid, geen collectieve rouw, ik had en heb geen plek in het geheel.

Ik mocht naar de condoleance, maar kon er door de beperkende coronamaatregelen en de gezondheidsproblemen niet naar toe.

En wat had ik daar dan in mijn eentje eenzaam bij zijn lichaam moeten staan.

Pas maanden later hoorde ik dat er wel degelijk een afscheidsdienst geweest is, waarin ik zelfs genoemd ben, dat ie gelukkig met mij geweest is.

Dat doet pijn.

Ik kreeg wel veel vriendelijke reacties, dat echt wel.

Maar ook onbegrip, het was immers al uit, dus wat valt er te rouwen dan?

Er zijn zelfs mensen die er maar vanuit gaan dat ik nu al nauwelijks meer aan hem denk.

Naarmate de tijd vordert merk ik dat ik de herkenning mis.

Dus ging ik op onderzoek uit.

Maar er is weinig over te vinden.

Zo kwam ik het wel het woord schaduwweduwen tegen.

Een term gebruikt wordt voor maitresses, voor de andere vrouw, die geen plaats krijgt in de rouw.

Welliswaar een andere omstandigheid, maar toch zo herkenbaar.

Ik las over exen, die vanwege de gezamelijke kinderen aanwezig mochten zijn bij het afscheid, maar geen plaats hadden in het geheel, behalve om de kinderen te troosten.

Voor hun verdriet was geen ruimte.

En over exen die niet welkom waren.

Maar niets over exen zonder gezamelijke kinderen, waar dus de band geheel verbroken is.

Die zijn onzichtbaar, maar rouwen net zo goed.

Ik las dat het niet erkennen van iemands rouw funest is voor een rouwende.

De rouw in de kantlijn kan net zo diep, of zelfs dieper zijn dan in het middelpunt.

Temeer door het alleen staan daarin.

Ex zijn betekent niet automatisch dat je niet meer van iemand houdt.

En de dood maakt geen einde aan de liefde.

En zelfs als er geen liefde meer zou zijn, dan is er de rouw om wat er onomkeerbaar niet meer is.

Een heldere uiteenzetting vond ik in dit artikel over geen recht op verdriet.

Een gebed zonder end

Een paar maanden geleden kreeg ik een reclame van Google om een fotoboek te maken.

Ik wilde graag een tastbare herinnering aan de, tot nu toe, gelukkigste periode in mijn leven.

Dus ging ik in mijn Google-Albums op zoek naar fotos.

Dat had nogal wat om het lijf, want mijn fototoestel heeft een tijdje kuren gehad, waardoor fotos op verkeerde data opgeslagen zijn.

En Google gaf niet de optie om ze uit de mapjes te vissen.

Dus zocht ik duizenden fotos af.

En na een paar weken was het boekje naar mijn zin.

Het werd wel erg duur, ook met korting.

Maar soms mag dat.

Ik wilde zo graag een tastbare herinnering.

Dat is toch anders dan fotos on-line.

Alleen verloor ik toen, zoals je weet, mijn portemonnee.

Dus ik kon niet bestellen.

Toen ik een maand later aan bestellen toe kwam, bleek pas dat je een creditkaart nodig had voor je eerste bestelling.

Wat had ik de smoor in.

Zo hard gewerkt en dan dit.

Ik ken ook niemand met creditcard, en een smeekbede bij Google leverde natuurlijk ook niets op.

Even liet ik de moed finaal zakken.

De gedachte aan weer die duizende fotos langsscrollen, brrr.

Maar twee weken terug liep ik tegen een reclame van Albelli aan.

En laat nu Albelli wel fotos uit mapjes van Google te kunnen uploaden.

En je kunt er gewoon met iDEAL betalen.

En er was ook nog iets meer grafisch mogelijk.

En het was ook nog een stuk goedkoper.

Afijn ik blij, opnieuw en veel sneller, een boekje samengesteld.

En toen.......

Ging het opnieuw mis.

Een van de fotos was niet goed gepakt en kon om duistere redenen niet afgedrukt worden.

Via een (voor mij) ingewikkelde procedure, moest ik die foto opnieuw plaatsen en dan kon ik met een speciale code het boekje opnieuw bestellen.

Twee dagen aan het etteren geweest, met behulp van een zeer vriendelijke behulpzame medewerker.

En toen was ff de moed finaal weg.

Ik liet het een paar dagen liggen.

En zondag kreeg ik opeens door waar het mis ging.

Het woord dat voor de code stond hoorde bij de code en dat had ik niet begrepen.

En floepa, daar ging mijn bestelling.

Vandaag lag mijn herinneringsboekje in de bus.

En ja, echte fotos raken  je toch dieper dan op een beeldscherm.

Annes lievelingskleur was blauw, dus koos ik voor de kaft ook blauw.

De steen staat op de laatste pagina.

De tekst komt uit zijn favoriete nummer van Ede Staal:

  "t het nog nooit zo donker west".

De steen beschreef ik ten tijde van de eerste lock down, toen men hier een oproep deed voor stenen met een toepasselijke tekst om een herinneringsmonument mee te maken. 

Hij ligt nu in "de tuin van hoop" bij de gereformeerde kerk, alhier.

De teksten op de ingebrachte stenen zijn inmiddels weggevaagd, maar dat veranderd niets aan de intentie.

En de steen heeft nu voor altijd een dubbele betekenis.

Ik weet niet hoe ik niet van jou kan houden

Anne Ottens

9 december 1962           17 december 2021

"Ik weet niet hoe ik niet van jou kan houden”

Zei ik op een dag.

Even waren we zo intens gelukkig.

Even dachten we dat het voor eeuwig was.

Maar soms is alle liefde van de wereld niet genoeg.

En toen scheidden onze wegen toch.

En nog steeds wist ik niet hoe ik niet van jou kon houden.

Vanavond ontving ik het intens verdrietige bericht 

dat je afgelopen nacht overleden bent.

Ik had je zo graag meer tijd en meer geluk gegund.

Ik weet nog steeds niet hoe ik niet van  jou zou kunnen houden.

 

Kerst met beperking

 Op eerste kerstdag zat ze aan het ene eind van de tafel.

Het vriendje aan het andere eind.
Het gezin was aan één stuk door gezellig in gesprek.

Maar niemand zei iets tegen haar.

Ze werd volkomen genegeerd.

Het was alsof ze er gewoon helemaal niet was.

Het leek uren te duren en ze kreeg het kouder en kouder.

Totaal versteend zat ze daar en at haar bord leeg zonder iets te proeven.

Tot de jongste zoon zijn armen stijf om haar heen sloeg alsof hij haar nooit meer los wilde laten.

"Mijn grote vriend"; kreet ze.

Tot op de dag van vandaag vraagt ze zich af waarom dit prachtige mens aangeduid wordt als jongeman "met beperking", terwijl hij juist zo onbeperkt is, zonder vooroordelen, zonder invullingen, zo puur met zijn grote hart.

Dit jaar zit ze weer alleen met kerst.

Bordje op schoot.

Kat op de leuning van de stoel.

En voor de zoveelste keer de "Sound of music" op tv.

Met een groot gat in haar hart.

Maar ze weet dat ze de juiste beslissing genomen heeft.

Soms is al je liefde niet genoeg.

Zo eenzaam als die kerst wil ze zich nooit meer te voelen.

En ze hoopt dat ze op een dag voorbij de pijn en het verdriet mag komen.

En dat haar gekwetstheid weer plaats zal maken voor mededogen.

Ik zou het byzonder waarderen als er hier geen reacties onder geplaatst worden.

Voorbij is de droom

 Intens verdrietig omdat mijn relatie voorbij is.

All the roses

Mijn geboorteplek

Als ik me verveel dan ga ik googlen, soms op mensen die ik gekend heb of op plaatsen waar ik gewoond heb of geweest ben.

Zo googlede ik laatst op mijn geboorteplaats en vond deze oude foto van de flat waar ik geboren ben.

 Ik weet niet zo veel van deze flat, hoewel ik er in mijn leven nog heel wat keren langs gekomen ben.

Het is zo'n typische jaren 50 flat, die je overal in Nederland tegen komt.

Op mijn eerste verjaardag kregen mijn ouders de sleutels van een huis in een naburig dorp en een maand later ging de deur van de flat voor de laatste keer achter ons dicht.

Het enige wat er ooit over verteld werd was dat je in de huiskamer nergens een kast kon zetten omdat er geen muren waren.

Alle deuren kwamen op de huiskamer uit.

En dat de schimmel op de muren van het zijkamertje waar ik sliep stond.

Laat ik nu ook tegen een plattegrond van zo'n flat aanlopen.

En inderdaad de huiskamer heeft maar een klein stukje muur.

En wat me opvalt  dat de flat wel drie balkonnetjes heeft.

De flats staan er nog steeds.

En zijn in de loop der jaren al meerdere keren gerestaureerd.

Hopelijk, voor de huidige bewoners, staat er geen schimmel meer op de muren van het zijkamertje.

Klein groot wonder

Sinds vorige week zondag mag mijn vriend zich voor het eerst opa noemen.
Vanmorgen mocht ik kennismaken met dit ontroerend mooie wezentje.
Een prachtig compleet mini meisje, dat opa's pink al stevig omklemde.
Daar wordt zelfs drukke ikke stil van.
Ik had er wel uren alleen maar naar willen kijken.

Ik breide dit pieterpeuterige vestje voor haar.

Een byzonder kerstfeest

Vandaag was het Baalderborgkerstfeest in de evenementenhallen in Hardenberg.
Een prachtig feest dat elk jaar twee keer een hele grote volle zaal trekt.
Een grote groep mensen met een verstandelijke beperking brengt het kerstverhaal op unieke wijze.
Het orkest speelt de sterren van de hemel.
Het koor zingt vol enthousiasme.
En de toneelgroep speelt het verhaal van de herders en de wijzen die op zoek gaan naar het kerstkind.

Een dominee met bolhoed praat alles aan elkaar en is tussen neus en lippen door ook nog souffleur
Op grote schermen kun je het verhaal volgen, staan de teksten van de gezongen liedjes en vullen tekeningen het verhaal aan.

Mijn kleine grote vriend zingt in het koor en was een van de solisten.
Hij zingt zonder woorden, maar met zoveel vuur en enthousiasme dat de hele zaal hem begrijpt.
En mijn grote grote vriend was er bij ter ondersteuning.

Tot slot  zong de hele zaal het ere zei God, het lied dat ik in mijn jeugd, toen ik nog kerkelijk was het allerliefste in de kerstnacht zong.

Filmimpressie op youtube

Een jaar alweer

Wat vliegt de tijd.
Het is alweer een jaar geleden dat we klikten.
Het  werd een turbulent jaar vol uitjes, etentjes, heel veel leuke dingen en soms ook niet zo leuke.

We vierden onze eerste verjaardag met een bezoekje aan IKEA off all places. :-)
Tja we hadden allebei dringend ledlampen en gripzakken nodig.
En je kunt er lekker en betaalbaar lunchen.

Het knuffelkonijntje

Het allereerste cadeautje dat ik in mijn leven kreeg, was dit kleine knuffelkonijntje.
Mijn vader vertelde het vroeger vaak.
Dan werden zijn ogen zacht en kwam er een glimlach om zijn mond.
Ik kreeg het van mijn grote zus.
Hij vertelde dan hoe trots ze bij mijn bedje stond op de dag van mijn geboorte.

Mijn konijntje doet me denken aan het konijntje uit "The velveteen rabbit".
Het is smoezelig en er zit geen vulling meer in z'n nekje.
Kortom het is stukgeknuffeld.
Dit stukje uit het boek is zo prachtig.
Maar als je het hele boek van het fluwelen konijn leest is het teleurstellend.
Ze eindigen op de vuilnisbelt.
Vergeten door het kind dat eens van ze hield.

30 jaar geleden verdween mijn grote zus uit mijn leven.
Ik heb nooit begrepen waarom.
De pijn daarover verdwijnt nooit.
Er zit een gat in mijn hart dat niet meer heelt.
Jaren lang heb ik gevochten om het contact te behouden.
Maar het mocht niet baten.
Ik hield van haar, ze was mijn grote zus.

Het konijntje zal ik nooit weg doen.
Het staat symbool voor dat grote kleine meisje dat trots naast mijn wiegje stond.

Verdriet

Vannacht bij thuiskomst vond ik een brief van een notaris op mijn deurmat, waarin mijn medegedeeld werd dat mijn moeder op 25 juli  jl overleden is.
Verdriet en verwarring strijden in mijn hoofd.
Verdriet om wat er niet was en nu ook nooit meer zal komen.
Verwarring omdat ik me daar na al die jaren van gemis toch zo intens verdrietig om voel.

Een indringer in huis

Mijn katten konden het prima met Anne vinden, tot het "aan" ging tussen ons.
Toen wilden ze opeens niets meer met hem te maken hebben.
Lolo draaide al gauw bij.
Maar Piep bleef op de vlucht slaan als mijn vriendje binnen kwam.
Uiteindelijk haalde ze bakzeil.
Daar kwam wel een hoop slagroom aan te pas. 😂😂😂
Maar nu zijn ze niet meer bij hem weg te slaan.

Megagrote verrassing

Anne zei gisteren dat ie een verrassing voor me had.
Hij deed er erg geheimzinnig over.
Had het over muziek en over dingen die ik vast goed kon gebruiken.
Maar echt wijs kon ik er niet uit.
Vandaag om 12 uur stond ie op de stoep.

Even later kwam er een colone wagens van Radio Continu de straat in rijden en stopt voor de deur.
Ik zie mannen uitstappen met van alles en nog wat bij zich.
Ik zie dozen, ik zie een man met een gitaar, ik zie microfoons.
Uit de laatste auto komt zelfs  een kerstman.

Er staan overal buren te kijken.
En voor ik het weet lopen ze naar mijn voordeur, waar we stijf omarmd al in de deuropening staan.
We zitten in een life uitzending en voor de show wordt er nog even heel hard op de bel gedrukt.
Presentator Stefan Leur duwt een microfoon onder mijn neus en vraagt naar het verhaal van Anne en mij.
Ik verander ter plekke in een stamelende giegelende, blozende puber.
Er komt geen zinnig woord meer uit.
Ook Anne brengt er niet veel meer van terecht.
Blijkbaar zien wij er zo stralend uit, dat alle mannen voor mijn deur mee gaan stralen.
Ik krijg nog net piepend uit mijn keel dat ik nog maar net in Ommen woon en dat ik er alleen maar leuke dingen mee maak.

Een gelegenheidsduo, gevormd door Rene Karst en één van de Dikdakkers  zingt " 't het nog nooit zo donker west" van Ede Staal, dat Anne speciaal voor me aangevraagd heeft.
En eindigt spontaan met : "da geft allemaol niks want wie holt van mekaar".

Daarna krijg ik een doos in mijn handen gedrukt die zo zwaar is dat ik hem bijna laat vallen.
En Santa zet er nog een doos gebak bovenop.

Dan verdwijnen de mannen weer met een stralende glimlach op hun gezicht.

En die lach krijgen we de hele middag niet meer van ons gezicht.
Hoe romantisch is dit?

Op facebook kun je een filmpje van het hele gebeuren zien:
https://www.facebook.com/196191270440192/posts/2092688017457165/


-----------
Eerste twee fotos geleend van Radio Continu.
Want er was natuurlijk geen gelegenheid om zelf fotos te maken

De klik met Anne

Het is al weer zo'n 34 jaar geleden dat ik hem leerde kennen: Anne.
We hadden gelijk een klik.
Hij ging net samenwonen met z'n vriendin.
We schreven lange brieven.
En reisden af en toe naar elkaar toe.
Ze verhuisden naar Ommen.
Ik was eregast op hun huwelijk.
Er kwamen kinderen.
Ze kwamen logeren.
En, zoals dat wel vaker met penvriendjes gaat, we verloren elkaar uit het oog.

De site Vechtdaltips plaatste afgelopen voorjaar één van mijn fotos, met naamsvermelding op hun site.
En tot mijn verbazing kreeg ik kort daarna via facebook een berichtje van: Anne.
"Ben jij DE Marlien die lang geleden in Santpoort woonde?"
Eerlijk gezegd aarzelde ik wel even om de draad weer op te pakken.
Er waren immers alweer zo'n 26 jaar verstreken.
Maar natuurlijk raakten we toch aan de praat.
En de klik was er nog.

Een maand later kreeg ik een huis toegewezen in Ommen.
Wat moet Anne verbaast zijn geweest toen ik hem dat schreef.
Zelf woonde hij daar al lang niet meer en was inmiddels gescheiden.
En hoewel hij zelf midden in een verhuizing zat hielp hij tussendoor ook nog met de mijne.
En de klik was er nog.

(Dit is zo ongeveer de vreselijkste foto die ik heb van Anne en mij nogal uitgeput tijdens de verhuizing.)

Deze zomer liet hij mij de regio zien, we sprokkelde spullen voor elkaars huizen bij elkaar, gingen dagjes uit en praten en praten en praten en praten en praten.
En de klik is er nog.

Vorige week zei Anne: "We moeten nu echt eens praten over ons".
En ik zei: "dat is goed.'
En nu heb ik een hele echte adembenemende diepe klik.
Met Anne.

Geplaatst met goedkeuring van Anne

Uit de oude doos

Vorige week kreeg ik 2 boekenkasten van iemand, dus ik kon weer verder gaan met uitpakken.

Daarbij kwam ik in de fotodoos deze plaatjes tegen.

Dit zijn mijn betovergrootouders van moeders moeders kant:
Christiaan Frederik Arnold en Alida Vrijdag,
getrouwd in Haarlem op 5-8-1857.
De foto is gemaakt ter ere van hun 50 jarig huwelijksfeest.

 Van deze foto weet ik alleen dat het een nicht en neef uit dezelfde tijd waren.

En dit is een overgrootvader van me , maar ik weet helaas niet welke.