Posts tonen met het label Schrijven. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Schrijven. Alle posts tonen

dinsdag 5 januari 2021

Ochtendritueel

 

Bij het ontwaken 

schreeuwt het donker me aan.

Mijn hart klopt als een bezetene.

De zoveelste vergeten  nachtmerrie.

Ik trek de dekens over mijn hoofd.

Het lukt niet om op te staan.

Na een eeuwigheid tikt de kat op mijn gezicht.

Dan moet ik wel gaan.

Met een houten kop naar de leegte.


De laatste happen van mijn ontbijt 

wurg ik naar binnen om een uur of drie.

Ik speel maar weer een spelletje on line.

Dat werkt enigszins verdovend.

En even is dat fijn.

Maar de leegte blijft maar staren.

Er is niet veel te doen.

Het is weer somber buiten.

En ik kan nergens heen.







zaterdag 22 juli 2017

Het naaikastje van Louis de Meubelmaker

In het dorp van mijn jeugd hadden wij een dominee.
Geen schriftgeleerde of farizeeër, maar een echte herder.
Zo'n man die al zijn schaapjes kende en wist wanneer je jarig was.
Een vriendelijk, zachtaardig mens die prachtige verhalen kon vertellen.

Die dominee had een boerderijtje aan de andere kant van het land, waar hij en zijn gezin hun vrije dagen doorbrachten.
Ik schreef er vorig jaar al eens over.
Na zijn emeritaat werd het hun definitieve woning.

Omdat ze veel weg waren en vermoedelijk ook omdat het gewoon gezellig was, verhuurde ze een deel van het boerderijtje aan Louis en zijn vrouw.
Louis was een jonge meubelmaker die indertijd prachtige geometrische meubels ontwierp.
Zo had ie bv een bureau staan dat helemaal opgebouwd was uit driehoeken.

Ooit mocht ik in zijn atelier kijken en ik werd op slag verliefd.
Ik wist het zeker, als ik later rijk was zou ik mijn huis door hem laten inrichten.
En ik kocht alvast mijn eerste echte " Louis ".
Een achthoekig naaikastje met laatjes en deurtjes en kleppen.
Dat kastje heb ik nu wel 27 jaar denk ik.
En ik ben er nog steeds weg van.
Maar sinds mijn laatste verhuizing lukte het maar niet om er een goed plekje voor te vinden.
Het stond op tafel (niet handig), op een kratje, op een kantoorkastje, op een stoel voor de kast.
Kortom, het stond overal in de weg.
En dat verdiende mijn Louis niet.

Gisteravond kreeg ik opeens de geest.
Verplaatste midden in de nacht kasten en stapelde laatjes.
Heel zachtjes om de buurvrouw niet wakker te maken.
Best lastig, met een arm die nog steeds niet pijnloos doet wat ik wil en knap krachteloos is.
Een koppige stier vindt altijd een manier.
Waarom krijg ik dit soort ideeën toch altijd midden in de nacht?
Maar uiteindelijk heeft mijn Louis nu een plekje.
Niet helemaal ideaal, maar wel veilig.



Louis van Vilsteren maakt trouwens nog steeds meubels.
Geen geometrische meer, maar robuste moderne stukken.
Toch droom ik nog steeds van een huis vol drie, vier, vijf, zes, zeven, achthoekige fantasierijke ontwerpen van Louis de Meubelmaker.
http://www.atelierwitharen.nl/meubels/


woensdag 24 augustus 2016

Schrijven

Dat ik schrijven leuk vind zal voor ieder die mijn blog leest wel duidelijk zijn.
Zo af en toe schrijf ik ook artikeltjes voor derden.
Zoals laatst in het plaatselijke suffertje een verslag van het jaarlijkse uitje van de gymclub, waar ik op dit blog ook al over schreef.


En gisteren schreef ik op verzoek een stukje voor www.wehelpen.nl over mijn keukentje.