Op vakantie deel 2 van 2

 Week 2.

Die vrijdagnacht sliep ik dan eindelijk bijna 7 uur aan één stuk.

Kwam het door de gebeden, het meedenken, de mindfullness inslaapoefening, of dat ik op de andere helft van het bed ging liggen?

Zaterdag maakte de huisjes  van de workshop af.

Zo uit de verte lijkt het heel aardig.

Jammer dat ik in m'n  nieuwe huis geen vensterbanken heb.

Die nacht moest ik wel zes keer m'n bed uit voor een sanitaire stop.

Op zondag maakte ik een rondje door het Vechtpark.

Voor zo ver dat ging.

Ook hier diverse afzettingen, waar je met een twee wieler wel langs kon, maar met drie wielen niet altijd.

Maar toch even genoten van het prachtige uitzicht en natuurlijk weer door diverse mensen aangesproken over m'n  fiets.

Die nacht maar 1x m'n bed uit, dus redelijk veel geslapen.

Op maandag had ik gesprekken met verschillende mensen over verhuishulp.

Er werd met me meegedacht.

Ik zwom tussen de middag.

En deed mee met een workshop pijpenragerbloemen maken.

Deze keer duurde het uren voor ik in slaap viel.

Dinsdag was het overdag rustig.

Er was een dagje uit voor een groot deel van de groep, waarin 4x zoveel gedaan werd als dat ik met de Uitbus gewend was.

Dat is voor mij te gortig.

Te meer daar er savonds ook nog samen eten en Bingo was. 

Maar met zwemmen, wat kletsen in de ontmoetingsruimte en luieren vermaakte ik me ook wel.

Die nacht sliep ik vlot in, maar was na 4,5 uur weer wakker.

Woensdag was voor mij saai.

Er was een speurtocht waar ik helaas niet aan mee kon doen.

Zwemmen, wat in de zaal hangen, alvast eea inpakken,  nog een laatste boodschap bij de Spar halen.

Het weer leende er zich ook niet voor om een eind te gaan fietsen.

Er zou 's avonds een komisch duo komen zingen, maar die waren helaas verhinderd.

Er was wel iemand zo aardig om in te vallen, maar ik was hier de vorige vakantie niet enthousiast van geworden, dus bleef ik thuis.

Ik sliep weer vlot in en haalde 5,5 uur slaap.

Donderdag durfde ik, vanwege de rug,  het weer niet aan om met de aquafitness mee te doen.

Zo jammer want dat vind ik echt leuk om te doen.

De rug ging wel steeds beter gelukkig.

Ik ging later op de ochtend wel zwemmen en deelde het bad met één man, maar er kwam een klas gillende brugpiepers bij, dus vluchten we al gauw het bad weer uit.

's Middags was er een hilarische rollator race.

En's Avonds was er de BBQ en bonte avond.

Vrijdag reed automaatje voor, we reden nog even een klein stukje om, om wat dozen op te halen.

En toen moest ik toch echt aan de helse verhuizing gaan beginnen.

Op vakantie deel 1 van 2

Tja die vrijdag dat ik het bericht over het huis kreeg, stond alles al gepakt en gezakt klaar om naar de Kleine Belties te gaan.
Ja opnieuw twee weken, maar dit keer in een stuk goedkopere stacaravan.
Het voelde de eerste dagen heel raar en verward.

Dus geen uitgebreide dagelijkse verslagen dit keer, maar een paar samenvattingen over diverse dingen.

Week 1:

Stacaravan midden op de foto

Ik kon niet mee doen met bewegen met Gersom en aquafitness, maar ging wel veel zwemmen om m'n rug zo soepel mogelijk te houden.

Ook ging ik kijken naar de knarren die op het sportveld tegenover de caravan wandelvoetbal en ladderbal speelden.

Ik ging geen grote einden fietsen, maar wel naar de Spar en Die Grenze.

In kringlopen had ik helemaal geen zin, dus hield ik het na eentje voor gezien.

Sloeg de meeste crea over, al ging ik er meestal wel met m'n zoomloom bij zitten.

M'n hoofd zat gewoon te vol.

Maar vrijdags ging ik wel met decoupage aan de slag.

Daar zat meer werk in dan verwacht, maar gelukkig konden we smiddags verder.

Ook heb ik geen pannekoeken gebakken of gegeten en vergat me op te geven voor het gezamelijk ontbijt.

Maar ik ging wel naar het chinese en het hollandse buffet.

En de eerste avond natuurlijk patat.

Voor de rest at ik thuis, met wat er voor handen was.

De Spar is erg duur dus ik improviseerde met afprijzingen.

Niet alle avonden aan een fototje gedacht

Sloeg de lezingen, film en het mannekoor over, maar ging wel naar de openingsavond met quiz en naar de Bingo, maar won niks.

Veel gepraat over de verhuizing en er zijn veel gebeden voor me gedaan.

Hoewel ik een ongelovige ben waardeer ik de intentie echt wel.

Ondertussen veel contact met R2A, die de zaak thuis voor me waar nam en de overname regelde.

Gelukkig is dat goed gelukt.

Dat scheelt een hoop werk en geld.

Oa luxaflex, inbetweens, keukenkast en badkamermeubel, beneden een eikenhouten vloer en boven en op de trap koningsblauw projecttapijt.

Ik sliep natuurlijk uitermate slecht.

Kreeg ook met mindfullness oefeningen m'n hoofd niet stil.

En mijn truukje van ondersteboven in bed gaan liggen hielp maar een enkele keer.

De meeste nachten was ik om kwart over drie weer wakker.

Het regende veel en vaak ook hard, maar er was ook zon.

Mijn raam keek uit op het noorden, maar vrijdagavond leek het alsof de zon daar onderging, zo gek.

Prachtig blauw en roze gestreept.

Rondje Archem Eerde

Ik zet niet elk fietstochtje hier meer op.

Sommige tochtjes heb ik al zo vaak gedaan dat ik er niets nieuws meer over te melden heb.

Maar vandaag ging ik een route die ik grootdeels nog niet eerder gedaan had.

Vorig jaar bezocht ik de Archemerberg en vandaag viel mijn oog op Huis Archem.

Maar helaas kun je daar niet dichtbij komen. 

 

Niet getreurd, want het afwisselende landschap, met bos en glooiende velden, was een genot om door te fietsen. 

Al gauw kwam ik bij de Beneden Regge aan.

En even verderop bij het stuw en de vistrap waar ik jaren geleden al eens met Anne was.

Tot mijn verbazing bruiste het water flink.

Dat had ik nog niet verwacht.

Ik heb er heerlijk gezeten op een picknickbank en natuurlijk raakte ik al gauw in gesprek met andere genieters.

Over het prachtige landschap en natuurlijk over de Easy Rider.

En hoe ontroerd ik nog steeds kan raken als ik door m'n trike dingen kan doen zonder afhankelijk te zijn.

De terugweg nam ik een andere route via Landgoed Eerde.

Google stuurde me over een alweer schitterende route,  deels onverhard, maar goed te doen.

Onderweg kwam ik lang een paar jonge stieren die dolenthousiast luidkeels loeiend naar het hek kwamen rennen toen ze me zagen.

Even verderop stonden een paar jonge dames met hun kindermeisje.

Zij loeiden een stuk rustiger naar me.

Het laatste stuk zandpad was hotseknotsig.

Ik had m'n hoogste ondersteuning nodig om er overheen te komen.

Maar al gauw kwam ik op een bekend fietspad.

Google trakteerde me een stuk verderop nog op een mooie afslag en toen kwam Ommen alweer in zicht.

Thuisgekomen was ik knap moe, want ik had toch maar even 22km op de trappers.

Maar wat was het genieten.

Wat een mooie sprookjesachtige rit.

Honing halen

Het is er dit jaar nog niet veel van gekomen om op zondag te gaan fietsen.

Ik was of te ziek, of te moe, of het regende (ja heus) of bloedheet.

Nu ik zag dat de temperatuur alweer omhoog schiet, besloot ik dus om vandaag maar even een frisse neus te halen.

Geen grote, want ik ben nog steeds niet fit.

Maar even naar het honingkastje van Lisa tegenover de Bootsman.

Lisa is duur, ze heeft maar één volk, maar haar honing is erg lekker en haar potjes zijn altijd cadeautjes om te zien.

Soms koopt ze nog wat bij van een grote imker uit de omgeving.

Zijn honing smaakt anders, ook prima, maar er zit volgens mij meer paardebloem in.

Lisa is al jong begonnen een paar jaar geleden.

Ze heeft 1 volk, dus haar honing is gauw op.

Maar zelfs als het niet haar honing is dan gun ik haar de klandizie.

Normaal sla ik daarna rechtsaf het fietserstunneltje in en verder naar het stuw.

Maar dat is me vandaag even te ver, dus besluit ik links het bos in te gaan, de weg die ik laatst nam toen ik die fijne grote campingstoel ging ophalen.

Zo ver ging ik vandaag niet.

In het bos fietste ik langs een beek, die aan het eind van het bos onder de weg door dook.

Daartegenover staan lange banken.

Daar ben ik lekker in de schaduw gaan zitten.

Mensen kijken.

Veel toeristen, ook boeren met enorme ladingen hooi achter of voor de trekker.

Een vrouw op de fiets riep naar me: "Wat heerlijk he".

En ik riep terug: " Nou zeker!".

Wat woon ik toch in een prachtige streek.

En toen besloot ik een andere route terug te nemen.

Nou dat heb ik geweten.

Het eerste stuk was een stevig breed onverhard pad door het bos.

Dat ging prima, maar daarna werd het één lang hotseknots karrespoor.

Zelfs in de hoogste ondersteuning liep ik af en toe vast.

En wel vier keer riep Google dat ik linksaf moest, maar dat waren overwoekerde, duidelijk allang in ongebruik geraakte wandelpaadjes met een paal ervoor.

Mijn vullingen rammelden er bijkans uit.

Wat was ik blij toen het pad een asfaltweg kruiste.

Daar ben ik gauw op afgeslagen.

Alles bij elkaar maar elf km op de teller.

Een stuk minder dan een paar maanden geleden en mijn streven van 30km ga ik dit jaar nog niet halen.

Vaartocht met de vechtzomp Hanzestad Ommen

Een vrolijke buschauffeur vol verhalen belde me zaterdag om me te melden hoe laat ik vandaag klaar moest staan voor mijn zoveelste uitje met de uitbus.

Dit keer stapte ik als laatste in, dat is nog nooit gebeurd volgens mij 😁.

En zo vertrokken we voor een grappig tochtje zigzag rondom Ommen, die eindigde bij  Pop-up restaurant "Aan", dat eigenlijk vandaag niet open was, maar speciaal voor ons even open ging.

Vanwege de beperkte opening was er geen keuzemenu.

Maar de bospaddenstoelensoep, het broodje gezond, het broodje kroket en de diverse biologische sapjes, melk en water smaakte prima.

Wel schrok ik toch wel even een beetje van de prijs, maar ja als er twee man speciaal voor ons kleine groepje kwam werken, dan is dat toch ook wel wat waard.

Daarna maakten we nog een mooie rit naar De Beerze Bulten, waar we achterin het park, op een oude arm van de Vecht, opgewacht werden door de Vechtzomp Hanzestad Ommen waarmee we een drie uur durende tocht over de Vecht naar Ommen maakten.

De chauffeur, die ook vrijwilliger op de zomp is, ging niet mee, hij moest ons aan het eind van de reis in Ommen weer ophalen.

Het was erg warm vandaag, eigenlijk te warm.

De aanwezige parapluus, die we als parasol gebruikten hielpen wel iets,  maar wat waren we blij als er af en toe wat wind opstak.

Na 1,5 uur zagen we in de verte het stuw bij Junne opdoemen.

Zo leuk om één van mijn favoriete plekjes nu eens van een andere kant te zien.

Naast het stuw is een sluis.

Vanwege de droogte wordt er nog maar enkele keren per dag geschut, dat stopt waarschijnlijk later in de week helemaal.

We moesten een half uur in de brandende zon wachten voor we geschut werden.

Dat was echt afzien.

Maar toen we eruit kwamen stak er weer even een heerlijk windje op, waar we allemaal van opknapten.

Onderweg zagen we veel koeien bij en vaak ook in het water.

In de kale afgekalfde oevers nestelen elk voorjaar vele oeverzwaluwen en ijsvogels. 

En toen kwam Ommen weer in het zicht.

Op de kade stond onze onvolprezen chauffeur ons al op te wachten.

En zo kwam er aan een erg warme maar mooie middag met de Uitbus alweer een einde.

Moe maar voldaan kwamen we thuis.

************

Voor wie minder bekend is met bloggen:

Als je op de andersgekleurde woorden klikt dan kom je op de betreffende pagina of website.

Weer eens naar de Brummel

Vorige week werd ik gebeld door de Uitbus, of ik nog mee wilde, lunchen bij De Brummel.
Er was iemand afgevallen.

Ik was vergeten dat ik me daarvoor aangemeld had.
Natuurlijk zei ik  ja.

We hebben er vorig jaar zo leuk gezeten en lekker gegeten.

Het was toen nog warmer dan vandaag.

Maar het was onder de walnootboom goed uit te houden.

We werden weer allerhartelijkst verwelkomt.

Ook vandaag stond de tafel al gezellig gedekt voor ons klaar.

Het waaide best stevig, maar het was heerlijk.

We begonnen met een kommetje groentesoep.

Daarna kwamen grote schalen met verschillende salades op tafel.

Alles kwam uit eigen tuin.

We konden kiezen uit twee soorten thee, melk, biokefir en vers sinasappelsap.

En natuurlijk was er ook weer het plankje met stokbrood in de bloempot en lekker smeerseltjes voor op het brood.

Na twee uur in alle rust genieten van het eten en de omgeving en het gezelschap werd het alweer tijd om te vertrekken.

Via een prachtige route ging het weer op huis aan.

Onderweg nog even een korte stop voor een softijsje bij Ekkelenkamp.

Ik had geen trek.

Denk door de stress voor mijn bezoek aan de kaakchirurg morgen.

En toen was de dag alweer voorbij.

Dit was al weer mijn 75de Uitbus uitje.

************

Voor wie minder bekend is met bloggen:

Als je op de andersgekleurde woorden klikt dan kom je op de betreffende pagina of website.

Met de Uitbus naar de Sail in Harlingen

 Vorige week zou ik met de Uitbus naar Garderen, zandsculpuren kijken.

Maar vanwege de extreme hitte werd dit logischerwijs afgelast.

Toen er nog een plaatsje vrij was voor gisteren voor de trip naar de Sail in Harlingen heb ik me daarvoor aangemeld.

Het was al zeventien jaar geleden dat ik er was.

Toen ging ik een dagje op en neer met de trein vanuit Brabant.

Mooie treinrit van 2x 5,5 uur, zigzag door Nederland.

Nadat iedereen uit diverse plaatsen in de regio opgehaald was, gingen we eerst wat drinken bij de Lichtmis.

Ik had het nieuwe pand nog niet gezien.

Erg mooi, maar voor mensen met hoogtevrees was de entree nogal eng.

Onder een grote glasplaat lag een fraai motorblok van een vrachtwagen te pronken.

Daar moest je dus overheen.😲

Ik was niet de enige die er moeite mee had.

En toen ik later weer naar buiten liep vertelde een stoere biker, die me tegemoet kwam, heel begripvol dat zijn vriendin er ook zo'n last van had.

Ik vertelde hem van mijn angst op station Breda waar alles glas is en hij snapte precies wat ik bedoelde.

Daarna reden we door naar Harlingen, waar we mochten parkeren op een gereserveerde parkeerplaats heel dicht bij de haven.

We liepen richting het einde want daar zou een uitzichtpunt voor oa mensen in Rolstoel zijn.

Maar daar kon je de schepen niet zien binnenkomen.

Op ons eerste plekje was het erg druk.

Daar kon je de laatste schepen nog zien aankomen varen.

Daarna vonden we een plekje aan de andere kant.

Hier zaten en stonden  we eerste rang en konden zo goed zien hoe de schepen naar hun plek geloodst werden.

De rest van de groep ging verder rond kijken, maar mijn lijf wilde niet vrijdag, dus bleef ik met de oudste deelneemster lekker op onze rollators zitten kijken.

Het laatste schip meerde recht voor onze neus.

Voor de veiligheid moesten we er toen weg.

Als er een tros zou losschieten zouden we dat niet overleven.

Dus gingen we rustig over de kade richting de marktkraampjes.

En aan het eind van de middag troffen we de rest weer bij de bus.

Onderweg stopten we nog even bij HarTeluk in Zurich, waar we door een jarige deelneemster werden getrakteerd.

We boften vrijdag met het weer, niet te warm, niet te koud.

Ik vond dit leuker dan Sail Amsterdam.

"Knusser " noemde een van de marktkooplui het.

Helaas moet ik wel toegeven dat dit nog te zwaar voor me was.

Met de nadruk op "nog", want hoewel men bij mijn huisartspraktijk bij elk contact zegt dat ik goed moet begrijpen dat na m'n zestigste de aftakeling begonnen is, blijf ik een koppige stier en wil eruit halen wat ik er nog uithalen kan.

*****

Voor wie minder bekend is met bloggen:

Als je op de andersgekleurde woorden klikt dan kom je op de betreffende pagina of website.