Waarom ga je niet naar een bejaardenhuis?

Dat krijg ik de laatste tijd nogal eens te horen als ik zeg dat ik een andere woning zoek omdat ik mijn tuin niet meer kan onderhouden en overal voor mij ver vanaf woon.

Eerlijk antwoord: "ik moet er niet aan denken".

Ik ben pas 63,wordt altijd veel jonger geschat, een einzelgänger, en verdomde zelfstandig, naast m'n twee uurtjes onvolprezen huishoudelijke hulp.

Ik weet van mezelf dat ik me niet staande kan houden in zo'n groepsgebeuren.

Het jaagt me echt angst aan.

Dat heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat ik als kind enorm gepest ben en daardoor altijd moeite heb gehad met groepsvorming.

En dat heb je op zulke plekken toch.

Daarbij zit ik al bij alles wat ik doe tussen mensen die veel ouder zijn dan ik.

En de meeste zijn heus erg aardig, maar een echte binding krijg ik er niet mee, en ze gaan bij bosjes dood.

Vrijwel overal ben ik veruit de jongste.

Ik heb juist zo'n behoefte aan meer mensen van mijn eigen leeftijd.

Ik heb in zo'n  tehuis vrijwilligerswerk gedaan.

Een modern gebouw met een enorm atrium dat met de beste wil van de wereld niet gezellig te krijgen is.

En daar doen ze heus hun best voor hoor.

Het was eerst zelfs met semi open dak, maar dat is al gauw veranderd, omdat het er koud en tochtig was.

Rondom galerijen die me het gevoel gaven van de oude koepelgevangenis in Haarlem.

En heus leuke frisse appartementjes, maar je moet geen hobbies hebben zoals ik, want die kun je er echt niet kwijt.

En zo handig, om dit gebouw heen is de hele wijk volgezet met seniorenappartementen.

Alles lekker centraal bij elkaar.

Maar niet centraal ten opzichte van winkels en faciliteiten.

Zo zijn de huisartsen, tandartsen, fysiotherapeuten, apotheek, polikliniek, allemaal gecentreerd op een plein aan de andere kant van ons stadje.

Ze zaten ooit wel meer verspreid, maar onze gemeente is gek op centreren.

Het liefst hadden ze ook alle supermarkten naast elkaar gezet.