Ik haal maar weer eens een ouwe koe uit de sloot.
Ik schreef er in de loop der jaren al vaker over zoals hier over het hulpverleners-syndroom en vrij recent nog hier over perfecte vriendinnen.
Met mensen met hulpverleners-syndroom heb ik inmiddels vrij goed leren omgaan.
Zoals die sportieve dame die iedereen te pas en te onpas de les leest over gezonde voeding en hoe je met de oefeningen om moet gaan, maar zelf tien kilo aan kwam en een fikse blessure op liep.
Als ze weer eens begint zeg ik alleen: "uh! Ik luister alleen naar de echte deskundigen".
En dat pikt ze nog ook.
Perfecte vriendinnen vind ik nog steeds lastig.
Ze komen altijd te voorschijn als je ziek of anderszins zwak bent.
En dan zijn ze gewoon hardstikke leuk en een verrijking van je leven.
Zo moeilijk, zo niet onmogelijk, om dan al te bepalen of je beter afstand van ze kunt houden.
Het blijft ook nog eens een tijdje leuk en gezellig.
Maar als jij opknapt en sterker wordt, dan komt het.
Eerst kleine onderhuidse steekjes, bv over een woord dat je verkeerd uitspreekt, dan groeit het naar de les lezen.
Niet te vaak, waardoor het nog een tijd gezellig en leuk blijft en je alleen maar denkt: "och ze heeft een slechte bui, dat waait wel weer over".
Maar als zo iemand zelf dan ook nog niet zo lekker in haar vel komt te zitten, dan komt het punt dat ze gaat kleineren en boos wordt als jij een goed idee hebt wat je gaat uitwerken.
Want het is natuurlijk niet de bedoeling dat jij iets beter kunt of dat je te goed in je vel komt te zitten, want dan voelt ze zich overbodig worden.
En je moet ook echt niet denken dat ze dan even op jou wil leunen, zoals in een gelijkwaardige vriendschap gewoon moet kunnen.
Boos? Zeg maar gewoon ronduit onredelijk.
Dan gaat er een vat vol verwijten open.
Een hopeloze poging om de balans weer in eigen voordeel te doen omslaan.
Ze moet de grote sterke vriendin zijn en ik degene die afhankelijk is en vooral dankbaar moet zijn.
Ik tuin er nog steeds in.
En ik zou ook niet weten hoe ik dat voorkomen kan.
Maar ik stap er nu wel uit.
Natuurlijk doet het zeer
Maar ik ga er niet meer aan onderdoor.
Ik sta uiteindelijk toch op m'n eigen benen.
Die zijn dan misschien fysiek wat wankel, maar spreekwoordelijk heel stevig tegenwoordig.
