Ik zou het niet meer doen, maar toen ik op marktplaats een hele leuke Book Nook zag, voor de helft van de winkelprijs, ging ik toch nog even verder kijken bij deze verkoopster.
Ze had er wel zes.
Maar ik heb het keurig bij twee gehouden.
Die andere moet nog even wachten, maar ik vond dit Chinese winkelstraatje zo leuk, dat ie voor mocht.
Dit pakket zit anders in elkaar dan de meeste Book Nooks.
Geen vellen MDF waar je de onderdelen uit moet drukken, maar heel veel zakjes met losse onderdeeltjes.
En veel knip en plakwerk.
Gek he, kleine stukjes knippen draai ik mijn hand niet voor om, maar die grote rechte stukken daarbij wil het wel eens misgaan.
Dat los ik dan maar weer op met een viltstift.
Het in elkaar zetten gebeurt hier ook niet met lipjes en gaatjes.
Het werd een heel gedoe, mede omdat de dunnere delen enigszins krom getrokken waren.
En er bijna niet te zien was waar je het nou aan elkaar moest lijmen.
Met wat kunst en vliegwerk en wat hulp van knijpertjes kwam het uiteindelijk redelijk goed.
Als je niet te dicht bij kijkt.
En dan kan ik aan het eerste pandje beginnen.
Ik krijg wel eens opmerkingen waarom ik geen sneldrogende lijm gebruik.
Met die kleine onderdeeltjes en zeker met papier is het lastig om het gelijk op de goede plek te krijgen, met een niet te snel drogende lijm kun je dan nog corrigeren.
Maar ja, daar staat dan wel tegenover dat ik meer geduld moet hebben.
Weer wat details toegevoegd.
Heel irritant vind ik het dat de papieren onderdeeltjes niet goed passen.
Ze zijn te vaak gewoon te groot.
Voor de balkonnetjes en luifeltjes heb ik wel een sneldrogende lijm gebruikt.
De pilaren en het uithangbord ook nog even op hun plaats gelijmd.
Op naar het volgende pandje.
De grote spiegel heb ik hier weer losgehaald.
Hij zat te ver naar voren waardoor het voorste pandje niet zou passen.
Gelukkig lukte dat zonder veel schade.
Maar voor ik aan het volgende pandje kon beginnen moest ik eerst een electriciteitspaal aankleden en een jurkje met een hoedje maken.
Het jurkje viel wat groter uit, maar zo past het wel beter bij mij.
Ik ben immers ook een stevige tante.
De ramen moesten in glas in lood.
Uit glibberige snoeppapiertjes moest je een eindeloze hoeveelheid priegelig stukjes knippen en dan ook nog opgeplakt zien te krijgen.
Dat zag ik echt niet zitten, dus maakte ik er me wat makkelijker van af.
Eén kleur per raampartij.
Toen kwam ik er achter dat ik al negen dagen niets aan deze Book Nook gedaan had.
Zou ik dan toch het einde van deze hobby naderen?
Er liggen nog een paar DIY projectjes te wachten.
Maar goed, dat heeft geen haast he.
Ik trok er dus weer eens een half uurtje of zo voor uit en ontdekte dat ik een niet meer te herstellen fout in de bruine etalage gemaakt had.
Restte me niets anders dan te duimen dat ik die later op de één of andere manier zou kunnen verdoezelen.
Naast dat ik er meer andere creatieve dingen bij doe, zaten we inmiddels ook midden in de hittegolf.
Naast mijn stoel in de huiskamer staat een cooler, maar zo'n blaasding in de hobbykamer is niet erg slim, dus ik hield het dezer dagen niet lang vol.
Toch begon het tweede winkelpandje langzaam te groeien.
Elf dagen later pakte ik de draad maar weer eens op.
Het modewinkeltje kwam nu ook af en de pandjes konden op hun plek gezet.
De spiegel moest daarvoor weer losgetrokken, want anders kwam het winkeltje buitenboord.
Grootste irritatie: alles is krom, waardoor niets goed past en onderdelen weer loskwamen.
Dat werd natuurlijk met kunst en vliegwerk opgelost, maar het blijft irritant.
Een paar dagen later ging ik er weer even voor zitten.
Een rondje piepkleine details.
2 potjes met struikjes.
Een buitenlichtje
En de papieren onderdeeltjes verlijm ik wel, maar knip ik nog niet uit, aangezien die pas veel later nodig zijn.
Ik kom er ook tot mijn grote schrik achter, dat ik, na in het begin de spiegel te ver naar voren geplakt te hebben, hem nu te ver naar achter geschoven heb en ook de huisjes zitten muurvast een halve cm te ver naar achter.
Niets meer aan te doen.
De tramrails maken nu een hik en het kledingzaakje zal straks niet helemaal goed op de voorkant aansluiten.
Maar ja alleen Allah is perfect zoals de islamieten zeggen.
Hopelijk valt het als de Book Nook klaar is niet al te erg op.
De klok en lantaarn op het bordesje plakte ik nog niet vast.Ik vond het zo'n gekke plek, dat ik even wilde afwachten om te zien hoe dat er later, als de andere kant van de straat af was, in zou staan.
20 september 2025:
Toen lag dit project, mede door m'n vakantie, weer een paar weken stil. Ik merkte toch ook dat ik er minder zin in had.
Maar goed die middag het eea uitgeknipt en twee onmogelijk kleine handtasjes in elkaar gezet.
Het linker moest binnenste buiten aan elkaar genaaid worden en dan gekeerd.
Dat is dus echt onmogelijk.
Het is nog geen halve centimeter groot.
Dus maar de lijmtube gepakt.
29 november 2025:
En toen kwam de ziekte van Bell er tussendoor en zag ik zo slecht dat het volkomen onmogelijk was om verder te gaan. Vandaag pakte ik voorzichtig de draad weer op 2 kopjes koffie, een plantje en 3 lapjes verder moest ik stoppen.
Maar er is in elk geval weer een beginnetje.
De volgende dag ging het al wat vlotter.
De dag erna maakte ik een spurtje.
Dit was wat grover werk, dus de pui van de koffiezaak kwam die middag bijna af.
Inmiddels is het al half december, want er kwam ook nog een virusje langs.
Maar heel langzaam begon ook de inventaris van het handwerkwinkeltje te groeien.
Wat een gepriegel met draadjes, stofjes en veel lijm.
En toen was het vierde pandje toch eindelijk ook klaar.
Een handwerkwinkeltje om bij te watertanden.
9 januari 2026
Er kwam even een aanval van blikjeskoorts tussendoor.
Maar nu begint het einde toch echt te naderen.
Nu kon alles aan elkaar gelijmd worden.
Dat bleek nog een heel gedoe, want de mdf was wat krom.
Maar het is gelukt.
Daarna moest er papier op alle kanten gelijmd worden.
Daar werd ik ook niet enthousiast van.
Voor ik de laatste onderdelen op de voorkant zou lijmen, wilde ik er eerst een acrylplaatje tegen het stof voor lijmen. Ik had de envelop met de acrylplaatjes kort geleden nog in mijn handen, maar kon hem nu nergens meer vinden.
De volgende dag vond ik ze gelukkig toch nog.
Ze lagen gewoon op tafel met een mandje er bovenop.
Ik ben alleen geen kei in snijden.
En ondanks de zware metalen snijlat,, gewalst van Hoogovensstaal, die ik lang geleden van m'n vader erfde, ging het toch mis.
Euvel dat schijnt te liggen aan het aangeboren niet goed kunnen draaien van mijn polsen.
Of zou het mes toch te bot zijn geweest.
Ik heb de lelijke verlichting, die wel erg provisorisch erin gehangen moest worden, weggelaten.
Ook moest er een karretje in de straat staan, die voor mij geen toegevoegde waarde had. Je zou er de leuke details van de pandjes niet meer door kunnen zien.
