Anderhalf jaar later gaat de kogel toch nog door de kerk

Herinneren jullie nog hoe ik 1,5 jaar geleden nee moest zeggen tegen een hartstikke leuk, maar volledig gestripte maisonette waar ik zo snel in moest dat ik niet eens in oplossingen kon denken?

Uiteindelijk hebben zeven mensen er vanaf gezien en nr acht is een half jaar bezig geweest voor ze erin konden.

Vrijdag 21 augustus kwam de andere hoek in de aanbieding.

Ik stond anderhalve dag op 1 toen zakte ik naar 3 en twee dagen later stond ik toch weer op 1.
Op de laatste avond dook er toch nog iemand voor me, die woensdag ook al heel snel het huis accepteerde.
Stress weg en eindelijk weer een redelijke nacht slaap.
Maar donderdagavond keek ik voor het slapen gaan per ongeluk nog even in de app.
En toen stond er opeens iets anders wat ik niet begreep.

Weer een doorwaakte nacht.
Vrijdagochtend al vroeg gebeld hoe of wat, omdat ik smiddags weg moest.
En toen bleek ik toch aan de beurt.
Gelukkig kon ik die ochtend al terecht en de onvolprezen R2A die er bij mijn vorige verhuizing voor zorgde dat alles op een rijtje bleef ging mee.
Ik ging net voor vertrek ook nog even finaal door m'n rug dus het begon al goed.

Natuurlijk wist ik van de vorige keer al hoe het huis ingedeeld was.

Maar dit huis heeft meer voordelen.

Een eigen stukje galerij, dicht bij de lift en trap.

En leuke zijraampjes.

Daar viel ik jaren geleden al voor.

Toch lukt het me nog niet om blij te worden.

Alles is zo dubbel.

Ik heb een hartstikke leuk huis waar ik zo  gelukkig ben geweest.

Maar mijn gezonde verstand weet dat dit een kans uit duizenden is en dat er straks eindelijk ruimte komt voor dingen die ik steeds maar uitstel en hopelijk te zijner tijd ook wat meer rust in m'n hoofd.

Vanmorgen in alle vroegte kreeg ik de eindbevestiging dat het huis definitief van mij is.

En nu moet ik weer wanhopig op zoek naar hulp, want R2A is een kanjer maar  met z'n twee redden we het echt niet.