woensdag 20 september 2017

Motortoertocht voor het goede doel

Afgelopen zondag mocht ik weer meehelpen met de Motortoertocht voor het goede doel.
Dit jaar was de opbrengst voor de Stichting Hartedroom.



Ik was met M ingedeeld in Haghorst, een klein dorpje voorbij Tilburg.
M zorgde voor de catering en ik ving buiten de ruim 280 bikers op, wees ze het parkeerterrein, verwelkomde ze en stuurde ze door naar de koffie.
Iedereen had er zin in, zelfs de weergoden waren ons goed gezind.
Het werd een megagezellige dag, die afgesloten werd met een barbeque en een goeie band.




Zoekplaatje: ergens in dit filmpje zie je mij ook nog zitten.

De fotos die ik tussen de bedrijven door maakte vind je hier

Op pagina 6  van het weekblad een paginagroot verslag.



woensdag 13 september 2017

Een laffe daad


Ik schreef al eens eerder over mijn opa, die aan het begin van de oorlog vermoord werd.
Maar veel wist ik er niet van.
Twee weken geleden kwam ik op facebook de groep "Den Haag in de tweede wereldoorlog" tegen.
En ik besloot om daar eens te vragen of iemand meer wist.
Er ontspon een enthousiaste zoektocht, waarbij al gauw voor mij nieuwe gegevens tevoorschijn kwamen.


Mijn opa was lid van de stormbrigade, ook wel karabijnbrigade genoemd, de eerste voorloper van de huidige ME.
Hier gefotografeerd tijdens een oefening.


De commandanten van de Haagse stormbrigade  inspecteurs C.M. de Hilligen en G.J. Thijsen.

Mijn opa Gerrit Peter Waijenberg en zijn collega en vriend J.S. de Lang werden op 11 mei 1940 vanuit een hinderlaag neergeschoten op de hoek van de Javastraat en de Zeestraat ergens vanuit dit gebouw:



Indertijd werd gedacht dat de schutters NSBers waren, maar de diverse schietincidenten in die eerste dagen van de oorlog zijn later toegewezen aan Duitse infiltranten.


De Lang stierf ( ter plekke?)  Op 11 mei, mijn opa de volgende nacht om 2.30 uur.


Uit dit rapport van  Inspecteur Hilligen blijkt dat mijn opa op laffe wijze in de rug geschoten is.
Dit rapport is naar alle waarschijnlijkheid geschreven ivm de aanvraag voor een weduwen en wezen pensioen.
Mijn oma heeft echter nooit een pensioen gekregen.
De inmiddels door de Duitsers aangestelde hoofdcommissaris weigerde de aanvraag omdat mijn opa in het ziekenhuis is overleden en dat was volgens deze man dus niet tijdens de uitoefening van zijn werk.
Mijn oma en haar kinderen hebben als gevolg van deze weigering in grote armoede geleefd.





Hier vind je meer fotos en documenten


Bronnen: Haags Gemeente archief, archief Politiemuseum Apeldoorn,
Met dank aan de leden van "Den Haag in de Tweede Wereldoorlog".



vrijdag 8 september 2017

Ommen anders


Ik wilde eens een keer wat anders proberen dan een huisje in een vakantiepark.
Gewoon eens een plaats ervaren van binnen uit.
Dus huurde ik een knus minihuisje bij Bellevue in het centrum van Ommen.


Met uitzicht op een fraaie binnentuin.


Voor mijn vertrek ging ik uitgebreid op onderzoek uit en ik ontdekte dat er in Ommen veel mogenlijkheden zijn voor alleenstaanden om samen te eten.
Dus ik heb me aangemeld voor twee er van.


Maandagavond schoof ik aan bij de bezoekers van de Paraplu, waar ik voor 4€ getrakteerd werd op een drie-gangen menu.
Voor het eerst van mijn leven at ik kerriesoep ( met kip en ananas) en het was heerlijk.
Het hoofdgerecht was nasi en er was stracciatellayoghurt toe.

Dinsdag morgen was er markt voor mijn deur.
Ik kocht er een paar bolletjes heel dun haakgaren, waarmee ik een rand langs een paar te kort geworden Tshirts wil haken.

Daarna liep ik naar het Nationaal Tinnen Figuren Museum.
Ik verwachtte veel tinnen soldaatjes te zien en die waren er ook.


Daarnaast waren er veel kijkkastjes en tafereeltjes.


Op de bovenste verdieping mijn favorieten: een hele collectie fijnbeschilderde klederdrachtpopjes.


's Middags stapte ik op de rondvaartboot voor een tochtje over de vecht.
Helaas was het trapje naar het dak te stijl voor me en binnen was het verschrikkelijk benauwd, maar het uitzicht maakte een hoop goed.


Daarna fietste ik naar de andere kant van de stad voor een boerenpatat met een softijsje toe.


Woensdag regende het.
Ik trok dik een uur baantjes in "de Olde Vechte" het buitenzwembad dat een paar jaar geleden gesloten dreigde te worden.
Maar de Ommenaren kwamen in opstand en nu wordt het bad geheel gerund door vrijwilligers.
Als voormalig vakbondsjongere heb ik daar een dubbel gevoel bij.
Aan de ene kant prachtig dat het zwembad gered is, maar dat betaald werk nu gedaan wordt door vrijwilligers stuit me toch tegen de borst.


'smiddags bezocht ik de twee kringloopwinkels die Ommen rijk is.
Bij de eerste kocht ik twee kleine glazen schaaltjes ( voor theezakje?)
Bij de andere raakte ik bij de hobbykast in gesprek met een gezellige creatieve dame.
Tot mijn verbazing rekende ze mijn aanwinsten bij.de kassa mee af: "omdat we zo gezellig gekletst hadden".

Daarna fietste ik door naar het Vlierhuis voor het sociaal eetcafe.
Hier was het gezellig druk.
We kregen kippensoep en bami, sapje erbij en koffie met koek toe, all in 6€


Donderdag had ik eigenlijk een fietstocht gepland, maar er werd weer regen voorspeld en ik was best wel moe van de afgelopen drukke dagen.
Dus ging ik 's ochtends weer lekker zwemmen.
En op uitnodiging van één van mijn tafeldames van de vorige dag bezocht ik het breicafe, waar ik een stukje meebreidde aan een lappendeken voor een goed doel.
.

Deze laatste avond stond er geen etentje meer op het programma, en veel puf om te koken had ik ook niet meer, dus improviseerde ik een snelle supermarktmaaltijd bij elkaar, die nog lekker was ook.


Vrijdag had ik zo graag nog een poosje op de grote bank op de brug van het uitzicht willen genieten.
Maar het bleef regenen, dus zat er niets anders op dan met frisse tegenzin de reis naar huis te aanvaarden.

Ik heb een byzondere midweek achter de rug, met leuke ontmoetingen en gesprekken.

De fotos van het museum zijn met toestemming gemaakt en geplaatst.

Alle fotos van mijn anders dan anders vakantie vind je hier

donderdag 7 september 2017

My Way

Vroeger deed ik het al, maar ik was het een beetje vergeten.
Ik droeg spijkerbroeken, met wel honderd opgezigzagde lapjes om de gaten te bedekken.
En ooit had ik een nachthemd vol geborduurde bloemetjes.
Elk bloemetje verborg een gaatje.

Maar dan komt er een tijd, dat je keurig neutraal gekleed naar je werk gaat en een broek vol lapjes niet meer ( bij je leeftijd) past.
Dus stop je de gaatjes die je kat in je Tshirt trekt keurig met een paar kleine steekjes aan de binnenkant.
Zo onzichtbaar mogelijk.
En op een dag ontdek je dat je saai geworden bent.
Megasaai.

En dat vertik ik nog langer.
De pot op met de truttigheid.
Ik ga weer lappen en opknappen op mijn manier.

Dus kom je een dikke middelbare dame tegen in een Tshirt vol willekeurig geborduurde bloemetjes of met bandjes op haar jack, dan weet je dat ik het ben.





zaterdag 2 september 2017

Werk in uitvoering


Eigenlijk moet ik hem natuurlijk pas laten zien als ie klaar is, maar ik vind hem nu al zo leuk worden, mijn op de Markerdracht geïnspireerde spijkerjack, dus ik kon het gewoon niet laten om al eventjes een preview te geven.
Alle bandjes worden met de hand opgenaaid.
Niet alleen omdat ik nog steeds met die lastige armblessure zit, waardoor de naaimachine verboden gebied blijft, maar ook omdat ik het gewoon mooier vind.


De laatste twee vakjes van mijn kussen staan er ook op.


De poppetjes waren dit keer in drie kleuren, maar omdat ik dat op mijn geheel in twee kleuren geborduurde kussen niet mooi vond, heb ik ze veranderd.


Nu moet er nog één zwart randje omheen, en dan kan ie in elkaar gezet worden.






woensdag 30 augustus 2017

Op kamers

Ik was 21 toen ik het huis uit ging.
Het grote avontuur tegemoet.
Mijn vader vond het helemaal niets en weigerde in "dat krot" op visite te komen.
Maar ik zag geen krot.
Ik zag rust, van de ruzies thuis, ik zag vrijheid.


Onlangs kreeg ik viavia deze foto onder ogen.
En nu snap ik mijn vader wel een beetje.
Mijn kamertje zat tussen het schuurtje links en de serre in het midden.Het was 2.30 breed, 3.90 lang en wel 4 meter hoog.
De muren waren bekleed met kromgetrokken platen triplex.
En de verwarming ging 'smiddags pas om 5 uur aan.
Als ik ziek was, dan lag ik met vele lagen kleding en alle dekens die ik had in bed te klappertanden.
En ik was er veel ziek.

Ooit was dit een pension voor gegoede oude dames.
Later een kantoor van de NZH.
Maar toen er jaren gesteggeld ging worden over de bestemming van dit pand, het enige van een bekend architekt in Haarlem, werd het verpacht en kwam er een kamerverhuurder in.
En langzaam brokkelde het steeds verder af.

In het middelste pand was een douche nodig.
Dus werd de trap naar boven afgezaagd, op de bovenste drie treden na.
Die bleven gewoon boven de douche hangen.
Paar plaatjes triplex ervoor en klaar was kees.

De bedrading was versleten, en wat ik, pas toen ik er al bijna weg was, bij toeval hoorde, was dat het gas levensgevaarlijk was.
Een monteur van het gasbedrijf vertelde me  dat we alleen nog leefden omdat het huis zo tochtig was..
We konden er geen telefoonaansluiting of kabel krijgen, dus 3,5 jaar luisterde ik naar een tv zonder beeld.
Geen inboedelverzekering.
De ziektecontroleur van het GAK kwam elke vrijdag langs.
Hij belde eerst aan, en ging dan pas op zijn lijstje kijken wie hij die week moest hebben, want er waren altijd mensen ziek.
Toch werd het pand niet afgekeurd, want dan moest de gemeente Haarlem 26 mensen herhuisvesten en er was enorme woningnood in die tijd.

Maar wij, we waren jong en we wisten niet beter.

Ik kende alle treinroutes uit mijn hoofd, want die werden bij elke vertraging omgeroepen.
En die waren er toen ook al veel.

Vooral de trein naar Heemstede/Aerdenhout - Leiden - Den Haag Hollands Spoor - Rotterdam - Roosendaal - Antwerpen - Brussel.

Er ging een nieuwe wereld voor me open.
Ik kwam vanuit mijn calvinistische nest, waar in die tijd nog veel taboes waren, midden in het homobolwerk van Haarlem terecht.
Op zaterdag verzamelde de jongens zich hier, om gezamelijk naar Zandvoort te vertrekken, waar aan de boulevard een gaybar was.
Ik mocht niet mee, want ik was niet gay.
Maar met mijn buurjongens had ik een breikransje en ging ik mooie jongens op het strand kijken, waarbij onze smaak enorm verschilde.


Ik woonde hier 3,5 jaar,  toen had ik genoeg van de kou en het lawaai  van 25 buren en alle bussen en treinen en vrachtwagens van het PTT distributiestation aan de overkant.
En ik  vertrok naar een schone frisse warme modernere kamer aan de andere kant van de stad, op loopafstand van mijn nieuwe baan.
Daar gaf mijn tv wel beeld en kon ik wel een telefoonaansluiting krijgen.


Jaren later moesten de laatste bewoners vertrekken en werd het pand dan eindelijk gerenoveerd.
Ik geloof dat er nu een verzekeringsmaatschappij in zit.
Mijn kamer is geheel verdwenen, daar zit nu de entree.
Ook de mooie grote kastanjebomen  rondom het huis moesten het veld ruimen.

Vorig jaar stond ik voor het eerst in jaren op Perron 8 en keek naar het pand waar mijn volwassen leven begon.

Foto 2 zit in mijn foto album.
Ik maakte hem op de dag van mijn vertrek.
Van foto 1 en 3 ken ik de herkomst niet.
Natuurlijk zal ik die verwijderen als de eigenaar daarom vraagt, maar ik hoop dat ze mogen blijven staan, als herinnering aan.