dinsdag 18 september 2018

Mijn eerste spaarlamp



Toen ik ruim 28 jaar geleden mijn eerste eigen voordeur kreeg kwam mijn vader er mee aanzetten.
Een heuse spaarlamp.
Van Philips natuurlijk, want mijn vader was een voorstander van het spekken van de Nederlandse economie.
Als iets niet in Nederland gemaakt werd dan was Europees een goede tweede, zoals zijn hele serie Simca 1100's die maar 2 á 3 jaar meegingen omdat ze door de zoute zeelucht aan de kust al snel doorrotten.
Een uitzondering vormde z'n fotocamera, de Olympus Trip, want een goeie Europese camera was er niet.
Hij was er zo enthousiast over dat op een gegeven moment de hele familie er één had.


Vanmorgen was ie dan eindelijk ter ziele.
Het was een onhandig groot ding die eerste spaarlamp, maar er was toch altijd wel een lamp in huis waar ie in paste.
18 ouderwetse guldens kosste hij indertijd.
Een gigantisch bedrag.
Maar dat heeft ie met 28 jaar trouwe dienst wel dik opgebracht.
Zo lang gaan de lampen van tegenwoordig niet meer mee.

zaterdag 15 september 2018

Ezeltjesdag

Even buiten Ommen, aan de overkant van de Vecht, ligt landgoed het Laar.
Je kunt er heerlijk wandelen.
Nog niet zo lang geleden is de kinderboerderij verhuist naar de rand van het landgoed.
Op een prachtige plek, waar vroeger alleen een hertenkamp was, woont nu een verscheidenheid aan dieren.


Vandaag was het ezeltjesdag.
De kinderboerderij heeft twee ezeltjes, maar op ezeltjesdag komt de ezelboer met zijn ezeltjes langs.
En dan kun je met de ezeltjes wandelen.

Ik heb een tijdje met de vrijwilligers zitten praten aan een van de picknicktafels.
Toen de helft van hen opstond begon de picknicktafel te kantelen en viel ik in slow motion op de grond.
Het ging zo traag dat ik me niet eens bezeerd heb.


Op de terugweg genoot ik nog een poosje van het prachtige uitzicht op de grote bank op de brug.
We hebben hier werkelijk prachtige wolken luchten.




zondag 9 september 2018

Kaffe Fassett



Misschien nog wel duurder dan mijn favoriete Laurel Burch is Kaffe Fassett.
Ik heb nog steeds geen idee hoe ik zijn naam uit moet spreken.
Maar zijn stoffen zijn zeer fraai.
Mijn verzameling is nog heel klein.
Zo één keer in het jaar loop ik tegen een betaalbaar stapeltje stroken aan.
Ik heb er nu 26.
Maar ooit wordt het een strokenquilt.
Als mijn Laurel af is.


Met de boeken is het nog veel erger.
De prijzen die daarvoor gevraagd worden rijzen echt de pan uit.
Dus was ik er als de kippen bij toen ik dit boek voor een relatief prikkie op de kop kon tikken.


Inburgeren

Langzaam aan wordt m'n huis steeds bewoonbaarder en ongelofelijk snel voelt het als thuis.
Er komt dus ruimte voor volgende stappen.
Naast de eetcafés en het handwerkgroepje wordt het tijd voor meer nieuwe dingen.

Het zoeken daarnaar begon vorige week ongepland toen er een kies doorbrak en ik naarstig op zoek moest naar een tandarts.
Wat vanwege wachtlijsten nog een heel gedoe was.
Uiteindelijk heeft m'n zorgverzekeraar bemiddeld.
En toen ik toch bezig was regelde ik gelijk ook maar huisarts, apotheek en Dierenarts.

Deze week kwam er een tweede handwerkgroepje bij.
In mijn eigen buurt, 's avonds, om de week en nu eens niet met bejaarden.

Ook werd het tijd om op zoek te gaan naar beweging.
Daar ben ik nog niet helemaal uit.
Het is hier allemaal een stuk duurder dan in mijn vorige woonplaats.
Het betaalbaarste is de sportschool bij mij om de hoek, maar in het verleden ben ik totaal afgeknapt op die manier van sporten.
Deze week heb ik een proefles internationaal volksdansen en een proefles aqufitness gehad.
De aquafitness viel erg tegen.
Tien jaar lang had ik 3 kwartier les en mocht in totaal 2 uur het zwembad gebruiken.
Hier is het maar 25 minuten en in totaal 3 kwartier.
Maar volksdansen vind ik tot mijn verbazing erg leuk.
Al gingen mijn voeten de meeste tijd alle kanten op behalve de goede.
Ik mag vier keer gratis mee doen.
Dan hoef ik pas te beslissen.
Lastig hoor, want kies ik voor iets leuks, dan blijft er weinig over voor meer beweging.
Kies ik voor meer beweging dan is er weinig leuks aan.

Ik heb wat contacten voor vrijwilligerswerk, maar daar is nog niets concreets uit gekomen.
Ik ren er ook nog niet heel hard achter aan.
Er komt al zo veel nieuws op mijn pad.
Maar ik houd het wel warm.



Ook ben ik inmiddels lid van de huurdersvereniging en de buurtvereniging.
En die laatste had vanavond de jaarlijkse buurtbarbeque.
Het was megagezellig.
Heb met veel buren gepraat.
En veel gelachen.
En lekker gegeten.



dinsdag 4 september 2018

In de kast

Ik kreeg een klacht dat de inhoud van mijn nieuwe kast niet goed zichtbaar was op de fotos.
Nu lijkt het misschien wel alsof ik altijd alles deel, maar dat is niet zo hoor.
Ook ik heb mijn grenzen.
Maar voor mijn verzameling zonder financiële waarde (voor inbrekers 😉) wil ik wel een uitzondering maken.

Deze gebruiksvoorwerpen werden voor de oorlog door meubelmakers gemaakt uit restmateriaal als er even geen werk was.
Blijkbaar alleen boven de rivieren, want ik ben ze in het zuiden des lands nooit tegen gekomen.
En vlak na mijn verhuizing vond ik er, na zeker 12 jaar niets, in de kringloop weer eentje bij voor 1€.











zondag 2 september 2018

Gott schuf die Zeit

Mijn tweede Ommentje voerde me een stukje het bos in.


Niet heel diep, zodat ik ook nog mooie stukjes park in mijn wijk mee kon pikken.


Er stonden aardig wat paddenstoelen langs het pad.
Vraag me niet wat het zijn, daarvoor moet je bij mijn tuinkabouters zijn.


Als ik even op een bankje zit te genieten zie ik door de bomen iets vreemds op een hek.
Met de camera zoom ik er op in en zie dit kunstwerkje.


Een mol heeft zijn kop gestoten tegen het asfalt.
Zo te zien had ie een harde kop 😂😂😂.


Dit prachtige uitzicht zal over enige tijd vol bedrijven staan.


Kunst.

Ze gingen er gauw vandoor toen ze me zagen.


Bijna thuis.


Heel erg bijna thuis.


Thuis, waar gelukkig in mijn voortuin ook weer het eea in bloei komt.


4,5km in anderhalf uur, geen mijlpaal, maar wel anderhalf uur genieten.




Von Eile hat Er nichts gesagt.

zaterdag 1 september 2018

Soms gaat het een beetje anders

Toen ik verhuisde konden er wat kasten niet mee, omdat ze of te hoog voor mijn nieuwe huis waren, zoals mijn mooie lundiameubel, of te gammel, zoals mijn lappenkast.

Ik zocht dus een andere kast voor mijn lappen, of een keukenkast met deuren en dan zouden mijn toch wel erg slordig ogende open keukenkastjes naar boven gaan voor de lappen.

Gister zag ik dan eindelijk een mooie kast op marktplaats voor een paar tientjes.
Ik zet ouderwets gordijntjes achter het glas dacht ik nog, dan kan er een hoop in opgeborgen..
Maar bij thuiskomst stond ie toch wel heeeeeeel erg mooi in de kamer.
En mijn verzameling houtdraaiwerkjes staat er toch wel heeeeeeel erg fraai in.


Afijn nu heb ik dus een nieuwe kast in de huiskamer, moet de meidenkast naar de keuken en de keukenkastjes naar boven.
En heb ik waarschijnlijk nog steeds kastruimte te kort.
Maar wat is ie mooi.