dinsdag 22 mei 2018

Ik vraag het gewoon

Verhuizen is iets verschrikkelijks, zelfs als het eindstation leuk is.
Ik krijg al hulp van een paar mensen.
Van sommigen zelfs veel.
Maar het blijven kamikaze weken.
Zeker met een beperkte gezondheid.

Is het gek als ik om hulp vraag van trouwe of minder trouwe lezers?
Je kunt mijn hulpvragen vinden op  www.wehelpen.nl
Of me mailen
Al kun je maar een paar uurtjes.


Verder moet ik helaas afscheid nemen van mijn mooie lundiameubel.
Met z'n 2,4m is ie te hoog voor mijn nieuwe huis.
Alle info kun je vinden via mijn marktplaats in de rechterkolom.


Piep had er vandaag even helemaal genoeg van.
Ze klom veilig op de muur



vrijdag 18 mei 2018

Tranen

(vanmorgen)

Langzaam biggelen ze over mijn wangen.
Hooikoorts mompel ik geluidloos tegen de studenten, die in de overvolle trein hun blik niet van hun mobieltje heffen.
En ze blijven biggelen, de hele lange weg, naar mijn nieuwe toekomst.

Hoe anders was het tienenhalf jaar geleden, toen ik intens gelukkig in een andere trein een andere kant op reed.
Hunkerend naar een nieuw begin op een plek die beroemd is om z'n spreekwoordelijke gastvrijheid.
Wat was ik toen gelukkig.

Even.

Wat viel het tegen.
Ik had geen extreem hoge verwachtingen.
Was realistisch.
Wilde alleen maar een eerlijke kans.

Hoe kon ik weten dat chauvinisme op sommige plekken staat voor klinkklare haat  en ziekelijke vooroordelen die helemaal niets met jou als persoon te maken hebben, maar met iets wat al generaties lang zo diep geworteld zit , dat men niet eens meer beseft waar het nog over gaat, laat staan wat ze anderen er mee aan doen.
Hoe kon ik weten dat die gastvrijheid alleen maar een oppervlakkig vernisje is?

En nu ik nog een keer de grote sprong ga wagen, kan ik geen vreugde voelen, alleen nog maar verdriet.
Om meer dan tien verloren jaren.
Om al dat zinloos investeren in mensen die het zo weinig kan schelen.
Om al dat geven wat niet aangenomen werd.

En om die enkeling die ik heel erg ga missen.



(vanmiddag)

De voortuin staat vol met vrolijke kleine viooltjes.
Een vriendelijk oud echtpaar laat ons binnen.
Het huisje is piekfijn onderhouden.
Trots laten ze ons elke ruimte in huis zien.
We krijgen alle tijd om alles in ons op te nemen.
Hij wijst, wil je dit, wil je dat?
En dat ook?
Het uitzicht is zo leuk, en ik heb altijd al een zijraampje willen hebben.
En als we bij een kopje thee de details bespreken en de overnamekosten op tellen kijken we elkaar aan en knikken enthousiast ja.
Ik maak kennis met de vriendelijke buurman, die me verteld dat niemand er problemen heeft met katten.

En als ik weer op de bank zit bij M2A en R2A, klik ik op het "ja, ik wil het" knopje op de website.
Het voelt nog steeds niet echt, maar ik heb toch echt ja gezegd.
Echt, echt, ja.
We praten over dozen en vrachtbusjes en langzaam begint het te dagen.
Ik heb ja gezegd.


(vanavond)

Een beetje wezenloos hang ik in de trein en zit de lange reis naar huis uit
Ik heb de afgelopen nacht maar twee uurtjes geslapen.
En heel langzaam siepelt er een beetje blijdschap naar binnen.
En ze biggelen weer over mijn wangen

Ik ga verhuizen.


woensdag 16 mei 2018

Wandelen in het buitenland


Nu woon ik al een dikke tien jaar in het zuiden, maar van de grens oversteken is het nog nooit gekomen.
Vandaag ging ik met Debby en haar zoon en hond naar
Beekdal het Merkske.
Een prachtig gebied zo'n tien km links van Baarle Hertog/Nassau.
Ook al deels in Nederland deels in Belgie.


Hondje genoot, jongetje genoot, dames genoten.

De Merkske zelf hebben we niet gezien, maar wel een prachtig weids landschap, met meertjes en bos en opvallend veel vogels.


Maar het was zo weids dat het eigenlijk niet te fotograferen valt.
Je moet het gewoon zelf gaan zien.



zondag 13 mei 2018

Droomdekentjes

Een paar jaar geleden had ik eens contact met iemand die stoffen van me wilde kopen.
Ze vertelde me dat ze dekentjes maakte voor zieke kinderen.
Dus deed ik er nog wat extra lapjes bij.


Een tijdje later stuurde ze me fotos van het eindresultaat.


Ze maakte deze droomdekentjes voor de Regenboogboom, die deze dekentjes geeft aan zieke kinderen.

De afgelopen tijd ben ik af en toe bezig met het uitzoeken van mijn lappenkasten.
Daar komt maar geen end aan.
De stapelstoffen die ik niet meer denk te gebruiken werd steeds groter.
En toen ik dit weekend aan de slag ging met fotograferen en op diverse facebookgroepen plaatsen, sloeg na een tijdje de wanhoop toe:
Zoveel werk.
En het schoot maar niet op.

Vanmorgen dacht ik opeens aan de dekentjes van die dame.
Ik zocht de katoentjes uit de stapel.
En ik ging op facebook zoeken of ik haar nog kon vinden.
Ik had geen idee meer hoe ze heette.
Maar via via vond ik haar terug.
Ze heeft nu twee groepen in Vleuten - de Meern die dekentjes maken.


Morgen ga ik met een doos vol lapjes naar het postkantoor.

Weer en stapje verder.



dinsdag 8 mei 2018

Planten in potten

Vroeger, toen ik nog drie hoog op een flat woonde had ik groene vensterbankvingers.
Maar ik moet tot mijn schande bekennen dat ik mijn binnenplanten schromelijk verwaarloos sinds ik een tuin heb.
Dus besloot ik twee weken geleden dat ik daar toch maar eens wat aan moest doen.
Ik haalde een grote zak potgrond, sleepte alle potten naar buiten en toen was ik een beetje moe.
Dus bleven ze staan.

Na een flinke stortbui goot ik de potten leeg, sleepte alles weer naar binnen omdat er nog meer regen verwacht werd en zette alles bij mijn achterdeur.

Vandaag sleepte ik alles weer moedig naar buiten en zocht alle potjes op die ik kon vinden.
Ik scheurde zieltogende plantjes en potte de goede stukken weer op.
En na enige tijd zat ik tot aan mijn kruin onder de potaarde.


De grote cactus, waar de katten hele lagen haar op achter gelaten hebben, wikkelde ik in een dikke laag poetsdoeken, zodat ik me niet zou prikken als ik hem uit de pot klopte.
Ik kocht hem lang geleden op de potjesmarkt in Haarlem.
Toen was ie een cm of 15, nu wel een halve meter zowat.


Toen ik de  vrouwentongen wilde splitsen was de aarde op, dus moet ik weer een keertje op de fiets naar de andere kant van het dorp.
En daar heb ik vandaag even geen puf meer voor.


Mijn twee dikbladen zijn hard aan een grotere pot toe, maar die heb ik niet.
Dat wordt dus zoeken op mp of de rommelmarkt.
De linker heb ik al een jaar of 20, de rechter al meer dan 40 jaar.
Die kreeg ik als stekje en hij overleefde verwaarlozing, natte voeten, en vrieskou.

Nu moet ik alles weer naar binnen sjouwen.
Maar eerst is het tijd voor een glaasje melk en een knäckebrödje met leverworst.


maandag 7 mei 2018

Over lijntjes en randjes en verandering van smaak

Na een uurtje takken in stukjes knippen zodat ze in de kliko passen en een beginnetje gemaakt te hebben met onkruid wieden, gebood mijn lijf me te gaan zitten.
En goed moment om het eea in te halen.
Zo had ik al een tijdje geen dagboektekeningen meer gemaakt.


Dus ging ik op papier nog even terug naar Vlissingen.


Naar de Efteling.


En, in zwart wit, naar Ommen.


Lolo hield me gezelschap terwijl ik de randjes van deze week op de stof zette.



De post bracht een (bijna) nieuwe aanwinst voor mijn garderobe.
Vorige week verkocht ik aan een buurvrouw een zak vol garens die al jaren in de kast op een bestemming lagen te wachten.
Buurvrouw blij en ik weer een stapje verder in het vervullen van mijn kledingwensen.
Het is mijn tweede "moonshine".
Ik had nooit gedacht dat ik nog eens en merkjesmens zou worden. 😎



zaterdag 5 mei 2018

Ommentje gemaakt

Ik had nog een treinkaartje dat op moest.
Na lang wikken en wegen besloot ik een dagje naar Ommen te gaan.
Er zou vandaag een koetsenoptocht zijn.
Met de nieuwe dienstregeling nog maar ruim 2,5 uur, dus goed te doen.
Dus ging de wekker vanmorgen al erg vroeg.
Toen ik naar de trein fietste realiseerde ik me dat ik mijn portemonnee niet bij me had.
En ik racete weer terug naar huis om hem op te halen.
Eenmaal op het station drong het tot me door dat ik mijn telefoon en mijn fototoestel ook niet bij me had.
Die eerste kan ik wel missen, maar een dagje uit zonder foto's te maken?
Gelukkig zat m'n tablet wel in mijn tas.

De reis verliep voorspoedig.
Het station van Ommen ligt ruim een km buiten de stad.
Een heerlijk stukje lopen na de lange zit.
Onderweg kocht ik bij het vermaarde Ekkelenkamp een mokkasoftijsje.
Die zijn me toch lekker.


Van R2A aldaar had ik een routebeschrijving gekregen, volgens welke de stoet om half één over de brug zou komen.
Ik was wat vroeg en de grote bank op de brug was nog bijna leeg.
En ik raakte in een geanimeerd gesprek met een oudere dame die naast me kwam zitten.
Maar na een uur was er nog geen koets in zicht.
We vroegen aan een man die er stond of ie wist wat er aan de hand was.
En toen bleek dat de routebeschrijving van R2A een oude van vorig jaar was.
De dame ging weg en ik raakte met de man in gesprek over Ommen en Ommer zijn.
Pas toen ik er twee uur zat kwam de stoet van een heel andere kant aan rijden.

Fotograferen met een tablet blijkt erg lastig met de zon in de rug.
Ik zag helemaal niets, dus klikte ik maar lukraak wat.
Dan krijg je dus dit:


En dit:

Maar gelukkig ook nog deze:


En deze:


Ook het nieuwe fietsmuseum was van de partij:



Als ik na de korte optocht verbaast uitroep:"is dit alles?", raak ik in gesprek met een jong gezin dat naast me zit.
We hebben het over de spreekwoordelijke brabantse gastvrijheid, waar ik in mijn dorp zo weinig van merk en dat Ommers bekend staan als stug, waar ik bij mijn bezoeken ook weinig van merk.
Ja ze zijn er wel, maar ik kom toch meestal wel erg makkelijk in gesprek met mensen.

Als ik me even later met een broodje gezond bij de HEMA zit te beraden wat ik de rest van de middag zou gaan doen, kreeg ik een berichtje van R2A, of ik zin had in thee met gebak.
En zo eindigde mijn dagje uit gezellig in de tuin bij hem en zijn vrouw.


Nb de hemel was vandaag echt zo hemelsblauw.