donderdag 23 november 2017

Aan de ketting


Een paar weken geleden verloor ik mijn handige kabel, die je zo aan het fietsslot kunt klikken.
Gelukkig had ik nog dit stevige schakelslot liggen, maar zoals je ziet was het hoesje totaal versleten.


Geen idee of die los te koop zijn, maar ik had nog een klos dunne Zpagetti staan dus haakte ik er zelf eentje.


Wat zijn schakels lastig om te tekenen.
Zelfs voor een voormalig technisch tekenaar.

woensdag 22 november 2017

10 tropenjaren - beknopte samenvatting


Vandaag is het tien jaar geleden dat de verhuiswagen voor reed die mijn spullen naar de andere kant van het land zou brengen.
Het was de spannendste dag van mijn leven, maar ook de meest euforische.
Na 8 jaar ernstig ziek in mijn dooie eentje drie hoog op een flat gelegen te hebben gaf ik mezelf de kans op een nieuw leven.
Ik wist dat het niet makkelijk zou zijn, maar hoe moeilijk het werkelijk werd had ik nooit kunnen vermoeden.
Ik kende alle gemeenplaatsen over Brabant: gezellig, bourgondisch en vooral gastvrij.
Maar ik kende niet de vooroordelen en extreme antipatie tegen alles wat van boven de Moerdijk komt.

De dag zelf leek een vreemde droom.
Mijn rug begaf het al vroeg en ik kon niet op of neer.
Ik herinner me vlagen.
Hoe ik midden in de puinhoop op de keukenkruk zat.
Hoe mijn tekeningenmap van de verhuislift donderde en de poten van m'n keyboard meenam in haar val.
Dat de verhuizers m'n fietsen waren vergeten.
Piep die de hele weg in de auto jammerde totdat kleine Lolo bovenop haar ging liggen en alle vier haar pootjes om Piep heen klemde waardoor ze eindelijk kalmeerde.


Hoe we die eerste keer het dorp in reden en er een enorm gevoel van bevrijding over me heen kwam.
En hoe bij aankomst de voornaamste meubelen al op hun plaats stonden, zodat ik alleen nog maar (volkomen uitgeput) hoefde te gaan zitten.
Piep en Lolo, die zich angstig verstopt hadden achter de wasmachine in de badkamer, maar uiteindelijk toch hun nieuwsgierigheid niet konden bedwingen.
Piep  vond vooral de open trap naar zolder prachtig.
Daar kon je kiekeboe op spelen.

Mijn huis was met drie dagen ingericht.
Er hoefde ook weinig aan te gebeuren.
Er lag overal laminaat, luxaflex en plafonieres hingen er van mijn voorgangers.
Ik voegde alleen een paar turquoise muurtjes toe.


De eerste tijd liep ik stuiterend van geluk door het dorp.
En toen begon de hel.
Ik had een buurman die volkomen geflipt was.
Er werd gedealed, bij het minste geringste sloeg hij zijn ruiten in, hij schold en tierde, zijn tuin lag vol met honderden drollen, z'n hond stond dag en nacht alleen in de tuin en brulde tegen alles wat door de brandgang liep.
Hele nachten stond het arme beest te janken van 8 uur 's avonds tot 6 uur smorgens.
De politie deed niets.
Na mijn wanhopige klachten gaf de  woningbouwvereniging de man uiteindelijk  nieuwe ruiten, en een huurcontract, want hij bleek er illegaal te wonen en hij kreeg uitgebreide begeleiding.
En ik, ik moest nog maanden lang de hele nacht noteren hoe lang de hond te keer ging.

Dat zelfde jaar vertrokken mijn andere buren en werd dat huis overbevolkt met seizoenarbeiders.
Elke ochtend stond de voortuin vol met kaalgeschoren jongetjes die hun ontbijt, onder begeleiding van keiharde house-muziek met een blik bier naar binnen werkten.
Elke avond zat de achtertuin vol met zeker 20 stomdronken kerels die illegale stook uit vierkante flessen zonder etiket naar binnen hesen, de volumeknoppen van de stereo voluit, vechtend en ruzieënd tot ver na middernacht.

Na twee jaar sloeg ook nog mijn enige vriendin hier  finaal door het lint.
Wekenlang bestookte ze me met e-mails waarin elke zin begon met: Jij moet
En dan volgde er wat ik aan mezelf moest veranderen.
Soms wel 60x onder elkaar in één mail.
Alles wat 7 jaar in vertrouwen gedeeld was werd door het slijk gehaald.
Uiteindelijk heb ik met een rechtzaak moeten dreigen om haar te stoppen.

Na drie jaar werd de extreme overlast van beide buren eindelijk serieus genomen.
Maar bleek niet op te lossen.
Dus werd ik na 3,5 jaar met een urgentie uit mijn huis geplukt en in een schattig huisje neergezet.
Waar ik door een krijsende buurvrouw werd verwelkomt.
"Ik had geen recht om daar te wonen, ze wilde geen jonge mensen naast zich, ik had haar geen toestemming gevraagd om daar te mogen wonen, zij bepaalde de regels, want zij had de meeste rechten, want zij woonde er al 14 jaar".
Ze gilde de hele straat bij elkaar.

Dit huisje, dat echt prachtig is, kreeg en krijg ik maar niet ingericht.
Ik schuif nu al 6,5 half jaar met spullen, maar het wil niet meer lukken.

Ondertussen probeerde ik natuurlijk ook nog in te burgeren.
Stapje voor stapje ging op zoek naar vrijwilligerswerk, naar hobbymaatjes, naar wandelmaatjes, naar betaalbaar sporten.
Dat laatste uit noodzaak, want ik ben absoluut niet sportief.
Maar dat was het enige wat lukte.

En overal liep ik tegen zure gezichten aan.
Niet om mijzelf, want ze kenden me immers niet.
Maar mijn naam eindigd niet op ...mans en oooooh nog veel erger, hij eindigd op een hele harde G.
Dus bij me voorstellen slaan de koppen al op slot.
"Ga terug naar je stad kakmadam van boven de Moerdijk.
Je hoort hier niet, en je moet vooral niet denken dat je hier ooit iets in te brengen zult hebben."

In tien jaar kan ik de dorpsgenoten die me binnen genood hebben op de vingers van één hand tellen.
Laat staan dat ze bij mij binnen komen, want: "dat doen wij hier niet".
1x nodigde een wildvreemde (ook import) me uit op tweede kerstdag toen ze hoorde dat ik altijd alleen zat.
1x vroeg een dorpsgenote "ga je mee naar....?"
1x kreeg ik een kerstpakket, bestaande uit een 8 gangendiner voor 4 personen.
En 1x kreeg ik een hartelijk dankjewel cadeautje voor bewezen diensten.

Vrijwilligerswerk werd een drama.
En dat terwijl ik al vanaf mijn achtste vrijwilligerswerk heb gedaan.
Van de meeste kreeg ik niet eens een reactie terug als ik mailde.
Er was iemand die eiste dat ik eerst 30 kilo af zou vallen, want mijn overgewicht gaf aan dat ik een verkeerde mentaliteit had.
Dan was er een krijsende vrouw aan de telefoon die me in alle toonaarden duidelijk maakte dat ze er niet aan begon.
Bij een museum hingen grote borden met de dringende roep om vrijwilligers, maar toen ik daarop mensen aansprak werd tot 3x toe direct beweerd dat ze echt niemand nodig hadden.
Zelfs mijn pogingen om mijn eigen vrijwilligerswerk te  creëeren door een handwerkgroep voor een goed doel op te richten stranden op ons kent ons en jou kennen we niet.
Steevast kreeg ik reacties: "Dat lukt toch niet, in Rijen lukt nooit wat".
En de enkele keer dat het wel lukte om ergens binnen te komen, moest ik mijn reet maar zien te redden, zonder enig inwerken of backup, of mocht ik maandenlang er alleen maar bijhangen.

Om toch wat te doen te hebben creëerde ik een plaatselijke facebookgroep waar lokale berichtjes geplaatst konden worden.
Gevonden voorwerpen, zoekgeraakte huisdieren, berichtjes van verenigingen en over goede doelen en zo.
Daar kreeg ik opnieuw te maken met extreme uitingen van agressie.
Scheldpartijen in mijn mailbox als ik een berichtje verwijderde dat er niet thuis hoorde.
Bedreigingen die zo abnormaal waren dat ik zelfs een 3 minuten afspraak met de politie had.
Ik hoefde maar te bellen en een naam te noemen en ze zouden binnen 3 minuten op de stoep staan.
Een stel gestoorde mafketels begon een lastercampagne die nog steeds voort duurt.
Waarbij wildvreemde plaatsgenoten op internet over elkaar heen rollen om maar zo hard mogelijk te gillen over wat ze me aan zullen doen als ze me tegen komen.
Mijn kop is al vele malen virtueel van mijn romp gerukt.
Niet dat die trieste figuren dat ook werkelijk doen.
Ik kom er wel eens tegen en dan hebben ze zelfs geen flauw idee dat ik het ben.
Heb zelfs wel eens een leuk gesprek met zoiemand gehad.
Natuurlijk zonder me bekend te maken.
Inmiddels draait de groep goed, maar de lol is er wel vanaf.

Na 7,5 jaar zoeken en 2 jaar ingeschreven staan bij het nieuwe Vrijwilligersmeldpunt werd ik eindelijk gevraagd voor iets waar ik goed in ben.
Stukkies schrijven en de inhoud een website beheren.
En ik was de hemel te rijk.
Alles was rond, en op een ochtend fietste ik dolgelukkig naar mijn nieuwe plek.
Maar bij aankomst werd ik in een ruimte vol mensen, publiekelijk finaal afgebrand.
Luidkeels werd van me geeist dat ik toegaf dat ik het helemaal niet kon.
En dat ik alleen maar ja gezegd had omdat ik zo zielig en vereenzaamd was.
Ik moest maar gaan koffie schenken of mensergejenieten met eenzame bejaarden.

Die ochtend is er iets in mij geknapt.
En het heelt niet meer.
Al 2,5 jaar zit ik de meeste tijd op de bank.
Terwijl ik voor de buitenwereld leuke stukjes schrijf en voor mezelf manmoedig leuke dingen blijf doen, die ik heus leuk vind.
Ik wandel met het wandelmaatje dat ik na 9,5 jaar toch nog vond, en doe af en toe wat leuks met een vriendin van elders.
Maar ik ben uitgeïnvesteerd in deze "gastvrije" gemeenschap.
Ik kan het gewoon niet meer.

Na 10 jaar wordt tijd voor een nieuwe uitdaging.
Ver van hier.
Hoe ik het voor elkaar moet krijgen weet ik niet.
Er valt hier weinig hulp te verwachten.
Het geld voor de verhuizer is inmiddels gespaard.
En ik ben actief op zoek naar een huis.


Deze zal het niet worden, maar iets kleiners in de buurt gaat me lukken.

------------------------–------------------
23.05

PS, en natuurlijk ben ik hier ook aardige mensen tegen gekomen.








zaterdag 18 november 2017

Haken tekenen



Week 3 van de Spirits of life was niet moeilijk maar wel veel werk.
Ik heb er veel restjes in verwerkt.
Week 4 en 5 zijn inmiddels al vrijgegeven, maar ik vind het gebruikte patroon niet mooi, dus ik ga eens puzzelen wat mij beter past.


Ik heb ook maar eens een granny in mijn boekje vereeuwigd.

Plat



donderdag 16 november 2017

Tekenen

Ik was het een beetje vergeten, maar ooit hield ik me bezig met tekenen en schilderen.
De laatste 10 jaar is daar niet veel meer van gekomen.
Mijn verf is hevig aan het verlobben.
(Waarmee je dan wel weer interessante effecten kunt bereiken)
En de potloden?
Ik heb geen idee waar ze liggen.
Met zentangelen heb ik er nog wel één gebruikt.
Maar ook dat is inmiddels al weer een aantal jaren geleden.

Vandaag las ik op facebook iets over: je leven tekenen.
Gewoon in een boekje dingen van de dag tekenen.
En ik bedacht me dat ik daar ook ooit eens aan begonnen was.
En zowaar, 2 verhuizingen verder, vond ik toch binnen 5 minuten dat boekje terug.
12,5 jaar geleden maakte ik er 2 tekeningen in.
Notabene  in de buurt van mijn huidige woonplaats.


Zou ik het nog kunnen?


Misschien moet ik toch maar eens op zoek gaan naar m'n potloden.

dinsdag 14 november 2017

Piep overstag


Piep heeft het helemaal naar haar zin zo.

En het derde mandje maakte ik van de laatste klossen in frisse kleuren die absoluut niet in mijn huis passen.
Dus staat ie te koop op marktplaats