dinsdag 23 mei 2017

Haken, breien, borduren


De laatste rand van de hygge heb ik in plaats van 3 randjes ook weer alle kleuren gebruikt.
Niet alleen omdat ie dan weer wat lengte extra kreeg maar ook omdat ik het veel te iel vond na  het kleurenbombardement erboven.
Hij is nu 2,20m en dat is een lengte die beter bij mij past.
Nu moet ik nog bedenken hoe ik het opspannen het beste aan kan pakken.
Blokken noemen ze dat tegenwoordig. 😉


 De Latvian-sampler​ is weer twee randen rijker.
Gelukkig eindelijk weer een brede rand.
Ik begon me al zorgen te maken.
Met al die smalle randjes van de afgelopen maanden bleef mijn deel 2 wel erg kort.


 Vanmorgen hart gewerkt aan het eerste vakje van de tweede kant van mijn kussen.
Nu kan ik beginnen aan het pittige blackwork vakje van afgelopen zaterdag.




En ja, ik kwam toch weer een ufo tegen.
Ik ben vergeten wat de bedoeling was van deze hand, maar er valt vast nog wel iets van te maken.

zondag 21 mei 2017

Jong talent


Toen ik 17 was maakte ik op school dit hondje.
De school mislukte, maar het hondje bleef.
Ik ga hem inlijven bij project 75, dat heeft ie na 38 jaar in de kast wel verdiend.

Van de week schreef ik al over mijn eerste kennismaking met tye & dye.
Maar ik was vergeten dat er nog eentje was.


En op dezelfde cursus maakte ik kennis met textielkrijt.
Heerlijk primitief.
Het moest een kussentje worden, maar mijn uitermate creatieve moeder nam niet de moeite om het even dicht te stikken en als 12 jarige mocht ik niet aan de naaimachine komen.
En zo verdween het met de rest in de kast.
Zou daar de basis van mijn verdere carrière van onafgemaakte werkjes liggen?

Het pronkstuk van die cursus vind ik nog steeds mijn batik uil.
De lap staat nog steeds stijf van de was, die er zelfs met eindeloos strijken op keukenpapier niet meer uit te krijgen was.

De lichte streep rechtsonder is van het ochtend zonnetje en zit gelukkig niet echt op de lap

vrijdag 19 mei 2017

Gebed zonder end

 De bovenste twee lappen zijn helemaal met rijgsteekjes bewerkt.
Op de linker zitten een paar grote vlekken.
Geen idee wat het is.
Hoop dat ik ze er nog uit kan krijgen
Daaronder mijn allereerste patchworkje, een fantasiecirkel en een stekenlapje.
En onderaan twee lapjes vol vierkantjes en een molaproefje.
Dit zijn ufos waar ik zeker nog wat in zie.
 En dan deze lapjes in platsteek of kruissterk.
Ik twijfel.
De twee vierkantjes rechtsboven zijn wel iets om verder te bewerken voor project 75
En de twee onderste lappen zijn groot genoeg voor een kussen.
Maar de overige stukjes?

 De vissen staan op een dubbele lap die groot genoeg is voor (alweer) een kussen.
Maar voor Bert en Ernie is echt geen plaats in mijn huis, hoe mooi ze ook geborduurd zijn.


En dan deze nog.
Zucht.
Ik word een beetje depri van zoveel ufo's uit het verleden.



En dan was ik deze miniatuurborduurwerkjes nog vergeten.
Dat moeten nog kussentjes en merklapjes voor het poppenhuis worden.


donderdag 18 mei 2017

Uit een somber verleden

Lang geleden was ik zo ziek, dat ik bijna niets meer kon.
Na 10m lopen was ik uitgeput.
Ik zat op een stoel naast het fornuis om mijn eten te kunnen koken.
En deed er drie dagen over om mijn bed te verschonen.
Mijn creativiteit was volkomen weg.

Toch vocht ik om bezig te blijven.
Zo borduurde ik tientallen voorbedrukte borduurwerken, met de gedachte dat ik daar later iets mee zou kunnen doen.
Maar nu vele jaren later, ligt de hele stapel nog steeds ongebruikt op zolder.
En eigenlijk wil ik met het meeste ook niets meer doen.
Daar zoek ik nu een goede bestemming voor.
Want wat met bloed zweet en tranen gemaakt is mag niet in de kliko verdwijnen.
Maar bewaren wil ik het grootste deel ook niet meer, omdat het tijd wordt om dat stuk verleden af te sluiten.

Deze houd ik zeker zelf:

Voor de tas heb ik nog wel een mooie beugel.
De rode wordt een kussen.
En het grove wollen borduurwerk kan ik mijn voetenbankje mee opvrolijken.



Deze vind ik erg mooi en wil ik ook nog iets mee doen:


Hier ben ik nog niet helemaal uit:

En voor de rest zoek ik een andere bestemming:




woensdag 17 mei 2017

Schatten op zolder


Ik ben maar eens begonnen aan het opruimen van mijn zolder.
En kwam in het eerste de beste krat al mooie dingen tegen.


Zo blij dat ik dit lapje terug vond gisteravond.
Ik was er al een tijdje naar op zoek voor mijn project 75.

Ik maakte het toen ik 12 was en 43 jaar later krijgt het eindelijk een bestemming.
Het creatief centrum gaf toen voor het eerst een kindercursus bij ons in het dorp.
We leerde er allerlei verschillende dingen, waaronder batik en deze tye & dye.
De gebatikte uil moet ook nog ergens zijn, zo stijf van de was, dat het er na uren strijken op keukenpapier nog niet uit was.


Hoe ik aan dit kant komt weet ik echt niet meer.
Vooral het gele stuk broderie dat duidelijk een restant is van een oude onderjurk is prachtig.

Dit befje vond ik lang geleden op een rommelmarkt en ik droeg het toen op een zelfgemaakt knalroze T-Shirt.
De hals is veel te smal voor mijn stevige nek, toch kan ik er geen afscheid van nemen.


Deze kragen stammen duidelijk uit het Princess Diana tijdperk.
Zou dit ooit weer in de mode komen?
Brrrr truttigheid ten top.


Ben benieuwd waar dit borduurwerk vandaan komt.
Ik herken de etnische stijl niet.



Dit zijn Ufos van iemand anders.
Zonde om weg te doen, maar ik heb er nog steeds geen inspiratie bij.


Toen ik nog tassen maakte kreeg ik om duistere redenen vaak tassen van mensen.
Die heb ik op een gegeven moment weer doorgegeven aan doelen waar ze beter tot hun recht kwamen.
Maar op dit tasje ben ik zuinig.
Ik kreeg het jaren geleden toegestuurd, toen ik op zoek was naar ideeën voor een paar tasbeugels die ik had liggen.
De geeftster had dit tasje geërfd van haar oma.


zondag 14 mei 2017

Ik loop een beetje achter


 Omdat ik mijn Hygge te kort vond heb ik een tussenbaan gemaakt met het haaientandenpatroontje van de deken die ik afgelopen winter gehaakt heb.
Nu kan ik beginnen aan de laatste rand die we afgelopen woensdag gekregen hebben.

 Anderhalve week geleden zag ik erg op tegen het ajourpatroontje van de latvian-sampler, maar toen ik er eenmaal mee bezig was viel het erg mee.
Om het voor mij overzichtelijker te maken heb ik voor elke herhaling van het patroon een aparte naald gebruikt.
En zo heb ik dus met 7 pennen zitten breien.
Wel moet ik nog het patroon van afgelopen week inhalen.
Ik maak me een beetje zorgen, want de patroontjes zijn al 10 weken achter elkaar erg smal, waardoor ik nog maar een heel kort sjaaltje heb.


En dit zijn de grannies van maandag en dinsdag.
Ik loop er dus nog 5 achter.

En ook het vakje per week ligt nog op me te wachten.

Toch ben ik niet ontevreden, twee dagen weg en twee grote extra stukken aan de Hygge die veel tijd vroegen.
Ik ga gewoon lekker verder.


vrijdag 12 mei 2017

Die stronteigenwijze kerel



 Ik ontmoette hem in het zwembad, jaren geleden, toen ik hier nog maar pas woonde.
Een markante oude kerel met een vierkante kop, een grote witte snor en een stem als een bootwerker.
Het type ruwe bolster blanke pit.
Hij was enorm gevat, wist alles beter, had altijd het laatste woord, op die drie keer na dat ik het had.
Maar je kon gewoon geen hekel aan hem hebben.



Jaren lang zag ik hem daar elke vrijdag.
Tot hij het aan zijn hart kreeg en in het ziekenhuis belandde waar het goed fout ging.
Daarna durfde hij het zwembad niet meer in, bang, zoals hij zei, dat ie er niet meer uit zou kunnen komen.



Maar ik kwam hem nog regelmatig tegen, zittend op zijn rollator, me met zijn schallende stem begroetend. (Heeeee allochtoon!)
Op het ouwe mannen hoekje op de markt.
Of bij de glasbak waar ie een mandarijntje op zat te peuzelen omdat ie te moe was om gelijk weer terug naar huis te lopen.


Een paar weken geleden kwam ik hem tegen.
Op de fiets tot mijn verbazing.
Hij zwaaide glimlachend naar me vanaf de overkant van de weg.
Maar hij zei helemaal niets.

Vanmorgen hoorde ik dat hij twee maanden geleden al overleden is.

Ik zal hem missen, die stronteigenwijze donder.