Laatste losse vakantieflodders

Er blijven altijd nog dingen te vertellen, die niet in een verhaaltje passen, maar het toch verdienen om verteld te worden.

*******

Zoals over de vriendelijkheid van de Drenthen.

Als ik bij de plaatselijke supermarkt de weg vraag naar de plaatselijke Kringloop, loopt de kassier mee naar buiten en legt me omstandig uit hoe ik het beste kan lopen.
Halfverwege blijf ik even staan om rond te kijken.
En dan komt er een man op een piepklein blauw vouwfietsje aanracen.
Hij stopt bij mij en zegt: " Ik zag dat Dirk u net de weg wees. Nu zie ik u hier staan. Kunt u het niet vinden?"
En er ontspint zich al gauw een geanimeerd gesprek over de plek waar ik sta en het hotel dat vroeger in dit straatje stond.

Buiten de enorme Kringloop staat een bankje.
Als ik uit de warme hal weer met mijn aankopen naar buiten loop, vraag ik aan de pauze houdende mannen op het bankje of ik er even bij mag zitten om wat uit te rusten voor ik mijn wandeling naar het Hunzepark aanvaard.
Ook hier ontstaat al gauw een geanimeerd gesprek over de kringloop, die helaas gaat sluiten in december, over kringlopen in het algemeen en nog zo het eea.
Hun pauze duurt die middag heel wat langer, maar niemand maakt zich er druk over.

******

Bij toeval kom ik er achter dat ik op die vroege woensdagochtend niet de enige was die met een fototoestel in de weer was.
Als ik mijn foto op Flickr op de Drenthe groep plaats zie ik dit:

De zwartwitfoto linksboven is van mij, de foto twee rijen lager van mijn onbekende buurman.

******

Ik heb zin in een ijsje en bij het restaurant op het hunzepark bestel ik:
Één softijsje van €1,80.
Het meisje slaat het bedrag aan op de kassa en zegt:  één euro tachtig alstublieft.
Ik antwoord: "dat dacht ik al"
En we schieten in de lach.
"Ja"; grinnikt ze: "zou raar zijn als ik nu €2,10 vroeg.

******

Als ik bij de boekingssite een recentie geef, stuur ik ook een foto mee.
Je kunt er een vakantie mee winnen geloof ik, maar het is ook al leuk om je foto op de site te zien staan:

Vakantie

Het was uit mijn vorige berichten denk ik al duidelijk dat ik er weer een paar daagjes vandoor was.
Ik wilde eigenlijk in september, maar toen er een leuke aanbieding in augustus kwam, ben ik toch maar wat eerder gegaan.
De heenweg mocht ik van NS eerste klas reizen.
Tot Utrecht maakte dat in de sprinter weinig verschil.
Richting Groningen zat ik comfortabel, maar reuze saai.
Eerste klassers zijn niet gezellig.

In Groningen zag ik de Qliner voor mijn neus wegrijden.
Met de volgende maakte ik een prachtige rit door het woeste groningse en drentse landschap.
En na een reis van meer dan 5 uur kwam ik aan bij het Hunzepark.
Op het eerste gezicht een fraai groen park met veel waterpartijen.

De ontvangst was allervriendelijkst.
Ik kreeg een ander huisje omdat de hoek waar ze me gereserveerd hadden verder leeg was en ze dat niet zo geslaagd vonden voor een vrouw alleen.
Dit huisje stond op een heuvel en er werd gelijk iemand met een golfkar opgetrommeld  om me met rollator en bagage naar boven te brengen.

Op tafel stond een verassing vanwege mijn 25ste boeking.

Eerste indruk van het huisje was idillisch.

Bij binnenkomst was het klein maar kneuterig.

Maar al gauw werd duidelijk dat de prijs echt niet in verhouding tot de kwaliteit stond.

De keuken was totaal versleten.

En na twee geradbraakte nachten heb ik maar een stapel matrassen op de grond gelegd.

Gasselternijveen is een mooi klein dorpje in the middle of nowhere.

Behalve de prachtige natuur is er verder niet veel.

Maar ik hoefde wat dat betreft ook niet zo veel.

Elke ochtend trok ik baantjes in het grote buitenbad.

At tussen de middag zachte groningse harde bollen met jam en een kopje oplossoep.

Ik bezocht de gigantische kringloop schuin tegenover het park.

Maakte praatjes met ingezetenen.

Ging winkelen in Gieten.

En maakte al wandelend door het dorp en op "het Oude Weer" heel wat fotos.

Vrijdag ging ik via een andere route weer naar huis.

Ik koos voor de boemelbus naar Emmen, waarmee we door eindeloze lintdorpen reden, waar de straatjes nummers hadden ipv namen (47ste laan, 86ste laan) en de hoofdstraten zo lang waren dat de bushaltes op huisnummer stonden.

Op station Emmen ging het goed mis.

Mijn rollator bleef achter een uitstekende steen hangen en ik sloeg over de kop.

Rollator is verbogen en ik ben aardig blauw, maar gelukkig ben ik verder nog heel en kan ik de rollator met wat hamertikken wel weer opkallefateren.

Met de Arriva trein reed ik de inmiddels vertrouwde route langs Gramsbergen naar Zwolle en vandaar met de NS via Arnhem en den Bosch weer naar huis.

Waar mijn poezebeesten opvallend blij waren om me te zien en niet ophielden met knuffelen.

Alle fotos

Zonsopgang in Gasselternijveen

Soms loont het als je een nachtje slecht slaapt.
Zo stapte ik afgelopen woensdag in alle vroegte achter mijn vakantiehuisje de dauw in en werd verrast met dit prachtige schouwspel:

Fotogeniek

Ik kwam haar gisteren tegen in Gasselternijveen.
Ze was heel nieuwsgierig, maar ook wat verlegen.
Op 20 meter bleef ze staan.
Maar ook op zo'n afstand lukte het om wat fraaie plaatjes te schieten van deze fotogenieke jongedame.

Tweed voor bijna niet

Loop ik een kringloopwinkel binnen, kan ik het natuurlijk niet laten om even in de grote bak met garenresten te kijken.
Ik vond €1,50 per bolletje acryl best wel duur, maar je weet nooit of er een juweeltje tussen zit.
En dat zat er.
Helemaal onderin vond ik een hele zak deense tweed ( 100% scheerwol) en die zak kostte net zo veel als één los bolletje acryl.
Blijkbaar vond iemand bij de kringloop het niet mooi.

Nu kan ik niet alleen eindelijk mijn poncho repareren, maar ook weer verder haken aan mijn worstjesproject dat al jaren ligt te wachten op uitbreiding.
En nee dat laatste ga ik lekker niet uitleggen.
Mocht het afkomen en lukken zoals het in mijn hoofd zit dan komt het hier ooit wel een keer  te zien.

De boer op

Zondagmorgen fietste ik met Stella naar een boerderij buiten het dorp.
Het was mooi weer voor een fietstochtje en in de ochtend was het nog niet te warm.
Er was een bescheiden boerenfair.
Wat kraampjes met boeren- en minder boeren producten, ouderwetse landbouwwerktuigen en een flinke kudde indrukwekkende trekpaarden.

's Middags was het tijd om zelf te oogsten.
De laatste druiven en bramen van dit jaar en de eerste echte appeloogst.

Zo leuk he, eten uit eigen tuin.

Quilttentoonstelling Breda

Vandaag bracht ik met Debby een bezoekje aan de Quilttentoonstelling van het Quiltersgilde.
Debby was nog nooit naar een quilttentoonstelling geweest en ik pas één keertje eerder.
We hebben schitterende werken gezien en ons verbaast over het geduld waarmee de maaksters en makers de soms wel duizenden minuscule lapjes aan elkaar hebben gezet.

Vanuit het quiltersgilde is er verzocht om geen fotos online te plaatsen en die wens respecteer ik.

Het was extra leuk om bekende namen te zoeken.
Zo vonden we een leuk quiltje van Marijke van Welzen , die ik eigenlijk alleen kende van haar prachtige jassen.
We werden verrast door een quilt van Hannie de Beer, dat ik direct herkende als van haar.
En we hebben lang moeten zoeken naar een prachtig werkstuk van Eke Krug, maar met een beetje hulp hebben we het gelukkig nog gevonden.

Overal in de stad hingen in winkels ook nog quilts.
Zo had een schoenenwinkel quilts met schoenen.

Ook in de Lutherse kerk was nog het eea te zien.
De Kerk in Breda is een schuilkerk.
Als je het niet weet loop je er zo voorbij.
In het tuintje achter de kerk raakte we aan de praat met een vriendelijke dame.
Tot onze verbazing bleek ik jaren geleden met haar schoonmoeder in een groot landelijk koor te hebben gezongen.
Dan is Nederland opeens klein.

Na een kort bezoek aan het poppenhuismuseum, waar het onvoorstelbaar warm was, werd het tijd om weer op huis aan te gaan.
(Met een grote rol freezerpapier in mijn rugzak)