Sleuteldag

Maandag verliep de bespreking met de verhuizer goed.

Ik kan me, dankzij een erfenisje  iets meer veroorloven dan vorige verhuizingen.

Dus dit keer wordt er ook gedemonteerd en weer gemonteerd, alles wat aan de muur en het plafond hangt door hun eraf gehaald en grof vuil geregeld.

Ik wist dus dat het wel heel wat meer zou gaan kosten dan 8 jaar geleden, maar schrok toch wel toen savonds de offerte binnen kwam.

Als je al jaren minima bent is veel geld uit geven doodeng.

Toen ik pas arbeidsongeschikt was, is er jarenlang gedonder met m'n uitkering geweest, waar ik echt een angst om geld aan over heb gehouden.

Maar gelijkertijd is er de opluchting dat het gewoon een keertje kan.

In de nacht van maandag op dinsdag sliep ik maar 2x2 uur.

's Ochtends trilde mijn lijf van uitputting en smiddags heb ik ff tegen degene die me kwam helpen aan zitten janken.

's Avonds lag ik al vroeg in bed en sliep zowaar ruim 7 uur aan één stuk.

Dat was al een maand niet meer gebeurd.

Welliswaar was ik om kwart over vier wakker, maar wat voelde ik me gelijk een stuk beter.

Panoramazicht vanaf mn dakterras

Om 9 uur vanmorgen was de sleuteloverdracht.

Nu voelt het pas echt.

En daarna gingen we even bij de vorige bewoner langs om de overname te betalen.

Ondanks 7 uur slaap liep ik toch te zwaaien op m'n benen en was behoorlijk storend hyper.

Nu even pauze in de tuin, want wat is het lekker weer.

En dan gaan we weer inpakken.