Vakje boord

Oh schrik, ben ik aan het laatste vakje bezig, is mijn garen op.

En aangezien ik met restanten van de rommelmarkt werk en geen kleurnummer heb, werd het even heel spannend.

Maar in mijn groene restjesvlecht vind ik nog een kort stukje.

Precies genoeg om nog net de laatste kruisjes te maken.

Wat een mazzel.

Ongewoon gewoon Oudejaarsavond

Ik was 21 toen ik het ouderlijk huis verliet.
Daarmee hielden ook de familie oudejaarsavonden met erwtensoep, oliebollen, Wim Kan en de alleen dan van zolder gehaalde sjoelbak op.
Ik heb dat gemist, heel erg gemist.
Oudejaarsavond werd een verdrietige avond, met een niet te vullen gat in mijn hart.

Maar dit jaar ging het anders.
En had ik gewoon zo'n knusse ongecompliceerde gezellig avond met vrienden.

Er was een verrukkelijke groententaart, waarvan ik straks nog en keertje ga smullen, omdat ik het overgebleven stuk mee naar huis kreeg.

Er waren oliebollen, toastjes met salade en sapjes.

Er was een jongetje dat voor het eerst de hele avond op mocht blijven.

Er waren twee reusachtige uitbundige knuffelbouviers en een jong katertje dat pas tot een aai te verleiden was toen er wat lekkers aan te pas kwam.

We loste het knap ingewikkelde escaperoomspel binnen de tijd op.

Keken naar cabaret en vuurwerk.

En ik werd ver na middernacht weer keurig thuis afgezet.
Waar mijn twee kanjers ongeduldig op eten stonden te wachten.
Ik ben gezegend met twee stoere meiden die vuurwerk heel interessant vinden en die ik dus probleemloos een avondje alleen kon laten.

Oud en (bijna) nieuw

Na tien jaar ben ik wel een beetje uitgekeken op mijn vrolijke doch steeds grauwer wordende  Ikea strepen.

Maar iets anders vinden dat bij mijn kleurrijke huisje past is nog best lastig.
Op marktplaats erg veel aanbod van grijs en zwart en bruin.
Maar vrijdagavond stond daar opeens dit kleurrijke kleed vlakbij huis aangeboden.

Vanmorgen heb ik het op de fiets opgehaald.
Opgerold met spanners aan het frame bevestigd.
En toen lopend weer op huis aan.

Het kleed  moest natuurlijk eerst grondig door de dames geïnspecteerd worden.
Maar ik geloof dat het goed gekeurd is.
Het is ook een slag groter dan het oude.
Ik ben erg erg blij mee.

Slaperig

En als ik dan weer eens niet slapen kan en ver na twaalven het lampje op mijn nachtkastje aan klik, kijken twee slaperige koppies me verbaast aan.
Ze lagen net zo lekker.

Het grootste gedeelte van het jaar ligt Lolo op de hocker tegen het voeteneinde van mijn bed.
En Piep ligt luidkeels te dromen in een la onder het bed.
Maar als het kouder wordt kruipen ze dicht tegen elkaar en uiteindelijk ook  lekker samen tegen mij aan.

Een luchtballon

Het zal je maar gebeuren.

Zit je rustig op de bank.

Scheert er opeens een ballon langs je raam.

Nee niet zo'n kleintje, maar een gigantische luchtballon.

Zoiets verwacht je misschien op een flat 11 hoog.

Maar in mijn achtertuintje midden in het dorp?

Op misschien 15m hoogte?

Voor ik van mijn verbazing bekomen ben schiet ie weer omhoog.

En tegen de tijd dat ik een foto kan schieten is ie alweer bijna verdwenen.

Dagboektekeningen

Ik liep een beetje achter met mijn dagboektekeningen, dus heb ik vanmiddag een inhaalslagje gemaakt.

Maar hoe teken je een witte wereld op papier?
Of een zee tot aan de horizon?

Het zeeaquarium gaf meer inspiratie.

Ik kan geen katten tekenen, ook mijn eigen kanjers niet, maar deze speelse rakker bood me een goede oplossing.

Het incident hoek Javastraat / Zeestraat

Panorama Mesdag is pakweg 100 meter van de plek waar mijn opa neergeschoten is.

Dus wilde ik daar toch eens gaan kijken en zijn pad volgen.

Er is daar weinig veranderd.

In de Bazarstraat stond de politiebus geparkeerd.

Op de hoek stonden ze te wachten.

Ik kon er de spanning bijna letterlijk voelen.

Één voor één gingen ze de hoek om.

Richting de Willemsparkflat.

Hier ergens moet het gebeurd zijn.

Naar mate ik verder kom op mijn zoektocht, wordt het verhaal steeds vreemder.
Waar ik mijn hele leven niets geweten heb, blijken er diverse verhalen in omloop.
Zelfs de bekende Loe de Jong schreef er over op pagina 227 in deel 3 van "Nederland in de tweede wereldoorlog.
Al had hij het per abuis over 3 agenten.

Zei mijn vader dat de schutters NSB ers waren, hoorde ik een paar maanden geleden dat het om duitse infiltranten zou gaan, nu is er het verhaal dat het friendly fire was.
Militairen zouden in paniek geschoten hebben toen ze uniformen zagen.

Soms vraag ik me af of ik wel verder wil zoeken.
Maar bij elke stap komt toch weer het verlangen naar meer weten.