Hoogtevrees en ontroering

(Tweede blogje van vandaag)

Verhuizen naar een bovenhuis betekent voor iemand met hoogtevrees stapje voor stapje wennen aan de nieuwe situatie.

Als ik mijn voordeur uitstap kijk ik direkt in een gat.

In het begin moest ik echt moed vinden en liep ik zo dicht mogelijk langs de muur.

Maar op de verhuisdag durfde ik al bij het hek te staan en naar beneden te kijken.

De eerste keren dat ik de lift uit stapte voelde ik de paniek echt omhoogkomen.

Links glas tot op de vloer en vooruit het trapgat.

Dus concentreerde ik me zo veel mogelijk op de muur rechts.

 

Vandaag besloot ik de trap uit te gaan proberen.

Naar beneden (langs de muur) ging best goed.

Naar boven zal nog wel wat oefenen nodig hebben, dan ontkom je niet aan de diepte die je tussen de treden door ziet.

 

Later in de middag liep ik voor het eerst naar mijn geliefde bank op de brug.

Ik doe er zeven minuten over.

Het is een hobbelig tochtje met stoepjes die zomaar stoppen, waardoor je alleen op straat verder kunt of over moet steken en dan tien meter verder weer terug naar de andere kant moet.

En een kruispunt bij de brug dat met de fiets al een drama is, maar lopend nog ingewikkelder blijkt, omdat ook daar het looppad niet logisch aansluit.

Dat is typisch iets van hier.

Ik voelde bijna net zo sterke ontroering als toen ik mijn eerste ritjes op m'n driewieler maakte.