Tijdens mijn vakantie kwam een aardige vrouw mij opzoeken in m'n caravan.
Ze had gehoord dat ik een huis kreeg en alle hulp van de wereld gebruiken kon.
Daarom had ze via haar kerk contact gezocht met vrijwilligers.
Als ik niet genoeg hulp kon vinden om in te pakken en dreigde in nood te komen mocht ik bij hen aankloppen.
Voor inpakken vond ik voldoende hulp, maar toen de berekening van de woningbouwvereniging kwam, was ik even behoorlijk in paniek.
Dus vroeg ik haar toch wel enigszins schoorvoetend of er daar hulp voor mogenlijk was.
Ik vond dat best wel veel om te vragen van wildvreemden.
Maar laat er nu een hovenier bij die vrijwilligers zitten.
En ze zeiden volmondig ja.
Zaterdag kwamen ze met z'n vijven helpen.
Ook een van de inpakvrijwilligsters, die al weken lang meerdere dagen enorm geholpen heeft, kwam meehelpen.
Mijn hhhulp was ziek, maar tot mijn verbazing kon ik een invalster op zaterdag krijgen.
Die invalster wist niet wat haar overkwam, want dat waren ze haar vergeten te vertellen.
Maar ze vond het geen probleem en kroop twee uur lang over de zolder om alles wat ze maar tegenkwam schoon te maken.
Drie anderen gingen beneden aan de slag.
Achter de vaatwasser was het onvoorstelbaar smerig, die had ik al jaren niet meer van z'n plaats kunnen krijgen.
De volgende bewoonster krijgt een nieuwe badkamer, toch moest die brandschoon zijn.
Er werd overal gezogen en gesopt.
Wat komt er toch veel stof te voorschijn als je verhuisd.
Zelf kon ik niet veel doen, maar ik heb nog wel even de roosters van de gasplaat ontvet.
Drie man gingen voortvarend in de voortuin aan de slag.
Al het onkruid werd verwijderd, struiken werden fraai geknipt.
De voortuin werd zo mooi en schoon dat ik er van moest huilen.
Ik kreeg later een appje van de toekomstige bewoonster, dat ze even was wezen kijken er heel blij mee was.
Toen men binnen klaar was, werd er ook nog in de achtertuin meegeholpen.
Vanwege het slechte weer kwam het niet helemaal af, maar dat wordt woensdag nog afgerond.
En dan kan ik vrijdag met gerust hart de sleutels inleveren.
Mijn dankbaarheid en opluchting is gewoon niet in woorden uit te drukken.
Zo'n mooie afronding van mijn tijd in het huis waar ik zoveel meegemaakt heb.
Geluk en ook verdriet.
Wat heb ik me daar thuis gevoeld, maar wat begin ik me ook al thuis te voelen op mijn mooie nieuwe stek.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten