Vlissingen en zo

Het kwam op als poepen vrijdagavond.
Er werd mooi weer voorspeld voor zaterdag.
En ik was het inmiddels al weer weken lang sukkelen met mijn gezondheid zo zat.
Ik kon nog extra goedkope treinkaartjes kopen met mijn NS kaart.
Dus toog ik gisteren ondanks ochtendziekte al vroeg naar de trein.

Het was stralend weer in Vlissingen.
En mijn eerste stappen gingen richting boulevard, alwaar de camera van Zeegat.nl hangt.
Hier spreken de Zeegatfans af om te zwaaien naar de thuisblijvers.
En de thuisblijvers maken fotos.

Het was eb en dus ben ik ook nog even het strand opgelopen om van het uitzicht te genieten.
Bij terugkomst was ik echter zo moe dat ik nog even op het bankje ging zitten.
Tot mijn verbazing (en dat van menig andere) kwam er ineens een oud vliegtuig overvliegen, en werd de straat afgezet.
Het bleek dat het gisteren precies 70 jaar geleden was dat de eerste geallieerden voet aan wal zetten op
Een colonne van oude legervoertuigen kwam over de boulevard aanrijden.
Walcheren en oa Vlissingen bevrijd werd .
klik hier voor alle fotos

Uitgebreid winkelen zat er deze keer niet in voor me helaas.
Vlissingen is de laatste jaren een beetje mijn graadmeter geworden wat betreft mijn gezondheid.
Kon ik een paar jaar geleden maar 3 winkels bekijken met steeds een half uur uitrusten ertussen.
Anderhalf jaar geleden ontdekte ik opeens dat ik al 10 winkels gezien had en nog niet moe was.
Dat was een groot wonder na zo'n 14 jaar van chronische vermoeidheid.
Afgelopen zomer merkte ik tijdens mijn bezoek dat het allemaal wat minder was, maar ja je kunt ook gewoon een off-dagje hebben.
Maar gisteren werd het eens te meer duidelijk dat ik weer fors aan gezondheid heb in moeten leveren.
En daar baal ik even behoorlijk van.

Om positief te eindigen ;-)
Ik ben onlangs begonnen met textiellessen omdat ik eens wilde kennismaken met allerlei mij onbekende moderne technieken en materialen.
Mijn  eerste les was met Avalon/watersoluble.
Dat is een soort plastic dat in water oplosbaar is.
Je legt er stukjes stof en zo tussen en door het vlies en met behulp van heeeeeeeel veel spelden blijven losse onderdeeltjes goed op z'n plek liggen.
Daarna maak je stiksels met de naaimachine.
En vervolgens los je het soluvlies op in water.
Dan houd je een werkstuk met een open structuur over.
Dit heb ik opgespannen op een stuk schuimrubber met een handdoek ertussen om het in vorm te laten drogen.

Zentangle borduren

Na een hele serie kaartjes getekend te hebben, wilde ik het eens anders doen en ging aan de slag met kraaltjes en pailletten en zwarte en grijze borduursteekjes op witte katoen.
Ik ben erg blij met het resultaat.
Nu nog op zoek naar een vierkant schildersdoekje om het op te spannen.

Het weer zit ook al niet mee

Het regent pijpestelen,
maar wat lijkt de tuin opeens groot
 nu vorige week de achterzijde over de hele breedte teruggesnoeid is.
nu de rest nog,
 maar ik heb een goed excuus want
het regent pijpestelen.

Worteltjes en bloemen

Ik was helemaal vergeten dat ik worteltjes gezaaid had dit voorjaar.

Komt waarschijnlijk omdat de sla nauwelijks op kwam en het pompoenzaad niet verder kwam dan wat bladeren.
M'n worteltjes zijn welliswaar minimaal, maar mijn eerste worteloogst smaakte verrukkelijk.

Door het warme weer heeft de tuin niet alleen herfsttooi, maar ook een aantal voorjaar en zomerbloeiers maken een tweede ronde.

Met deze laatste  foto ging er duidelijk iets fout met mijn zieltogende fototoestel, maar het is wel een fraai plaatje geworden zo ;-)

meer fotos vind je hier en verder.

Van onverwachte ontmoetingen een voordeur die weer gesloopt moest worden en nog zo het eea

Drie maanden geleden had ik een uitermate fijne vakantie in Borger en toen ik naar huis ging was ik er eigenlijk nog niet klaar.
Toen ik de kans kreeg om er met extra korting van mijn laatste vakantiegeld nogmaals te boeken heb ik dat  maar gedaan en dus  zat ik er 3 maanden later opeens weer.
2 huisjes verder, met minder mooi uitzicht en minder mooi weer.
Het werd een vreemde midweek.

Borger is zo'n 5,5 uur reizen met openbaar vervoer.
De eerste avond om kwart voor tien kreeg ik een berichtje dat mijn oppas mijn huissleutel kwijt was.
Ze had hem klaargelegd maar vermoedelijk heeft een van haar katten het als een leuk speeltje gezien.
Ze heeft het hele huis op haar knieën doorzocht maar niets gevonden.
Je kunt je voorstellen dat er paniek in de tent was.
Want daar zit je dan in je eentje in een huisje zonder eigen vervoer, uren verwijderd van je woonplaats.
De volgende morgen op zoek gegaan naar een mogenlijkheid om mijn sleutel diezelfde dag nog thuis te krijgen, maar dat kon nergens in het dorp.
Contact gezocht met de huiseigenaar of zij konden helpen.
Enige wat ze konden doen was de cilinder verwijderen en een nieuw slot plaatsen.
Pas achteraf hoorde ik dat ze mijn halve voordeur hebben moeten slopen om binnen te komen, want het onwillige slot gaf geen krimp.
En dat één van de opgetrommelde technische dienstmedewerkers naar de dokter is afgevoerd met metaal in z'n oog.
Ik hoop dat het goed met hem gaat.
Al met al kon mijn oppas er aan het eind van de middag weer in en waren mijn katten gered van de honger.

Ondertussen had ik een byzondere dag met ontmoetingen met twee heren uit mijn jeugd die ik gemiddeld zo'n  25 jaar niet gezien had.
De één nam me een dagje mee on tour door dorpjes en prachtige landschappen (oa Drenthse Aa) naar het Zuidlaardermeer en terug.
De ander werd door ons volkomen onverwacht overdonderd met de telefonische mededeling dat we in de buurt waren.
Gelukkig had ie even tijd voor ons.



Na zo'n enerverend begin heb ik de volgende dagen lekker rustig aan gedaan.
Beetje zwemmen, veel dobberen, winkeltjes kijken, en een fietstochtje door de bossen en heiden en landerijen.

De terugreis ging langs mijn trouwe chatmaatje en met een stevige verkoudheid heb ik mijn vakantie afgerond

klik hier voor alle fotos

De laatste kortingskaartjes opmaken

Er lag nog een treinkaartje dat op moest en een kortingskaartje van de Jumbo.
Die kon ik natuurlijk niet laten verlopen dus gistermorgen toog ik al vroeg richting Arnhem om Burgers Zoo met mijn aanwezigheid te verblijden.
Een modern park met een nostalgische uitstraling, waar je vooral heel veel moet lopen en heel veel verdwaald.
Er is zoveel bewegwijzering dat ik af en toe door de bomen het bos niet meer zag.
Het eerste uur zag ik weinig, alle dieren leken nog ergens verstopt in slaap te zijn of zo.
Maar naarmate ik verder het park in kwam werd het toch een stuk interessanter.
Vooral het safarigedeelte en het onderwatergebeuren.
Aan het eind van de dag heb ik (natuurlijk) nog een hele tijd bij de stokstaartjes zitten genieten.

De salade die ik bij de lunch at was zalig, over het prijskaartje zal ik het niet meer hebben.Dit jaar kon het er allemaal even vanaf, dus waarom zou ik er niet van genieten.
Volgend jaar zien we wel weer.
Ik kwam er wel achter dat het welliswaar heel verstandig lijkt om alleen water te drinken en een salade te eten, maar dat je op zo'n dag met veel lopen toch meer nodig had.
Kon in de loop van de middag niet meer stoppen met gapen, na het nuttigen van een ijsje was dat gelukkig weer snel over.


klik hier voor alle fotos

Jammer genoeg stort mijn geliefde fototoestel steeds verder in.
Ik kan nog wel fotos maken, maar het is lastig om ze te checken omdat de joystick versleten is.
Dat wordt dus uitkijken naar een andere.
Mijn merk (Kodak) wordt niet meer gemaakt.
En daar baal ik van, het is zo'n fijn toestel dat altijd mooie fotos gaf.

Hoe vind ik in het grote aanbod van toestellen weer een toestel dat zo goed bij me past?

een prachtig lief koud harteloos kreng en nog zo het e.e.a.

Wat is het toch dat altijd als iemand je ergens van beticht er opeens van allerlei andere kanten een tegengeluid komt, zonder dat die anderen weten wat er speelt?
Ik kreeg een paar dagen geleden te horen dat ik een koud harteloos kreng was,  en dat het me geen reet kon schelen dat ik mensen pijn doe.
Andere bewoordingen maar het kwam er wel op neer.
Vervolgens krijg ik van een ander te horen dat ik zo'n lieverd ben, nummer drie vindt het zo fijn om bij me op de koffie te komen en nummer vier noemt me een prachtmens.
En dat alles in een tijdsbestek van 4 dagen.
Conclusie ik ben een prachtig lief koud harteloos kreng waar het goed koffie mee drinken is.

Sinds donderdag zit mijn linkerarm in een grote zwarte brace en dat is een enorme opluchting.
Niet omdat die brace nou zo lekker zit, of omdat het zo handig is voor een linkshandige, maar omdat de fotos in het ziekenhuis uitwezen dat er nog totaal geen sprake is van artrose.
En dat is  ivb met al mijn creatieve bezigheden toch altijd wel een angstwolkje geweest.
Bij mijn moeder hebben ze op een gegeven moment beide duimen vastgeschroefd en mijn omas handen waren helemaal vergroeid.
Er zit bij wat handwortelbeentjes wat speling waardoor een botje in mijn duim gaat schuiven en dat doet zeer.
Door rust en revalidatie zal dat naar alle waarschijnlijkheid weer goed komen.
Dus draag ik blijmoedig dat vieze zweterige ding en neem de kramp en de blaar die al snel op een knelpunt ontstond voor lief.

En in mijn tuintje vond ik vanmorgen deze spontane rode zonnebloem tussen de gele.
Cadeautje van de dag!