Even een weekje rijk kunnen zijn

Nee stinkend rijk hoeft niet, maar gewoon eens even een paar dingen te kunnen doen zonder wikken en wegen en weken zoniet maanden lang alle tweedehands plekken af zoeken.

Ik doe het allemaal hartstikke goed hoor.
Al jaren.
Mijn huisje is bijna helemaal naar het zin ingericht, met tweedehands spullen.
Mijn garderobe bestaat meest uit afdankertjes van mensen die afgevallen zijn, voor een prikkie gekocht of zelfs gekregen.
Mijn atelier gevuld met boeken en materialen, die een ander niet meer nodig had.
Mijn tuin een samenraapsel van afgeprijsde planten en krijgertjes.
Uitjes met kortingskaartjes die ik met nog meer korting overneem van mensen die ze over hebben.

En overal weet ik een oplossing voor te verzinnen.
Gordijnen uit het vorige huis kunnen met een valse zoom nog jaren mee in het nieuwe.
Kale kussens versier ik creatief tot iets nieuws en origineels.
Op mijn voorzolder ligt zeil waarmee een ander op weg was naar de vuilstort, maar dat nog best een rondje mee kon.
En op zoek naar veel te dure upside downs voor de grote ramen achter, kwam ik in mn bedla nog een stapel inbetween gordijnen tegen.
Kreeg ik jaren geleden bij mijn voorlaatste verhuizing en had ze gedeeltelijk verknipt tot gordijntjes voor slaapkamer en zo.
En wat over is blijkt genoeg voor hier, ik hoef ze alleen maar korter te maken.

Ik zit er hartstikke knus en origineel bij.
Maar soms, gewoon heel soms, wilde ik dat het mogenlijk was om iets simpelweg gewoon te doen.

Mijn totaal versleten fototoestel vervangen voor een goeie nieuwe.
Want fotograferen is een hobby.
Met mn tweedehands tablet kan ik wel plaatjes maken en zo red ik het voorlopig nog wel even, maar ik mis de opties en de kwaliteit van mijn trouwe kodak dagelijks.
Maar dat is een luxe wens en andere dingen gaan gewoon voor.

In mijn vorige huis, dat ik noodgedwongen met een urgentie moest verlaten, lag al prachtig laminaat toen ik er in kwam.
Het zeil dat hier nog op de vloer lag, maar dat door de vorige bewoner al als ondervloer gebruikt werd, is niet meer opgewassen tegen kattennageltjes.
Aangezien mijn huis horizontaal bewoonbaar is en er nergens drempels zijn, gaat dat om vele vierkante meters.
Hoe vervang je dat?
En waar laat je alle spullen als er een wonder gebeurt en je iets te pakken krijgt en het gelegd moet worden.

Ik zie wel eens van die programmas op tv, waarin iemand thuis komt en het hele huis is door goedbedoelende mensen compleet nieuw ingericht.
Dat lijkt me vreselijk, dan ben je een vreemdeling in je eigen huis en is je eigenheid volledig verdwenen.

Maar soms zou ik willen dat ik thuis kwam en er opeens een echte mooie vloer,  zoals ik in mijn vorige huis had, in mijn huis lag.
( terwijl mijn samengeraapte dierbare ouwe spulletjes er gewoon weer bovenop stonden).

Het zal wel bij dromen blijven en op een dag vind ik vast ergens een partij tweedehands tapijttegels in een vrolijk kleurtje en een restje zeil voor mijn keukenhoekje.

Verrukkelijk decadent

Afgelopen dinsdag had ik een afspraakje.
Je weet wel, met zo iemand die je jaren niet ziet of spreekt, maar waarmee, als je hem dan ziet de draad weer even snel oppakt alsof het gisteren was.

We hadden ergens halfverwege afgesproken en zochten daar een plekje waar het goed vertoeven was en waar je elkaar verstaan kon.

Dat werd Saranne in Oisterwijk.
Chocolademelk is daar niet gewoon chocolademelk maar een delicatesse.
Het gebak is er tongstrelend en de stukken zijn zo reusachtig dat zelfs mijn vaderzaliger niet zou klagen over het formaat.
De prijzen trouwens ook.
Maar soms, heel soms moet je doen alsof geld geen rol speelt.
De theekaart is zo uitgebreid en gedetailleerd dat je er echt tijd voor uit moet trekken.
We kozen voor een jasmijnmengsel, dat werd opgediend in fraaie groene theepotjes.
En ook daar lag weer wat lekkers bij.
Maar de taart en de chocolademelk waren nog niet gezakt en we hadden een diepgaand gesprek, dus het kleine rood met bruine puntje bleef bij allebei vergeten liggen.
Tot we op het punt stonden om te vertrekken en ik er zonder bij na te denken toch nog een hapje van nam.
TVkoks hebben het weleens over een smaakexplosie en ik snap nu eindelijk wat ze daarmee bedoelen.
Ik heb werkelijk nog nooit zo iets verukkelijks geproefd.
Het smolt op je tong.
Zo lekker dat ik het bonbonnetje dat er naast lag gewoon vergeten ben.

De trein riep, dus we moesten gaan en vergaten in de haast te vragen wat het was.
Maar vrijdagnacht stuurde ik ze toch even op facebook een berichtje om te vragen wat we geproefd hadden.
En tot mijn verbazing had ik al binnen een paar minuten antwoord:
Chocoladeplaatcake met kersen.
En er is ook nog een capuchinovariant.

Ik ga sparen, want ik wil nog een keertje verukkelijk decadent zijn.

Minbieb update

Mijn minibieb hangt nu bijna 2 maanden en er word boven verwachting gebruik van gemaakt.
Ik was heel benieuwd, want ik woon in een stil doodlopend straatje waar alleen wandelaars en fietsers doorheen komen.
Maar de laatste weken zie ik regelmatig veranderingen.
De ene keer zijn er boeken weg, de volgende keer geruild, soms moet ik er zelf boeken bij zetten en dan weer is er zoveel bijgezet, dat ik een stapeltje mee naar binnen moet nemen.
Alleen de kinderboeken worden nog niet geleend (wel gebracht).

Vanavond vond ik bij thuiskomst het kastje weer propvol.
Er waren splinternieuwe boeken bij gezet.

Ik heb er steeds meer lol in.
Ik heb alleen nog nooit iemand kunnen betrappen bij mijn minibieb.
Mijn overbuurjongtje wel, die kwam me van de week vertellen dat ie een ouwe meneer met een heeeeeeeeeeele stapel boeken had zien lopen.

Eigenlijk vind ik mijn kastje te klein.
Misschien moet ik aan uitbreiding gaan denken?

Mofjes

Toen ik in november een paar daagjes in Drenthe was...

Pfff, wat leid ik toch een luxe leventje als aalmoesrentenier.
Jaja ik was alweer in Drenthe.

Toen ik daar dus was, had ik in mijn koffer een bolletje kleurig garen van de Action, een haaknaald en een heleboel knoopjes.



Ik heb opvallend kleine brede handjes met korte pinkjes.
Dameshandschoenen zijn vrijwel altijd te smal.
En van herenhandschoenen zijn de vingers te lang.
En ik heb nog maar pas ontdekt dat jongenshandschoenen voor mij precies de juiste verhouding hebben.
Maar ja je wilt ook wel een keertje wat leuks hebben toch?



Deze vakantie wilde ik dus mofjes maken die wel goed zaten.
Het werd een heel gepuzzel, maar uiteindelijk kwam ik er achter dat overdwars haken het simpelste was.
Elke 5de toer haakte ik tot op 2/3de en weer terug.
Zo kreeg de pols mooi vorm.

Maar ook mijn haakwerkje bleef bij thuiskomst liggen.
En nu mijn boekje eindelijk af was, was dat een goed moment om 14 knoopjes aan te naaien en een roezeltje te haken.



Misschien moet ik ook maar eens proberen om op deze manier handschoenen met vingers te haken.
Zou ik eindelijk eens passende pinken hebben die niet 1,5cm omklappen.

Proefjesboekje

Toen ik in september een paar daagjes naar Borger ging nam ik een lapje groene borduurstof en witte splitzijde mee.

Ik begon daar aan dit boekje.

Patroontjes viste ik van Pinterest en voegde ze op mijn eigen manier bij elkaar tot paginas.

Maar thuis gekomen bleef het lang liggen.

Af en toe kwam er weer een bladzijde klaar, maar pas afgelopen week ben ik hard aan het werk gegaan om het af te maken.

Hieronder zie je het eindresultaat.

De kaft is gemaakt van twee meubelstofstalen.

Daar zat aan de achterkant langs de randen al stevig papier geplakt.

Dat heb ik laten zitten.

Het zorgt ervoor dat de kaft  mooi in model blijft.

Ik heb eerst het gele lapje aan de rug vastgenaaid en de bloemen op het blauwe lapje genaaid.

Daarna heb ik de blauwe en de gele samen omgefestoneerd.

Vanavond lig ik weer eens te laat in mijn bed, maar na maanden van worstelen ben ik blij dat er nu toch wat uit mijn handen gekomen is en ik ben gewoon ook gelukkig met het eindresultaat.

Alle fotos van het proces kun je zien op Flickr

------------------------

Speciaal voor Mrs H te B een fototje van het kussen dat ik een eeuwigheid geleden maakte toen ik met een enorm overschot aan kleine restjes borduurwol zat.

Op een kruispunt

Ooit zei iemand tegen me: "als je op een kruispunt van wegen staat en je weet niet welke kant je op zal gaan, ga dan zitten wachten en kijk wat er op je af komt.

Dus ben ik een tijdje geleden gaan zitten.

En ik kijk rond op mijn kruispunt.

En als er iets op me af komt onderzoek ik het.

Ik doe af en toe ook leuke dingen vanaf mijn kruispunt.

Als er een kortingskaartje langs vliegt stap ik op de trein.

Of ik ga een paar daagjes weg.

Maar dan blijk ik daarna toch weer op datzelfde kruispunt uit te komen.

M'n kruispunt is een beetje saai en weinig inspirerend.

En mijn creativiteit zit even op een laag puntje.

Ik heb te weinig te doen.

Geen vrijwilligerswerk en ook geen creatieve cursus gevonden dit seizoen.

Wat ik zoek is nog niet langs gekomen.

En omdat het nog niet duidelijk is welke afslag ik het beste kan nemen, ga ik voor de verandering eens heel andere dingen doen.

Naast een derde sportactiviteit is daar opeens een wandelmaatje, die heel veel wandelt met haar honden.

Zo kwam ik vandaag in het mooie natuurgebied t' Zand, bij Chaam, terecht.

Een plek, waar ik, zonder auto, nooit zou kunnen komen.

 

Naaimachineperikelen

Een paar weken geleden besloot ik eindelijk iets te gaan doen aan de steeds groter wordende stapel te korte T-shirts in mijn kast.
Ik had op Pinterest al een heleboel voorbeelden verzameld van hoe je kleren kunt veranderen en wilde beginnen met aan mijn zwarte shirts een rand zwarte broderie te zetten.
Ik haalde mijn inmiddels bijna 26 jaar oude Lewenstein te voorschijn en begon dapper met knippen en spelden.
Hoewel je het niet zou zeggen, heb ik eigenlijk een broertje dood aan naaien, maar ja je kunt er wel leuke dingen mee maken.

Na een halve meter stikken begon ie raar te doen, stukken over te slaan, lelijke steken en vervolgens niets meer.
De steekplaat was doorgezakt.
Een nieuwe plaat bestellen leek simpel, ze zijn nog in de handel, maar ik werd zo vlak voor kerst van het kastje naar de muur gestuurd.
En uiteindelijk ben ik eens rustig gaan nadenken.
Want er was al een tijd wel erg veel aan de hand.
Steeds meer plastic onderdelen die het begaven, erg mooi gelijk werden de stiksels al jaren niet meer en dan dat eeuwig blijven doorzoemen van de motor.
Had ik niet constant ruzie met dat ding?

Maar ja wat dan?
Een beetje goede nieuwe kost me een rib uit mijn lijf.
Een rib die ik op dit moment eigenlijk voor andere dingen nodig heb.
Dus ben ik rond gaan kijken voor een tweedehandse.
Dat is best eng, want een miskoop is makkelijk gemaakt.
Dus het werd zoeken naar informatie op internet.
En door de bomen het bos niet meer zien.



Vandaag heb ik dan toch maar de knoop doorgehakt en deze tweedehánds Husqvarna aangeschaft.
Ik geloof wel dat ik nu helemaal opnieuw moet leren naaien.
Dus ik ga komende week eerst maar eens stapje voor stapje het boekje doornemen.
Want wat een mogenlijkheden heeft dat ding zeg.
Misschien krijg ik straks toch weer lol in naaien.