Van onverwachte ontmoetingen een voordeur die weer gesloopt moest worden en nog zo het eea

Drie maanden geleden had ik een uitermate fijne vakantie in Borger en toen ik naar huis ging was ik er eigenlijk nog niet klaar.
Toen ik de kans kreeg om er met extra korting van mijn laatste vakantiegeld nogmaals te boeken heb ik dat  maar gedaan en dus  zat ik er 3 maanden later opeens weer.
2 huisjes verder, met minder mooi uitzicht en minder mooi weer.
Het werd een vreemde midweek.

Borger is zo'n 5,5 uur reizen met openbaar vervoer.
De eerste avond om kwart voor tien kreeg ik een berichtje dat mijn oppas mijn huissleutel kwijt was.
Ze had hem klaargelegd maar vermoedelijk heeft een van haar katten het als een leuk speeltje gezien.
Ze heeft het hele huis op haar knieën doorzocht maar niets gevonden.
Je kunt je voorstellen dat er paniek in de tent was.
Want daar zit je dan in je eentje in een huisje zonder eigen vervoer, uren verwijderd van je woonplaats.
De volgende morgen op zoek gegaan naar een mogenlijkheid om mijn sleutel diezelfde dag nog thuis te krijgen, maar dat kon nergens in het dorp.
Contact gezocht met de huiseigenaar of zij konden helpen.
Enige wat ze konden doen was de cilinder verwijderen en een nieuw slot plaatsen.
Pas achteraf hoorde ik dat ze mijn halve voordeur hebben moeten slopen om binnen te komen, want het onwillige slot gaf geen krimp.
En dat één van de opgetrommelde technische dienstmedewerkers naar de dokter is afgevoerd met metaal in z'n oog.
Ik hoop dat het goed met hem gaat.
Al met al kon mijn oppas er aan het eind van de middag weer in en waren mijn katten gered van de honger.

Ondertussen had ik een byzondere dag met ontmoetingen met twee heren uit mijn jeugd die ik gemiddeld zo'n  25 jaar niet gezien had.
De één nam me een dagje mee on tour door dorpjes en prachtige landschappen (oa Drenthse Aa) naar het Zuidlaardermeer en terug.
De ander werd door ons volkomen onverwacht overdonderd met de telefonische mededeling dat we in de buurt waren.
Gelukkig had ie even tijd voor ons.



Na zo'n enerverend begin heb ik de volgende dagen lekker rustig aan gedaan.
Beetje zwemmen, veel dobberen, winkeltjes kijken, en een fietstochtje door de bossen en heiden en landerijen.

De terugreis ging langs mijn trouwe chatmaatje en met een stevige verkoudheid heb ik mijn vakantie afgerond

klik hier voor alle fotos

De laatste kortingskaartjes opmaken

Er lag nog een treinkaartje dat op moest en een kortingskaartje van de Jumbo.
Die kon ik natuurlijk niet laten verlopen dus gistermorgen toog ik al vroeg richting Arnhem om Burgers Zoo met mijn aanwezigheid te verblijden.
Een modern park met een nostalgische uitstraling, waar je vooral heel veel moet lopen en heel veel verdwaald.
Er is zoveel bewegwijzering dat ik af en toe door de bomen het bos niet meer zag.
Het eerste uur zag ik weinig, alle dieren leken nog ergens verstopt in slaap te zijn of zo.
Maar naarmate ik verder het park in kwam werd het toch een stuk interessanter.
Vooral het safarigedeelte en het onderwatergebeuren.
Aan het eind van de dag heb ik (natuurlijk) nog een hele tijd bij de stokstaartjes zitten genieten.

De salade die ik bij de lunch at was zalig, over het prijskaartje zal ik het niet meer hebben.Dit jaar kon het er allemaal even vanaf, dus waarom zou ik er niet van genieten.
Volgend jaar zien we wel weer.
Ik kwam er wel achter dat het welliswaar heel verstandig lijkt om alleen water te drinken en een salade te eten, maar dat je op zo'n dag met veel lopen toch meer nodig had.
Kon in de loop van de middag niet meer stoppen met gapen, na het nuttigen van een ijsje was dat gelukkig weer snel over.


klik hier voor alle fotos

Jammer genoeg stort mijn geliefde fototoestel steeds verder in.
Ik kan nog wel fotos maken, maar het is lastig om ze te checken omdat de joystick versleten is.
Dat wordt dus uitkijken naar een andere.
Mijn merk (Kodak) wordt niet meer gemaakt.
En daar baal ik van, het is zo'n fijn toestel dat altijd mooie fotos gaf.

Hoe vind ik in het grote aanbod van toestellen weer een toestel dat zo goed bij me past?

een prachtig lief koud harteloos kreng en nog zo het e.e.a.

Wat is het toch dat altijd als iemand je ergens van beticht er opeens van allerlei andere kanten een tegengeluid komt, zonder dat die anderen weten wat er speelt?
Ik kreeg een paar dagen geleden te horen dat ik een koud harteloos kreng was,  en dat het me geen reet kon schelen dat ik mensen pijn doe.
Andere bewoordingen maar het kwam er wel op neer.
Vervolgens krijg ik van een ander te horen dat ik zo'n lieverd ben, nummer drie vindt het zo fijn om bij me op de koffie te komen en nummer vier noemt me een prachtmens.
En dat alles in een tijdsbestek van 4 dagen.
Conclusie ik ben een prachtig lief koud harteloos kreng waar het goed koffie mee drinken is.

Sinds donderdag zit mijn linkerarm in een grote zwarte brace en dat is een enorme opluchting.
Niet omdat die brace nou zo lekker zit, of omdat het zo handig is voor een linkshandige, maar omdat de fotos in het ziekenhuis uitwezen dat er nog totaal geen sprake is van artrose.
En dat is  ivb met al mijn creatieve bezigheden toch altijd wel een angstwolkje geweest.
Bij mijn moeder hebben ze op een gegeven moment beide duimen vastgeschroefd en mijn omas handen waren helemaal vergroeid.
Er zit bij wat handwortelbeentjes wat speling waardoor een botje in mijn duim gaat schuiven en dat doet zeer.
Door rust en revalidatie zal dat naar alle waarschijnlijkheid weer goed komen.
Dus draag ik blijmoedig dat vieze zweterige ding en neem de kramp en de blaar die al snel op een knelpunt ontstond voor lief.

En in mijn tuintje vond ik vanmorgen deze spontane rode zonnebloem tussen de gele.
Cadeautje van de dag!

Het circus is in het dorp

Ik ben eigenlijk nooit zo'n circus mens geweest.
Als kind kan ik me vaag herinneren dat ik naar Circus Renz ging.
Ik weet niet meer met wie, maar wel dat het in Haarlem was.
Van het hele gebeuren kan ik me alleen herinneren dat die grote tent veel indruk op me maakte.

Als tiener ging ik nog eens met mijn zusje naar het kleinste circus van Europa.
Mijn zusje had zo met ze mee willen gaan.
Ik herinner me vooral hoe knap ik het vond dat ze met zo'n handje vol mensen een complete serie acts wisten neer te zetten.

Later heb ik nooit de behoefte gevoeld om weer eens te gaan.
Maar nu lag er  vorige week een hele stapel kortingskaartjes in de bus en ook een vrijkaartje voor de matinee van vandaag.
Van circus Belly Wien.
Een omstreden circus omdat ze met "wilde" dieren werken.
Maar mag je oordelen over iets wat je niet van dichtbij gezien hebt?

Dus vanmiddag ging ik met mijn kaartje op zak naar het plein hier vlakbij.
En toen ik in het donker mijn plekje bovenin de tribune zocht, bekroop me toch een beetje dat kriebelige gevoel dat je als kind had als er iets spannends stond te gebeuren.

Ik heb geen circusogen, dat werd me al gauw duidelijk.
Ik was vooral gefascineerd door de interactie tussen mens en dier, tussen de dieren onderling en door de ongelofelijke efficiente manier waarmee de tent gerund werd.
Er waren geen knallende zwepen, alleen plagende zwepen waarmee gespeeld werd en aanwijzingen werden gegeven.
Had een dier ergens geen zin in, dan werd het niet gedwongen en legde de stalmeester uit dat het dier gewoon vandaag even geen zin had.
Ik zag waarom sommige paarden aan de buitenrand liepen en anderen aan de binnenkant.
De buitenste hielpen de binnenste door ze de richting aan te geven.
Ik zag een dompteur en zijn tijgers elkaar plagen.
Ik zag hoe twee kamelen een derde die in een dwarse bui was in het gareel hielden.
En ik zag vooral heel veel liefde tussen mens en dier.
En het verdriet om de giraf die afgelopen donderdag nacht opeens dood ging en waarvoor een plekje bij de ingang ingeruimd was om hem te gedenken.

En dan zit je toch met een dubbel gevoel.
(wilde) Dieren horen niet in een circus thuis, maar we eten wel plofkippen en koeien die nooit het daglicht zien.
Kun je dan niet beter een goed verzorgde tijger in een circus zijn?
En waar ligt de grens?
Waarom mogen honden, katten en paarden wel?
En mag een kameel wel of toch weer niet?
Waarom een paard wel en een giraf niet?

Ik kom er niet uit.

En toen was het er opeens af

en ooooooh wat is dat lekker licht om m'n hoofd zeg
 zo zonder die vracht haar ;-)

Beekse Bergen

Ik was net 18 toen ik met het personeelsuitje van mijn werk naar het Safaripark  ging.
Het was toendertijd een grote desillusie.
We stonden een uur in de file en al die tijd zaten er 3 apen op het dak, verder was er niets te zien dan kale vlakte.
Pas aan het eind riep iemand: "kijk!!!! zijn dat geen leeuwen daar in de verte"
En inderdaad, daar lagen heeeeeel ver weg drie leeuwen te slapen.

Hoe anders was 34 jaar later mijn uitje van vandaag.
Die begon met een wandeling door het midden van het park, waar ik al veel verschillende dieren te zien kreeg, waaronder een familie stokstaartjes.
Ik vind die beesten zo prachtig he.
Daarom heb ik vandaag voor het eerst van mijn leven een filmpje op youtube geplaatst.

Grappig om nu die commentaren erachter te horen 
die heb ik niet opgemerkt toen ik aan het filmen was.

Het eten was duur en niet daverend, ik heb nog nooit mayonaise met patat gegeten, maar weet nu hoe het smaakt als je patat werkelijk verdrinkt in de mayo en de bij het menu horende kroket en fricadel waren zowat koud.

Na de lunch ben ik in de boot gestapt voor een vaartochtje.

Dat was wel even lekker relaxed.

Vervolgens met de bus weer langs een andere route om na een pauze via weer een andere route met de bus terug te gaan.

Ik weet niet wat het is met dit park, maar het gaf me echt zo'n ouderwetsvakantiegevoel.
Misschien was het de geur van de dennenbomen die me deed denken aan de vakanties uit mijn jeugd.
Maar ik hoorde ook andere mensen hetzelfde zeggen.

De fotos kun je hier bewonderen

Boekdrukken 2

kreeg een tip om het met inkt te doen.
Heb Stazon inkt gebruikt.
Dat heeft wel als nadeel dat ik het boek niet meer schoon krijg
links droog met het boek op de stof gedrukt.
Is al een stuk beter maar nog wel erg vaag.
Rechts op vochtige doek gedrukt is niet zo'n succes.