Gewoon in m'n voortuintje

Een monster steekt de kop op en andere zaken

Een paar maanden geleden kreeg ik een stek van een Mammoetblad (Gunnera).
Een nazaat uit de tuinen van Ada Hofman.
Het was een enorme homp.
Maar er gebeurde niets mee.
Tot ik een paar dagen geleden iets griezeligs zag dat binnen een paar dagen al zo groot als mijn vuist met onderarm werd.
Hoewel hij volgens alle gegevens een natte omgeving nodig heeft, steekt ie toch de kop op in mijn droge tuintje.
Ik ben benieuwd hoe dat gaat aflopen.
Één blad kan wel 1,5m groot worden.

De rest van mijn achtertuin begint na de regen van de laatste dagen ook uit te barsten.
Op de kale plekken heb ik allemogelijke zaden gestrooid die na de regen eindelijk tevoorschijn beginnen te piepen.

Ik heb een goede plek voor de tractorband, die ik een tijdje geleden kreeg, gevonden en mijn fonteintje er in gezet.
Van iemand een paar straten verderop kreeg ik verse tuinaarde die ze te veel hadden besteld.
Daarmee kan ik mooi de band vullen.
Het was wel een hele klus om het in mijn fietskarretje thuis te krijgen.
Maar ik heb het, zoals met alles, in mijn eigen tempo gedaan.
Stapje voor stapje kom je er ook.

Mijn tuinfotos 2019

Bloemschikken

Daar heb ik nog weinig ervaring mee.
Ooit maakte ik een kerststuk waar ik reuze trots op was.
Maar verder kwam het er nooit van.
In het wijksteunpunt komt een paar keer per jaar iemand een workshop geven.
Dus toen er vrijwilligers gezocht werden om vandaag te helpen leek me dat een leuke manier om weer wat bij te leren.

De dames gingen hard aan het werk.
Een deel zelfstandig.
En voor degenen waarvoor het wat moeilijker was waren één op één vrijwilligers aanwezig.
Het resultaat mag er zijn.
Ik maakte het stuk rechtsonder in goed overleg met een hoogbejaarde dame die erg slecht ziet.
Ze was er erg blij mee.

Daar word je toch vrolijk van

Als je 's ochtends de gordijnen open doet.

Op de fotos vooral de slaapmutsjes in het oog.
De honderden viooltjes, duizenden vergeetmijnietjes, klaprozen in knop, campanulas, kattenkruid, en nog eindeloos veel meer zijn in het echt een lust voor het oog.
Mijn voortuin zoemt.
Het is een gastvrij oord voor alle mogelijke insecten.
Een cadeautje van de vorige bewoners.

Creatief café

Sinds een paar maanden ben ik vrijwilligster bij het creatief café van een wijksteunpunt in een verzorgingstehuis in ons stadje.
Elke donderdag komt daar een gezellige groep oudere dames bijeen.
Deels bewoners en deels uit de wijk.

Er is me gevraagd of ik ook af en toe een klein workshopje wil geven dat hooguit 1,5 uur duurt.
Dat is nog best lastig.
Het mag niet te moeilijk zijn, maar ook niet kinderachtig.

Vandaag begon ik dus met cadeaukaartjes maken.
Geinspireerd op de ATC die ik vroeger maakte.
Ik was heel benieuwd wie er mee zou doen, want er werd van te voren wel wat gemopperd over "dat gepriegel".
Maar ik begon gewoon met de eerste die erbij kwam zitten en voor diegen die niet mee wilden doen was er een aparte tafel neer gezet, zodat ze gewoon lekker door konden gaan met haken en breien.
Al gauw kwamen er meer mensen bij zitten en werd er druk tussen de kaartjes en plaatjes en stickertjes gesnuffeld.
Iedereen hielp elkaar.
Het werd een gezellige middag.

En de dames gingen tevreden met hun kaartjes naar huis.

Toen de wereld op z'n kop ging

Alweer een jaar geleden: Tranen

Nooit, nooit had ik die dag kunnen bevroeden hoe mijn leven vanaf dat moment zou veranderen.

Een leuk huisje, een lief vriendje, veel gezellige uitjes, verrassingen, nieuwe vrienden, veel positieve hartelijke mensen om me heen, leuk vrijwilligerswerk, mijn oude passie zingen weer opgepakt, gezellig samen eten met mensen uit de buurt.

Natuurlijk gingen er ook wel dingen mis.

Zo bleken na de verhuizing letterlijk al mijn meubels beschadigd en zijn er een paar mensen die op het eerste gezicht aardig leken niet zo leuk bezig.

Maar jeetje, wat gebeurt er veel goeds.

Gewoon welkom zijn.

Mee mogen doen.

Lief hebben.

Historische Industriële Techniek Dagen

Gisteren reisden we af naar Erica, naar het  Smalspoormuseum waar een tentoonstelling was van vanalles en nog wat.

Naast de permanente tentoonstelling van alles wat met smalspoor te maken heeft was er dit weekend heel veel te zien.

Natuurlijk maakten we ook een rondrit met een treintje.

Overal stonden locs en wagens en materieel.

Sommige volledig opgeknapt, andere in deplorabele toestand wachtend op betere tijden.

Alle fotos vind je hier

Deze keer zijn ook de fotos van Anne erbij.

We hadden mazzel met het weer.
Aan het eind van de middag trakteerde Anne me op weg naar huis nog op een fraaie rit door Drenthe, Duitsland en Overijssel.