Burgers Zoo

Ik had nog jumbo-munten in mijn portemonnee, dus besloten AO en ik om voor bijna half geld een dagje naar de dierentuin te gaan.

Mijn favorieten blijven de stokstaartjes, dus die bezochten we als één van de eersten.

Maar er was nog veel meer te zien:

En natuurlijk eindigden we weer bij:

Op de terugweg namen we een mooie toeristische route en uiteindelijk zakten we vermoeid neer in Lemelerveld voor een eenvoudige, maar erg lekkere warme hap bij Zwakenberg.
Onder de berg groente zat nog een flinke schnitzel verstopt.

Een deel van mijn fotos is helaas mislukt, omdat mijn camera in de bush condensproblemen kreeg, waardoor ik ook daarna nog een tijdje last had van blurry beeld, maar dat kwam gelukkig uiteindelijk weer goed.

Je kunt alle fotos hier bekijken.

Bijna zevenenhalve meter

Mijn slaapkamer is enorm.
Met 3,40m niet uitzonderlijk breed.
Maar met 7,30m lengte en het hoogste punt op zo'n 4m lijkt het wel een balzaal.
Hij is zelfs langer dan mijn huiskamer.
De eerste week werd ik echt verbijsterd wakker 's ochtends.

Ik heb er nu voor gekozen om hem op te delen.
Sinds kort staan mijn linnenkasten dan ook weer, net als in mijn vorige huis, overdwars.
Maar het grote verschil is dat ik daarachter nu gewoon een kamer extra heb.
Tegen de rug van mijn linnenkasten staan nog 3 gekregen kasten.
Er is genoeg plaats voor de commode.
Al mijn schilderijen staan veilig tegen het lage muurtje opgeslagen.
Zelfs mijn keyboard krijgt er een plekje.
En dan is er nog voldoende ruimte over om mijn was er op te hangen als het buiten te nat of te koud is.

 Piep en Lolo vinden het ook een succes.
Ze spelen er graag verstoppertje.

Het slaapgedeelte oogt door de grote hoogte toch nog heel ruim.
Dus ik kan nog steeds enigszins verbijsterd wakker worden.

En toen was het weer groen

Na de lange droogte en hitte was er niet veel over van mijn voortuin.
Maar langzaam aan hersteld ie zich weer.
Vandaag heb ik me maar eens gestort op het verwijderen van dorre planten en onkruid.

 Hier en daar lijkt het nog wat kaal, maar daar komt al de belofte voor komend voorjaar tevoorschijn piepen. (Oa hele bossen blauwe druifjes)

De slaapmutsjes hebben zich door de hele tuin verspreid en gelukkig hebben we nog geen nachtvorst te verwachten.

 Ook de blauwtinten zijn weer vertegenwoordigd oa  kattenkruid en komkommerkruid.

Doorgeschoten rabarber doet het goed in m'n smalle zijtuintje.
Net als de fuchsia.

Mijn achtertuin is minder spontaan, maar wat er staat is prachtig.

Ik ben mijn voorgangers echt dankbaar.

De reuze afrikanen zijn van de buren, maar ik mag er van meegenieten.

En ik ben verliefd op de herfstanemonen.

Wil je alle fotos groot zien dan kun je ze in mijn tuinalbum vinden.

Rondje Arriën

Gisteren besloot ik naar Arriën te wandelen, een klein dorpje in het buitengebied.

Onderweg kwam ik veel dieren tegen, die soms erg nieuwsgierig waren.

Zo werd ik aandachtig bekeken door een paard en zeer achterdochtig door een paar geiten.

Als je Arriën binnen stapt waan je je terug in de tijd.

Alleen de autos op de in de avondspits best wel drukke doorgaande weg verstoren dat beeld.

Onderweg moest ik ook aan Christine denken die zulke mooie fotos van paddenstoelen op haar blog plaatst.

Maar het meest genoot ik van de prachtige wolkenpartijen.

Alle fotos zijn weer te vinden in mijn ommentje album.
(Even doorscrollen tot voorbij de ezeltjes en de kerk)

Het zou droog blijven tussen 2 en 4

Dus fietste ik na de laatste regenbui naar de bazaar van de plaatselijke muziekvereniging.
Ik kwam alleen terecht bij de verkeerde vereniging.
Tja, eh, twee muziekverenigingen in dezelfde straat, dat had ik niet kunnen verzinnen.

De bazaar was piepklein, maar het was wel gezellig.
Ik deed mee met een spelletje, kocht wat lootjes in de hoop een weekendje weg te winnen.
En vond twee lampenkapjes voor 2€, om de gesneuvelde kapjes van mijn bedlampjes te vervangen.
Best wel klassiek voor mijn doen, maar ze passen prima bij de blauwe vloerbedekking en okergele gordijnen van de vorige bewoners in m'n slaapkamer.

Toen ik weer wilde vertrekken kwam de regen bij bakken naar beneden.
En het was nog lang geen vier uur.
Na een tijdje werd het dan toch wat minder, net even droog genoeg om naar de naastgelegen supermarkt te sjezen voor de wekelijkse boodschappen.
En toen ik naar buiten kwam stortte het alweer.
En hoe dichter ik bij huis kwam hoe harder het viel.
Daar kan geen regencape tegenop.

Uit de oude doos

Vorige week kreeg ik 2 boekenkasten van iemand, dus ik kon weer verder gaan met uitpakken.

Daarbij kwam ik in de fotodoos deze plaatjes tegen.

Dit zijn mijn betovergrootouders van moeders moeders kant:
Christiaan Frederik Arnold en Alida Vrijdag,
getrouwd in Haarlem op 5-8-1857.
De foto is gemaakt ter ere van hun 50 jarig huwelijksfeest.

 Van deze foto weet ik alleen dat het een nicht en neef uit dezelfde tijd waren.

En dit is een overgrootvader van me , maar ik weet helaas niet welke.

Mijn eerste spaarlamp

Toen ik ruim 28 jaar geleden mijn eerste eigen voordeur kreeg kwam mijn vader er mee aanzetten.
Een heuse spaarlamp.
Van Philips natuurlijk, want mijn vader was een voorstander van het spekken van de Nederlandse economie.
Als iets niet in Nederland gemaakt werd dan was Europees een goede tweede, zoals zijn hele serie Simca 1100's die maar 2 á 3 jaar meegingen omdat ze door de zoute zeelucht aan de kust al snel doorrotten.
Een uitzondering vormde z'n fotocamera, de Olympus Trip, want een goeie Europese camera was er niet.
Hij was er zo enthousiast over dat op een gegeven moment de hele familie er één had.

Vanmorgen was ie dan eindelijk ter ziele.
Het was een onhandig groot ding die eerste spaarlamp, maar er was toch altijd wel een lamp in huis waar ie in paste.
18 ouderwetse guldens kostte hij indertijd.
Een gigantisch bedrag.
Maar dat heeft ie met 28 jaar trouwe dienst wel dik opgebracht.
Zo lang gaan de lampen van tegenwoordig niet meer mee.