Laatst kreeg ik tijdens het sporten even een schouderwrijfje van een jonge fysiotherapeut.
Ik realiseerde me dat m'n vorige aanraking alweer een maand of acht geleden was: m'n huisarts, die in m'n wreef kneep om te zien of ik last van vocht had.
Oh nee, ik vergat nog de dame bij de prikpoli.
Dat was geloof ik in maart.
Anne was enorm aanrakerig, daar moest ik erg aan wennen in het begin.
Maar eenmaal gewend was het een warm bad, na alle kilte in m'n leven.
In Brabant kwam de enige aanraking van een hulpverlener, die niet meer mocht doen dan een professioneel polsklopje.
Ik was daar zo eenzaam, dat ik dat polsklopje gewoon niet verdragen kon en op een gegeven moment gezegd heb: "doe dat maar niet. Het maakt het gemis nog schrijnender".
Als klein kind kon ik aanraking slecht verdragen.
Ik vond knuffels doodeng en kon extreem schrikken als ik onverwacht aangeraakt werd.
In mijn beleving deed het pijn.
Dat werd niet begrepen.
Dus bleven de knuffels voorgoed weg.
Nu weet ik dat het door m'n hoogsensitiviteit kwam.
Het verlangen was er echter wel.
Ik keek toe hoe mijn zusje, die een echte knuffelkont was toen ze klein was, geknuffeld werd, terwijl ik zelf niet meer aangeraakt werd.
Mijn moeder was niet knuffelig, mijn vader was extreem consequent.
Wilde je iets een paar keer niet, dan kreeg je het ook nooit meer.
Inmiddels ben ik dus allang niet meer wars van aanraking, maar het is er niet.
Daar wordt je ziek van.
https://herseninstituut.nl/nieuws/aanraking-blijkt-goed-voor-geestelijke-en-lichamelijke-gezondheid/
Best een indringend onderwerp Marlien, als je 't goed beschouwt. En knap dat je er zo open over bent. Het is nu eenmaal geen gespreksonderwerp wat voor de hand ligt. Het ligt volgens mij ook bij iedereen weer anders, en dan wordt het denk ik des te moeilijker hier over te praten met iemand, maar misschien zelfs over na te denken, omdat niet iedereen er zo bewust van is. Jij bent dat wel, en duidelijk heb je er over nagedacht. En zo blijkt ook weer dat niet voor iedereen geldt wat meestal wordt gezegd; dat de houding en gedrag van je ouders daarin altijd bepalend zijn.
BeantwoordenVerwijderenWist ik ook wel, want mijn ouders waren dat ook niet zo en ik wel. Maar ik moet ook opletten dat ik er niet vanuit ga dat iedereen dat prettig vindt, juist niet. Het blijft iets heel erg persoonlijks.
Nou ja, dan hier maar een digitale knuffel, een soort middenweg, maar wel gemeend hoor...🫂
Het beste en groetjes! 🍀👋🏽
Het is één van de onderwerpen waarvan ik vind dat ze uit de taboesfeer gehaald zouden moeten worden.
VerwijderenNiet iedereen die hoogsensitief is ervaart het zoals jou.Had jij echt pijn of was het een zeer onprettig gevoel?
BeantwoordenVerwijderenIeder mens is anders.
VerwijderenIk heb geen idee wat ik 60 jaar geleden precies ervoer.
Betwijfel ook of een kleuter dat onderscheid kan maken.
Ik krijg een grote brok in de keel en kan wel huilen terwijl ik je blog lees.
BeantwoordenVerwijderenOok herken ik er iets van.Vroeger wilde ik absoluut niet aangeraakt worden, nu weet ik reden :ASS. Hoewel ik nooit knuffelig ben geworden, raak ik wel mensen aan en krijg zelfregelmatig een aanraking of knuffel. Dan voel ik me niet op mijn gemak, maar verdraag het wel.
Bij jouw is het anders . Jij wil graag huidcontact maar het is er niet. Wat is dat intens pijnlijk, eenzaam en verdrietig. Het is goed dat uit de taboe sfeer komt en anderen er bewust van worden dat huidhonger bestaat.
Heel veel sterkte , Marlien
Groetjes en een knuffel" van mij.
Dankjewel!
VerwijderenPs ik vind het knap dat je er goed mee om hebt leren gaan.
VerwijderenIk vind het heel goed dat je hier over (durft) te schrijven! Wat jammer dat het vroeger zo is gelopen...
BeantwoordenVerwijderenHet bevestigt maar weer eens hoe belangrijk je opvoeding is.
Ik wil alleen maar huidcontact met mensen die mij lief zijn.
Dat 'verplichte' gekus of wangen tegen elkaar.... bllh....
Ik heb wat ergernissen t.a.v. mijn broer en zus en die willen ook altijd knuffelen en ik baal daar zo van! Het voelt van mijn kant niet goed.
En verder wil ik graag persoonlijke ruimte om me heen.
Tja, ik ben een mens van uitersten.
Aan kinderen kun je merken wat ze prettig vinden. Ik heb 3 kleinzoons en van de jongste (1 jaar) weet ik het niet. Maar Guus van 8 vindt het prettig al wordt hij nu wel steeds groter en zelfstandiger. Moos van 5 hield er altijd matig van, maar de laatste tijd vindt hij het fijn om aangeraakt te worden. Hij is meer van het stoere type. Ik vraag ook altijd 'mag ik over je rug aaien, of vind je het vervelend?'
Oooh dat drievoudig gezoen met jan en alle man vind ik ook vreselijk.
VerwijderenIk hoef echt niet overstelpt te worden hoor, dat is het andere uiterste.
Zo dapper om dit te delen. Er zijn inderdaad wel uitersten niet zo maar met mensen die je nauwelijks kent maar de mensen waar je echt van houd vind ik dan anders. Na corona is er wel het een en ander veranderd. Liefs Albèrtje ps dank voor de opmerking vd spam. Het is weer verwijderd
BeantwoordenVerwijderenIrritant is dat he, ze hebben je alweer twee keer gespamd zag ik net.
Verwijderen