Te veel hooi

 Ik had niet veel energie, maar toch wilde ik eens wat nieuws zien.

Dus zocht ik een plekje op de kaart dat haalbaar zou moeten zijn:  het nieuwe meandergebied van de Vecht in de Karshoek.

Eerst van Stegeren richting het stuw, maar ipv zoal normaal rechtsaf (foto 2) te slaan naar het stuw, ging ik nu  recht door.

Een adembenemend mooi stukje.

Mijn gevoel zei dat ik aan het eind van de weg naar rechts moest, maar de navigatie zei links.

Over niet al te beste paden ging ik verder door bos en hei.

Ondanks het slechte wegdek genoot ik van de prachtige omgeving.

Maar toen kwam het punt dat de navigatie rechtsaf zei, maar daar was geen rechtsaf.

Je kon wel zien dat er een pad geweest was ooit, maar al lang niet meer in gebruik en er hing een paal voor.

Dus fietste ik maar verder.

Toen zei de navigatie tot mijn verbazing linksaf, maar ook dat was niet mogelijk.

Even later beweerde hij dat ik linksaf moest en keren.

Ook dat kon helemaal niet.

Een paar aardige mederecreanten kwamen meedenken, maar die hadden nog nooit van de Karshoek gehoord.

Ik besloot het op te geven, mijn benen waren al aardig aan het verzuren.

Dus zocht ik een andere route naar  huis.

Ook al erg mooi gelukkig, maar wat was ik blij toen ik weer op bekend terrein kwam.

Onderweg kwam ik nog een enorme koe tegen.

Nee het was geen stier, maar ze was wel zo groot.

Ze leek op een Lakenvelder, maar dan echt veel groter.

Volgens Gemini zou het een Galloway kunnen zijn.

Thuis aangekomen, was ik compleet  geradbraakt.

Ik had de grootste moeite om van de fiets af te komen, zo stijf was ik.

21 km was nu echt nog te veel van het goede.

Wat ik verder deed deze week.

 Er lag nog snoeihout in de achtertuin van vorig jaar.
Dat was nu zo droog dat het makkelijk te breken was.
Als je elke dag een paar takken breekt, dan kom je in twee weken al een stuk verder 
Kliko is vol dus even pauze tot de volgende leging.

Ik kreeg een vlaag van opruimwoede.

Dus haalde ik stukje bij beetje mijn schuurtje leeg.

Ook hier weer in alle rust stapje voor stapje.

Zette meerdere dingen op de weggeefhoek, waaronder deze kast omdat ik hem niet meer nodig had.

De platen waren kromgetrokken, maar iemand was er heel blij mee omdat het frame nog van heel degelijke ouderwetse kwaliteit is.

Nu de kast weg was zag ik ook waarom de platen nat waren.

Een hele kier tussen schuur en muur waar een stuk isolatiebuis ontbrak.

Ook heb ik m'n fijne Sparta Amazone met fietskar te koop gezet.

De fietskarkoppeling is indertijd in Brabant aangepast aan deze fiets.

Dus het gaat alleen als set weg.

Dit had ik al veel eerder moeten doen, maar ik kon geen afscheid nemen.

Vanmorgen heb ik mijn tuinkabouters in de week gezet.

Een paar hebben een schilderbeurtje nodig.

Ik hoop dat me dat een beetje lukt. 

Vanmiddag liep ik naar de bouwmarkt om isolatiebuis voor de schuur te halen.

En een dikkere om eindelijk eens wat te doen aan het ijskoude buisframe van mijn fiets tegen m'n achterste.

Ik dacht dat het 830 m was maar het bleek 1100m te zijn.

En ook nog met flinke wind tegen weer terug.

Met zwiepende buizen in m'n rollatormandje.

Na eerst een hele poos op het bankje aan de muur van de bouwmarkt te hebben gezeten.

Zomaar ongepland een mijlpaal van 2200m gelopen.

Dat heb ik al 4,5 jaar niet meer gered. 

Op mijn wenkbrauwen thuis gekomen.

Lunchen bij het Alfacollege

We hebben in de wijde regio meerdere horeca-opleidingen en daar kun je heel betaalbaar en goed eten.

Met de Uitbus ging ik al eens dineren bij het ROC-Twente in Almelo en  het Landstede ROC in Zwolle.

Vandaag was het Alfacollege in Hoogeveen aan de beurt voor de lunch.

Toen we aan kwamen rijden stond er al iemand klaar om de bus tussen de pauzerende leerlingen door naar de ingang te loodsen.

Eenmaal binnen werden we keurig door de school naar het restaurantje begeleid, waar een tafel al gezellig gedekt voor ons klaar stond.

Het voorgerecht aspergesalade zag er prachtig uit en smaakte ook heel lekker.

En dan moet je weten dat ik nooit een fan van asperges was.

Het hoofdgerecht was voor mij spannend omdat ik dus ook nooit zo dol was op zalm, maar deze was zo goed bereid dat ik helemaal overstag ben.

En dan een echt superlekkere Pannacotta toe.

Het was voor mij als jongste deelnemer net even te weinig om verzadigd te zijn, maar nogmaals: het was allemaal erg lekker en zeker voor herhaling vatbaar.

Toen ik onze vriendelijke tafelgastvrouw vertelde dat ik fotos maakte voor dit blogje, maar dat ik nooit mensen erop zet, zei ze enthousiast: "oh maar ik wil wel op de foto hoor".

Dus met haar toestemming is ze nu vereeuwigd op dit blogje.😃

Fietsen en wandelen

Zondag was het hier behoorlijk stormachtig, dus stelde ik mijn fietstochtje uit tot maandag.

Ik koos weer voor een vertrouwde route naar het Giethemerkerkbrugje.

Maar de oude tafel en bank zijn nu zover verzakt dat er echt niet meer te zitten valt.

Wordt toch echt tijd dat de gemeente daar eens wat aan doet.

Het is zo'n mooi plekje.

Dus stak ik de brug over en reed verder richting Giethmen en dan naar Nieuwebrug.

Onderweg was het druk met bejaarde vakantiegangers.

Ik heb geloof ik wel honderd keer gegroet, zoals we het hier gewend zijn, maar deze ouderen konden het nagenoeg niet opbrengen om terug te groeten.

Aan de Regge staat een bankje waar ik al eens eerder zat.

Het was nog best fris, maar ik heb er heerlijk een poosje zitten genieten van het uitzicht en de prachtige luchten.

Maar al gauw werd het me toch te fris, dus toog ik weer op huis aan.

Onderweg stopte ik nog even bij een garagesale, waar erg veel leuke dingen stonden, maar ik hield me in en kocht alleen een paar poppetjes.

Na een gezellig gesprekje ging het weer op huis aan.

Ik heb het grootste gedeelte van de tijd met hogere ondersteuning moeten fietsen, dat viel me wel tegen.

*****

Vandaag (woensdag) besloot ik eindelijk eens de stoute schoenen aan te doen en een eindje te gaan wandelen met rollator.

De route die ik uitgekozen had bleek gestremd, dus sloeg ik maar een andere kant op.

Het lopen ging zwaarder dan m'n proefwandeling in december, dan merk ik toch wel dat eea zijn sporen achter gelaten heeft en ik nog hard moet trekken aan herstel.

Bij de vijver aangekomen ben ik dus maar heerlijk lang  in het zonnetje blijven zitten.

Ik werd met argusogen gadegeslagen 🪿.

 Thuisgekomen had ik het gevoel dat ik wel 3km gehaald had, maar bij nameten bleek het maar 1824m.

Nou ja, het is in elk geval weer een start.

Blikje waarin Noord- en Zuidpool bijelkaar komen

Een tijdje geleden kreeg ik op de Quiltbee een grappig rood skieërtje cadeau.

Zo leuk he, als mensen met je mee gaan denken.

Daar vond ik al gauw een ijsbeer en een pinguin bij,

Maar toen werd het zoeken naar een doosje.

Ik dacht eerst aan weer een niveadoosje, maar dan werd het wel heel erg hetzelfde als m'n Nijntjeblikje.

Uit de uitverkoopbak van de Aldi viste ik een spelletje in blik.
Thuisgekomen bleek het een spelletje waar ik echt niks aan vond.
Maar het blikje was natuurlijk wel perfect voor een tafereeltje.

Het is wat groter en dikker dan ik gewend ben.

In m'n papierla zat nog een mooi vel blauw glanspapier in de hoofdkleur van het blikje, dat ik niet alleen als achtergrond gebruikt heb, maar ook op de voor en achterkant plakte.

Het grappige plastic sierbandje vond ik laatst bij de plaatselijke kringloop, met nog wat ander apart spul, dus daar zul je de komende tijd nog wel eens wat van tegen komen hier.

Op de voorkant twee metalen weet-ik-veel-hoe- dat- heet- sierdingen. 

Binnenin een sneeuwberg van schuimplastic verpakkingsmateriaal.

En toen kwam Noord en Zuid bij elkaar, want laat ik nou nooit geweten hebben dat er geen pinguins op de Noordpool zijn.

Ze zaten bij elkaar in een zakje met meer beestjes.

Maar in je fantasie kan alles, dus ik laat hem lekker staan.

Voor blikjesbouwers is er de facebookgroep:
Tafereeltjes in blikjes / doosjes

We hebben pas 5 leden en facebook wil dat we er minstens 15 hebben, anders worden we opgeheven.

Dat zou jammer zijn.

Lente in m'n tuintjes

 

Al zijn mijn tuinen niet zoals in Brabant, tussen de chaos gebeuren ook dingen waar ik even  blij van wordt.

Blauw druifjes kun je nooit genoeg hebben en ze verbreiden zich steeds verder.

Al jaren had ik twee verdwaalde tulpen in de voortuin en nu zijn het er opeens zes.

En in de achtertuin heeft het handje vol hyacinten zich verviervoudigd.

Zo jammer dat ik niet tegen de lucht kan, maar dat neem ik maar even voor lief, want mooi zijn ze zeker.

De forsitia bloeit al uitbundig.

En Lolos struik staat er weer stralend bij.

Ik heb gelukkig weer een aardige dame gevonden die  wat tuinwerk voor me wil doen wekelijks 1,5 a 2 uur.

Zelf lukt me nu hooguit 10 minuten, dus elke hulp is meegenomen.

Met de Uitbus naar de Kas van Kaat

Als de tweemaandelijkse Uitbus nieuwsbrief uitkomt moet je er megasnel bij zijn, want alles is heel snel bezet.

Half maart ging het bij mij mis.

De mail kwam binnen toen ik in de bus zat en na thuiskomst kreeg ik geen melding.

De volgende dag was ik zo moe dat ik mijn mail vergat.

Dus zag ik het pas twee dagen later en toen was alles al vol.

Maar dat betekent dus niet automatisch dat je twee maanden niet mee kunt.

Want voor veel uitjes wordt bij voldoende animo een extra rit ingezet, zoals vorige week naar Paleis Soestdijk en binnenkort een lunch in Hoogeveen.

En soms wordt er zelfs een bus bij ingehuurd van de Saxenburghgroep, die andersom ook wel de Uitbus inschakelt bij hun activiteiten.

Gistermiddag werd ik gebeld of ik vandaag nog mee wilde.

Er was iemand uitgevallen en dan proberen ze dat aan te vullen met iemand van de reservelijst.

Als de bus niet vol is kost dat natuurlijk geld.

En dat willen we natuurlijk niet.

En daar profiteer ik regelmatig van.

M'n uitjespotje wil maar niet leeg.

Tijdens de pandemie raakte hij aardig gevuld en elke week komt er weer wat bij dat overblijft van m'n weekgeld.

Ik blijf het onvoorstelbaar vinden dat ik dankzij de vrijwilligers van de Uitbus zo'n leuk luxe leventje kan leiden.

Vanmorgen reisden we via een mooie route richting Zwolle, waar in het buitengebied "de Kas van Kaat" staat.

Een byzondere werkplaats voor mensen met een beperking.

Eerst gingen we wat drinken in de kas.

Voor mij een echt heerlijke Chai Latte.

Daarna konden we onze lunch bestellen.

En terwijl die bereid werd kregen we een rondleiding over het terrein en in de kassen.

Deze was niet gepland, maar een vriendelijke dame was toch bereid om ons eea te vertellen en te laten zien.

Er is, behalve het restaurant, een werkplaats, een kwekerij, een pluktuin, een creatieve werkplaats en een bakkerij.

En bij het restaurant een winkel, waar naast zelfgemaakte dingen ook tweedehands spulletjes en (denk ik) wereldwinkelartikelen te koop waren.

Ik had nog even een onderonsje met veel handjeklap met een medewerker die mijn oranje sjaal prachtig vond.

Mijn "Plank van Kaat" was rijk gevuld en verzadigde heel wat beter dan het bakje sla van vorige week.

Op het onderste foto de lunch van de chauffeur.

Na de lunch was er nog even tijd om in de winkel te snuffelen.

Ik kocht er een dametje en een olifantje voor m'n blikjeshobby.

En toen ging het via alweer een erg mooie route op huis aan.

Als je op de andersgekleurde woorden in de tekst klikt dan kom je op betreffende website of paginas.

Paaseieren zoeken

 Laatst zei iemand die ik wat van mijn blikjes liet zien:

"maar er zit niets van jezelf in".

De rest van de aanwezigen was positief, maar ik ben dan zo'n tuttebol bij wie dan dat ene zinnetje blijft hangen.

En blijft hangen en blijft hangen.

Bijna voelde ik de neiging om er dan maar mee te stoppen.

Zo dom, want al is dit geen hoogstaande kunst of zo, er zit toch echt altijd wat van mezelf in.

Ik ben immers de gene die bepaald wat er in komt en hoe.

En soms vraagt het gewoon niet meer dan een beeldje, een blikje, een lintje en een mooi papiertje.

So what, als ik er maar lol in heb.

Voor deze kuikentjes had ik toch echt weer een roze makreelblikje nodig.

Met een paar bladen sla erbij, bleek mijn broodje makreel opeens best wel lekker.

Iriserend bloemetjespapier erin.

Een roze zijden koordje om de lelijke rand te verdoezelen.

Meer kon er echt niet bij.

Ik had deze beeldjes natuurlijk ook gewoon los neer kunnen zetten, maar ingeblikt geeft het toch weer net ietsje meer.

Voor wie blikjes inricht is er de facebookgroep: tafereeltjes in blikjes / doosjes

Bij jezelf blijven

 

Ik haal maar weer eens een ouwe koe uit de sloot.

Ik schreef er in de loop der jaren al vaker over zoals hier over het hulpverleners-syndroom en vrij recent nog hier over perfecte vriendinnen.

Met mensen met hulpverleners-syndroom heb ik inmiddels vrij goed leren omgaan.

Zoals die sportieve dame die iedereen te pas en te onpas de les leest over gezonde voeding en hoe je met de oefeningen om moet gaan, maar zelf tien kilo aan kwam en een fikse blessure op liep.

Als ze weer eens begint zeg ik alleen: "uh! Ik luister alleen naar de echte deskundigen".

En dat pikt ze nog ook.

Perfecte vriendinnen vind ik nog steeds lastig.

Ze komen altijd te voorschijn als je ziek of anderszins zwak bent.

En dan zijn ze gewoon hardstikke leuk en een verrijking van je leven.

Zo moeilijk, zo niet onmogelijk, om dan al te bepalen of je beter afstand van ze kunt houden.

Het blijft ook nog eens een tijdje leuk en gezellig.

Maar als jij opknapt en sterker wordt, dan komt het.

Eerst kleine onderhuidse steekjes, bv over een woord dat je verkeerd uitspreekt, dan  groeit het naar de les lezen.

Niet te vaak, waardoor het nog een tijd gezellig en leuk blijft en je alleen maar denkt: "och ze heeft een slechte bui, dat waait wel weer over".

Maar als zo iemand zelf dan ook nog niet zo lekker in haar vel komt te zitten, dan komt het punt dat ze gaat kleineren en boos wordt als jij een goed idee hebt wat je gaat uitwerken.

Want het is natuurlijk niet de bedoeling dat jij iets beter kunt of dat je te goed in je vel komt te zitten, want dan voelt ze zich overbodig worden.

En je moet ook echt niet denken dat ze dan even op jou wil leunen, zoals in een gelijkwaardige vriendschap gewoon moet kunnen.

Boos? Zeg maar gewoon ronduit onredelijk.

Dan gaat er een vat vol verwijten open.

Een hopeloze poging om de balans weer in eigen voordeel te doen omslaan.

Ze moet de grote sterke vriendin zijn en ik degene die afhankelijk is en vooral dankbaar moet zijn.

Ik tuin er nog steeds in.

En ik zou ook niet weten hoe ik dat voorkomen kan.

Maar ik stap er nu wel uit.

Natuurlijk doet het zeer

Maar ik ga er niet meer aan onderdoor.

Ik sta uiteindelijk toch op m'n eigen benen.

Die zijn dan misschien fysiek wat wankel, maar spreekwoordelijk heel stevig tegenwoordig.

Religieus blikje in Zuid Amerikaanse sfeer

 

Op Pinterest kom ik veel rijkelijk versierde religieuze blikjes uit Zuid Amerikaanse landen tegen en toen ik laatst bij een kringloop een boekenlegger met heiligen tegen kwam, was dat een mooie aanleiding om me daar eens in te gaan verdiepen.

Al jaren ligt er een zak met allerlei stoffen  roosjes in de kast en die kon ik nu mooi gebruiken

Toen de voorkant klaar was bleek de lijm door de groene stof te zijn gekomen, met als resultaat twee lelijke plekken.

Daar moest ik wat op verzinnen en met de twee kruisbedeltjes is dat gelukkig goed verborgen.

Binnenin plakte ik een rood bonbonpapiertje in het deksel, met daarop twee met de Cuttlebug uitgestanste kruisjes.

En rechts weer een stukje van de boekenlegger met grotere rode roosjes.

Zo leuk om weer eens helemaal uit m'n comfortzone te stappen.

Want het is zo helemaal niet mijn ding.

Maar daarom juist een keertje leuk om te doen.

Voor wie ook graag blikjes inricht of dat wil gaan doen is er de facebookgroep: tafereeltjes in blikjes / doosjes.

Hoog bezoek

Toen ik van de week hoorde dat ons  Uitbus uitje naar Paleis Soestdijk  een hele dagtocht was, heb ik even gedacht om me af te melden, omdat ik nog steeds zo moe was.

Uiteindelijk heb ik het niet gedaan.

Ik zou wel zien waar het schip strandde.

En zowaar, ik werd die ochtend voor het eerst in maanden wat minder moe wakker.

Om half negen stond de mooie nieuwe bus al voor de deur en nadat iedereen opgehaald was zakten we af naar het Zuiden voor onze eerste stop bij de La Place in 't Harde.

Waar ik koos voor een byzonder glas thee met rozemarijn, kaneel en sinaasappel.

Daarna ging het op Soest aan.

Het paleis ligt nog best een stuk lopen vanaf het parkeerterrein, maar omdat niet iedereen goed ter been was mochten we met de bus via de dienstingang naar binnen en konden we parkeren achter de Oranjerie.

Daar hebben we eerst geluncht.

De Oranjerie is een enorm gehorige ruimte, betonplaten op de vloer en natuurlijk veel glas.

Van de herrie werd ik niet echt blij.

Er is een beperkte, maar lekkere kaart, maar alleen het duurste gerecht kon zonder tomaat voor me gemaakt worden.

Het smaakte uitstekend, maar vulde niet echt, dus mocht ik nog wat brood met boter van m'n buurvrouw opeten.

Ik zal maar niet zeggen wat dit bordje sla kostte.🙊

Na de lunch werden de rollatordames opgehaald met een golfkar.

De grindpaden rondom het paleis zijn niet erg geschikt voor ons, dus dit was een fantastische oplossing.

Ik zat achterop met m'n rollator tussen m'n benen geklemd en duvelde er nog bijna af toe ie optrok 😂😂.

In het kasteel was een aparte rollatorroute tegen de stroom in.

De rest van de groep ging andersom.

Het waarom ontging ons.

De tentoonstelling was anders dan ik verwacht had bij de titel: de smaak van Soestdijk.

Ik verwachtte maaltijden te zien te krijgen.

Maar er was hedendaagse kunst te zien, waaronder grappige hangende soepkommen en theekopjes met inhoud die er niet uit viel en byzarre avondjurken.

Ook veel antiek dat uitgeleend was door antiquairs, met prijskaartjes.

Uiteindelijk kwamen we in de grote eetzaal waar de tafel in stijl gedekt was.

Ik weet niet of het tapijt dat er lag origineel was of van een sponsor.

Het gaf de vervreemdende  illusie dat de vloer hol was.

Zo sterk zelfs dat ik even m'n evenwicht verloor.

Toen was het rollatorrondje al om en waren we de rest van de groep nog niet tegen gekomen.

Ik had het idee dat we niet alles gezien hadden dus stapte ik op een suppoost af.

En ja hoor er was meer.

De enorme trap naar boven konden we niet op.

Maar we konden wel naar de bibliotheek en de prive eetkamer.

En na overleg werden we naar een piepklein antiek dienstliftje geleid, zo eentje met een harmonicahekje, waarmee we naar de grote keuken in de kelder konden.

Zo zie je maar, vragen is zinvol.

Na de grote keuken liepen we door naar een ruimte waar we thee konden drinken.

Ik spraakappte met de chauffeuze dat we daar al waren.

Inmiddels liep ik echt wel op mijn wenkbrauwen dus ik was blij dat we even konden zitten.

De appeltaart bleek nog bevroren dus ik hield het op witte jasmijn thee.

En toen was het alweer tijd om naar huis te gaan.

Het golfkarretje reed voor met een andere chauffeur, die niet wist dat we bij de Oranjerie moesten zijn.

Dus ik hard gillend vanaf de achterbank dat ie de verkeerde kant op ging.

Eh tja ik ben een onbescheiden directe westerlinge dus ik grijp gewoon in.

En toen mochten we met de bus de dienstingang weer uit.

Onderweg kwamen we als gevolg van meerdere ongevallen nog wat files tegen, die gelukkig vlot oplosten.

In de tussentijd telde ik de klapbanden die langs de weg lagen.

Bij 50 ben ik maar gestopt.

Ook schrikbarend veel blikjes lagen er op de middenberm.

Daar kon iemand met gevaar voor eigen leven rijk worden.

Ik was compleet lek die avond, maar het was weer een goed geslaagd uitbus uitje.

Oh ja, ik nam ook nog een schandalig dure koelkastmagneet mee.

Maar ja de koelkast is nog niet vol.😇

Ps mocht je plannen hebben om daar naar toe te gaan: je kunt er nergens contant betalen.

***********

Fotos zijn met toestemming gemaakt en hier geplaatst.

***********

Als je op de anders gekleurde woorden in de tekst klikt dan kom je op betreffende website.

Klik op het pijltje op het  tweede plaatje van het hek en er speelt een filmpje af .

Let niet op wat er gezegd wordt 😂😂😂