Op vakantie deel 14

Als je dit leest ben ik al heeeeeel erg lang weer thuis.

Kleine Belties, Donderdag 11 juni 2026

Deze morgen begon met aquafitness.

Ondanks alle beweging die ik deze vakantie gehad had kwam ik behoorlijk stijf mijn bed uit.

Daarna bij de crea weer een kaart gemaakt.

Maar wel een hele aparte.

Het waren weer pakketjes.

Wat een voorbereidingswerk heeft het echtpaar dat dit allemaal doet er aan gehad zeg.

Petje af.

Heb hem wel weer op mijn eigen manier ingekleurd en gecompositioneerd.

(Wat een woord)

's Middags was er de rollatorrace.

Heb niet meegedaan.

Te bang om te vallen.

De deelnemers waren allemaal nog goed ter been en gebruikten normaal geen rollator.

Het was wel grappig om te zien hoe ze al rennende een volle open fles water probeerden overeind te houden.

's Avonds hadden we een gezamelijke BBQ.

Met een bon kon je vier verschillende dingen halen en daarnaast net zo veel salade, groente en stokbrood als je wilde.

Te veel gegeten dus, maar het smaakte goed en het was weer heel gezellig.

En daarna was er natuurlijk een bonte avond, met gedichten, liedjes, sketches en accordeonmuziek.

Achteraf gezien had ik best wel wat willen zingen, maar wist niet zo goed wat ik verwachten kon.

Zoals jullie weten zet ik nooit mensen  zonder toestemming herkenbaar op mijn blog.

Maar ik wilde voor mezelf toch een impressie geven, dus dan maar onthoofd. 😆

Wordt vervolgd.

Girl power

 plaatje van Freepik 

Omdat ik 's winters geen lol heb in stukkies fietsen naar mooie plekjes heb ik vanmorgen even overleg gepleegd met een van de fysiotherapeuten over een ander trainingsschema.

Het was mij bekend dat spiergroepen tussen twee trainingen een dag rust moeten hebben.

Dus ik vroeg me af of het mogelijk is om vaker te trainen.

Als je je schema aanpast en de ene dag het benenwerk en de andere dag het bovenwerk doet, dan kun je ook met een krakkemikkige gezondheid wel 4x per week trainen.

Ik kreeg er gelijk een paar oefeningen bij.

En  het trainingsprogramma werd in tweeën gesplitst.

Op maandag en donderdag benen.

Op dinsdag en vrijdag de rest.

En op woensdag mag ik uitslapen.

Ik word dus nog fanatiek op m'n ouwe dag.

Zal de komende weken wel weer extra spierpijn hebben.

Weer naar buiten

 De afgelopen maand zat ik thuis met een stevig virus.

Veel hoesten, zittend slapen en algeheel zwak.

Gelukkig geen verstopte neus.

Er staat 4 tot 6 weken voor hoorde ik.

Ik ben nog niet helemaal hoestvrij.

Maar gisteren kon ik dan eindelijk weer eens naar de fysifit.

Dat viel hard tegen.

M'n spieren deden het nog best aardig, maar de energie is er nog niet.

Na 2,5 van de 10 oefeningen ging ik dus weer op huis aan.

Maar het is een start.

Volgende keer weer een stapje meer.

Vanavond eindelijk weer gezongen.

Een halve repetitie, want m'n stem gaf het op.

Tja dat is ook een spier dus die moet ook weer ff op gang komen.

Maar wel lekker om in elk geval weer een uurtje mee te hebben gedaan.

En om eindelijk weer mensen om me heen te hebben.

Tanden, nieuwe oogst en trainen

 

Ik heb even geaarzeld of ik deze foto durfde te plaatsen, maar ben zo blij dat ik nu weer glimlachen kan.

In lockdowntijd (wat lijkt dat alweer lang geleden) brak er een kunststukje van m'n voortand af.

Estetisch vervelend, maar geen noodsituatie.

Dus kon het wachten.

Toen ik eenmaal een afspraak voor reparatie had, ging de praktijk dicht omdat er daar corona uitgebroken was.

De volgende afspraak was de tandarts verhinderd.

Meerdere afspraken daarna moest ik wegens ziekte afzeggen.

Vervolgens had de tandarts lange wachtlijsten om alles van iedereen weer in te halen en braken er tot twee keer toe kiezen bij me af, die atuurlijk voorgingen.

Plus nog het eea aan achterstallig onderhoud dat ingehaald moest worden.

En dat moest vanwege mijn beperkte gezondheid stapje voor stapje.

Maar nu is dan eindelijk de inhaalslag geklaard en kan ik weer voluit grijnzen.

De aalbessen en kruisbessen konden vandaag geoogst.

Geen enorme hoeveelheden, want het zijn nog bescheiden struikjes, maar toch voor vandaag en vanmorgen lekker vers uit eigen tuin.

Deze week ben ik naar 3x in de week Fysifit gegaan.

Niet alleen goed voor m'n conditie, maar ook om mijn slaapritme weer op normale tijden te krijgen.

Slapen van 2 tot 11 is niet ideaal.

En nu ik 3x in de week van 9 tot 10 sport kom ik de andere dagen ook weer op een normale tijd mijn bed uit.

Het is hier zoveel relaxter dan in een gewone sportschool.

Geen klereherrie, geen fanatieke kleerkasten, geen gebuffel, maar rustig opbouwen.

Ik doe nog steeds 4 oefeningen, twee voor de armen en twee voor de benen.

Mijn linkerarm die bij de handfiets al na 1,5 minuut totaal verkrampte red nu met nog wat tegengas 2x5 min.

Mijn linkerbeen dat steeds krom bleef staan als ik gefietst had, is nu na een fietstochtje bijna weer recht.

Ik kon de oefening,om mijn benen soepeler en sterker te krijgen, al 5 keer aanpassen en ga nu naar de zesde verbetering.

Bij de tweede armoefening, waarvan ik de naam ook al  niet weet (boven je hoofd twee stangen naar beneden trekken) is nog geen vooruitgang, maar dat is niet zo gek, gezien de problemen die ik met de eerste oefening had.

En deze week mocht ik de grote stappen op de loopband van 2x5 naar 2x6 minuten brengen.

Die twee minuten meer vallen nog knap tegen.

Door deze relaxte manier van werken, ben je je veel bewuster van elk stapje vooruit.

Overeind komen is hard werken.

 Stapje voor stapje vecht ik me een weg terug.

Soms tergend traag en dan opeens weer een spurt.

Een paar weken geleden had ik op facebook een klein geschil met een fysiotherapeut, omdat ik er werkelijk knotsknetterzot van wordt, dat je hier geen sportwebsite kunt openen zonder dat de weegschalen, meetlinten en voedingsadviezen je om de oren vliegen.

En daar heb ik dus echt geen zin meer in.

Ik wil wel graag iets aan bewegen doen.

Zonder gezeik.

Dat resulteerde in een goed telefoongesprek.

En zo ben ik tweeënhalve week geleden dan toch de  sportschool van de fysio binnen gestapt, waar ik met een vriendelijke peut heldere afspraken heb gemaakt.

In tegenstelling tot de sportscholen waar ik vroeger kwam, wordt je hier niet gelijk bedolven onder twintig oefeningen, maar begin je heel rustig,  eerste weken onder één op één begeleiding met een paar oefeningen.

Ook is er geen klereherrie, waar mijn arme oren zo slecht tegen kunnen.

1x per week een half uurtje lijkt erg weinig.

En toch merk ik na drie keer al verschil.

Heel subtiel hoor, maar vooruitgang!

Wel gigantische spierpijn, stijfheid, kramp etc gehad.

Maar de laatste keer al een stuk sneller herstel ervaren.

Ik leer ook anders lopen.

Sinds die bacterie toesloeg loop ik al niet meer automatisch.

Ik moet bewust elke stap zetten en maak dus Pinokkiopassen.

Als je balans problemen hebt ga je onbewust kleinere stapjes maken.

En dat werkt averechts.

Na 1x op de loopband maak ik nu al wat grotere stappen.

Dat voelt heel vreemd.

Alsof ik zevenmijlslaarzen aan heb.

Terwijl het dus echt maar heel gewone passen zijn.

En het is hard werken.

Ik oefende al, als ik een boodschap deed.

Zonder stok de Karwei door bv.

Maar vrijdag liep ik, met m'n wandelmaatje 1700m.

Met twee pauzebankjes onderweg.

Tjonge wat was dat zwaar.

Maar het lukte!!!

Eind van de maand gaan we bespreken of ik verder wil en hoe de aanpak dan wordt.

Vind ik deze manier van sport leuk?

Nee nog steeds niet echt.

Maar zoals ik in mijn vorige woonplaats sportte kan hier nergens.

En mijn lijf smeekt echt om meer beweging.

Dus ga ik moed verzamelen om verder te willen.

En heb ik mezelf getrakteerd op sneakers en wandelsandalen.

M'n geliefde Meindl's zijn nog steeds te zwaar en mijn bonte sneakers hebben na 9 jaar weinig profiel meer over.