Begonnen aan nieuw diepvriestijdperk

Toen ik hier 8,5 jaar geleden kwam wonen pastte mijn koelkast niet handig in de keuken.

Dat heb ik zo ongeveer elke verhuizing gehad.

Ik kocht een tweedehands koelkastje en van Anne nam ik voor een tientje een vrieskastje over.

Het koelkastje bleek een lor, dus werd al snel  vervangen door een nieuwe.

Het vriezertje bleef veel langer dan gepland. Want toen ik 4,5 jaar geleden het moeilijke besluit nam om te gaan zoeken naar een huis zonder tuin, besloot ik te wachten met een andere aanschaf, tot ik verhuisd was.

Ik was bang dat ie anders weer niet zou passen.

En inderdaad was er hier in mijn nieuw keuken geen plek voor een vriezer.

Dus kwam ie in het kleine kamertje naast mijn voordeur terecht.

Dat kamertje wordt door de WBV een slaapkamer genoemd, maar er past zelfs geen kinderbedje in.

Ik wilde al heel lang een wat grotere vriezer.

Vroeger kookte ik vaak voor meerdere keren tegelijk en vroor ik het in porties in.

Maar sinds ik mijn boodschappen om de paar weken bestel, zat m'n vriezertje altijd tot de nok vol met groente en vlees en brood en was er geen plaats om uitgebreid te koken.

Maandag belde ik met Automaatje of ik vervoerd kon worden naar een goed bekendstaande witgoedzaak in een ander dorp.

Daar heb ik een paar jaar geleden ook mijn wasmachine gekocht.

En vanmorgen stond er netjes op tijd een mij bekende sportmaat en vrijwillig chauffeur  voor de deur.

.

Er was een ruime voorraad aan diepvriezers te bewonderen.

Veel enorm grote waar wel voor een weeshuis in kon.

Maar ik zocht iets dat onder de vensterbank van het kleine raampje paste.

Ze konden twee modellen leveren.

Ik koos de duurste, die nog ruim binnen het budget dat ik ervoor kon besteden paste.

Die was energiezuiniger en die hoef je niet te ontdooien, want dat doet ie zelf.

En tot mijn verbijstering kon ie deze middag al bezorgd worden.

Hoera, binnenkort kan ik weer uitgebreider gaan koken.

Een onuitvoerbaar idee

 

Toen ik vandeweek naar die enorme witte muur achter mijn bed keek, dacht ik:

"Wat zou het leuk zijn als ik mijn ingelijste tekeningen en schilderijen daar in een soort collage tot op grote hoogte zou kunnen ophangen".

Zoiets:

Ik heb alleen geen enkel idee hoe ik dat gerealiseerd zou kunnen krijgen.

Zelf kan ik het zeker niet.

Maar de gedachte eraan was leuk.

Toen ik de eerste keer binnen kwam vond ik hem toch lélijk

 

Maar hoe vaker ik hem zag, hoe meer ik besefte dat ie wel heel degelijk was.

Hij had alleen wat meer "op z'n Marliens" nodig.

Zoveel zou ik zelf nooit voor een kapstok uitgegeven hebben.

Op MP zag ik deze vrolijke rode hangers.

Ik had nog een paar blauwe mandjes.

Die zette ik er bovenop voor handschoenen en mutsen en zo.

En toen werd het opeens veel meer "op z'n Marliens"

In de wacht hangen, kleerhangers en een nog hoger plafond

 Gisteren ben ik weer veel tijd kwijt geweest met aan de telefoon hangen.

Deze keer maar weer eens met Ziggo en Essent.

Die laatste presteert het om maar weer voor twee huizen geld van mijn rekening te halen.

Duurt vijf weken voor ik het terug krijg.

De eerste belde me over de klacht die ik ingediend had en zo kwam ik er bij toeval achter dat ik voor mijn tweede tv flink meer zou moeten gaan betalen.

Dat was met de oude situatie niet zo.

Maar ook hoorde ik dat dat helemaal niet nodig is omdat ik ook via wifi en Ziggo Go gratis kan kijken.

R2A komt vanmiddag helpen om dat te installeren.

Elke ochtend als ik mijn bed uitstap maak ik minstens één doos open.

Zo maak ik ook stap voor stap een gangetje naast de kratten en dozen, om te kunnen zien wat achterin staat.

En ja hoor vanmorgen zag ik helemaal achterin, net buiten bereik, een doos waarop kleerhangers stond.

In mijn vorige huis had ik al een flink hoog plafond in de slaapkamer, maar hier is het zelfs nog hoger.

Daar had ik een muur tussen de voorzolder en de kamer, hier is het een geheel.

Ik zoek nog naar een manier om het toch wat af te scheiden.

Misschien een kast ervoor of een gordijn.

Maar dat is later zorg.

Ook die monsterlijke tl balk smeekt om vervanging.

Hoera!

Ik heb een schaar gevonden.
In m'n sporttas notabene.😂😂😂

Nu nog m'n  kleerhangers vinden.

De verhuizers hadden keurig de meeste dozen met kleding apart gezet, maar de kleerhangers zitten ergens in de grote hoop verstopt.

Sleutel ingeleverd en tv perikelen

Vandaag is er dan toch echt iets afgerond.
Toen ik vanmorgen door het lege huis liep, ging ik even 8,5 jaar terug in de tijd.
Nu het leeg was voelde het al niet meer als mijn huis.

De inspectie verliep goed.
Dankzij alle hulp was er niets op aan te merken.

Dat was een hele opluchting.

Op de terugweg heb ik wel een traantje gelaten.

Het is toch weer het einde van een tijdperk.

Maar nu kan ik me helemaal gaan richten op m'n nieuwe plek.

Dat heeft nog heel wat voeten in de aarde.

En ik ben ongelofelijk moe.

Vanmiddag ging ik aan de slag met de nieuwe tv.

Na een paar uur zweten had ik vanalles voor elkaar gekregen, maar de ziggokanalen kon ik niet vinden.

R2A kwam ook even meezoeken, maar hij kwam er ook niet uit.

Hij gaat vanavond zoeken op internet.

Het is toch te bizar voor woorden, dat je als simpele leek zo zoeken moet.

Ik heb besloten dat ik afscheid neem van m'n  hoekkastje.

Er is niet echt voldoende plaats voor en de tv staat er ook niet handig op.

Het werd gewoon te propperig.

In de slaapkamer had ik nog een open kastje

Daar past ook mooi m'n stereo in.

Misschien zet ik het nog wel iets uit de hoek, daar moet ik nog even over nadenken.

En zo kom ik steeds een stapje verder.

Hoogtevrees en ontroering

(Tweede blogje van vandaag)

Verhuizen naar een bovenhuis betekent voor iemand met hoogtevrees stapje voor stapje wennen aan de nieuwe situatie.

Als ik mijn voordeur uitstap kijk ik direkt in een gat.

In het begin moest ik echt moed vinden en liep ik zo dicht mogelijk langs de muur.

Maar op de verhuisdag durfde ik al bij het hek te staan en naar beneden te kijken.

De eerste keren dat ik de lift uit stapte voelde ik de paniek echt omhoogkomen.

Links glas tot op de vloer en vooruit het trapgat.

Dus concentreerde ik me zo veel mogelijk op de muur rechts.

 

Vandaag besloot ik de trap uit te gaan proberen.

Naar beneden (langs de muur) ging best goed.

Naar boven zal nog wel wat oefenen nodig hebben, dan ontkom je niet aan de diepte die je tussen de treden door ziet.

 

Later in de middag liep ik voor het eerst naar mijn geliefde bank op de brug.

Ik doe er zeven minuten over.

Het is een hobbelig tochtje met stoepjes die zomaar stoppen, waardoor je alleen op straat verder kunt of over moet steken en dan tien meter verder weer terug naar de andere kant moet.

En een kruispunt bij de brug dat met de fiets al een drama is, maar lopend nog ingewikkelder blijkt, omdat ook daar het looppad niet logisch aansluit.

Dat is typisch iets van hier.

Ik voelde bijna net zo sterke ontroering als toen ik mijn eerste ritjes op m'n driewieler maakte.