Eindelijk weer eens een droge, niet te warme dag zonder al te dwarsliggende spieren.
Dus stap ik op de fiets om naar het stuw te gaan.
Onderweg kom ik een van de dames uit de Uitbus tegen.
Ze vertelt enthousiast dat ze m'n blogje zo leuk vond en dat ze het aan al haar kinderen had laten zien.
Bij Stegeren zie ik dat Lisa weer honing te koop heeft.
Die was vorig jaar byzonder lekker.
Wel duur, maar deze jonge dame heeft maar één korf en als de honing dan zoooo lekker is, dan is het dat geld zeker waard.
Ik heb niet kleiner dan een tientje in m'n portemonnee dus koop ik er twee, want aan de weg moet je gepast betalen.
Dan gaat de tocht weer verder de lange rechte weg door het bos, waar ik altijd ff lekker plankgas geef.
Net na het bos wordt een mevrouw een ziekenwagen in geladen.
Zo te zien is ze gevallen met de fiets.
Hopelijk heeft ze niets ernstigs.
Ze zijn het stuw aan het renoveren.
De voorste stond lager dan de rest dus het water kolkte daar een stuk krachtiger doorheen.
Heerlijk zen, zoals Anne het zo fijn vond.
En ik ook, want het maakt je hoofd leeg.
Ik wilde het jullie laten horen, dus maakte ik een opname, die raadselachtig draaide.
En ik heb toch echt wel filmpjes gemaakt die gewoon recht stonden.
Maar goed, het ging om het geluid 😂😂😂, dus neem het dwars kijken maar voor lief.
Na een uurtje of twee laadde ik mijn tas weer in de fietsmand en liep even naar het betonblok om nog een laatste foto van het woeste water te maken.
Er was geen mens in de buurt.
Vanuit mijn ooghoek zie ik opeens een man opvallend snel van mij naar m'n fiets heen en weer kijken.
Vervolgens maakt ie een draai van 100° en loopt richting m'n fiets.
Foute boel!!!
Ik haal hem, met de olifantenpassen die ik bij de fysio leerde, in.
Als hij dat ziet, draait ie zich razendsnel 180° om, zegt "hoi", schiet langs me terug en als ik me bij mijn fiets weer omdraai is ie spoorloos verdwenen.
