Begonnen aan nieuw diepvriestijdperk

Toen ik hier 8,5 jaar geleden kwam wonen pastte mijn koelkast niet handig in de keuken.

Dat heb ik zo ongeveer elke verhuizing gehad.

Ik kocht een tweedehands koelkastje en van Anne nam ik voor een tientje een vrieskastje over.

Het koelkastje bleek een lor, dus werd al snel  vervangen door een nieuwe.

Het vriezertje bleef veel langer dan gepland. Want toen ik 4,5 jaar geleden het moeilijke besluit nam om te gaan zoeken naar een huis zonder tuin, besloot ik te wachten met een andere aanschaf, tot ik verhuisd was.

Ik was bang dat ie anders weer niet zou passen.

En inderdaad was er hier in mijn nieuw keuken geen plek voor een vriezer.

Dus kwam ie in het kleine kamertje naast mijn voordeur terecht.

Dat kamertje wordt door de WBV een slaapkamer genoemd, maar er past zelfs geen kinderbedje in.

Ik wilde al heel lang een wat grotere vriezer.

Vroeger kookte ik vaak voor meerdere keren tegelijk en vroor ik het in porties in.

Maar sinds ik mijn boodschappen om de paar weken bestel, zat m'n vriezertje altijd tot de nok vol met groente en vlees en brood en was er geen plaats om uitgebreid te koken.

Maandag belde ik met Automaatje of ik vervoerd kon worden naar een goed bekendstaande witgoedzaak in een ander dorp.

Daar heb ik een paar jaar geleden ook mijn wasmachine gekocht.

En vanmorgen stond er netjes op tijd een mij bekende sportmaat en vrijwillig chauffeur  voor de deur.

.

Er was een ruime voorraad aan diepvriezers te bewonderen.

Veel enorm grote waar wel voor een weeshuis in kon.

Maar ik zocht iets dat onder de vensterbank van het kleine raampje paste.

Ze konden twee modellen leveren.

Ik koos de duurste, die nog ruim binnen het budget dat ik ervoor kon besteden paste.

Die was energiezuiniger en die hoef je niet te ontdooien, want dat doet ie zelf.

En tot mijn verbijstering kon ie deze middag al bezorgd worden.

Hoera, binnenkort kan ik weer uitgebreider gaan koken.

Een onuitvoerbaar idee

 

Toen ik vandeweek naar die enorme witte muur achter mijn bed keek, dacht ik:

"Wat zou het leuk zijn als ik mijn ingelijste tekeningen en schilderijen daar in een soort collage tot op grote hoogte zou kunnen ophangen".

Zoiets:

Ik heb alleen geen enkel idee hoe ik dat gerealiseerd zou kunnen krijgen.

Zelf kan ik het zeker niet.

Maar de gedachte eraan was leuk.

Toen ik de eerste keer binnen kwam vond ik hem toch lélijk

 

Maar hoe vaker ik hem zag, hoe meer ik besefte dat ie wel heel degelijk was.

Hij had alleen wat meer "op z'n Marliens" nodig.

Zoveel zou ik zelf nooit voor een kapstok uitgegeven hebben.

Op MP zag ik deze vrolijke rode hangers.

Ik had nog een paar blauwe mandjes.

Die zette ik er bovenop voor handschoenen en mutsen en zo.

En toen werd het opeens veel meer "op z'n Marliens"

In de wacht hangen, kleerhangers en een nog hoger plafond

 Gisteren ben ik weer veel tijd kwijt geweest met aan de telefoon hangen.

Deze keer maar weer eens met Ziggo en Essent.

Die laatste presteert het om maar weer voor twee huizen geld van mijn rekening te halen.

Duurt vijf weken voor ik het terug krijg.

De eerste belde me over de klacht die ik ingediend had en zo kwam ik er bij toeval achter dat ik voor mijn tweede tv flink meer zou moeten gaan betalen.

Dat was met de oude situatie niet zo.

Maar ook hoorde ik dat dat helemaal niet nodig is omdat ik ook via wifi en Ziggo Go gratis kan kijken.

R2A komt vanmiddag helpen om dat te installeren.

Elke ochtend als ik mijn bed uitstap maak ik minstens één doos open.

Zo maak ik ook stap voor stap een gangetje naast de kratten en dozen, om te kunnen zien wat achterin staat.

En ja hoor vanmorgen zag ik helemaal achterin, net buiten bereik, een doos waarop kleerhangers stond.

In mijn vorige huis had ik al een flink hoog plafond in de slaapkamer, maar hier is het zelfs nog hoger.

Daar had ik een muur tussen de voorzolder en de kamer, hier is het een geheel.

Ik zoek nog naar een manier om het toch wat af te scheiden.

Misschien een kast ervoor of een gordijn.

Maar dat is later zorg.

Ook die monsterlijke tl balk smeekt om vervanging.

Hoera!

Ik heb een schaar gevonden.
In m'n sporttas notabene.😂😂😂

Nu nog m'n  kleerhangers vinden.

De verhuizers hadden keurig de meeste dozen met kleding apart gezet, maar de kleerhangers zitten ergens in de grote hoop verstopt.

Sleutel ingeleverd en tv perikelen

Vandaag is er dan toch echt iets afgerond.
Toen ik vanmorgen door het lege huis liep, ging ik even 8,5 jaar terug in de tijd.
Nu het leeg was voelde het al niet meer als mijn huis.

De inspectie verliep goed.
Dankzij alle hulp was er niets op aan te merken.

Dat was een hele opluchting.

Op de terugweg heb ik wel een traantje gelaten.

Het is toch weer het einde van een tijdperk.

Maar nu kan ik me helemaal gaan richten op m'n nieuwe plek.

Dat heeft nog heel wat voeten in de aarde.

En ik ben ongelofelijk moe.

Vanmiddag ging ik aan de slag met de nieuwe tv.

Na een paar uur zweten had ik vanalles voor elkaar gekregen, maar de ziggokanalen kon ik niet vinden.

R2A kwam ook even meezoeken, maar hij kwam er ook niet uit.

Hij gaat vanavond zoeken op internet.

Het is toch te bizar voor woorden, dat je als simpele leek zo zoeken moet.

Ik heb besloten dat ik afscheid neem van m'n  hoekkastje.

Er is niet echt voldoende plaats voor en de tv staat er ook niet handig op.

Het werd gewoon te propperig.

In de slaapkamer had ik nog een open kastje

Daar past ook mooi m'n stereo in.

Misschien zet ik het nog wel iets uit de hoek, daar moet ik nog even over nadenken.

En zo kom ik steeds een stapje verder.

Hoogtevrees en ontroering

(Tweede blogje van vandaag)

Verhuizen naar een bovenhuis betekent voor iemand met hoogtevrees stapje voor stapje wennen aan de nieuwe situatie.

Als ik mijn voordeur uitstap kijk ik direkt in een gat.

In het begin moest ik echt moed vinden en liep ik zo dicht mogelijk langs de muur.

Maar op de verhuisdag durfde ik al bij het hek te staan en naar beneden te kijken.

De eerste keren dat ik de lift uit stapte voelde ik de paniek echt omhoogkomen.

Links glas tot op de vloer en vooruit het trapgat.

Dus concentreerde ik me zo veel mogelijk op de muur rechts.

 

Vandaag besloot ik de trap uit te gaan proberen.

Naar beneden (langs de muur) ging best goed.

Naar boven zal nog wel wat oefenen nodig hebben, dan ontkom je niet aan de diepte die je tussen de treden door ziet.

 

Later in de middag liep ik voor het eerst naar mijn geliefde bank op de brug.

Ik doe er zeven minuten over.

Het is een hobbelig tochtje met stoepjes die zomaar stoppen, waardoor je alleen op straat verder kunt of over moet steken en dan tien meter verder weer terug naar de andere kant moet.

En een kruispunt bij de brug dat met de fiets al een drama is, maar lopend nog ingewikkelder blijkt, omdat ook daar het looppad niet logisch aansluit.

Dat is typisch iets van hier.

Ik voelde bijna net zo sterke ontroering als toen ik mijn eerste ritjes op m'n driewieler maakte.

Eerste keren en zo

Ik ben verhuist van een B woning naar A+.

Hoewel ik de ramen op het noorden heb, is het nu 's ochtends als ik beneden kom nog 17.5° in de huiskamer, terwijl de verwarming op 10 staat.

Vrijdag warmde ik voor het eerst soep op op inductie.
Dat kostte nog wat moeite omdat ik de juiste stand moest ontdekken.

Zondag kookte ik mijn eerste maaltijd.

Ook hier een gezoek.

Van de vier tot nu toe gebruikte pannen kan ik er drie op inductie gebruiken.

De vierde is te klein.

Maandag draaide mijn vaatwasser voor de allereerste keer op zonne-energie.

En de Ziggomonteur kwam langs.

Een zeer obstinate man, waar geen normaal gesprek mee te voeren was.

Grote schrik, mijn vier maanden oude TV heeft de reis niet overleefd.

En het dikbuikje van boven kan ik ook niet meer gebruiken, want er blijkt geen coax meer in mijn huis te zijn.

Dat wordt dus twee nieuwe TVs aanschaffen.

Al contact gehad met de verhuizer die direct de verzekering inschakelde.

Gelukkig heb ik nu wel weer wifi, want de afgelopen dagen zat ik al bijna door m'n bundel heen.

Ik bakte die avond aardappeltjes en vegaballetjes in een oude koekenpan, die het gelukkig ook al goed op inductie doet.

Dinsdag kwam de man met de hamer.

Ik deed mijn eerste zonne-energie was.

Regelde wat administratieve dingen.

Wat zijn dat er toch veel als je verhuist en ze gaan zowat allemaal niet van een leien dakje.

Lang leve de automatisering.

Bestelde een nieuwe tv en vergat prompt m'n  adres aan te passen.

Realiseerde het me een paar uur later.

Hing twintig minuten vol zenuwen in de wacht bij de leverancier aan de lijn, maar gelukkig kon het nog aangepast worden en komt de tv binnenkort toch nog op het juiste adres.

Bakte in de derde koekenpan mijn aardappeltjes en ook deze deed het goed.

Al moet ik nog aanleren voelen hoe hard het gaat.

Vissticks aangebrand en van binnen nog bevroren terwijl ik ze al ruim van te voren uit de vriezer gehaald had.

Kocht wat via marktplaats en ook daar ging het mis met mijn adres, hoewel ik het wel gewijzigd had.

Gelukkig kon de hele procedure nog geannuleerd en opnieuw.

Heb er uiteindelijk met de verkoopster nog een hoop lol om gehad.

Woensdag werd door de onvolprezen vrijwilligers nog een laatste hand aan de tuin gelegd.

Ik bracht ze nog even wat te drinken en cake.

De tv kwam pas savonds en ik was echt gevloerd dus durfde hem niet uit te pakken en te installeren.

Ik sliep vannacht op een korte plaspauze na, wel 9 uur.

Maar ben nog steeds doodmoe.

Ik probeer de kamer snel knus te krijgen dus verstopte dozen onder een lappendekentje.

Maar inmiddels zijn ze daar al helemaal weg.

Het stond vorige week bijna 2m hoog.

Huis en tuin ruimen

 Tijdens mijn vakantie kwam een aardige vrouw mij opzoeken in m'n caravan.

Ze had gehoord dat ik een huis kreeg en alle hulp van de wereld gebruiken kon.

Daarom had ze via haar kerk contact gezocht met vrijwilligers.

Als ik niet genoeg hulp kon vinden om in te pakken en dreigde in nood te komen mocht ik bij hen aankloppen.

Voor inpakken vond ik voldoende hulp, maar toen de berekening van de woningbouwvereniging kwam, was ik even behoorlijk in paniek.

Dus vroeg ik haar toch wel enigszins schoorvoetend of er daar hulp voor mogenlijk was.

Ik vond dat best wel veel om te vragen van wildvreemden.

Maar laat er nu een hovenier bij die vrijwilligers zitten.

En ze zeiden volmondig ja.

Zaterdag kwamen ze met z'n vijven helpen.

Ook een van de inpakvrijwilligsters, die al weken lang meerdere dagen enorm geholpen heeft, kwam meehelpen.

Mijn hhhulp was ziek, maar tot mijn verbazing kon ik een invalster op zaterdag krijgen.

Die invalster wist niet wat haar overkwam, want dat waren ze haar vergeten te vertellen.

Maar ze vond het geen probleem en kroop twee uur lang over de zolder om alles wat ze maar tegenkwam schoon te maken.

Drie anderen gingen beneden aan de slag.

Achter de vaatwasser was het onvoorstelbaar smerig, die had ik al jaren niet meer van z'n plaats kunnen krijgen.

De volgende bewoonster krijgt een nieuwe badkamer, toch moest die brandschoon zijn.

Er werd overal gezogen en gesopt.

Wat komt er toch veel stof te voorschijn als je verhuisd.

Zelf kon ik niet veel doen, maar ik heb nog wel even de roosters van de gasplaat ontvet.

Drie man gingen voortvarend in de voortuin aan de slag.

Al het onkruid werd verwijderd, struiken werden fraai geknipt.

De voortuin werd zo mooi en schoon dat ik er van moest huilen.

Ik kreeg later een appje van de toekomstige bewoonster, dat ze even was wezen kijken er heel blij mee was.

Toen men binnen klaar was, werd er ook nog in de achtertuin meegeholpen.

Vanwege het slechte weer kwam het niet helemaal af, maar dat wordt woensdag nog afgerond.

En dan kan ik vrijdag met gerust hart de sleutels inleveren.

Mijn dankbaarheid en opluchting is gewoon niet in woorden uit te drukken.

Zo'n mooie afronding van mijn tijd in het huis waar ik zoveel meegemaakt heb.

Geluk en ook verdriet.

Wat heb ik me daar thuis gevoeld, maar wat begin ik me ook al thuis te voelen op mijn mooie nieuwe stek.

Een goede verhuizer

Als je een hele slechte ervaring hebt gehad met een verhuizer, dan is het de volgende keer extra spannend.
Maar deze keer had ik het echt niet beter kunnen treffen.
Er werd meegedacht, ik werd ruim van dozen en papier voorzien, mocht altijd bellen als ik nog vragen had.

Donderdagochtend stonden ze al vroeg voor de deur.
Een vrolijk gezelschap goed op elkaar ingespeelde mannen, die duidelijk lol in hun werk hadden en de hele dag ook goed contact met mij hielden.
Soms gewoon voor een praatje, soms om te overleggen, maar ook om netjes te melden als er iets mis ging.
Wat dan ook gelijk keurig weer opgelost werd.
Zoals de glasplaat van een schilderij dat knapte net toen de jongen die het inpakte zei dat ie voorzichtig zou zijn.
Dat werd gelijk opzij gezet en zal later gerepareerd nagebracht worden.

Toen de wagen vol was ging ik op de Easy Rider richting nieuwe huis.

R2A was daar al om ze binnen te laten.

Ik had plattegronden ingevuld, waar alles moest komen te staan en de kamers gemerkt met de letters die ook op de dozen stonden.

Ze vroegen me bij de voordeur te gaan zitten en de heren rond te dirigeren.

Dat ging hartstikke goed.

's Middags gingen we nog een rondje spullen halen.

Dit keer ging ik met een van de mannen mee in de auto.

En toen was opeens het huis toch leeg.

En vies, ooooh, maar daar in een volgend blogje meer over.

Terug in het nieuwe huis kon ik weer aan het dirigeren.

En toen ze einde van de middag afscheid namen stonden alle dozen op de juiste plekken gestapeld en de meubels waar ik ze wilde hebben en waar nodig weer gemonteerd.

's avonds ging ik al vroeg naar bed, want ik was natuurlijk compleet gevloerd.

Tot mijn verbazing stond de doos met dekbed en kussen keurig apart op m'n  nachtkastje.

Zo zorgzaam is Veurink Verhuizingen.

Ik sliep 8,5 uur aan één stuk.

Kort van stof

 Ben even kort van stof.

Er komt binnenkort wel een uitgebreider blog.

Dit blogje was al half in wording.

Bij een nieuw huis hoort ook wat nieuws vind ik.

Dus toen ik deze staande spiegel tegenkwam was ik gelijk verliefd.

Ik zocht al jaren naar iets dergelijks.

In de loop van vorige week zakte de prijs van 25 naar 10€.

Maar achterop de fiets meenemen lukt natuurlijk niet.

Dus trok ik de stoute schoenen aan en vroeg of ie misschien bezorgt kon worden.

En binnen een minuut had ik al een reactie.

" ja hoor dat doet mijn vriend wel"

Dus vandaag stonden ze op de stoep.

Ze waren zelf ook aan het verhuizen.

Ik kreeg er ook nog een leuk klokje bij.

Laatjes en laden

Ik heb een zwak voor laden.
In m'n  hobbykamer heb ik heel veel kleine laatjes.

Dat was nog heel wat inpakwerk.

Toen ik in m'n  toekomstige keuken 12 laden zag was ik dus helemaal happy.

Maar wat ik bij de bezichtiging en ook bij de oplevering over het hoofd gezien had, was dat er in de hoge kast ook nog een cadeautje zat.

Wat een luxe!

Inmiddels is bijna alles ingepakt.

En ik heb eindelijk een nacht van 8 uur slaap gehad.

Met maar een paar minuutjes wakker halfverwege.

Komende dagen kan ik hopelijk wat bijtanken.

Dat heb ik heel hard nodig.

Loggia en nog meer perikelen

Ik kwam er achter dat een inpandig dakterras een loggia wordt genoemd.

Klinkt wel sjiek.

Volgens Gemini spreek je het uit als lodgja.

Nou bij deze even een blik op mijn loggia.

Hij is groter dan het op de fotos lijkt.

3,80 x 2,27

De ramen en deur zijn zeker 2,5m hoog.

De laagste kant van het dak komt tot aan m'n  oksels.

Hier wil ik ooit iets knus van maken, maar dat mag nog even wachten.

Ik ging dus afgelopen zondag de muur in de huiskamer opmeten.
Had geen puf om door te fietsen naar de bouwmarkt voor verf.
Toen ik thuis kwam was ik vergeten kleur te kiezen.
Dus dinsdag opnieuw die kant op, kleur bepaald, maar ook weer te moe om verf te halen.

Zondags kwam ik er ook achter dat de verwarming in het nieuwe huis op 20° stond.

Die had dus al die tijd al zo hoog gestaan.

Zonde van het geld.

Toen ik er dinsdag weer kwam was het nog vreselijk warm binnen.

Essent had nog steeds het contract niet gegeven, waardoor Enexis dreigde om de boel af te sluiten.

Stress alom, want je hangt bij Essent minstens een uur in de wacht.

Inmiddels al diverse keren geprobeerd maar kreeg nog steeds melding van wachttijd is een uur.

Donderdag lukte het in 1,5 min, maar halfverwege het gesprek viel de verbinding weg.

Bij opnieuw bellen had ik gelukkig ook snel weer iemand aan de lijn.

Maar een half uur later was het nog niet gelukt, om het rond te krijgen.

De software bleef hardnekkig ontkennen dat het adres bestond.

We werden er beiden knap wanhopig van. 

'Smiddags dan eindelijk verf gehaald.

Ik had mazzel, naast de cadeaukaart van de wbv kreeg ik ook nog tien euro korting met een Karweipas.

Dus hoefde ik maar 3€ bij te betalen.

Dat is mooi meegenomen in deze dure tijden.

Van dat bezoekje aan de bouwmarkt en nog even een boodschapje bij de supermarkt aan de overkant kwam ik totaal gevloerd thuis.

Dus ik kon niet anders dan alweer pas op de plaats maken de rest van de dag.

Sleuteldag

Maandag verliep de bespreking met de verhuizer goed.

Ik kan me, dankzij een erfenisje  iets meer veroorloven dan vorige verhuizingen.

Dus dit keer wordt er ook gedemonteerd en weer gemonteerd, alles wat aan de muur en het plafond hangt door hun eraf gehaald en grof vuil geregeld.

Ik wist dus dat het wel heel wat meer zou gaan kosten dan 8 jaar geleden, maar schrok toch wel toen savonds de offerte binnen kwam.

Als je al jaren minima bent is veel geld uit geven doodeng.

Toen ik pas arbeidsongeschikt was, is er jarenlang gedonder met m'n uitkering geweest, waar ik echt een angst om geld aan over heb gehouden.

Maar gelijkertijd is er de opluchting dat het gewoon een keertje kan.

In de nacht van maandag op dinsdag sliep ik maar 2x2 uur.

's Ochtends trilde mijn lijf van uitputting en smiddags heb ik ff tegen degene die me kwam helpen aan zitten janken.

's Avonds lag ik al vroeg in bed en sliep zowaar ruim 7 uur aan één stuk.

Dat was al een maand niet meer gebeurd.

Welliswaar was ik om kwart over vier wakker, maar wat voelde ik me gelijk een stuk beter.

Panoramazicht vanaf mn dakterras

Om 9 uur vanmorgen was de sleuteloverdracht.

Nu voelt het pas echt.

En daarna gingen we even bij de vorige bewoner langs om de overname te betalen.

Ondanks 7 uur slaap liep ik toch te zwaaien op m'n benen en was behoorlijk storend hyper.

Nu even pauze in de tuin, want wat is het lekker weer.

En dan gaan we weer inpakken.

Weekend: chaos

De afgelopen week hebben diverse mensen me enorm geholpen.

En ik ben ze daar enorm dankbaar voor.

Op een enkel ding na is alles in mijn hobbykamer en op de voorzolder al ingepakt.

Volgende week wordt het (begrijptlijk) iets stiller.

Diverse organisaties zoeken nog binnen hun netwerken naar meer hulp.

Want nu zijn de kwetsbare dingen aan inpakken toe.

Dat kost meer tijd dan boeken en hobbymaterialen.

Er staat veel klaar dat naar Noaber gaat.

Een beter doel, dan de commerciele kringlopen alhier.

Ook mijn tweewielfiets met aanhanger gaat daar naar toe.

Hopelijk kan er iemand die het hard nodig heeft mee blij gemaakt worden.

Aan Noaber hangt een groot netwerk.

En anders wordt het verkocht net als de rest aan overbodigs dat ze hier over 1,5 week komen ophalen.

Dat geld wordt gebruikt om oa de kosten van de inloop te dekken.

Mijn fijne, maar voor het nieuwe huis echt te grote hobbytafel heb ik weggegeven aan iemand die hem op beurzen gaat gebruiken.

Ik heb de helft van mijn grote wissellijsten voor een koopje op marktplaats gezet en daar was binnen 5 minuten een koper voor.

Dus die worden vandaag ook opgehaald.

Er is een afspraak met een verhuisbedrijf.

Ik ga vast schrikken, maar daar heb ik op gerekend.

En woensdag krijg ik de sleutels van m'n  nieuwe huis.

Ik slaap nog steeds erbarmelijk slecht.

Al heb ik vannacht 5,5 uur achter elkaar gehaald, daarna een paar uur wakker met hazeslaapjes en vervolgens nog 2,5 uur een gat in de dag. 

Ik hoefde zelfs nog maar 2x naar de WC ipv elk uur.

Gek genoeg ben ik nu veel vermoeider.

Ik zit tegen een stil weekend aan te kijken en weet even niet waar te beginnen.

Nou ja dan maar hap snap wat op m'n  weg komt.

En proberen een rustig plekje in de huiskamer te creëren.

Want dat is ook belangrijk.

Ook kan ik wel wat peptalk gebruiken.

Het gaat goed hoor, echt wel.

Het is gelukkig niet zo warm als bij mijn vorige verhuizing.

En het is ook veel minder emotioneel dan toen.

Ik ga immers niet weg een onbekend avontuur tegemoet, ik verschuif alleen 2km 

Ik had even een dip, dus heb een duwtje nodig

Na de zoveelste halfdoorwaakte nacht had ik het vanmorgen echt helemaal gehad.

Toen ik wat had zitten sippen besloot ik om vandaag boven de boel even (nou ja even?) te reorganiseren, want daar is de bom al geheel ontploft.

Alle opgespaarde dozen tevoorschijn gehaald en verdeeld over diverse handzame plekken.

De leeggekomen ruimte  ingesteld om volle dozen uit de weg te zetten.

Lijf en energie werken nu al totaal niet mee, dus ik ben zo verstandig om goed te doseren.

Pauzes zijn op dit moment langer dan activiteiten.

Het is niet anders.

Ik moet m'n rug sparen.

Vanmiddag weer even een poosje verder.

Op de foto zie je m'n  toekomstige dagelijkse uitzicht.

Lekker ruim en veel groen, dat nu op de foto net buiten beeld staat.

Anderhalf jaar later gaat de kogel toch nog door de kerk

Herinneren jullie nog hoe ik 1,5 jaar geleden nee moest zeggen tegen een hartstikke leuk, maar volledig gestripte maisonette waar ik zo snel in moest dat ik niet eens in oplossingen kon denken?

Uiteindelijk hebben zeven mensen er vanaf gezien en nr acht is een half jaar bezig geweest voor ze erin konden.

Vrijdag 21 augustus kwam de andere hoek in de aanbieding.

Ik stond anderhalve dag op 1 toen zakte ik naar 3 en twee dagen later stond ik toch weer op 1.
Op de laatste avond dook er toch nog iemand voor me, die woensdag ook al heel snel het huis accepteerde.
Stress weg en eindelijk weer een redelijke nacht slaap.
Maar donderdagavond keek ik voor het slapen gaan per ongeluk nog even in de app.
En toen stond er opeens iets anders wat ik niet begreep.

Weer een doorwaakte nacht.
Vrijdagochtend al vroeg gebeld hoe of wat, omdat ik smiddags weg moest.
En toen bleek ik toch aan de beurt.
Gelukkig kon ik die ochtend al terecht en de onvolprezen R2A die er bij mijn vorige verhuizing voor zorgde dat alles op een rijtje bleef ging mee.
Ik ging net voor vertrek ook nog even finaal door m'n rug dus het begon al goed.

Natuurlijk wist ik van de vorige keer al hoe het huis ingedeeld was.

Maar dit huis heeft meer voordelen.

Een eigen stukje galerij, dicht bij de lift en trap.

En leuke zijraampjes.

Daar viel ik jaren geleden al voor.

Toch lukt het me nog niet om blij te worden.

Alles is zo dubbel.

Ik heb een hartstikke leuk huis waar ik zo  gelukkig ben geweest.

Maar mijn gezonde verstand weet dat dit een kans uit duizenden is en dat er straks eindelijk ruimte komt voor dingen die ik steeds maar uitstel en hopelijk te zijner tijd ook wat meer rust in m'n hoofd.

Vanmorgen in alle vroegte kreeg ik de eindbevestiging dat het huis definitief van mij is.

En nu moet ik weer wanhopig op zoek naar hulp, want R2A is een kanjer maar  met z'n twee redden we het echt niet.

Hij is gearriveerd

Ik heb vandaag een wacht dagje.

Vanmorgen wachten op m'n mooie stoel.

Die kwam gelukkig al binnen het uur.

En oooooh wat zit ie lekker.

Dat kan ik helaas niet op de foto krijgen.

 😂😂😂

Maar geloof me maar.

Genoeg ruimte voor mijn volume.

Leuningen precies op de goede hoogte.

Ik wil er niet meer uit.

Vanmiddag wachten op RSR Welzorg.

De Accu die ik in december kreeg wil niet meer opladen.

En omdat ik ook nog een standaard accu heb, moest ik een maand wachten op hulp.

Het is een bekend euvel van deze heavy duty accus en naar ik van anderen hoorde is het na één revisie meestal voor goed opgelost.

Dus maar hard duimen, want ik wilde gaan trainen voor weer iets langere afstanden.

En dat kan met de standaard accu niet.

En toen kwam ik toch weer een stoel tegen

 Ik heb al heel wat stoelen versleten sinds ik hier woon.

Dat wil je wel eens hebben met tweedehandsjes.

Het begon eigenlijk al met twee banken, die helemaal niet lekker zaten en waar de kattenharen en masse op bleven kleven

Daarbij kwam een stoel die bij aflevering al kapot bleek en na veel gesoebat  toch weer teruggehaald en betaald werd.

Vervolgens kwam er een fijne bank die ik nog steeds heb, met een zwart stoeltje.

Daarna kreeg ik er een leuk rood draaistoeltje bij, die m'n toenmalige bonuszoon heel interessant vond, maar voor mij te weinig rug had.

Het rode stoeltje werd vervangen door een ook alweer gekregen zeer comfortabele luie stoel.

Waar later nog een tweede bij kwam.

En toen die luie stoel versleten was kreeg ik een mooie stevige stoel die voor mij helaas te klein was, maar waar ik nog steeds blij mee ben.

Van de tweede luie stoel kreeg ik steeds meer pijn in mijn nek dus ik ging op zoek naar wat anders.

Dat werd voor een habbekrats deze leuke comfortabele stoel waar na drie weken een poot uit brak.

Ondertussen was een jonge man al erg blij gemaakt met de luie stoel.

Ik kwam kortgeleden bij de kringloop nog een leuk klein blauw bankje tegen, maar aarzelde te lang, dus was ie al verkocht.

Toen ik zaterdag een doos met spullen wegbracht naar de kringloop zag ik een mooie love seat, maar ik aarzelde, want zo'n lichte kleur is wel heel besmettelijk.

Maar hij zit heerlijk voor mijn grote lijf, dus vanmorgen ben ik gaan kijken of ie er nog was.

Ik moet nog twee weken wachten voor ie bezorgd kan worden.

Bij de kassa stond een man blij met mijn oude Jet kommen.

Ze waren wel wat sleets maar zonder butsen.

Ik zei tegen de dame achter de kassa dat ik geaarzeld had of ik ze nog wel mee kon geven.

Maar omdat Jet zo populair is had ik het toch maar gedaan.

Ze gingen voor een klein prijsje weg

De man vertelde buiten stralend dat ie er heel blij mee was.

Hij had het hele servies hiervan.

En ik ben blij met mijn nieuwe kommen.

De rode vond ik wel prijzig, maar blijkbaar is "Marieke at Home" net zo interessant als Jet ter Steege.

Een zwak voor ladenkastjes

Gisteren beloofde ik Elizabeth  een blogje over ladenkastjes.

Daar heb ik er inmiddels aardig wat van.

Ik heb er echt een zwak voor.

Dit zijn mijn eerste.

Ik kocht ze vele jaren geleden in de uitverkoop bij Blokker in Haarlem.

Ze zijn van super stevig karton, maar ik vind ze eigenlijk niet zo fijn.

De laatjes klemmen.

Heb al vele malen op het punt gestaan om ze weg te doen.

Maar als ik dan weer ergens een houten kastje vond was dat al gauw weer gevuld.

En had ik weer geen plek voor de inhoud van deze.

Toen ik pas in Brabant woonde kocht ik deze negen kleine maar loodzware eikenhouten kastjes van een man.

Hij had stage gelopen bij een meubelmaker in de buurt van Zwolle.

Die had deze kastjes als proef gemaakt, maar nooit verder uitgewerkt.

Acht zijn van boven open.

De stagiar kocht ze van hem met het plan om ze in een kast te verwerken.

Maar ook bij hem kwam het er niet van.

Dus hij besloot uiteindelijk om ze toch weer te verkopen.

En zo kwamen ze dan bij mij terecht.

Ik ben eigenlijk een echt grenenmens, maar dit is zo uniek, ik moest ze gewoon hebben.

Daarbovenop staat een hele verzameling.

De drie kastjes met etiketjes rechtsonder kreeg ik van een student in Breda.

De rest sprokkelde ik in de loop der tijd bij elkaar.

Het rode kastje kocht ik alhier bij de kringloop toen ik hier pas woonde.

Het had glazen knopjes die er totaal niet bij pasten.

Ik verving ze door grenen knopjes.

Het grijze kastje is precies hetzelfde model.

Het heeft nog de authentieke knopjes.

Ik zou ze ook kunnen vervangen door dezelfde knopjes als bij de rode, om meer eenheid te krijgen.

Want daar heb ik er nog een heleboel van.

Maar ik aarzel nog, want deze zijn ook mooi.

Beide kastjes hebben wieltjes, maar ze rollen niet best.

En zo heb ik dus inmiddels al een aardig wandje met laatjes in m'n hobbykamer.

Als ik de foto zo zie, zou het ook leuk kunnen zijn om ze wat meer te mixen.

Daar moet ik toch eens over nadenken.

Ps hier vind je een foto van de CD kastenwand