Huizendromen

 

Al een groot deel van mijn leven droom ik van huizen, verhuizen, huizen inrichten, huizen met verborgen kamers of met verrassende uitgangen.

Huizen in je dromen staan symbool voor jezelf.

In mijn dromen is een ontwikkeling te bespeuren.

Zo was ik jaren geleden een toeschouwer, die in mijn eigen huis vanaf een balkonnetje stond toe te kijken hoe anderen mijn huis inrichtten of mijn spullen inpakten.

In latere dromen deed ik steeds meer zelf of had ik byzondere ontdekkingen.

Al een paar jaar had ik geen huizendromen meer gehad, maar kort geleden was het weer raak.

Ik droomde dat ik in een groot appartement woonde met een onvoorstelbaar grote raampartij.

Het uitzicht was echter heel saai, kantoorgebouwen of zo.

De raampartij bestond uit heel veel ramen van helder glas.

(Ik heb gezocht naar een foto, van iets wat er op leek, maar die was niet te vinden.)

Elk raam had een ander formaat, en sommige ramen konden open.

Maar elk raam ging op een andere manier open.

Er waren kantelramen en steekramen, er waren ramen die naar buiten open gingen of naar binnen.

Ik heb er geen droomwoordenboek op nageslagen, maar volgens mij staan de ramen die open kunnen voor de mogelijkheden die ik nog heb.

In het huis waren mensen aan het werk, maar die mensen vroegen keurig aan me of ze iets mochten verplaatsen als ze ergens bij moesten.

Zo werd in goed overleg mijn bed tijdelijk naar de rommelkamer verplaatst, zodat ze de vloer konden vervangen.

Herfstig

 Lolo loopt tegen me te mopperen dat ik mee de tuin in moet.

En ze heeft gelijk.

Hoewel de wind al de kruidige herfstlucht meevoert, is het zelfs in de schaduw nog prima vertoeven.

Ik pak dus mijn muziekstandaard en tablet op om de ochtendgymnastiek online deze middag buiten te kunnen beoefenen.

(Voor wie het kwartje niet valt: ik zet de tablet op ooghoogte op de standaard, dat kijkt makkelijker)

Het sporten gaat stroef, maar tegelijkertijd wel prettig met de verse buitenlucht in mijn longen.

En het lukt me wel om het kwartiertje vol te houden.

Laat ik daar dan gezien de omstandigheden maar wel trots op zijn.

Gisteren moest ik na tien minuten opgeven.

De tuin begint al aardig te verkleuren.

Toch vinden de vlinders nog steeds wat van hun gading.

En na de plensbui van gisteren komt alweer in sneltreinvaart het onkruid op.

Geen energie om daar alweer mee aan de slag te gaan.

Maar naast me ontdek ik een cadeautje.

Vorig jaar kreeg ik van iemand een heel stel hibiscusstekken.

De helft ging naar het vriendje, de rest verspreidde ik over de achtertuin.

Maar ze redden het geen van allen.

En nu in het donkerste hoekje van de tuin heeft de staak, die daar vergeten stond, toch in deze nazomer nog blad gevat.

Terwijl Lolo een rondje door de tuin maakt, droom ik weg op het ritme van de langsdrijvende wolken.

Ik heb een straatje 1/5 staatsloten voor de najaarstrekking.

En zie in gedachten een levensloopbestendige bungalow.

(Je moet als je de zes kruisjes nadert wel praktisch dromen)

Met achter het huis een zwembad om baantjes te trekken, met zo'n koepel die bij mooi weer open kan en waar je 'swinters gewoon in kunt blijven zwemmen voor het ontbijt.

En met een tuinman die het gras maait en het onkruid wiedt.

Wel met een bushalte voor de deur en een supermarkt om de hoek graag. 😉😁😂

Zucht, nu moet ik toch nog echt iets verzinnen om de verstopte slang van de stofzuiger weer open te krijgen.

Zo lastig met aan beide kanten een harde kromming.

Het naaikastje van Louis de Meubelmaker

In het dorp van mijn jeugd hadden wij een dominee.
Geen schriftgeleerde of farizeeër, maar een echte herder.
Zo'n man die al zijn schaapjes kende en wist wanneer je jarig was.
Een vriendelijk, zachtaardig mens die prachtige verhalen kon vertellen.

Die dominee had een boerderijtje aan de andere kant van het land, waar hij en zijn gezin hun vrije dagen doorbrachten.
Ik schreef er vorig jaar al eens over.
Na zijn emeritaat werd het hun definitieve woning.

Omdat ze veel weg waren en vermoedelijk ook omdat het gewoon gezellig was, verhuurde ze een deel van het boerderijtje aan Louis en zijn vrouw.
Louis was een jonge meubelmaker die indertijd prachtige geometrische meubels ontwierp.
Zo had ie bv een bureau staan dat helemaal opgebouwd was uit driehoeken.

Ooit mocht ik in zijn atelier kijken en ik werd op slag verliefd.
Ik wist het zeker, als ik later rijk was zou ik mijn huis door hem laten inrichten.
En ik kocht alvast mijn eerste echte " Louis ".
Een achthoekig naaikastje met laatjes en deurtjes en kleppen.
Dat kastje heb ik nu wel 27 jaar denk ik.
En ik ben er nog steeds weg van.
Maar sinds mijn laatste verhuizing lukte het maar niet om er een goed plekje voor te vinden.
Het stond op tafel (niet handig), op een kratje, op een kantoorkastje, op een stoel voor de kast.
Kortom, het stond overal in de weg.
En dat verdiende mijn Louis niet.

Gisteravond kreeg ik opeens de geest.
Verplaatste midden in de nacht kasten en stapelde laatjes.
Heel zachtjes om de buurvrouw niet wakker te maken.
Best lastig, met een arm die nog steeds niet pijnloos doet wat ik wil en knap krachteloos is.
Een koppige stier vindt altijd een manier.
Waarom krijg ik dit soort ideeën toch altijd midden in de nacht?
Maar uiteindelijk heeft mijn Louis nu een plekje.
Niet helemaal ideaal, maar wel veilig.

Louis van Vilsteren maakt trouwens nog steeds meubels.
Geen geometrische meer, maar robuste moderne stukken.
Toch droom ik nog steeds van een huis vol drie, vier, vijf, zes, zeven, achthoekige fantasierijke ontwerpen van Louis de Meubelmaker.
http://www.atelierwitharen.nl/meubels/

Dromen mag

De laatste jaren koop ik een half oudejaarslot.
Niet dat ik verwacht iets te winnen, maar het fantaseren over wat ik er mee zou kunnen doen geeft afleiding van de leegte eind december.

De eerste keer dagdroomde ik over een miljoen.
Wat gaat dat snel op zeg!
Een appartementje met uitzicht op zee, een huisje in het binnenland, een auto om me tussen die twee heen en weer te bewegen.
Ik snuffelde de hele avond rond op internet en "kocht" uiteindelijk een compleet vakantieparkje ergens in Drenthe.
Ik won die nacht ook nog.
5€ om precies te zijn.

Vorige week heb ik veel tijd gestoken in dromen.
Over vijftienmiljoen dit keer.
Dat is een bedrag dat niet voor te stellen is.

Uiteindelijk viel ik voor een bescheiden bungalow op een bosrijke 1,5 hectare grond.
Jaren 60 schat ik en nog grootdeels in oorspronkelijke staat.
Ik investeerde in gedachte in  een nieuwe keuken, dubbel glas, spouwmuurisolatie, verwarming en zonnepanelen.
Natuurlijk ook een klein overdekt zwembad naast het huis, om de dagelijkse baantjes in te trekken.
Een Vespacar en een goeie naaimachine.

Maar al met al kwam ik niet verder dan een miljoen.
Wat moet je dan met nog veertien andere doen?

Dus "kocht" ik een rijtje vakantiehuisjes in een park waar ik graag kom.
Één huisje voor privégebruik, de rest als investering.
Voor het privé huisje liet ik vast leggen dat er meerdere keren per jaar een weekje werd geschonken aan inwoners van mijn nieuwe woonplaats, die door omstandigheden al jaren niet op vakantie waren geweest.
Daarbij zoekend naar mensen die overal buiten de boot vallen als het om een extratje gaat.
Alleenstaande mobiele arbeidsongeschikten bv.
Daarvoor reserveerde ik een weekje in voor- en najaar.
Gezinnen die net boven het minimum zaten en daardoor net niet voor allerlei subsidies in aanmerking komen kregen een weekje in de zomer.
En met de kerst voor een echtpaar zonder familie.

Ik stelde, in gedachten, een rechterhand aan, die mijn huis en tuin onderhield, zo nodig chauffeur speelde, voor mijn levende haven zorgde als ik er niet was etc etc.

Maar nog had ik miljoenen over.

En toen was het twaalf uur en had ik niets gewonnen.

Stel ............ wat zou jij doen?

Stel dat geld en regeltjes geen rol speelden, en alles kon.
Waar zou jij dan het liefste wonen?

Ik droom van een huisje aan de kust, waar ik zo het strand of de dijk op kan lopen.
Een huisje van het type vakantiehuisje uit mijn jeugd, met pannendak en luikjes.
Tuintje er om heen.
De geur van dennebomen.
En de zon in zee onder zien gaan.

Maar waar praktisch als ik ben ook alle fasciliteiten in de directe omgeving aanwezig zijn.
Katvriendelijke omgeving.
Buren die leuk met elkaar omgaan, zonder elkaar te overlopen.

Zo'n huisje dus.

Dit is overigens een foto van één van de oude huisjes van de Hessenheem in Markelo.

Als kind kwam ik daar verschillende malen.

In die tijd was het nog een knus klein vakantieparkje met huisjes verspreid door het bos.

Je kon vanuit je huisje de buren niet zien.
En wij waanden ons in het paradijs.