Eventjes eruit

 

Exbuddy, die ik hier voortaan Girly1 noem, haar nickname die ze ook elders al gebruikt, kwam me vanmiddag ophalen om er even uit te gaan.

Ze bracht ook cadeautjes mee.

Een bakje voor mijn verzameling.

En twee minibolletjes meebreigaren die ik niet kon weerstaan, met die prachtige kleuren.

Eens kijken of daarmee te weven valt.

We gingen eerst even naar de kringloop in Lutten, waar ik een mooie ontbijtkom op de kop tikte.

Daarna bezochten we vriend Eef.

We bewonderde zijn nieuwste werken.

En ik kwam er mezelf opnieuw tegen aan de muur.

Zie hier

Eef is druk met de voorbereidingen voor het theater / kunst project Asjemenou.

Toen mijn gekwetste spier te veel op begon te spelen, gingen we weer op huis aan.

Verzameling

 Ondanks dat ik momenteel heel veel weg doe, is er af en toe toch wel ruimte voor iets erbij.

Op Marktplaats zie ik met regelmaat voorwerpen van "de Fabriek" langskomen, maar de vraagprijzen zijn een veelvoud van wat ik voor mijn verzameling betaald heb.

Nu is de tijd ernaar om er meer voor te betalen, maar het moet wel leuk blijven.

Deze week viel ik dan toch voor een ontwerp dat ik nog nooit eerder gezien had.

Wel een beetje boven mijn budget, maar vergeleken bij de rest nog schappelijk.

Dus bood ik op het bakje middenvoor op de foto.

Echt een schatje, dat toch wel heel anders is.

Bij mijn betaling zette ik  "bakje de Fabriek" om later voor mezelf te weten waar ik het aan uitgegeven heb.

Dat maakte de verkopers nieuwsgierig en ze vonden op Google het bericht van mijn tentoonstelling in het museum alhier, vorig jaar.

Toen kreeg ik van hen de vraag of ik interesse had in nog twee stukken.

Ik was bang dat daar  dan wel een flink prijskaartje aan zou hangen, nu ze wisten dat ik ze verzamel.

Maar ik wilde natuurlijk wel even zien wat ze dan nog hadden.

En voor welke prijs.

Tot mijn verbazing en blijdschap vroegen ze voor de twee samen veel minder dan ik verwachtte.

Het linker doosje lijkt erg op een exemplaar dat ik al heb, maar is zo duidelijk van een andere hand, dat het toch wel leuk is om hem erbij te hebben.

Het doosje met onderzetters is zo heel anders dan wat ik ooit gezien heb, dat ik bijna twijfel of het wel van "de fabriek" is.

Maar het bevat zoveel elementen die overeen komen dat ik mijn twijfel overboord gezet heb.

Nog steeds ben ik op zoek naar meer info over "de Fabriek", maar er is echt nergens iets over te vinden.

Op Marktplaats wordt het naast Amsterdamse School ook wel Batik Style genoemd.

Waar dat vandaan komt weet ik niet.

In het museum

 Voor de heropening van het Historisch Museum Ommen, een paar maanden geleden, werd een oproep gedaan of er inwoners van de gemeente wilden exposeren met hun hobby of verzameling.

Daarvoor is een speciale kast beschikbaar.

Het leek me wel leuk om daar eens mijn verzameling houten gebruiksvoorwerpen gemaakt in voormalig Nederlands-Indië te laten zien, dus meldde ik me aan.

Afgelopen woensdag werd ik gebeld of ik liefst nog voor het weekend die kast in wilde richten.

Gelukkig kon Buddy vandaag helpen.

En zo staat een deel van mijn verzameling de komende drie maanden dus op een prominente plek in het museum.

Met op een kaartje de tekst:

Voorwerpen van "De Fabriek"

Tussen 1920 en 1949 werden in “De Fabriek” in het voormalige Nederlands-Indië houten gebruiksvoorwerpen gemaakt, die worden gekenmerkt door de versiering in de kleuren rood, geel en groen.

Vaak gecombineerd met een gefreesde ribbelrand.

Omdat elk voorwerp met de hand bewerkt werd zijn er geen twee hetzelfde.

Men maakte er oa bakjes met deksel, schaaltjes, pindasets en wolhouders.

In Nederland worden deze voorwerpen gerekend tot de Amsterdamse School.

verzameling van Marlien Waijenberg

De Fabriek

 Een paar maanden na mijn verhuizing kocht ik een kast voor mijn verzameling houtdraaiwerkjes.

Mijn verzameling begon al zeker dertig jaar geleden toen ik twee wolhouders kreeg.

In de loop der jaren vond ik er af en toe op rommelmarkten wat bij.

Maar in de tijd dat ik in Brabant woonde vond ik er niet één.

Eenmaal verhuisd naar Overijssel vond ik een doosje met onderzetters bij de kringloop voor 1€.

En daar hield het mee op.

Tot ik twee weken geleden een foto zag van een veiling op Catawiki, van een compleet dozijn.

Ik heb erg geaarzeld, want in één keer zo'n aankoop doen is best wel een stap.

Twee weken lang keek ik naar de biedingen.

En twee minuten voor de veiling sloot besloot ik het er toch op te wagen en werd ik de eigenaar van deze prachtige aanvulling op mijn niet kostbare maar wel byzondere verzameling.

Ik ben netjes binnen mijn geplande budget gebleven.

Er was mij lang geleden verteld dat deze voorwerpen voor de oorlog gemaakt werden van resthout als meubelmakers in Noord Holland even niets te doen hadden. 

Maar op de veiling las ik een ander verhaal:

"De fabriek" in Indonesië maakte deze voorwerpen tussen 1920 en 1949.

Ik heb er nu wel een paar dubbel, maar dan nog was het een koopje en ik ben er echt heel erg blij mee.

De dubbele vind ik vast wel een andere verzamelaar voor.

Misschien ook niet, want het blijft handwerk, dus zullen er altijd verschillen zijn.

In de kast

Ik kreeg een klacht dat de inhoud van mijn nieuwe kast niet goed zichtbaar was op de fotos.
Nu lijkt het misschien wel alsof ik altijd alles deel, maar dat is niet zo hoor.
Ook ik heb mijn grenzen.
Maar voor mijn verzameling zonder financiële waarde (voor inbrekers 😉) wil ik wel een uitzondering maken.

Deze gebruiksvoorwerpen werden voor de oorlog door meubelmakers gemaakt uit restmateriaal als er even geen werk was.
Blijkbaar alleen boven de rivieren, want ik ben ze in het zuiden des lands nooit tegen gekomen.
En vlak na mijn verhuizing vond ik er, na zeker 12 jaar niets, in de kringloop weer eentje bij voor 1€.

Ps, achteraf blijkt de herkomst aan de andere kant van de wereld te liggen:

2020/10/de-fabriek