En als je dan toch aan de kust bent dan wil je natuurlijk de zon in zee zien onder gaan.
Zo spectaculair als op de foto was het niet.
Dat deed mijn fototoestel voor me.
In werkelijkheid was alles gehuld in pasteltinten.
Ook heel mooi.
Een stelletje mafkezen dook nog even het water in.
Ze hielden het niet lang vol.
En net voor de zon echt onder ging dook er een wolkje voor.
Maar het was fijn om eindelijk weer eens aan zee te zijn.
Dat heb ik als voormalig kustbewoner af en toe echt nodig.
Verkleumd reden we terug naar Huize Dina, waar we al gauw in slaap vielen.
Maandag stond mijn vriendje in alle vroegte voor de deur.
Mijn tas stond al klaar.
Drinken, brood en snoepjes mee.
Het voelde alsof we op schoolreisje gingen.
Al gauw kwamen we in de file terecht en na een tijdje achter die zee van autos aangeschoven te hebben besloten we een andere route te nemen.
Maar de tomtom schrok daar zo van dat ie compleet de kluts kwijt raakte.
Dus verdwaalden we,
Al kostte het een hoop extra tijd, het werd wel een mooie toeristische route.
Tegen het einde van de morgen arrriveerden we dan eindelijk bij ons eerste doel: de Keukenhof.
Ik ben opgegroeid in een bollendorp, kwam ook al een paar keer in de Keukenhof, maar voor Anne was het nieuw.
Tussen een zee van mensen bewonderden we de eindeloze zee van bloemen
En toen we op apengapen lagen gingen we op weg naar Hillegom, waar we een kamertje in een B&B gereserveerd hadden.
Althans....
Dat was de bedoeling, maar bij de eerste afslag ging het al mis, dus hebben we zo ongeveer elke straat in de bollenstreek gezien.
Maar uiteindelijk kwamen we bij dit schattige authentieke huisje, met uitzicht over de bollenvelden.
Je waande je een eeuw terug in de tijd.
Het was niet sjiek, maar gerieflijk, knus, rommelig, oud en de bedden waren uitstekend.
De gastvrouw was erg vriendelijk en de prijs uitermate betaalbaar.
Mrs H en ondergetekende hadden het plan om gisteren een dagje naar de kust te gaan.
Maar toen het in de loop van de week steeds kouder werd besloten we het roer toch maar om te gooien.
Zo kwamen we in Avifauna terecht.
Dat stond al heel lang op mijn wensenlijstje.
In het winterseizoen kun je voor half geld naar binnen, omdat een deel van de vogels dan ook binnen zit.
En als je je kaartjes online koopt kun je ook nog gratis met de bus mee.
Toch was er nog heel veel te zien.
Mijn vorige bezoek aan Avifauna was denk ik al bijna 45 jaar geleden.
En ik herkende echt niets meer.
Ondanks de kou werd het een leuke dag.
Het aanhoudende zonnetje maakte ook veel goed.
hier vind je alle fotos.
Ook degene die wat minder zijn omdat ze door gaas of vuil glas gemaakt zijn.
Maar soms heeft een mislukte foto z'n eigen schoonheid.
Ik kreeg vorige week van iemand een code voor een gratis treinkaartje die nog maar een paar dagen geldig was.
Dus plande ik nog snel een uitje.
Als kind ben ik eens naar Panorama Mesdag geweest en dat wilde ik graag weer een keertje zien.
Dus sprak ik af met J. die in de buurt woont.
Het was nog net zoals ik me herinnerde.
Die typische diffuse dromerige lichtval die je alleen aan de kust vindt.
Het geluid van de golven en de meeuwen maakt het bijna echt.
Alleen de zilte lucht en de wind ontbreken nog.
Op de begane grond was een tentoonstelling van Pieter de Josselin de Jong.
Een vergeten meester.
Niet mijn smaak, wel knap werk, maar erg somber.
Een licht schilderij van drie scheveningse meisjes vond ik echt prachtig.
Daarna bezochten we Kattencafé Ditjes & Katjes, waar 6 asielkatten een prinsheerlijk leven leiden tussen de gasten.
Het treinkaartje dat ik een paar weken geleden van de NS kreeg besloot ik te gebruiken om vriend John, die pas verhuisd is, met een bezoekje te vereren.
Zo kon ik ook gelijk kennismaken met zijn nieuwe huisgenoot.
Een prachtig beest dat je de oren van het hoofd kletst en we waren al gauw dikke vrienden.
John had kaartjes voor Blijdorp gewonnen dus gingen we samen naar Rotterdam.
Bij aankomst begon het te regenen en we doken gelijk het aquarium in.
Er volgde een lange tocht door het park waarbij opvallend veel plekken wegens renovatie gesloten waren en ruimtes waar geen dier te bekennen was.
Beetje vreemd zo in het hoogseizoen.
Er waren meer eetgelegenheden dan dieren.
Maar er waren gelukkig nog dieren die ons wel wilden zien.
Door alle verhalen over de expositie zou ik bijna vergeten dat ik nog meer doe.
Dus vandaag even tijd voor een aantal verslagjes die zijn blijven liggen.
----------------------
Een paar weken geleden ging ik naar Scheveningen.
Ik had nog kortingskaartjes en het was mooi weer dus ik dacht een bezoekje aan zee te combineren met een bezoek aan het zee aquarium.
Sealife is niet zo groot, er is wel een hoop te zien, maar er hangt nog best een prijskaartje aan.
Met korting wordt het leuk ;-)
Ik ben vooral een fan van de roggen.
Dat zijn sociale beesten waar je makkelijk contact mee krijgt.
Lang geleden op Terschelling heb ik er eens een geaaid.
Het beest kwam gewoon met me spelen en liet zich gewillig over de buik aaien.
In Sealife mag dit begrijpelijkewijs niet.
Maar dansen deed ie wel.
Op de heenweg in de trein zag ik op facebook dat een oude bekende die in de buurt woont zich verveelde, dus ik nodigde hem uit om smiddags op de boullevard wat te drinken.
Ik ben nooit zo'n terrasjeszitter, maar het werd een gezellige middag, met fraai uitzicht en een bezoekje aan Kentuckyfriedchicken tot besluit.
Daar was ik ook nog nooit geweest.
Een weekje erna toog ik naar Zaltbommel.
Dat is goed bereikbaar bij mij vandaan.
Ik hoef niet eens over te stappen.
Toch vergeet ik dat steeds.
Het is een sfeervol hystorisch stadje met een paar leuke winkelstraatjes.
Het weer was somber, maar de temperatuur goed en toen ik na het winkelen op de boullevard zat te genieten van het zicht op de Waal kwam zowaar de zon ook nog even door.
Dit moet ik echt vaker doen.
Ik ben geen grote steden mens maar de combinatie van de wandeling vanaf het station, wat winkeltjes kijken en gewoon niets doen op een plekje met fraai uitzicht bevalt me wel.
--------------------------------
Een paar weken geleden heb ik me aangesloten bij La Vie voor vrouwen.
En afgelopen zaterdag gingen we met een stel naar de Loonse en Drunense Duinen.
Het was een wandeling van 5 km, maar door het rulle zand en de modderige paden leken het er wel 10.
Maar we hadden mooi weer en de omgeving is werkelijk prachtig.
Voor mij was het een dubbele mijlpaal. Lang geleden was ik er al eens met schildervakantie.
Ik was toen nog erg ziek en niet in staat om tegen het duin op te klimmen.
En zat dus noodgedwongen elke dag beneden aan het duin te tekenen.
Nu kwam ik zonder al te veel problemen boven en kon ook nog eens de hele tocht uitlopen.
Natuurlijk was er daarna tijd voor warme chocolademelk met slagroom.
