Via een omweg eindelijk opgelost

Soms zijn de wegen waarop iets opgelost wordt echt wonderbaarlijk.
De afgelopen 5 jaar bleef grof vuil in een hoek van m'n  tuin staan, omdat ik het niet kon wegbrengen.

Dat zou wel opgelost worden als ik ging verhuizen, dacht ik.

Maar ja dat huis is er nog steeds niet.

En er kwam iedere keer wat bij.

Toen er ook nog een ouwe kast in de bijkeuken uit elkaar viel moest er toch een keer een oplossing komen.
Paar weken geleden eens bij het meldpunt vrijwilligers geinformeerd, die hadden daar officieel niemand voor, maar ze wist misschien nog wel iemand.

Gisteravond werd ik gebeld.

Ik herkende naam en stem van een vrijwillig chauffeur van een zorginstelling om de hoek die ook wel bijspringt bij de Uitbus.

Maar hij meldde zich tot mijn verbazing namens Automaatje.

Maar ik had geen Automaatje afspraak.

"Kan ik morgenmiddag even het grofvuil bij je ophalen?"; vroeg ie.

"Nou graag!"

Nu moet die hoek nog een keertje schoongemaakt worden.

En als de klimop haag weer aangegroeid is, dan ziet het er weer bewoond uit.

Een paar maanden geleden werd ie door een vrijwilliger te rigoreus  onderhanden genomen, terwijl al drie keer gezegd was dat ie er af moest blijven. 😡😭

De achtertuin ben ik nu best wel weer even tevreden over.

Hij is in elk geval lekker groen.

Op naar de volgende dingen die om een oplossing vragen.

Nieuwe oogst

 

Toetje uit de tuin.

Ze waren ongelofelijk zachtfris van smaak.

Ik had met deze hete droge zomer veel zuurder verwacht.

De witte druiven moesten er ook nodig af.

Die zaten vol oorwurmen.

Dus ze staan nu onder water.

De paar die ik geproefd heb, zijn friszuur.

De blauwe druif heeft dit jaar maar één tros.

Die moet nog even doorrijpen.

Roses are .........

 Ooit als armetierig struikje uit de afprijzingen hoek bij de Aldi mergenomen.

Nooit meer dan drie rozen gehad.

Dit jaar een onvoorstelbare  roze uitbarsting.

Op de foto zie je maar een deel.

Ik zit niet lekker in m'n vel.

Doodmoe, erg veel last van hevige tinitus, nieuwe blessures en inmiddels ook een stevige dip.

Groen en gezondheid

Ik heb sinds dinsdag met  dichte gordijnen, luxaflex,  zonnescherm en in de bijkeuken zelfs met een tafellaken voor de ramen gezeten en me nauwelijks buiten gewaagd.

Ik was dan ook stomverbaasd toen ik vandaag eindelijk mijn achtertuin in durfde.

Ondanks alle hitte is alles enorm gegroeid en groen.

Daar wordt ik gewoon weer een beetje blij van.

Met hulp van diverse mensen al dan niet betaald en waar ik kon ook af en toe wat zelf, zijn we een heel eind gekomen.

Ik heb nog nooit zoveel rozen gehad.

De laatste bosviooltjes midden op het terras.

Die mag niemand weghalen.

Het zijn er elk jaar minder.

Zo lijkt het heel wat he?

Lolos struik barst weer uit zijn voegen.

Ik aarzel nog.

Zal ik hem weer keurig kortwieken of zal ik de zithoek verplaatsen?

 

Helaas heeft de antibiotica niet geholpen, dus moet ik binnenkort naar de kaakchirurg om de kies te laten verwijderen.

Leuk zo'n tandarts die me naar huis stuurt met de mededeling dat ik dan veel pijn zal hebben.

 

De afgelopen dagen heb ik het knap moeilijk gehad.

Ik weet dat er mensen zijn die vinden dat je daar op internet niet over moet praten.
Maar ik vind dat de psyche ook bespreekbaar mag zijn.
Juist door te doen alsof alles altijd popiejopie is, zet je mensen in de kou.
En ik weet echt wel dat ik niet de enige ben.

Wil je het niet lezen, dan lees je maar gewoon niet verder.

Lang geleden heb ik vele jaren noodgedwongen heel geïsoleerd geleefd. 

Ik kon de deur moeilijk uit door ernstige vermoeidheid en zag bijna geen mensen meer.

Als ik tegenwoordig een paar dagen geen mensen zie dan komt dat gevoel van isolatie uit die tijd naar boven knallen.

Zeker als ik ,doordat ik alles dicht moet houden, elk zicht op de buitenwereld letterlijk mis.

Dat is denk ik iets dat ik nooit meer kwijt raak.
Ik heb dan ook de neiging om met alles wat ik doe te stoppen omdat "het toch geen nut heeft" en "ik er toch niet echt bij hoor".

En vind het dan ook heel moeilijk om de draad weer op te pakken en de deur weer uit te gaan, zodra het wel weer kan.

Het heeft nl ook iets heel veiligs.

 

Na die fantastisch gezellige vakantie was het natuurlijk ook wel een heel erg enorm verschil.

 

Realistisch gezien is mijn netwerk natuurlijk ook heel mager. 

Zeker in de binnenste ringen. 

(In de buitenste ringen zit het aardig vol.) Dat is een lot dat veel mensen ondergaan die afstand van hun familie en kerk nemen.

Vaak zit het gevoel er niet bij te horen dan al zo diep in je systeem geëtst dat je het er niet meer volledig uit krijgt.

Ik heb grote bewondering voor mensen wie dat wel lukt.

 

 

Nou dit is wel weer genoeg voor vandaag.

 

 

 

Werk in uitvoering

Vanmiddag was er weer Bee.
Er waren maar een paar dames.
En het was snoeiheet in het lokaaltje met plat dak en aan twee kanten helemaal glas.
Dus er kwam niet veel uit onze handen.
Maar ik ben toch weer een klein stapje verder met m'n  Laurel Burch tafelloper.

Het eerste stuk is gespeld.

Mijn tuin is nog steeds niet mijn paradijsje, maar het hoekje dat bijna z'n eigen gang mag gaan word ik toch wel een beetje blij van.

Er staan twee onogelijke rozenstruikjes.

Ooit bij de Aldi in de uitverkoop meegenomen, maar wat geeft ie toch elk jaar weer een mooie bloem.

En hoe is het nu met?

Mij?

Na alle gezondheidsperikelen van de afgelopen 8 maanden voel ik me psychisch wat uit balans, dus heb ik de komende tijd wat leuke dingen ingepland en kijk rond naar wat me evt zou kunnen helpen om weer in balans te komen.

Mijn kaak?

Het gaat de goede kant op, de ontsteking die na de tweede wortelkanaalbehandeling ontstond is nog niet helemaal weg, maar slinkt steeds verder.

Er moet nog eea aan mijn gebit gebeuren.

Ik heb alweer een andere tandarts, die gelukkig vol begrip was dat ik even adempauze wil na alle gezondheids en gebits perikelen.

Dus over een maand heb ik een vijf minuten afspraak om verder te plannen.

Mijn lijf?

Ik heb een nieuw trainingsprogramma en ook oefeningen voor thuis.

Dat gaat gepaard met spierpijn en extreme moeheid.

Ik hoorde van de week dat de naweeën van het vitamine D gebrek wel een jaar kunnen duren.

Mijn tuin?

Ik heb zowaar nu van meerdere kanten hulp.

Een jonge vrouw die tegen een kleine vergoeding af en toe komt onkruid wieden.

Een aardige kennis  die een paar keer komt voor het grote snoeiwerk.

Laatst is na een oproepje op een plaatselijke facebook groep al het snoeihout van oa de vlinderstruiken door een stel dat zelf ook tuinafval ging wegbrengen opgehaald en naar de stort gebracht.

En op de spelletjesavond ontmoette ik een vriendelijke leraar uit Koerdistan, met liefde voor tuinieren, die heel graag wat doen wil voor mensen hier.

Hij komt helpen met de details en ik help hem met Nederlands.

Zijn eerste spontane actie:

Mijn witte druif "redden".

Zijn ouders hebben een druivenplantage, dus hij weet daar alles van.

Ik moest wel even slikken toen hij de akkeleien en andere spontane bloeiers om de stam weg trok, maar gelukkig staan er nog genoeg in de rest van de tuin.

Wist je dat je druivenbladeren kunt eten als sla?

Blikje?

Ik ben met een blikje bezig, maar wacht nog op een bestelling bij Bol, voor de laatste details. 

Ben naarstig op zoek naar blikjes.

Vind soms wat bij de kringloop, maar die zijn vaak weer wat groter.

Nu heb ik ook wat hele leuke wat grotere poppetjes op de kop getikt laatst, dus komt dat ook wel van pas.

En terwijl ik dit stukje in bed schrijf zie ik vanuit mijn ooghoeken iets blauws achter in m'n TV kastje:

Ik kwam bij de kringloop ook nog prachtig garen tegen.

Het weeft niet makkelijk, maar het resultaat is zo mooi.

Lente in m'n tuintjes

 

Al zijn mijn tuinen niet zoals in Brabant, tussen de chaos gebeuren ook dingen waar ik even  blij van wordt.

Blauw druifjes kun je nooit genoeg hebben en ze verbreiden zich steeds verder.

Al jaren had ik twee verdwaalde tulpen in de voortuin en nu zijn het er opeens zes.

En in de achtertuin heeft het handje vol hyacinten zich verviervoudigd.

Zo jammer dat ik niet tegen de lucht kan, maar dat neem ik maar even voor lief, want mooi zijn ze zeker.

De forsitia bloeit al uitbundig.

En Lolos struik staat er weer stralend bij.

Ik heb gelukkig weer een aardige dame gevonden die  wat tuinwerk voor me wil doen wekelijks 1,5 a 2 uur.

Zelf lukt me nu hooguit 10 minuten, dus elke hulp is meegenomen.

Als ik uit het raam kijk ....

Is mijn tuin opeens een lila bloemenzee.

Daar wordt je toch blij van. 

 

Mafkees

Twee weken geleden was ik via marktplaats in gesprek met iemand om mijn voortuintje van onkruid te ontdoen.

Eenmalig, dacht ik heel verstandig.

En dat hield ik hem ook duidelijk voor:

"Echt maar voor één keer".

Ja dat was prima.

Hij  wilde zondags vanuit zijn werk even langs komen om te kijken hoeveel werk het was en een prijs te bepalen.

Dus adres doorgegeven en telefoonnummer want dat was makkelijker praten.

Hij belde al snel vanaf een privenummer dat whatsapp raar deed.

Hij kreeg wel melding als ik wat zei, maar kon het niet zien.

Nou ja dat kan he, WhatsApp heeft wel eens een bugje.

De volgende avond deed alles het weer.

Maar het gesprek werd steeds dwingender.

Hij bleef maar vragen om meer werk.

Al was ik toch echt heel duidelijk dat dat er niet was en ook niet zou komen..

Ook verdween alles wat ie zei gelijk weer van het scherm.

Toen ik zei dat ik dit geen prettige manier van doen vond, beweerde hij dat z'n geheugen vol was en dat ie daarom gelijk alles wiste.

En iedere keer weer opnieuw, dat ie ook andere klusjes kon doen en vaker wilde komen.

Toen ie zei dat ie een half uur rijden hiervandaan woonde kapte ik het af.

Eerst netjes, dat 2x zo'n rit niet rendabel was voor zo'n klein klusje.

En weer kwam ie met een verhaal dat dat voor een eerste klusje niet erg was en dat ie daarna meer werk voor een normale prijs verwachtte.

Na nogmaals heel duidelijk gezegd te hebben dat er niet meer werk kwam, en hij nog weer doordramde over meer, zei ik:"dit gaat niet gebeuren. Ik stop nu".

Tot mijn verbijstering antwoordde hij: "Daar hebben we het zondag wel over".

"Nee dat doen we niet";antwoordde ik en blokkeerde hem direct op WhatsApp en Marktplaats.

Binnen een paar minuten ging de telefoon.

Prive nummer.

Ik drukte hem weg.

Even later nog een keer.

Weer weggedrukt.

Even voor half twee die nacht weer de telefoon.

Weggedrukt.

Stilte.

Volgende nacht telefoon beneden laten liggen.

Weer tegen 1 uur snachts 2x gebeld.

Paar dagen telefoon beneden laten liggen.

Na nog een keer bleef het rustig.

Zondags wel de bezem bij de voordeur gezet voor het geval dat.

Telefoon zonder verder bij na te denken een week later weer een keer mee naar boven genomen.

Ik gebruik hem nl als wekker.

En prompt weer na middernacht gebeld.

En dat gaat zo om de paar dagen op verschillende tijden, dat geen enkel normaal mens belt.

We zijn inmiddels 2 weken verder.

Ik lig er niet wakker van, heb wel ergere dingen meegemaakt, het is hooguit irritant.

Ben je boos?

 

Nog even, voor de droogte zijn tol gaat eisen.

Dit jaar tuinier ik voor het eerst weer helemaal zelf. 

Ik werd zo verdrietig van geld uitgeven aan mensen die niet begrepen dat er ook mooi onkruid is en dat de hederahaag letterlijk kaalknippen het er niet fraaier op maakt.  Stapje voor stapje, elke dag een kwartiertje, zo lang mijn lichaam het toelaat.

Dan maar niet perfect, maar ik wil weer blij worden van mijn tuintje.

De voortuin bloeit weer uitbundig.

Al zie je in het midden wel dat het achteruit gaat.

Rondom het compostvat  bloeit ook weer een hoop spontaans.

Dit perkje doe ik al jaren bewust weinig aan.

Ik was benieuwd hoe het zich dan zou ontwikkelen.

En het wordt steeds leuker.

De afgelopen weken heb ik stukje bij beetje de vlinderstruiken gekortwiekt.

Met een paar takken per dag kom je er uiteindelijk ook wel. 

De takken blijven voorlopig liggen.

De tuin zelf gaat voor.

Na overleg met de buurvrouw snoei ik de sering en de pluimhortensia niet terug.

"Hoe meer er over mijn tuintje hangt, hoe liever "; zei ze net tegen me.

Scheelt mij weer een hoop werk.

Rondom het grote terras is het ook vrolijk.

Het terras zelf ziet er nog niet uit.

Maar ja kwartiertjes zijn toch echt mijn max.

Dan zit ik aan m'n taks.

Rondom het kleine terras, dat grootdeels in de schaduw ligt gaat het ook goed.

Wat er verder nog allemaal aan alle kanten niet goed gaat, laat ik gewoon lekker niet zien.

Schaduwspel

 

Gezinsuitbreiding en terras

Het is al weer druk in mijn tuin met welkome gasten.

De mezen vliegen af en aan met eten.

Ik kan de jongen niet horen helaas.

Het grootste gedeelte van het kleine terras is nu van het ergste onkruid ontdaan.

Het mos is niet geheel weg.

Dat is gewoon te zwaar schrobben voor me.

Maar ik weet uit ervaring dat het snel afsterft als er een paar hete droge dagen geweest zijn.

Nu Lolos struik gekortwiekt is, is er weer plaats genoeg voor de tuintafel.

Die heb ik van de week al naar buiten gesjouwd.

Een half jaar geleden kon ik hem nog niet in m'n eentje tillen.

Fijn om te merken dat ik toch weer wat sterker ben nu.

Ik heb het blad weer ingewreven met olijfolie, dan zie je de verkleuringen niet meer zo.

Het grote terras ziet er nog niet uit en dat zal nog wel even duren.

Er zijn eerst dringendere tuinzaken te doen.

De prachtige akeleien geven aan die kant van de tuin nu wel afleiding van de rommel.

De hulp die ik vorig jaar inhuurde wilde dat ook al allemaal wegrukken onder de noemer onkruid.

Gelukkig heb ik dat tegen kunnen houden.

Lolos struik

Vanmiddag besloot ik ruimte op het terras te maken.

Zolang Lolo leefde kwam ik niet aan haar struik.

Eronder was haar favoriete plekje.

Droog als het wat regende.

Koeler als de zon scheen.

En door een kier onder de schutting gluurde ze graag naar de buurvrouw.

Ik heb zeker een halve meter van de voorkant gesnoeid en de bovenkant en zijkanten wat afgerond.

Het terras lijkt opeens een stuk groter.

Onderin zat veel dood hout, dus het ziet er nu even eng kaal uit daar.

Lolo zou flink verontwaardigd zijn geweest.

Maar ik weet dat deze struik gauw genoeg weer keurig dicht trekt.

Deze klus was zwaarder omdat de takken dikker zijn.

Er kwam af en toe een zaag aan te pas.

Maar wat het zwaarste was, was alles wat eronderuit kwam bij elkaar harken.

Dat ging nog echt even flink boven m'n macht.

Het lijkt me nog  zwaarder dan stofzuigen. 

Nou ja, dan maar zover als het ging en de rest een volgende keer.

.

Grenzen verkennen

 

Bij de fysifit voel ik goed aan waar mijn grenzen liggen.

Af en toe sprongen vooruit en vaak ook weer stapjes of een flinke stap terug.

In de grote boze buitenwereld vind ik dat een stuk lastiger.

Veel is me de afgelopen jaren uit handen genomen en veel deed ik ook gewoon niet meer, omdat het niet meer kon.

Logisch ook, als je leven in één klap aan alle kanten onder je afbreekt en je weer opnieuw je weg moet zoeken.

Zoals mijn onvolprezen huishoudelijke hulp al eens tegen me zei: "je hebt alle regie uit handen moeten geven."

Aan de ene kant fijn dat het kon, aan de andere kant ook hartstikke moeilijk als je altijd alles zelf gedaan hebt.

Maar waar ik kan wil ik nu toch wel graag weer wat regie terug vinden.

Ik werd niet erg blij van de tuinhulp die ik vorig jaar had.

Die deed steeds heel hardnekkig dingen die ik niet wilde.

Maar een echte hovenier kost goud tegenwoordig.

Dus probeer ik nu weer zelf eea te doen.

Zo haalde ik al een paar keer een mand met dood spul en onkruid uit m'n tuinen.

Kwartiertjes, dat ging goed.

Vandaag waagde ik me aan de coniferen in m'n voortuin.

Aan alle kanten stak er vanalles uit en dat begon me steeds meer te ergeren.

Dus toog ik met mand en heggeschaar de voortuin in.

Ik ben vergeten een voor foto te maken.

Maar neem maar van me aan dat er geen model meer in zat.

Toen ik hier kwam wonen waren het drie smalle boompjes, maar ik vond het toen al leuker om er een bol van te maken.

Een half uur zweten en balans zoeken, want ja dat laatste is nog steeds een probleempje, als ik niet uit kijk val ik om.

Maar het is gelukt en daar ben ik best een beetje trots op.

Dat er heel wat spieren protesteren neem ik maar even voor lief.

Van die kleine dingen

 

De was hangt eindelijk weer eens buiten.

En als ik de tuinstoelkussens wil pakken om van het lentezonnetje te genieten schiet ik opeens helemaal vol.

Ik hoef er immers nog maar eentje te pakken.

De eerste keer weer buiten zitten zonder mijn heerlijke eigenwijze oude vrouwtje.

Ik kan het vandaag zomaar nog even niet.

En terwijl de tranen over m'n wangen biggelen, moet ik denken aan één van de laatste keren dat ze nog buiten was.

Zo heerlijk eigenwijs.

Zo typisch echt Lolo.

Lente!

 

Tis nie veul

 Maar het is wel wit:

Herfsttuin

Spelletjesbuurvrouw zei van de week:"er groeit veel in je tuin".

Ik had met mijn zieke hoofd geen idee hoeveel.

En ook niet het puf om te gaan kijken.

Vanmiddag scheen het zonnetje zo lekker, dat ik, goed ingepakt, wel even naar buiten durfde om een paar fotos te maken.