Een goede verhuizer

Als je een hele slechte ervaring hebt gehad met een verhuizer, dan is het de volgende keer extra spannend.
Maar deze keer had ik het echt niet beter kunnen treffen.
Er werd meegedacht, ik werd ruim van dozen en papier voorzien, mocht altijd bellen als ik nog vragen had.

Donderdagochtend stonden ze al vroeg voor de deur.
Een vrolijk gezelschap goed op elkaar ingespeelde mannen, die duidelijk lol in hun werk hadden en de hele dag ook goed contact met mij hielden.
Soms gewoon voor een praatje, soms om te overleggen, maar ook om netjes te melden als er iets mis ging.
Wat dan ook gelijk keurig weer opgelost werd.
Zoals de glasplaat van een schilderij dat knapte net toen de jongen die het inpakte zei dat ie voorzichtig zou zijn.
Dat werd gelijk opzij gezet en zal later gerepareerd nagebracht worden.

Toen de wagen vol was ging ik op de Easy Rider richting nieuwe huis.

R2A was daar al om ze binnen te laten.

Ik had plattegronden ingevuld, waar alles moest komen te staan en de kamers gemerkt met de letters die ook op de dozen stonden.

Ze vroegen me bij de voordeur te gaan zitten en de heren rond te dirigeren.

Dat ging hartstikke goed.

's Middags gingen we nog een rondje spullen halen.

Dit keer ging ik met een van de mannen mee in de auto.

En toen was opeens het huis toch leeg.

En vies, ooooh, maar daar in een volgend blogje meer over.

Terug in het nieuwe huis kon ik weer aan het dirigeren.

En toen ze einde van de middag afscheid namen stonden alle dozen op de juiste plekken gestapeld en de meubels waar ik ze wilde hebben en waar nodig weer gemonteerd.

's avonds ging ik al vroeg naar bed, want ik was natuurlijk compleet gevloerd.

Tot mijn verbazing stond de doos met dekbed en kussen keurig apart op m'n  nachtkastje.

Zo zorgzaam is Veurink Verhuizingen.

Ik sliep 8,5 uur aan één stuk.

West Coast Swing

Ik had er nog nooit van gehoord, tot ik een tijdje geleden op facebook een filmpje van John Lindo tegen kwam.

Ik was al gauw verslaafd aan zijn filmpjes.

John is meervoudig kampioen West Coast Swing.

WCS is improvisatiedansen.

Je weet niet van te voren wie je partner is.

En ook niet op welke muziek je gaat dansen.

Bij wedstrijden trek je een lootje.

En soms mag je een muziekstijl aangeven.

Het is grappig, een tikje ondeugend en vooral heel leuk om naar te kijken.

En vast ook heel leuk om te doen.

Knuffel

De eerste keer dat ik hem zag vond ik het maar een raar ventje.

Ik begreep ook niets van wat ie aan het doen was.

Het was raar.

Maar wel grappig.

Het was vrolijk.

En byzar.

Het leek politiek.

En er zat een ondertoon in die ik niet begreep.

Maar naarmate ik meer over zijn achtergrond las, vielen de puzzelstukjes op z'n plek en elke keer als ik de clip zag begon ik het meer te waarderen.

Een lach en een traan.

En zeg nou zelf het blijft in je hoofd hangen, of je wilt of niet.

Kortom: ik  sloot Joost in mijn hart.

En zo te zien, heel veel mensen met mij.

En toen ging het mis.

En heel de internetwereld gonst van de geruchten.

Deed ie werkelijk wat fout?

Was het echt heel erg?

En natuurlijk barsten de complottheorieën ook weer uit hun voegen.

Hij wordt afgebrand en de hemel in geprezen.

Over schuldig of onschuldig kan ik niet oordelen.

Maar bij al die berichten en reacties kan ik alleen maar denken aan dat Kleine jongetje, dat zijn verdriet op zijn eigen wijze vorm gaf

En er iets unieks mee deed.

Verdriet dat je in zijn ogen zag toen hij "on stage" de laatste woorden uit sprak.

Wat ie ook gedaan heeft, ik zou hem gewoon ff een knuffel willen geven.

Eti

 

Vlak voor mijn vakantie kon je bij Scoupy een proefpakketje met turkse lekkernijen bestellen van het merk Eti.

Nu ken ik eigenlijk alleen Turkish Delight.

Dus leek het me leuk om dit eens uit te proberen in de vakantie.

Het waren allemaal kleine verpakkingen, dus makkelijk mee te nemen.

Ik had geen fotos gemaakt dus heb ik er een paar geleend van internet.

Maar er zat meer in.

Ik vond het meeste een beetje tegen vallen.

Het cacao gehalte was erg laag, waardoor je bij de koekjes en cakejes vooral suiker proefde en de chocola veel weg had van de aloude koetjes reep.

Maar de zoutjes smaakten prima, ze waren niet zout maar lekker gekruid en dat smaakte opvallend anders dan wat je in de supermarkt koopt.

Door de kleine verpakking loop je ook niet het risico dat je door blijft eten.

En ik ben verliefd geworden op de cocospuf; een koekje met een soort marshmallow erop, overdekt met kokosstrooisel.

De hagelslagpuf vond ik minder.

Hoe hebben we het gedaan?

 

Ben ik nou de enige die zot wordt van al die enquêtes van bedrijven en instanties waar je mee in contact bent geweest?

Van online aankopen wordt verwacht dat je van elk product een recentie geeft.

Maar ook dat je de service beoordeeld.

En als klap op de vuurpijl komt er dan ook nog de postbezorger die wil weten of je tevreden bent.

Elk telefoontje of mailtje naar je provider/overheid/bank etc wordt gevolgd door een klanttevredenheids onderzoek.

Zelfs de fysiotherapeut en de apotheek doen mee.

Die laatste presteerde het ook nog om, toen ik doodziek was,  binnen een paar dagen een zeer dringende herinnering te sturen, omdat ik hun enquête over de levering van verbandmiddelen nog niet ingevuld had.

Toen ben ik toch wel even, zeer keurig, uit mijn slof geschoten met de vraag of ze hun enquette nu echt belangrijker vonden dan het overlijden van een dierbare en mijn gezondheid.

(Nooit meer wat van gehoord)

Misschien is het een idee om al die complimentenvissers een enquette terug te sturen:

Bent u tevreden met mij als klant?

Was ik keurig thuis toen u met een pakje aan de deur stond?

Heb ik u vriendelijk te woord gestaan?

Hoe was ik als patiënt?

Zou u een volgende keer weer willen komen of blijft u liever voorgoed weg?

Heb ik me goed gedragen?

Bent u tevreden met mij?

Wat kan ik verbeteren?

Ik ben het zat

Even op een rijtje:

Bron: RIVM

Bron café Weltschmerz

En dan dit:

artsen-hebben-moeite-met-aanpak-hoelang-kan-alles-om-covid-19-draaien

Bron: het Parool

Monsterdoos

Ik heb me weer eens laten verleiden door een verrassingsdoos.
Deze doos is goedkoper dan de Unwastedbox en de inhoud is een stuk gevarieerder.

Er zaten deze keer 21 dingen in, plus 2 voor mijn katten.

Naast snacks, veel drinken (handig voor een dagje uit), blikjes vis, make-up reinigingsdoekjes (die vast ook wel ergens anders voor zijn te gebruiken) en als extraatje 2 blikjes paté voor m'n dametjes.

Als je een doos besteld via deze link krijg ik een T-shirt.

https://monsterdoos.nl/?ref=MB00126734

ff luxe doen

Over alle  nieuwjaars- bijeenkomsten en etentjes schrijven wordt me te gortig.

Maar afgelopen vrijdag gingen we tussen twee prive-bijeenkomsten door lekker even met z'n tweeën uit eten bij Thijs en Aafke in Klijndijk. 

Een buffetrestaurant dat al heel lang op Annes lijstje stond.

Ik hou van dit soort restaurants, waar je niet vast zit aan één gerecht, maar vanalles kunt proeven.

Ik ben opgegroeid in een gezin dat binnen een half uur niet alleen het avondeten naar binnen werkte, maar ook de vaat alweer schoon in de kast had staan.

Zelfs een bezoek aan een restaurant duurde zelden langer dan een uur.

2,5 uur tafelen is voor mij een byzondere ervaring.

Heerlijk relaxed de tijd om je eten echt te proeven.

Ik ga hier niet vertellen hoeveel rondjes we langs het buffet gemaakt hebben ;-)

Het waren kleine bordjes hoor o:-)

En toen was ook nog het toetjesparadijs aan de beurt.

Ik ga vast sparen voor een volgende keer, want we komen hier zeker weer.

Brownies & Downies

Onlangs waren we uitgenodigd voor een bruiloft.

Na een ontroerende ceremonie op het stadhuis gingen de genodigden naar Brownies & Downies voor een high tea.

Die natuurlijk begon met thee.

Op een dienblad stonden  zeker 40 kleine blikjes met een venstertje.

Daaruit mocht je een thee kiezen.

Die thee werd met een klein lepeltje in het zeefje gegooid.

En kon dan rustig trekken.

Daarna kwam er een lekker soepje.

En vervolgens kwamen de broodplanken vol verrukkelijke sandwiches op tafel.

Om te eindigen met overheerlijk gebak.

Het werd een gezellige middag en ik ben zeker van plan om daar nog vaker te komen.

Of op één van de andere lokaties van Brownies & Downies in Nederland.

Opperste verwarring

Als we de ruimte betreden worden we met open armen ontvangen door een vriendelijke man, die ons direct koffie en thee in schenkt en een gesprek aan gaat dat niet meer stopt.

Hij loodst ons langs werk uit zijn begintijd, zijn werkhoekjes en ruimtes vol werk dat soms niet af lijkt, soms niet af is, vaak kleurrijk en af en toe somber.

Maar vooral onbegrijpelijk.

Ondertussen ging het gesprek geanimeerd voort, gaat er een vaas met takken om, de scherven verworden direct tot kunst dat digitaal wordt vastgelegd.

Als we even met z'n tweeën door de tuin lopen, tussen betonbrokken met vrolijke kleuren en andere objecten, zeg ik wanhopig:" hoe moet ik hier nou een stukje over schrijven? Ik begrijp er niets van."

Weer binnen gaat het gesprek weer voort.

En maak ik zonder er bij na te denken nog een foto.

En op die foto zie ik opeens het kleurrijke plafond.

En ik vind het mooi!

We krijgen een sapje in een wijnglas en er staan mergpijpjes, kaaskoekjes en fruit op tafel.

Het gesprek, dat inmiddels meer deelnemers heeft, gaat dieper en er komen raakvlakken tevoorschijn.

En als we aan het eind van de middag opstaan "moeten" we nog even op de foto, voor zijn nieuwste project.

Een dag later blijf ik piekeren over dit blogje.

Hoe schrijf je over een mooi mens en werk dat je niet begrijpt?

Maar dan denk ik aan het boekje dat hij ons mee gaf toen we vertrokken.

En als ik het lees dringt het tot me door dat ik me voor niets druk liep te maken.

Het gaat niet om mooi vinden.

Er is inderdaad werk dat niet af is.

En ik hoef het niet te begrijpen.

Eef Diteweg maakt de dingen zo, omdat hij het zo doet.

En zo is het goed.

Foto's met toestemming gemaakt en geplaatst.

De drie foto's die Eef van ons maakte idem dito.

Maarten 't Hart

Toen AO van de week vroeg of ik zin had om mee te gaan naar de open atelier dag van Maarten't Hart, was ik enigszins verbaast.

"DE Maarten t' Hart?, vroeg ik nog.

"Jaha, DE".

Ik ken Maarten 't Hart alleen als schrijver.

Nou ja kennen?

Ik heb nog nooit wat van hem gelezen, want ik ben niet zo van de literatuur.

Maar dat ie ook schilderde had ik nog niet eerder gehoord.

Dus ging ik toch maar even op onderzoek uit.

DE Maarten 't Hart uit Groot Oever is de kunstschilder en dus niet de schrijver.

Groot Oever is een buurtschap dat uit één straat met diverse zijpaadjes met dezelfde naam bestaat.

Er zijn zelfs meerdere huizen met hetzelfde huisnummer.

De TomTom was het spoor bijster en we verdwaalden dan ook compleet.

Er was nergens een mens te zien en toen AO bij een manege de weg vroeg kenden ze de schilder wel, ze zagen hem altijd langs fietsen, maar waar ie nou woonde?

Geen idee.

En daar wij beiden nog in het bezit zijn van een bejaard gsm konden we er ook niet op googlen.

Dus toen we op het zoveelste buitenpaadje strandde belde AO maar naar z'n dochter of die  op internet wilde kijken.

Ondertussen kon ik dit prachtige plaatje schieten.

Maarten 't Hart de kunstschilder woont op een prachtig plekje in the middle of nowhere.

Hij maakt adembenemende realistische schilderijen en pentekeningen waarin je je terug in de tijd waant.

Ongelofelijk fijn en gedetailleerd.

Hoe kan het nou toch dat ik nog nooit van hem gehoord had?

Hier kun je zijn werk zien:

www.maarten-thart.nl

In de rui

Mijn poeten zijn in de rui.
Bij Piep geeft het weinig problemen, ze heeft zacht kort haar.
Maar Lolo is een heel ander geval.
Ze heeft een dikke wollige ondervacht, die snel klit en vervilt.
Ik heb al allerlei borstels en kammen geprobeerd, maar het bleef een drama.
Vorige week lag er bij de Action een lullig roze hondenborsteltje.
Het koste maar 57 cent dus het kon me de kop niet kosten.

Tot mijn verbazing werkt het geweldig.

En Lolo vind het zo fijn om hiermee geborsteld te worden, dat ze me boos met haar klauwen sommeerd om verder te gaan als ik stop.

Ze trekt me dan letterlijk aan mijn shirt terug en is pas tevreden als ik nog lekker even doorborstel.

Gisteren zat ze zelfs luidkeels te mauwen naast het borsteltje.

Het borsteltje mag blijven en de gaten in mijn shirts ga ik maar verbloemen.

Verrukkelijk decadent

Afgelopen dinsdag had ik een afspraakje.
Je weet wel, met zo iemand die je jaren niet ziet of spreekt, maar waarmee, als je hem dan ziet de draad weer even snel oppakt alsof het gisteren was.

We hadden ergens halfverwege afgesproken en zochten daar een plekje waar het goed vertoeven was en waar je elkaar verstaan kon.

Dat werd Saranne in Oisterwijk.
Chocolademelk is daar niet gewoon chocolademelk maar een delicatesse.
Het gebak is er tongstrelend en de stukken zijn zo reusachtig dat zelfs mijn vaderzaliger niet zou klagen over het formaat.
De prijzen trouwens ook.
Maar soms, heel soms moet je doen alsof geld geen rol speelt.
De theekaart is zo uitgebreid en gedetailleerd dat je er echt tijd voor uit moet trekken.
We kozen voor een jasmijnmengsel, dat werd opgediend in fraaie groene theepotjes.
En ook daar lag weer wat lekkers bij.
Maar de taart en de chocolademelk waren nog niet gezakt en we hadden een diepgaand gesprek, dus het kleine rood met bruine puntje bleef bij allebei vergeten liggen.
Tot we op het punt stonden om te vertrekken en ik er zonder bij na te denken toch nog een hapje van nam.
TVkoks hebben het weleens over een smaakexplosie en ik snap nu eindelijk wat ze daarmee bedoelen.
Ik heb werkelijk nog nooit zo iets verukkelijks geproefd.
Het smolt op je tong.
Zo lekker dat ik het bonbonnetje dat er naast lag gewoon vergeten ben.

De trein riep, dus we moesten gaan en vergaten in de haast te vragen wat het was.
Maar vrijdagnacht stuurde ik ze toch even op facebook een berichtje om te vragen wat we geproefd hadden.
En tot mijn verbazing had ik al binnen een paar minuten antwoord:
Chocoladeplaatcake met kersen.
En er is ook nog een capuchinovariant.

Ik ga sparen, want ik wil nog een keertje verukkelijk decadent zijn.

Oranges & Sunshine

Op aanraden van mijn neef in Australie, ben ik een tijdje geleden op zoek gegaan naar dit boek.
Ik kon er geen nederlandse vertaling van vinden, maar gelukkig kreeg ik wel een engels exemplaar te pakken.
Ik heb het in één adem uitgelezen.
Het is het waargebeurde verslag van een engelse sociaal werkster (Margareth Humphreys) die bij toeval ontdekt dat zo'n 150.000 kinderen in de vorige eeuw uit kindertehuizen in Engeland gedeporteerd zijn naar onder andere Australie.
Deze kinderen kregen veelal te horen dat ze geen ouders en familie meer zouden hebben en groeide onder deplorabele omstandigheden op in tehuizen waar velen van hen misbruikt en mishandeld en vaak als "slaven" te werk gesteld werden.
Hun hele leven wisten ze  niets van hun roots en waren er van overtuigd dat ze geen familie hadden.
Dankzij Margareths hardnekkige doorzettingsvermogen in haar zoektocht naar de waarheid, kwam dit schandaal boven water en kreeg een deel van die inmiddels vaak al bejaarde "kinderen" alsnog contact met hun familie in Engeland.

Er is ook een film van gemaakt, maar ik weet niet of deze in Nederland is uitgebracht:

het boek is eerder uitgebracht onder de naam: "Empty Cradles"