Lang geleden, nog voor dat ik ziek werd, begon ik met wat ik borduurschilderen noemde.
Ik nam fotos van dieren, zette de hoofdlijnen met kalkeerpapier over op stof en schilderde, aan de hand van de foto, met platsteekjes tot in detail de dieren op de stof.
Ik was daar best goed in , al zeg ik het zelf.
In die tijd was ik met spirituele zaken bezig.
Totemdieren waren populair.
Na een meditatie of zo had ik er wel vier.
En ik besloot er een wandkleed van te maken.
Maar 17 jaar geleden kreeg ik een massieve bore out.
En met mijn gezondheid verdween ook mijn creativiteit.
Ik kon alleen nog maar voorbedrukte borduurlapjes vullen.
En dat deed ik dan ook lange tijd.
Ik heb er nog een krat vol van liggen.
Het wandkleed verdween half af in de kast.
Het verhuisde twee verhuizingen mee, maar ik keek nooit meer in de tas.
Vandaag kwam ik de tas weer eens tegen en ik werd verdrietig toen ik mijn totaal verkreukelde werkstuk bekeek.
Het verdient beter dan onaf en verkreukeld ergens achter in een kast te liggen vergaan.
Maar zou ik nog in staat zijn om iets wat al lang uit mijn beleving verdwenen is, met het juiste gevoel af te maken?
Zo heb ik bv geen idee meer waarom ik voor de eivorm koos.
Ik ga het eerst maar eens strijken denk ik.
