Op vakantie deel 9

 Als je dit leest ben ik allang weer thuis.

Kleine Belties, Zaterdag 6 juni 2026

In het weekend is er geen programma.

De dag begon weer met zwemmen.

En daarna keek ik regelmatig op buienradar.

Ik had namelijk het plan opgevat om Eef, over wie ik hier wel vaker schreef, op te zoeken.

De heenweg nam ik de kortste route van 11km.

Die bleek grootdeels over een fietspad door het bos te gaan.

Dat vind ik nog steeds een beetje eng.

Niet vanwege het bos.

Dat was prachtig.

Maar altijd bang dat m'n fiets weer eens strandt.

Dan is het moeilijk om bij me te komen op een smal fietspad in een bos.

Ik was er bijna toen de navigatie het opgaf.

Dus reed ik prompt verkeerd.

Na ongeveer 1km drong het tot me door dat er iets niet klopte, dus keerde ik om, zette de navigatie weer aan en toen was ik toch al gauw bij Eef, die in de verte al stond te zwaaien. (Onderste foto)

Na een paar uurtjes bijgekletst en werk bewonderd te hebben toog ik via een andere route weer naar huis.

Dat viel tegen.

Van de 12 km heb ik er zeker 7 met straffe tegenwind gereden.

Totaal zo'n 25km op de teller.

Eigenlijk nog echt te veel voor me.

Ik was compleet afgepeigerd, maar ook trots, omdat het me gelukt was.

En blij dat ik eindelijk Eef weer eens gezien heb.

Wordt vervolgd.

Mijn museumstukken, nou ja, bij wijze van spreken

Na mijn bezoek aan het Keamiekmuseum beloofde ik wat museumstukken naast privebezit te laten zien.

Nu heb ik weinig kennis hiervan, maar ik heb toch wel een paar leuke vergelijkingen voor jullie naast elkaar gezet:

Gouda plateel.

Links museumstukken.

Rechtsboven een vaas die ik van een tante erfde.

Rechtsonder een bijpassende vaas die ik op een rommelmarkt vond.

De bovenste varkens werden door een moderne keramiste gemaakt en zijn in de museumwinkel te koop.

Van diezelfde tante kwam het onderste varken op drie poten.

Mijn varken is moeilijk te dateren voor een leek als ik.

Ik zie ze op Google Lens tussen 1850 en 1970 gedateerd.

Het zou oa Fries, Delfts of Gouds kunnen zijn.

Hij heeft drie poten omdat dat stabieler was.

Ik weet in elk geval dat dit een familiestuk uit haar exschoonfamilie was, dus wel een stukje ouder dan 1970.

Dan dwalen we een beetje af.

Links Nederlands glas in het museum.

Rechts een Murano vaasje dat ik bij mijn eindexamen creatieve handvaardigheid kreeg van een oud collega.

Over het Zweedse lampenkapje links schreef ik al eens een blogje.

Groot was mijn verbazing toen ik in het museum Nederlandse stukken in dezelfde techniek zag.

Oke, deze zijn wel heel verschillend, maar ik denk toch dezelfde hoekige stijl die in een bepaalde periode erg populair was te herkennen.

Maar misschien verbeeldt ik me dat maar.

Links herten in het museum.

Rechts Sint Jozef van de wijk Kapelle.

Een beeldje dat ik van het grofvuil gered heb in Brabant.

Hier kun je het verhaal achter dit beeldje lezen.

Ook hier loopt de vergelijking flink mank (oftewel slaat nergens op), maar bij het zien van het tableau links moest ik gelijk denken aan het tegeltje rechts.

Gekocht bij de kringloop in Rijen, omdat het me zo aan mijn tweede poes Koe (tjeboe) deed denken.

De maker is R. Woudman uit Amsterdam.

Natuurlijk ben ik daar ook even naar gaan zoeken, maar kan helaas niets over hem of haar vinden.

Behalve dit tweede tegeltje op Marktplaats.

Kitchen Art: Earthly Love

 

Soms weet je niet wat je in huis hebt

Mijn eerste echte baan, eind jaren 70  was bij Dijkstra Verlichting in Heemstede. 

Ik werkte er oa als boekhoudmachiniste en daar was ik niet erg goed in.

Pas 15 jaar later zou duidelijk worden dat ik cijferblind was.

Dan is de hele dag bedragen intypen zo ongeveer de meest verkeerde baan die je hebben kunt.

Ik deed er ook de post en bracht de koffie rond.

Het liefst kwam ik op de tekenkamer of bij de hoofdontwerper die een eigen atelier achter de toonzaal had.

Ik heb nog ergens de tekening van een lamp die één van de ontwerpers  voor mij maakte.

De hoofdontwerper zat in een voor mij magisch vertrek, met allemaal onderdelen en halffabrikaten van lampen om hem heen.

Daar stond ook dit kapje tussen.

Ik vond het prachtig en tot mijn blijdschap gaf hij het me cadeau.

Thuis zette ik het neer met een waxinelichtje erin.

Het kapje raakte in de loop der tijd een beetje in de vergetelheid, maar verhuisde wel altijd mee.

Tot vanmiddag wist ik niets van de achtergrond van dit kapje, maar nu zag ik bij toeval op marktplaats voor een flinke prijs een lampje dat er wel heel erg op leek.

En Marlien zal Marlien niet zijn, als ze dan niet verder op zoek gaat.

Begin jaren 60 ontwierp Wictor Brendt een collectie lampen en vazen voor de glasfabriek Flygsfors in het dorpje Flygsfors in Zweden.

De glazen kappen werden in vorm geblazen in ringen van gepatineerd koper waarin uitsparingen waren gemaakt, waar het glas doorheen bolde.

Deze techniek was afgekeken van glasblazers in het oude Venetië.

Wictor studeerde bij Kallstroms in Zweden en bij het bekende Murano in Italië.

In 1955 kwam hij bij Flygsfors werken waar hij vanaf 1956 tot 1974 hoofdontwerper was.

Victor was de op één na bekendste ontwerper van dit bedrijf dat in 1888 opende en 1979 haar deuren  voorgoed sloot.

Het prentje in het trapgat

 

Zolang ik me herinneren kan, hing ie thuis in het trapgat.

De kerk van Middelburg.

Toen het huis verkocht werd kwam het bij mij in een la terecht.

Laatst zag ik op facebook een foto van "de Langejan", zoals ie in de volksmond genoemd wordt, langskomen.

En dat kwam me heel bekend voor.

Dus ging ik op zoek naar het prentje.

Maar tot mijn verbazing zag ik toch duidelijk verschil.

Dus ging ik op onderzoek uit bij een groep over Walcheren.

En ja hoor op 14 mei 1940 is de toren verwoest en later is hij in eenvoudiger vorm weer opgebouwd.

Ik kreeg dit plaatje van een facebookmaatje en dat bevestigde dat mijn prent toch echt wel "de Langejan" was.

Een ander facebookmaatje legde me uit dat mijn prent geen ets is maar een litho.

Maar wie was nou de maker van deze litho?

Iemand op de groep Walcheren kon het handschrift ontcijferen.

En zo weten we dat het Gerard van Berkel was.

Op Marktplaats staan heel wat lithos van deze man te koop, met een gemiddelde prijs van 25€.

Ik zal er dus niet rijk van worden.

Maar over de man zelf is nauwelijks informatie te vinden.

Hij werd geboren in 1920 in Amsterdam, ging aldaar naar de kunstacademie, en overleed in 1980.

En daar houdt het mee op helaas.

Over de winkel waar het kunstwerkje rond 1950 gekocht is, is veel meer bekend.

Je kunt er hier alles over lezen.

Nu er een verhaal aan vast zit, heeft de litho een plekje in mijn pronkkast gekregen.

In het museum

 Voor de heropening van het Historisch Museum Ommen, een paar maanden geleden, werd een oproep gedaan of er inwoners van de gemeente wilden exposeren met hun hobby of verzameling.

Daarvoor is een speciale kast beschikbaar.

Het leek me wel leuk om daar eens mijn verzameling houten gebruiksvoorwerpen gemaakt in voormalig Nederlands-Indië te laten zien, dus meldde ik me aan.

Afgelopen woensdag werd ik gebeld of ik liefst nog voor het weekend die kast in wilde richten.

Gelukkig kon Buddy vandaag helpen.

En zo staat een deel van mijn verzameling de komende drie maanden dus op een prominente plek in het museum.

Met op een kaartje de tekst:

Voorwerpen van "De Fabriek"

Tussen 1920 en 1949 werden in “De Fabriek” in het voormalige Nederlands-Indië houten gebruiksvoorwerpen gemaakt, die worden gekenmerkt door de versiering in de kleuren rood, geel en groen.

Vaak gecombineerd met een gefreesde ribbelrand.

Omdat elk voorwerp met de hand bewerkt werd zijn er geen twee hetzelfde.

Men maakte er oa bakjes met deksel, schaaltjes, pindasets en wolhouders.

In Nederland worden deze voorwerpen gerekend tot de Amsterdamse School.

verzameling van Marlien Waijenberg

Buddy en Maatje kijken kunst

 Vorige week gingen we op bezoek bij Eef, over wie ik al vaker schreef.

Hij heeft zijn tentoonstelling opnieuw ingericht.

Dat kun je hier op zijn vele filmpjes en foto's zien. 

Deze week bezochten we de beeldentuin in Witharen, waar het, naast veel werk van diverse kunstenaars, ook genieten is van de fraai aangelegde tuin en het weidse uitzicht.

In de tuin zijn overal zitjes, dus het was voor mij ook goed te doen.

Werk in uitvoering

 Na ons bezoek aan de Expositie van Eef Diteweg kreeg hij plotseling een golf van inspiratie:

En nee ik ben niet zijn nieuwe muze 😂😂😂

Het ging om mijn sjaal.

Ook Anne werd op z'n Eefs vereeuwigd.

 

Zoals dat bij Eef gaat hangen we nu aan de wand te wachten op de finishing touch.

Je kunt hem volgen op: 

https://www.facebook.com/hedendaagsekunst/

Stille bewondering

Gisteren bracht ik met Anne en zijn jongste zoon een privebezoek aan de tentoonstelling in het atelier van Eef Diteweg.

Ik schreef al vaker over hem.

Jeroen bekijkt altijd met veel belangstelling de filmpjes die Eef van zijn werk maakt en we waren benieuwd wat hij er in het echt van zou vinden.

Hij genoot zichtbaar en nam alle tijd om rond te kijken.

En wij genoten mee.

Dankbaar voor de altijd gastvrije ontvangst van Eef en zijn vrouw Nettie.

(Foto's: Eef Diteweg + Anne Ottens. Geplaatst met toestemming van alle betrokkenen)

Kunstenaars in Ommen

Normaal is Ommen 'szomers een bruisend toeristenstadje dat bol staat van de activiteiten: veel braderieën, live muziek en kunst.

Maar ja net als overal is ook hier alles afgelast.

De gemeenschap doet wel hard z'n best om er het beste van te maken.

Zo mogen de restaurants hun terrasmeubilair ruimer op de pleinen uitzetten om zich aan de 1,5m te houden en toch voldoende klandizie te kunnen hebben.

Het centrum hangt vol vrolijk gekleurde vlaggetjes en op de dagen dat er anders markten zijn gaan er nu muzikanten door de straten.

5 kunstenaars sloten de handen in één en besloten dit weekend een mini kunstroute uit te zetten.

Het weer zat zaterdagmiddag niet mee, het regende pijpenstelen.

Wij bezochten eerst de tentoonstelling bij Danielle Tesselaar in Vinkenbuurt.
De onverharde weg naar het grote moderne boerenbedrijf met enorme open koeienstallen was omlijst met veldbloemen en de paaltjes waren fraai beschilderd met dieren die in de omgeving leven.
Maar verder viel het een beetje tegen.
Niet dat er niets moois te zien was, er was een variëteit aan schilder-, vilt-, en beeldhouwkunst van diverse kunstenaars.
Maar de begroeting was lauw en er was geen enkele interactie vanuit de aanwezige kunstenaars.
Alleen de erfhond verwelkomde ons op blijde toon.
Een gemiste kans.

Onze volgende halte was het atelier van Jeroen Bijl.
Over een slingerend diep uitgesleten ruw zandpad tussen de maisvelden bereikte we zijn pitoreske boerderijtje op een sprookjesachtig plekje in Arriën
In een al even lief schuurtje werden wij enthousiast begroet door de schilder, die ons gelijk vertelde over zijn werk dat tot aan de zoldering hing.

Ook kregen wij heldere uitleg over de moderne manier van etsen op polyacrylascetaat of zoiets.
Daar komt geen etsvloeistof meer aan te pas.
Alleen nog kraspennen.
Zijn etsjes van koeien en landschapjes uit de omgeving spraken me erg aan.

De gallerie van Tom Lucassen was onze derde stop.
Tom is zanger bij het koor waar ik nog niet zo lang bij zing en we hadden hem al eens beloofd om te komen.
Hij kocht een paar jaar geleden dit verwaarloosde pand, waar vroeger een huisartspraktijk in zat en verbouwde het tot een fraaie galerie met beeldentuin.
Hier was een keur aan kunstenaars aanwezig die allen graag over hun werk vertelde.
En er stond de koffie en thee met wat lekkers klaar.
Vooral het glaswerk sprak me erg aan.
En ook de schilderijen op een basis van gekrakkeleerde klei en een serie vrolijke huizen in olieverf  vond ik erg aansprekend.

Aan Claire Poutsma en Azat Malikov kwamen we helaas niet meer toe.
De gastvrije Azat kennen we al van eerdere bezoekjes, ik heb een mooi miniatuurtje van hem.

Een echte Malikov

Ik had nog wat tubetjes aquarelverf liggen dat ik nooit gebruik.
Omdat ik niet van weggooien houd bracht ik het naar de in Ommen en omstreken bekende kunstschilder Azat Malikov.
Als dank mocht ik een miniatuurtje uit kiezen.
En koos voor dit fraaie tafereeltje omdat het me sterk deed denken aan een van mijn vaders jeugdboeken, dat ik als kind stuk gelezen heb:
De Eilanden van kapitein Flint.
Nostalgisch, avontuurlijk en een beetje duister.
Ik ben erg blij met dit cadeautje.

Mijn vader was al vroeg wees en uit zijn ouderlijk huis is weinig over  gebleven, dus ben ik extra zuinig op zijn drie boeken.

Over kunst en andere feestjes

Het lijkt wel of mijn hele leven bestaat uit uitjes en etentjes en feestjes.
Soms weet ik er niets over te schrijven.
Zo kregen  we woensdag bij één van de sociale eetcafes een lopend buffet en waren we uitgenodigd voor een bingo in de buurtkamer van een andere wijk.
Anne won er een vleesschotel en ik niets.
We bezochten vrijdag de open dag van  Eef Diteweg, en een BBQ in Nijverdal.
En zaterdag reden we via een prachtige route over oa de hondsrug, door Drenthe, ver Groningen in voor een gezellige familieverjaardag.
Ik hield al van het Drentse landschap en was er vaak op vakantie.
Maar de keren dat ik in Groningen was waren op de vingers van één hand te tellen.
Het weidse uitzicht in Groningen is adembenemend en niet te fotograferen.
Dat heb ik dan ook maar niet geprobeerd.


Bij Eef en zijn vrouw Nettie werden we weer met open armen ontvangen.

Ik denk dat Eefs manier van werken moet bezinken, want dit keer kwam ik meer werk tegen dat me aansprak.

We genoten van het uitzicht en de spontane gesprekken.

Textiel Festival Weerribben

Gisteren was het weer eens tijd voor een dagje uit.
Nu ik in Overijssel woon en een auto met chauffeur heb was het Textielfestival een bereikbaar uitje.
We gingen al vroeg op pad.

In het begin volgden we de uitgezette route, maar we kwamen er al gauw achter dat het geen haalbare kaart is om alles te zien.
Dus kozen we voor namen die ik ken van blogs die ik volg en facebookbekenden.

Ik ben door alle indrukken totaal vergeten foto's te maken.
Maar we zagen oa werk van Ria Hooghiemstra, Artquiltgroep de uitdaging, Bea Schonewille en Joke Hardebol.
Het was leuk om mensen van internet nu eens in het echt te zien en te spreken.

Aan het eind van de middag zakte we vermoeid neer op een bankje aan de haven bij het buitencentrum van Staatsbosbeheer en genoten van het uitzicht.
Ook hier waren kunstwerken te bewonderen, maar dat deed ik door de zoeklens van mijn kamera.

We rondde de dag af met een heerlijke maaltijd met prachtig uitzicht bij Geertien in Muggenbeet.