Er is weer eens een bom ontploft

 

Het kwam weer eens op als poepen.

Al is het moment misschien niet echt slim.

Ik zit nog steeds niet erg best in m'n energie en loop al een maand met een pijnlijk geblesseerde golferselleboog.

Maar als het komt dan komt het en dan moet het.

Zo'n onstuitbare opruimaanval, waarbij je in eerste instantie een grote puinhoop maakt.

Maar ik besloot om maar eens de tijdschriftenbakken bovenop de kast in m'n hobbykamer door te spitten.

Dat kostte me een paar dagen, stukje bij beetje.

Maar zoals je ziet zat er een hoop bij waarvan ik tot de conclusie kwam dat ik er nooit meer wat mee zou gaan doen.

Ik moet nog bepalen wat ik ervan weg geef en wat ik te koop zet.

Maar dat zal nog wel ff duren, want ik wil ook nog de rest van de kast doorspitten.

Ook heb ik vandaag mijn enige abonnement opgezegd.

Ik vond verspreid door het huis 26 onuitgepakte exemplaren van Vezel.

Een fantastisch blad dat ik iedereen die met naald en draad kunst maakt kan aanbevelen.

Ik dacht elk jaar:

"O och ik verleng het toch maar.

Zo kostbaar is het niet.(€22)

Ik ga er vast weer een keer mee aan de slag.".

Maar nu moet ik gewoon eerlijk zijn 

Ik open ze dus al zeseneenhalf jaar niet meer.

Mijn creativiteit is een heel andere kant op gegaan.

Gek genoeg voelde ik me helemaal weemoedig toen ik de mail verstuurde.

Alsof ik afscheid nam van een stukje verleden, van een droom die nooit uit kwam.

 

Via een omweg eindelijk opgelost

Soms zijn de wegen waarop iets opgelost wordt echt wonderbaarlijk.
De afgelopen 5 jaar bleef grof vuil in een hoek van m'n  tuin staan, omdat ik het niet kon wegbrengen.

Dat zou wel opgelost worden als ik ging verhuizen, dacht ik.

Maar ja dat huis is er nog steeds niet.

En er kwam iedere keer wat bij.

Toen er ook nog een ouwe kast in de bijkeuken uit elkaar viel moest er toch een keer een oplossing komen.
Paar weken geleden eens bij het meldpunt vrijwilligers geinformeerd, die hadden daar officieel niemand voor, maar ze wist misschien nog wel iemand.

Gisteravond werd ik gebeld.

Ik herkende naam en stem van een vrijwillig chauffeur van een zorginstelling om de hoek die ook wel bijspringt bij de Uitbus.

Maar hij meldde zich tot mijn verbazing namens Automaatje.

Maar ik had geen Automaatje afspraak.

"Kan ik morgenmiddag even het grofvuil bij je ophalen?"; vroeg ie.

"Nou graag!"

Nu moet die hoek nog een keertje schoongemaakt worden.

En als de klimop haag weer aangegroeid is, dan ziet het er weer bewoond uit.

Een paar maanden geleden werd ie door een vrijwilliger te rigoreus  onderhanden genomen, terwijl al drie keer gezegd was dat ie er af moest blijven. 😡😭

De achtertuin ben ik nu best wel weer even tevreden over.

Hij is in elk geval lekker groen.

Op naar de volgende dingen die om een oplossing vragen.

Wat ik verder deed deze week.

 Er lag nog snoeihout in de achtertuin van vorig jaar.
Dat was nu zo droog dat het makkelijk te breken was.
Als je elke dag een paar takken breekt, dan kom je in twee weken al een stuk verder 
Kliko is vol dus even pauze tot de volgende leging.

Ik kreeg een vlaag van opruimwoede.

Dus haalde ik stukje bij beetje mijn schuurtje leeg.

Ook hier weer in alle rust stapje voor stapje.

Zette meerdere dingen op de weggeefhoek, waaronder deze kast omdat ik hem niet meer nodig had.

De platen waren kromgetrokken, maar iemand was er heel blij mee omdat het frame nog van heel degelijke ouderwetse kwaliteit is.

Nu de kast weg was zag ik ook waarom de platen nat waren.

Een hele kier tussen schuur en muur waar een stuk isolatiebuis ontbrak.

Ook heb ik m'n fijne Sparta Amazone met fietskar te koop gezet.

De fietskarkoppeling is indertijd in Brabant aangepast aan deze fiets.

Dus het gaat alleen als set weg.

Dit had ik al veel eerder moeten doen, maar ik kon geen afscheid nemen.

Vanmorgen heb ik mijn tuinkabouters in de week gezet.

Een paar hebben een schilderbeurtje nodig.

Ik hoop dat me dat een beetje lukt. 

Vanmiddag liep ik naar de bouwmarkt om isolatiebuis voor de schuur te halen.

En een dikkere om eindelijk eens wat te doen aan het ijskoude buisframe van mijn fiets tegen m'n achterste.

Ik dacht dat het 830 m was maar het bleek 1100m te zijn.

En ook nog met flinke wind tegen weer terug.

Met zwiepende buizen in m'n rollatormandje.

Na eerst een hele poos op het bankje aan de muur van de bouwmarkt te hebben gezeten.

Zomaar ongepland een mijlpaal van 2200m gelopen.

Dat heb ik al 4,5 jaar niet meer gered. 

Op mijn wenkbrauwen thuis gekomen.

Een zwak voor ladenkastjes

Gisteren beloofde ik Elizabeth  een blogje over ladenkastjes.

Daar heb ik er inmiddels aardig wat van.

Ik heb er echt een zwak voor.

Dit zijn mijn eerste.

Ik kocht ze vele jaren geleden in de uitverkoop bij Blokker in Haarlem.

Ze zijn van super stevig karton, maar ik vind ze eigenlijk niet zo fijn.

De laatjes klemmen.

Heb al vele malen op het punt gestaan om ze weg te doen.

Maar als ik dan weer ergens een houten kastje vond was dat al gauw weer gevuld.

En had ik weer geen plek voor de inhoud van deze.

Toen ik pas in Brabant woonde kocht ik deze negen kleine maar loodzware eikenhouten kastjes van een man.

Hij had stage gelopen bij een meubelmaker in de buurt van Zwolle.

Die had deze kastjes als proef gemaakt, maar nooit verder uitgewerkt.

Acht zijn van boven open.

De stagiar kocht ze van hem met het plan om ze in een kast te verwerken.

Maar ook bij hem kwam het er niet van.

Dus hij besloot uiteindelijk om ze toch weer te verkopen.

En zo kwamen ze dan bij mij terecht.

Ik ben eigenlijk een echt grenenmens, maar dit is zo uniek, ik moest ze gewoon hebben.

Daarbovenop staat een hele verzameling.

De drie kastjes met etiketjes rechtsonder kreeg ik van een student in Breda.

De rest sprokkelde ik in de loop der tijd bij elkaar.

Het rode kastje kocht ik alhier bij de kringloop toen ik hier pas woonde.

Het had glazen knopjes die er totaal niet bij pasten.

Ik verving ze door grenen knopjes.

Het grijze kastje is precies hetzelfde model.

Het heeft nog de authentieke knopjes.

Ik zou ze ook kunnen vervangen door dezelfde knopjes als bij de rode, om meer eenheid te krijgen.

Want daar heb ik er nog een heleboel van.

Maar ik aarzel nog, want deze zijn ook mooi.

Beide kastjes hebben wieltjes, maar ze rollen niet best.

En zo heb ik dus inmiddels al een aardig wandje met laatjes in m'n hobbykamer.

Als ik de foto zo zie, zou het ook leuk kunnen zijn om ze wat meer te mixen.

Daar moet ik toch eens over nadenken.

Ps hier vind je een foto van de CD kastenwand

Kringlopen

Girly vroeg of ik mee ging naar de Nogus & Nogus in Dalfsen.
Hoewel ik nog steeds erg moe ben zei ik daar natuurlijk geen nee tegen.
's Middags ben ik op z'n fitst en elke afleiding is welkom.

Ik vond er een handig ladekastje voor m'n blikjesmaterialen.

Een theepot passend bij m'n servies.

Gezien het model zou het ook een koffiepot kunnen zijn, maar hier zal ie alleen voor thee gebruikt worden.

Dit betekent dat mijn twee andere theepotten de deur uit gaan.

En voor echt een spotprijsje vond ik ook nog een enorme zak met houten paasfiguurtjes.

Vier jaar geleden was ik hier ook al eens met Girly.

Toen was ik nog herstellende van de ravage die de wondroos veroorzaakt had. 

En ondanks dat ik nu weer behoorlijk in de lappenmand zit ervoer ik toch dat het echt wel beter met me gaat dan toen.

Daarna reden we door naar een filiaal van Stichting Kringloop Zwolle.

Daar kocht ik ook nog wat kleinigheidjes.

Maar toen liep ik toch al gauw wel echt op m'n wenkbrauwen.

En toen ging een wens waar ik al heel lang mee liep in vervulling.

5 jaar geleden was ik voor het laatst met Anne bij de Burger King.

Tijdens de pandemie reed ie rustig 60km om om daar bij de drive-in eten te halen.

Tja er waren toen weinig andere opties.

Laatst vertelde ik aan Girly dat ik zo graag nog eens een Big King XXL zou willen eten.

En dat had ze goed onthouden.

Maar tjonge ik was vergeten hoe groot die dingen waren.

Mijn maag is echt gekrompen.

Maar wat was het lekker.

Vanavond doe ik niets meer.

Het is tweede boosterdag.

Het lijkt zo onschuldig een pilletje Vitamine D.

Maar door de enorme dosis is het behoorlijk heftig.

Opgeruimd staat netjes

Gisteren ben ik nog even bij de kringloop hier vlakbij binnen gelopen.

Ik zocht al een tijd naar een mooie mand voor onder de tafel.

Ik had er een lelijk plastic mandje staan bij gebrek aan beter. 

Daar ging vanalles wat rondslingerde in, wat er dan vaak door de gaten net zo hard weer uit viel.

De inhoud van dat mandje heb ik na thuiskomst gelijk maar weer eens uitgesorteerd en naar de juiste plekken gebracht.

Ook nam ik een klein mandje voor in de grote mee.

Mijn onvolprezen hhhulp is een echte schat, maar ze heeft de gewoonte om losliggende prulletjes overal in te stoppen.

Zo ben ik eens een kwartier bezig geweest om m'n haarelastiekjes uit m'n metalen onderzettertjes los te krijgen en vind ik vanalles in m'n waxinelichtjeshouder en waterbeker terug.

Ik ben een sloddervos, zij niet.

Nu heeft ze er een geschikt mandje voor, dat ik beloof regelmatig uit te zoeken.

Ik moet nog wel even de prijskaartjes eraf halen zie ik nu op de fotos.

Kringlopen

Gistermiddag even met Girly naar de Dorcas in Hoogeveen geweest.

Een enorme hal vol zeer betaalbare spullen.

Die kringloop is echt heel gevaarlijk voor creatieve geesten.
Ik heb nog nooit zoveel hobbymaterialen bij elkaar gezien in een kringloop.

Ik ben vooral blij met de voorraad foamtapeblokjes.
Die kon ik hier maar niet te pakken krijgen.
Dus gebruikte ik steeds rolletjes waardoor m'n schaar erg plakkerig werd.

Verloopgaren kan ik ook nooit laten liggen, zo leuk om mee te weven op de zoomloom.

Maar de vele quiltscrappakketjes liet ik dapper aan me voorbij gaan.

Eerst met Laurel Burch aan de slag.

Na het nuttigen van een ijsje op een bankje bij  de snackbar om de hoek gingen we ook nog even naar Het Goed.

Daar was weinig creatiefs te vinden, maar ik vond er wel een fijn  stevig poefje.

Daar was ik al op zoek naar sinds ik mijn luie stoelen weggedaan heb.

En deze kan ik ook nog mijn brei of ander handwerk in opbergen, zodat het niet meer rond de bank zwerft.

Ik nam er ook nog twee flesjes geurzout voor m'n brandertje mee.

Ik had het idee dat ik iets minder moe was gisteren, al kwam ik wel op m'n wenkbrauwen thuis.

Net voor vertrek stond tot mijn verbazing al onaangekondigd de monteur van RSR op de stoep met een nieuw wiel.

Helaas bleek van Raam het verkeerde wiel geleverd te hebben, dus kon ie onverrichterzake weer weg en is er opnieuw een spoedaanvraag gedaan.

Ik kreeg later een telefoontje dat er nog precies één wiel in voorraad was en dat dat vannacht met de vrachtwagen mee zou gaan.

Wordt vervolgt.

Ps helemaal vergeten dat ik bij Dorcas ook nog een mooie kom en paaseieren vond.

Van beide had ik weer eea gebroken dus een zinvolle aanvulling.

Sokken en weessokken

De afgelopen maanden heb ik wel 22 paar sokken weggedaan omdat ze op waren, elastiek deed niets meer of er vielen gaten in.

De meesten daarvan waren wel  tussen de 15 en 20 jaar oud, dan mag het wel eens he.

Ik heb nog een enorme voorraad sokken in reserve uit de tijd dat ik echt een sokkentik had, dus daar mag ik nu wat van gaan gebruiken.

Want ik gebruik niet alles door elkaar.

Eerst de oude en pas als er geen passende kleur meer is dan mag ik nieuwe pakken.

Anders is straks alles oud.

Links zie je de oude sokken.

In het midden mijn lange sokken, die ik voor m'n Meindls aanschafte.

Helaas zijn m'n Meindls nog steeds te zwaar voor me en staan ze te verstoffen in de kast.

Rechts de reserve sokken.

Als je in m'n sokkenblogje van een aantal jaar geleden kijkt, dan zijn er al aardig wat sokken minder, maar nog steeds veel te veel. 

Ooit had ik een cadeaukaart van de Hema die op moest en toen kocht ik alle afgeprijsde sokken in mijn maat op.

Als ik nu zo de foto zie, dan zijn er heel wat kleuren verdwenen.

Rood en groen zijn op.

Ik zie veel roze, blauw en grijs, terwijl ik nu voornamelijk zwarte en rode broeken heb.

Ik zal dapper moeten zijn, de verleiding weerstaan en het blijven doen met wat er is.

Goed moment om weer eens naar m'n weessokken te kijken.

Ik schreef er al vaker over: ik raak op miraculeuze wijze sokken kwijt.

En ik ben er nog steeds niet achter waardoor.

Met een bovenlader kunnen ze onmogelijk in de wasmachine kruipen.

M'n hulp kijkt regelmatig onder het bed.

Maar er blijven er verdwijnen.

Vroeger gaf ik de katten de schuld.

Die smoes heb ik niet meer.

Boven zie je het resultaat van afgelopen januari.

Onder van vandaag.

De reserve sokken links boven zijn weer in gebruik.

Die kon ik weer combineren met sokken waarvan de andere helft kapot was.

De groene sokken mogen nu weg.

De middelste  twee hieronder heb ik meerdere paren van, dus blijven reserve.

De roze sokken heb ik teruggevonden.

Maar nu ben ik weer paarse en beige kwijt.

Na het maken van de foto kwamen de tweede donkerpaarse, rode en beige sok nog uit de wasmand te voorschijn.

Ik ben er dus nog 4 kwijt.

Het gaat de goede kant op.

Zouden het dan in het verleden toch de katten geweest zijn?

Opruimen in het klein

 

Van alle Book Nooks, blikjes en andere miniaturen, die ik het afgelopen jaar gemaakt heb, zijn materialen overgebleven.

Gewoon omdat ik het soms anders deed, dingen weg liet, of omdat er reserve of ronduit erg veel bij zat.

Regelmatig gebruik ik daar toch nog weer wat van.

Bv omdat het gras bij een blikje te karig is, ik de kleur van het kiezelpaadje niet mooi vind, een tak zich niet goed laat verwerken of dat er iets stuk is of ontbreekt.

Dan moest ik een chaos van gripzakjes door, tot ik het juiste onderdeeltje vond.

Vandaag ben ik toch maar eens de boel gaan sorteren.

Groen bij groen, hout bij hout, stofjes bij stofjes, etc.

De doos is nog net zo vol, maar overzichtelijker.

Ik heb nu wel heeeeeeeel veel gripzakjes over.

Verkoop voor Stichting Parkinsonfonds

Vroeger maakte ik tassen, daar kun je nog wel iets over vinden op dit blog, als je op tassen onderaan dit bericht klikt.

Ik doe dat al jaren niet meer, op een enkele keer na, en in de afgelopen jaren heb ik al veel materialen en tassen verkocht en weggegeven aan goede doelen.

Vorige week hoorde ik bij de fysifit een vrouw vertellen dat ze tassen maakte voor een goed doel.

"Oh"; sprong ik tussen het gesprek: "dan heb ik nog wel wat voor je".

Dus ging ik thuis op zoek en stelde een leuk pakket samen uit de kratten met materialen die ik al eens uitgezocht had en die nog lagen te wachten op een nuttige bestemming.

Ook had ik nog een paar zelfgemaakte tassen liggen.

Annette maakt met een groepje vrouwen onder andere tassen en kussens om te verkopen ten bate van Stichting Parkinsonfonds.

Hier kun je haar verhaal lezen en fotos bekijken.

Op 2, 3 en 4 mei staan ze op de Lentefair op Havezate den Alerdinck bij Heino.

Op 7,8 en 9 mei op de Pinksterfair op het Laer in Ommen.

En op 8 juli op de Bissingh in het centrum van Ommen.

Ik zocht een schoen

Eén van mijn sportschoenen is stuk.

Dus ik ging op zoek naar een paar anderen, die ik ooit gekocht had, maar die voor buiten niet genoeg steun bleken te geven.

Ik vond er eentje in de kast onder de trap.

De ander was van de plank gevallen en lag buiten bereik.

Dus ik moest de halve kast leeg slepen.

Mooi moment om eens kritisch naar de inhoud te kijken.

Ik vond 69 rollen WC papier en 8 keukenrollen dus daar hoef ik me voorlopig geen zorgen over te maken.

In één krat bewaar ik al jaren alle bubbeltjes enveloppen die ik krijg.

Zo handig als je wat moet versturen.

Maar hij puilde uit.

En zoveel verstuur ik niet meer.

Ik vond zelfs enveloppen die ik al 5 verhuizingen meegesleept heb.

Van veel enveloppen waren de bubbeltjes inmiddels plat.

Ik ben twee uur bezig geweest om een eindeloze hoeveelheid enveloppen te splitsen.

Dat leverde een doos vol papier en een flinke lading plastic op.

Een klein stapeltje bewaar ik, omdat het toch wel handig is om er een aantal te hebben. 

Onderin de doos vond ik ook nog een stapel nieuwe enveloppen in diverse maten.

De doosjes van de laatste foto zijn van alle Book Nooks.

Zo handig, maar ze gaan nu toch weg.

Op de weggeefhoek wilde niemand ze hebben dus gaan ze toch maar bij het oud papier.

In één van de oudste enveloppen vond ik een briefje.

Aan Lienie, van Wimmie.

Het duurde even tot het kwartje viel.

Ik word nooit Lienie genoemd en wie was Wimmie?

Maar verder lezend las ik dat ie me een demo stuurde van z'n band "Yoghurt".

En toen wist ik het weer.

Heeeeeeeeel lang geleden, toen ik zo midden 20 was, werkte ik op de tekenkamer van een groot internationaal ingenieursbureau, met een hele club jonge knullen.

Wimmie, Robbie, en nog een stel waarvan ik de (bij)namen niet meer weet.

Lienie noemde ze mij.

We hadden veel lol samen.

Stiekum vond ik Wimmie wel erg leuk.

Op een dag kregen we voor de zomer een vakantiekracht om m'n chef  en  mij  te assisteren.

Een leuk blond meisje, Vonnie.

En Wimmie werd verliefd.

Op haar.

Ze stuurden elkaar briefjes en gebruikte mij als postbode.

Nooit hebben ze geweten hoe ik me toen voelde.

Ik ga de dozen platstampen.

En het briefje krijgt een beter plekje bij het andere jeugdsentiment.